Chubby Love แฟนผมจ้ำม่ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,455 Views

  • 61 Comments

  • 331 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    36

    Overall
    5,455

ตอนที่ 7 : -07- เพราะสมุดอังกฤษนั่นแหละ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    6 ก.พ. 62


เพี๊ยะ!!!

“โอ้ย!! จ้ำม่ำ! ตบเราทำไมเนี้ย เรายังไม่ทันได้จูบเลยนะ” ทีมร้องโวยวายขึ้นเมื่อถูกมือนิ่มๆของจ้ำม่ำตบเข้าที่หน้าผากอย่างจัง แรงตบเข้าเต็มๆหน้าผากทำให้ทีมผงะถอยใบหน้ากลับมาทันที  มือหนายกขึ้นลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ

“นี่ไง  ยุง...” จ้ำม่ำตอบตาแป๋วแล้วแบมือที่มีซากยุงลายนอนตายอยู่ให้ทีมดู

“แต่..เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ทีมพูดว่าอะไรนะ  เราได้ยินอะไรจูบๆ” จ้ำม่ำถามต่อพลางทำหน้าสงสัย ทีมชะงักไปนิดเมื่อคิดได้ว่าตัวเองหลุดพูดอะไรออกไป จ้ำม่ำคิดคนละเรื่องกับทีมเลย  เมื่อกี้ทีมเกือบจูบไปแล้วจริงๆถ้าไม่โดนตบซะก่อนอะนะ เพราะไอ้ยุงลายตัวนั้นแท้ๆ แต่ก็ดีเหมือนกันเพราะทีมก็ไม่รู้ว่าถ้าเกิดเขาจูบจ้ำม่ำขึ้นมาจริงๆมันจะเกิดอะไรขึ้น เขาอาจจะโดนเกลียดก็ได้  ตอนนี้ทีมรู้แค่ใจของตัวเองแต่กับร่างอวบนี่ทีมยังไม่รู้เลยว่าจ้ำม่ำคิดยังไง

“จูบเจิบอะไร หูเพี้ยนแล้วนะเราน่ะ ง่วงก็ไปนอนไป” ทีมพูดกลบเกลื่อนแล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบ

“อือ เหรอ คงงั้นมั้ง” จ้ำม่ำก็ทำหน้างงๆเออออไปกับทีม  จ้ำม่ำลุกขึ้นยืนหอบหนังสือกับกระเป๋าดินสอเดินไปทางประตูทำท่าจะออกจากห้องของทีมเพื่อไปนอน  ทีมมองคนตัวกลมขำๆ  ไม่รู้จะขนอะไรมาเยอะแยะ หนังสือเขาอ่านแค่สองหน้าก็หลับแล้วและเป็นบ้าหอบฟางขนาดนี้มันจะเปิดประตูได้ยังไงกัน  ทีมสาวเท้ายาวๆเพียงไม่กี่ก้าวก็ประชิดตัวจ้ำม่ำที่กำลังพยายามใช้นิ้วมืออันสั้นสองสามนิ้วที่ว่างอยู่เพื่อจะหมุนลูกบิด จ้ำม่ำสะดุ้งนิดๆเมื่อรู้สึกถึงอกแกร่งที่สัมผัสชิดกับแผ่นหลัง ทีมเอื้อมมือไปเปิดประตูให้จ้ำม่ำ  กี่ครั้งแล้วไม่รู้ในวันนี้  ที่ทีมทำเหมือนกอดกัน...

“เอ่อ ขอบคุณนะ  เราไปนอนละ ฝันดี” จ้ำม่ำก้าวออกจากห้องทีมประมาณสองสามก้าวก็หันกลับมาพูดกับทีม คำว่าฝันดีนี่จ้ำม่ำพูดมันอย่างเร็วแล้วรีบหมุนตัวกลับเดินฉับๆกลับบ้านหลังเล็กของตัวเองทันที  ทีมเห็นแก้มกลมๆนั่นขึ้นสีด้วย ยังไม่ทันได้บอกกลับเลยเจ้าหมูก็รีบเดินหนีไปซะแล้ว ทีมมองตามไปยิ้มๆ ใจจริงยังไม่อยากให้จ้ำม่ำกลับเลย อยากให้นอนด้วยกันซะด้วยซ้ำไป

“หือ”  ทีมปิดประตูเดินกลับเข้ามาในห้องแต่ก็ต้องเลิกคิ้วสงสัยเมื่อสายตาไปสะดุดเข้ากับบางอย่างที่หล่นอยู่บนพื้นแถวใต้โต๊ะที่เขากับจ้ำม่ำนั่งติวกันเมื่อกี้ ทีมก้มลงหยิบขึ้นมาดู มันคือสมุดงานวิชาภาษาอังกฤษ

“พรุ่งนี้มีเรียนอังกฤษนี่หว่า” ทีมพูดกับตัวเอง จ้ำม่ำลืมสมุดการบ้านไว้  ทีมยิ้มกริ่มอยู่คนเดียวเมื่อนึกอะไรดีๆออก ทั้งที่พรุ่งนี้ก็เจอกันอยู่แล้วเอาให้พรุ่งนี้ก็ได้ แต่ทีมจะไม่รอ ก็ใจมันเรียกร้อง

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มครึ่งแล้ว ทีมเดินมายังบ้านหลังเล็กที่ถัดจากบ้านเขาออกมาเล็กน้อย ทีมไม่เคาะประตูเพราะรู้ว่าแม่นมของตัวเองต้องหลับไปแล้วแน่ๆ แต่จ้ำม่ำคงยังไม่เข้านอนหรอก ก็เพิ่งแยกจากเขามาไม่กี่นาทีเอง ทีมมีกุญแจบ้านนี้อยู่แล้ว เขาค่อยๆไขเข้าไปในบ้าน ใช้แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องเพื่อให้ความสว่าง ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไม่เปิดไฟ  ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องทำตัวเหมือนโจรย่องเบาด้วย

บ้านแม่จันทร์มีเพียงชั้นเดียว มีสองห้องนอนมีห้องน้ำภายในตัว  ห้องครัว  ห้องนั่งเล่น และห้องน้ำด้านนอกอีกหนึ่งห้อง  ตอนนี้มีห้องหนึ่งเปิดไฟสว่างอยู่เพราะแสงไฟมันลอดออกมาจากภายใน ทีมคิดว่านี่คงเป็นห้องของจ้ำม่ำแน่ ทีมลองเคาะประตูดูแต่ไม่กล้าเรียกเสียงดัง รออยู่สักพักก็ยังไม่มีคนมาเปิด ทีมเลยลองบิดลูกบิดดู สรุปว่าประตูไม่ได้ล็อคทีมเลยถือวิสาสะเข้าไปเองโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต

ร่างสูงของทีมเดินเข้ามาในห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีอ่อน  รูปภาพหลากหลายรูปหลากหลายท่าทางของร่างอวบบ่งบอกว่าทีมเข้ามาถูกห้องแล้ว กลิ่นหอมประจำตัวของเจ้าของห้องลอยเข้ามาแตะจมูกโด่ง ทีมเผลอสูดดมอย่างลืมตัว มันทำให้ทีมรู้สึกแปลกๆ  มันต่างไปจากตอนที่จ้ำม่ำอยู่ในห้องของเขา  ตอนนี้ที่เขากำลังยืนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของจ้ำม่ำมันให้ความรู้สึกเหมือนใกล้ชิดกันเข้ามาอีกนิด  ทีมมองไปรอบๆก็ไม่เห็นเจ้าตัวกลมแต่เสียงน้ำไหลที่ดังออกมาจากทางห้องน้ำทำให้ทีมเดาว่าจ้ำม่ำคงกำลังอาบน้ำอยู่

ทีมเดินไปรอบห้องอย่างสำรวจ ตาคมมองไปยังเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าปูเตียงลายหมูสีชมพูและไม่ว่าจะผ้าห่ม หมอนหรือหมอนข้างก็เป็นลายเดียวกันหมดเลย  ทีมยืนยิ้มอยู่คนเดียว  ช่างเลือกใช้อะไรที่มันเข้ากับตัวเองจริงจริ๊ง  เสียงน้ำในห้องน้ำยังคงไม่หยุดลงง่ายๆ ทีมไม่ได้อยากละลาบละล้วงแต่อย่างใด แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมเท้าของเขาพาก้าวเข้าไปใกล้ๆกับห้องน้ำเรื่อยๆ  เรื่อยๆ..  เรื่อยๆ.. จนมันมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องน้ำ

“อึ่ก” ทีมชะงัก เขาไม่ใช่พวกโรคจิตถ้ำมองนะ แต่ไอ้หมูม่ำนี่มันอาบน้ำยังไงไม่ยอมปิดประตูให้สนิท ตาคมมองเข้าไปภายในห้องน้ำที่ขนาดไม่ใหญ่นัก  ร่างอวบๆขาวๆที่กำลังยืนฮัมเพลงปล่อยให้น้ำจากฝักบัวไหลชะร่างกายอยู่มันทำให้ทีมตาค้าง ไม่ผอม..ก็เพราะว่าอวบไง ไม่เซ็กซี่..แต่แม่งโคตรโดนใจ  ทีมหน้าแดงหูแดงรู้สึกถึงความร้อนรุ่มในร่างกาย ทีมสะบัดหัวไปมารีบออกจากที่ตรงนั้นแล้วกลับห้องตัวเองทันที  ส่วนคนที่แก้ผ้าอาบน้ำอยู่ตอนนี้ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยยืนฮัมเพลงอย่างมีความสุขต่อไป

ปึง!!!

ทีมปิดประตูห้องเสียงดัง มือหนายกขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองที่มันเต้นแรงและเร็วจนแทบจะควบคุมไม่ได้  ไม่ไหวแล้ว... ทีมก้มลงมองกลางกายของตัวเองที่มันเริ่มตุงดุนดันกางเกงขึ้นมา

“แม่งเอ้ย” ทีมสบถ ของมันขึ้นแล้ว ถ้าไม่จัดการนี่ไม่ลงง่ายๆแน่ ใช่ว่าไม่เคยเรื่องอย่างว่า ผู้ชายแบบเขาก็ต้องเคยรู้เคยลองมาบ้างเป็นธรรมดา  กับผู้หญิงน่ารักๆยังต้องใช้เวลาเล้าโลมกว่ามันจะตั้ง แล้วทำไมกับไอ้หมูนั่นแค่เห็นร่างขาวๆที่มันคงจะนิ่มมาก แค่เห็น.. แค่เห็นเท่านั้น! ทำไมมันตั้งง่ายขนาดนี้วะ! อยากจะจับมาฟัดให้หายอยากเลยฮึ้ยย! ไม่ไหวแล้วโว้ยยย

“อ่า..” ทีมควักแท่งร้อนที่ตอนนี้มันแข็งปั๊กออกมาจากกางเกงบอลที่ใส่อยู่แล้วใช้มือรูดรั้งขึ้นลงเบาๆ

ภาพร่างกายเปลือยเปล่าของจ้ำม่ำมันผุดขึ้นในสมองวนไปวนมา ทีมหลับตาแน่น มือก็ยังทำหน้าที่ขยับไปเรื่อยๆ

ทีมครางเสียงกระเส่าเงยหน้าสูดปาก ลูกกระเดือกแหลมๆที่ขยับขึ้นขยับลงบนลำคอแกร่งตามจังหวะการกลืนน้ำลายทำให้ทีมดูเซ็กซี่และเร้าอารมณ์เป็นอย่างมาก

 ร่างแกร่งหอบหายใจเหนื่อยเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ​ รู้สึกว่าตัวเบาสบาย ท่าทางคืนนี้คงนอนหลับฝันดี ทีมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่รู้ยิ้มไปกี่ร้อยรอบแล้วเพียงแค่นึกถึงใบหน้าน่ารักๆของไอ้หมู

“เป็นเอามากว่ะกู” ทีมบ่นใส่ตัวเองแล้วใช้กระดาษชำระทำความสะอาดสิ่ง​ที่ปลดปล่อยออกมาเมื่อกี้ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอีกรอบ

.

.

.

“ทีมเป็นอะไรหน้าแดงๆ ไม่สบายรึเปล่า” จ้ำม่ำถามขึ้น ตอนนี้เขากับทีมกำลังจะออกจากบ้าน ทีมกำลังเปิดประตูรั้ว จ้ำม่ำสังเกตมาตั้งนานแล้วตั้งแต่เจอหน้ากัน กินข้าว จนตอนนี้กำลังจะไปโรงเรียนด้วยกัน ทีมมีท่าทางแปลกๆ บางทีก็เหมือนจะไม่กล้าสบตากับเขา บางทีก็ดูเขินๆ แถมชอบแอบอมยิ้มกับตัวเองอีก ถามว่าจ้ำม่ำรู้ได้ยังไง ก็... เขาก็แอบมองทีมเหมือนกัน

“เปล่า เราไม่ได้เป็นอะไรหรอก... อ่ะนี่ สมุดวิชาภาษาอังกฤษ หมูลืมไว้ที่ห้องเราเมื่อคืนและก็เพราะไอ้นี่แหละ ที่ทำให้เราหน้าแดง!” จ้ำม่ำรับสมุดมาจากทีมงงๆ ไม่รู้ว่าทีมพูดเรื่องอะไร และถ้าสมุดมันพูดได้มันก็คงอยากบอกว่า  เกี่ยวอะไรกับกู


*******************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #52 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 16:42
    หลงน้องม่ำแล้วล่ะสิ
    #52
    0