Chubby Love แฟนผมจ้ำม่ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,455 Views

  • 61 Comments

  • 331 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    36

    Overall
    5,455

ตอนที่ 6 : -06- ยุงลายตัวนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 737
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    5 ก.พ. 62


“ทีม คืนนี้งดเล่นเกมส์นะแล้วมาติวหนังสือกัน” หลังจากทานข้าวเย็น ช่วยแม่ทำงานบ้าน อาบน้ำ ทำทุกอย่างเสร็จแล้วจ้ำม่ำก็เดินเข้ามาในห้องนอนทีมอย่างถือวิสาสะ เข้าได้ออกได้ตามสบาย ทีมเคยบอกไว้ แม่จันทร์และจ้ำม่ำพักอยู่บ้านหลังเล็กอีกหลังที่แยกจากบ้านหลังใหญ่ของทีมแต่อยู่ในรั้วเดียวกัน จ้ำม่ำบอกแม่จันทร์แล้วว่าคืนนี้จะติวหนังสือกับทีมเพื่อเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่อีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้าก็จะเปิดรับตรงแล้ว ซึ่งแม่จันทร์ก็เห็นดีเห็นงามด้วยเป็นอย่างมากและถ้าป๊าม๊าของทีมรู้ก็ต้องเห็นด้วยและอดชื่นชมเจ้าหมูน้อยไม่ได้แน่ๆที่เอาใจใส่เรื่องการเรียนแถมยังชักจูงทีมไปด้วยอีกคน

“โหยไรอ่า  ไม่เห็นจะต้องติวเลย” แต่ทีมกลับไม่เห็นด้วยซะงั้น ทีมอิดออดไม่ยอมติวเดินไปเปิดคอมหน้าตาเฉย

“จะมาติวดีๆหรือต้องให้ใช้กำลัง” จ้ำม่ำวางตั้งหนังสือเล่มหนาหลายเล่มลงบนโต๊ะกระจกตัวเตี้ยที่อยู่บนพื้นพรมถัดจากเตียงนอนมาเล็กน้อย

“แหมไอ้หมู  เก่งจังเลยนะ จะกระโดดทับให้เราแบนรึไง๊” ทีมหันไปมองจ้ำม่ำที่พูดขู่เขา  มันน่ากลัวมากกก น่ากลัวจนต้องพูดแหย่เลยแหละ

“มาเร็วๆ ปิดคอมเดี๋ยวนี้เลย” จ้ำม่ำยังไม่ละความตั้งใจ จ้ำม่ำกับทีมเก่งคนล่ะวิชา ถ้าเอาความรู้มาแชร์กันมันคงมีประโยชน์ไม่น้อย

“อ้อนดิ” ทีมพูดยิ้มๆ

“ทำไมต้องอ้อน?”

“ถ้าอยากให้ติวด้วยก็อ้อนดิ”

“บ้าละ เรื่องอะไรทำไมเราต้องอ้อนทีมด้วย ที่ให้มาติวก็เพื่อตัวทีมเองถ้าไม่อยากติวก็ไม่ต้องติว เราไปอ่านคนเดียวที่ห้องก็ได้” จ้ำม่ำพูดจบก็ก้มลงเตรียมจะยกหนังสือกลับ แต่เป็นทีมที่รีบผละออกจากโต๊ะคอมเข้ามาหาห้ามจ้ำม่ำเอาไว้

“โหม่ำ อย่าเพิ่งรีบไปดิ แค่แกล้งเล่นเฉยๆเอง... เผื่อฟลุ๊ค” ประโยคท้ายทีมพูดเสียงเบา  อันที่จริงเขาก็หวังอยู่นะ ทำไมมันไม่ฟลุ๊คว๊า

“แล้วตกลงจะติวมั้ย” จ้ำม่ำพูดเสียงเรียบ  ทีมอมยิ้มนิดๆที่เห็นร่างอวบทำเป็นเข้ม

“ติวคร้าบบบ”

“งั้นไปปิดคอมก่อน เดี๋ยวเราลงไปอุ่นนมขึ้นมาให้”พูดจบก็เดินออกไปจากห้องทันที ดื่มนมอุ่นๆจะได้สบายตัว หัวสมองจะได้ลื่นไหล

แกร๊ก.. แอ๊ดด..

“ทีม!!”

“แหะแหะ ขอตาเดียวนะ”

จ้ำม่ำเปิดประตูห้องเข้ามาก็ต้องเรียกทีมเสียงดัง เขาไปอุ่นนมแปปเดียว ก่อนลงไปก็บอกแล้วว่าให้ปิดคอม แล้วดูสิว่าทีมฟังที่ไหน เปิดเกมส์เล่นเฉยเลย ยังมีหน้าหันมาหัวเราะแหะๆแล้วส่งยิ้มหวานให้อีกนะ จ้ำม่ำวางแก้วนมไว้ที่โต๊ะแล้วเดินเข้าไปหาทีม

“ลุกเลย เร๊วว” จ้ำม่ำดึงแขนทีมข้างนึงให้ลุกขึ้นแต่ทีมตัวหนักเกินไปอีกทั้งยังฝืนตัวเอาไว้อีก

“หมู ทีมขอเล่นตาเดียว น๊าๆ” มาอีกแล้วลูกออดลูกอ้อน

“ได้ข่าวว่าตาเดียวนี้ครึ่งชั่วโมงเลยนะ”  จ้ำม่ำกอดอกพูด นี่ม่ำหรือแม่เนี่ย

“มันสนุกนะหมู ไม่เชื่อมาลองเล่นดูดิ”

หมับ!! พรึบ!!

พูดจบทีมก็ดึงจ้ำม่ำเข้าหาตัวเองทันที ร่างอวบที่ไม่ทันตั้งตัวถลาไปตามแรงแล้วนั่งแหมะลงบนตักของทีม ไม่เบาเลยนะเนี่ย

“เฮ้ย!”

“อื้อหือ เล่นเอาจุก” ทีมพูดขำๆ

“ก็ปล่อยดิ จะดึงลงมาทำไมเนี่ย” จ้ำม่ำดิ้นขลุกขลักไปมาบนตักแกร่ง  ยอมรับเลยว่าหนักและเจ็บ  เก้าอี้ที่ทีมนั่งอยู่เป็นเก้าอี้นวมที่ขนาดใหญ่พอสมควร ทีมขยับตัวถอยหลังไปนิดนึงแล้วกางขาออก ก้นจ้ำม่ำเลยหล่นจากตักทีมลงไปอยู่บนเก้าอี้แทน ทีมล็อคตัวจ้ำม่ำเอาไว้ เท่ากับว่าตอนนี้ทีมนั่งซ้อนอยู่ด้านหลังจ้ำม่ำ

ทีมเอื้อมแขนข้างขวามาจับเมาส์ส่วนอีกข้างก็โอบเอวของจ้ำม่ำเอาไว้ จ้ำม่ำนั่งตัวแข็งทื่อเพราะครั้งนี้มันเหมือนถูกกอดแบบจริงจัง อกแกร่งแนบชิดกับแผ่นหลังของจ้ำม่ำ ลมหายใจของทีมรดรินอยู่บนหัวของจ้ำม่ำห่างกันแค่ไม่กี่เซ็นต์

“พุงนิ่มจัง” ทีมพูดเสียงแผ่วเบาชิดริมใบหูของร่างอวบ แล้วเอาคางเกยไหล่จ้ำม่ำ   จ้ำม่ำไม่กล้าแม้กระทั่งเอียงหน้าไปมอง เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ทีมทำหน้าแบบไหน กำลังจ้องหน้าจอคอมหรือจ้องหน้าเขาอยู่กันแน่  รู้สึกว่าลมหายใจมันติดขัดแปลกๆ

“ปะ..ปล่อยเราก่อนทีม เราจะไปอ่านหนังสือแล้ว” จ้ำม่ำพูดเสียงตะกุกตะกัก มันทำตัวไม่รู้ แล้วนี่มันเรื่องอะไรทำไมเขาต้องมานั่งให้ทีมกอดแบบนี้ด้วย

“ไม่ดูเกมส์ที่เราเล่นแล้ว” ทีมพูดหยอกๆ ถ้าเขาไม่เกรงใจนี้เขาหอมแก้มจ้ำม่ำไปแล้ว คนอะไรแม่งโคตรน่าฟัดเลย

“ไม่ดู!” จ้ำม่ำลุกพรวดขึ้นอย่างเร็ว เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงมาก เขากลัวว่าทีมจะได้ยิน จ้ำม่ำกลัวว่าทีมจะหาว่าตัวเองผิดปกติ

ไม่ใช่หรอก...

มันเป็นไปไม่ได้...

นั่นมันผู้ชายเหมือนกันนะ...

จะชอบผู้ชายด้วยกันได้อย่างไร...

“อันนี้แก้วของเราใช่ป่ะ”  เสียงทีมดังขึ้นทำให้จ้ำม่ำหลุดจากภวังค์ จ้ำม่ำยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าทีมลุกออกไปหยิบแก้วนมตั้งแต่เมื่อไหร่

“อ่ะ..อื้อ”

“งั้นแสดงว่าแก้วนี้ก็ของหมู... มาดื่มนมก่อนสิ จะได้เริ่มติวกัน” ทีมยกแก้วนมอีกหนึ่งแก้วยื่นมาให้จ้ำม่ำ  ทีมก็ดูเหมือนไม่ได้คิดอะไร ปกติทุกอย่าง  เมื่อกี้ที่ทำอาจจะแค่อยากให้จ้ำม่ำอยู่นิ่งๆเพื่อดูเกมส์เท่านั้น คงไม่ใช่การตั้งใจจะกอดแบบจ้ำม่ำคิดหรอก

จ้ำม่ำพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ สะบัดหัวไล่ความคิดแปลกๆออกไปแล้วยื่นมือไปรับแก้วจากทีมมาดื่ม

“อึก..อึก อ๊า..” จ้ำม่ำดื่มนมจนหมดแก้ว ยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี พอมีอะไรตกถึงท้องนี้มันฟินดีจริงๆ

“กินเป็นเด็กเลย”

จ้ำม่ำชะงักนิ่งเมื่อทีมยื่นมือมาใช้นิ้วโป้งเช็ดคราบนมบริเวณขอบปากให้จ้ำม่ำ ทีมมองสบตาจ้ำม่ำนิ่งๆก่อนจะเอานิ้วที่เปื้อนนมจากปากของจ้ำม่ำขึ้นมาดูด  การกระทำของทีมทำให้หัวใจของจ้ำม่ำที่เริ่มสงบลงกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเพิ่มเติมตรงที่แก้มป่องๆนั่นขึ้นสีแดงระเรื่อ อยู่ดีๆก็รู้สึกว่าใบหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“อร่อย..”  ทีมพูดพร้อมกับมองจ้ำม่ำด้วยสายตาเจ้าเล่ห์  ร่างอวบอยากจะมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

“เข้ามหาลัยเดียวกันนะจ้ำม่ำ” จู่ๆทีมก็พูดต่อออกมา

“อื้อ”  จ้ำม่ำประมวลผลไม่ทันแล้วตอนนี้ ตอบๆไปก่อนละกัน

“เริ่มติวได้ยังอ่ะ จะเขินอีกนานมั้ย” ทีมยิ้มล้อแล้วดึงแก้มจ้ำม่ำอย่างหมั่นเขี้ยว ตอนแรกไม่อยากจะติวพอมาทีงี้ละทำเป็นเร่ง

“อื้อออ! จะติวก็ติวสิ!”

.

.

.

“เข้าใจตรงนี้แล้วใช่มั้ยทีม”

“...”

“ทีม... ทีม...”

“...”

จ้ำม่ำกำลังอธิบายเนื้อหาส่วนที่สำคัญของบทอยู่ก็เรียกถามทีมแต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ พอหันไปมองคนข้างกายก็ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ

หลับ...

ทีมฟุบหน้าหลับกับโต๊ะโดยเอียงใบหน้ามาทางจ้ำม่ำ  จ้ำม่ำปิดหนังสือแล้วนั่งมองใบหน้าหล่อคมอยู่นานก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้ๆ ทีมยังคงหลับตาพริ้มไม่รับรู้เลยว่าตอนนี้ใบหน้าของจ้ำม่ำอยู่ใกล้กับแก้มของเขาแค่นิดเดียวเท่านั้น  จ้ำม่ำเคลื่อนหน้าเข้าไปช้าๆก่อนที่จะ

“ฟู่ว~ ฟู่ว~”  จ้ำม่ำเป่าลมเบาๆไปที่แก้มของทีม เพราะมี ยุง ตัวหนึ่งเกาะอยู่ ยุงลายเลยนะนั่นน่ะ จะตบก็ไม่ได้ คันไม้คันมือชะมัด

พรึบ!!

ลมอ่อนๆที่สัมผัสลงบนผิวแก้มทำให้ทีมรู้สึกตัวลีมตาขึ้นมา  หน้าจ้ำม่ำแทบจะชิดกับหน้าทีม ทีมจ้องมองริมฝีปากบางของร่างอวบจนจ้ำม่ำรู้สึกตัว ทีมกับจ้ำม่ำสบตากัน สายตาของทีมแน่วแน่แต่จ้ำม่ำก็ไม่รู้ว่าทีมจะสื่ออะไร ไม่รู้ว่าความหมายของสายตาคู่นี้คืออะไร  จ้ำม่ำมองทีมด้วยสายตาที่หลากหลาย บางครั้งมันก็เหมือนจะสงสัย แต่บางครั้งมันตากลมโตคู่นั้นก็ดูวูบไหวไปในที  ทีมค่อยๆเลื่อนใบหน้าตัวเองให้เข้าใกล้กับใบหน้าน่ารักจ้ำม่ำมากยิ่งขึ้นจนตอนนี้ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดกัน

ทีมตัดสินใจแล้ว...  เขาชอบจ้ำม่ำ

จ้ำม่ำเองก็ตัดสินใจแล้วเหมือนกัน...

เพี๊ยะ!!!!

ที่จะตบยุงลายตัวนั้นที่ตอนนี้มันเกาะอยู่บนหน้าผากของทีม


************************************

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #51 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 16:37
    555

    นึกว่าจะสวีทซะอีก
    #51
    0
  2. #20 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:27
    5555555555โอ๊ยสะจายยยยยยย
    #20
    0
  3. #15 PachPach_Pach (@PachPach_Pach) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:17
    เป็นโมเม้นที่ดีมากก55555
    #15
    0
  4. #2 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:50
    โถ่ทีมบุญมีแต่กำบัง
    #2
    0