Chubby Love แฟนผมจ้ำม่ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,472 Views

  • 61 Comments

  • 329 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    53

    Overall
    5,472

ตอนที่ 5 : -05- ราวจับส่วนตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    5 ก.พ. 62


“งั้นเรากลับบ้านบ้างดีกว่า” จ้ำม่ำพูดขึ้นเมื่อทีมเดินไปได้สักพัก

“เราไปส่งป่ะ” โอ๊ตขยับมานั่งเบียดจ้ำม่ำพร้อมกับถามขึ้นยิ้มๆ

“ให้กูไปส่งจ้ำม่ำดีกว่า กลับทางเดียวกันอยู่แล้ว” ยังไม่ทันที่จ้ำม่ำจะตอบอะไรออกไป  คนที่นั่งเงียบที่สุดในกลุ่มก็โพล่งขึ้นมา ทุกคนหันมามองกรณ์รวมถึงบอสด้วย

“มึงกลับกับไอ้บอสไม่ใช่เหรอวะ” โอ๊ตเลิกคิ้วถามอย่างสงสัยเพราะกรณ์มักจะกลับกับบอสเป็นประจำ กรณ์มีรถจักรยานยนต์เป็นของตัวเองหนึ่งคัน  บอสชะงักไปนิดที่ได้ยินกรณ์เสนอว่าจะไปส่งจ้ำม่ำ

“เฮ้ย ไม่เป็นไร กูกลับเองก็ได้ จ้ำม่ำเพิ่งย้ายมาคงยังไม่คุ้นทาง ให้ไอ้กรณ์ไปส่งน่ะดีแล้ว” บอสพูดด้วยเสียงร่าเริงแต่มันกลับตรงข้ามกับใบหน้าที่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“ซ้อนสามได้” กรณ์พูดขึ้นนิ่งๆ โรงเรียนกับบ้านห่างกันไม่เท่าไหร่ ขับแปปเดียวก็ถึง

“ขอบใจนะแต่ไม่เป็นไรหรอก เรากลับเองได้ เมื่อเช้าเราก็มาคนเดียว กรณ์ไปส่งบอสเหมือนเดิมเถอะ” จ้ำม่ำตอบกลับด้วยความเกรงใจ เขาไม่อยากรบกวนใคร กรณ์ก็ไม่ได้รบเร้าอะไรอีกแค่พยักหน้ารับเท่านั้น

“พวกมึง กูกลับก่อนนะ ไอ้กรณ์วันนี้ไม่ต้องไปส่งกูหรอก พอดีกูมีธุระด่วนอ่ะ” บอสลุกพรวดแล้วพูดขึ้นก่อนจะหันไปบอกกับกรณ์โดยไม่สบสายตาแล้วหันหลังเดินออกไปอย่างไว

“เอาแล่วๆๆ เมียงอน” โอ๊ตเปลี่ยนจากนั่งเบียดจ้ำม่ำขยับมากระแซะกรณ์แล้วลอยหน้าลอยตาพูดใส่อย่างล้อๆ กรณ์ไม่ได้พูดอะไร ลุกขึ้นยืนก่อนที่จะผลักหัวโอ๊ตจนหน้าทิ่มลงไปกับโต๊ะแล้วรีบเดินตามบอสไปทันที

“เมียเหรอ? หมายความว่าไงเหรอ”จ้ำม่ำที่นั่งฟังอยู่ถามขึ้นงงๆ โอ๊ตไม่ตอบแต่หันไปยิ้มกรุ้มกริ่มกับทหารแทน จ้ำม่ำเลยไม่เซ้าซี้อะไรเพราะคิดว่าแค่พูดกันเล่นๆ

“อ๊า งั้นเรากลับก่อนดีกว่า เจอกันพรุ่งนี้นะ บ๊ายบาย”   จ้ำม่ำโบกมือลาโอ๊ตกับทหารแล้วเดินออกไปทางหน้าโรงเรียน จ้ำม่ำเดินไปรอรถเมล์ที่ป้ายถัดจากประตูโรงเรียนมาเล็กน้อย  ตาโตๆมองไปเห็นทีมกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ริมฟุตบาทอีกฟากหนึ่งของถนน  นึกว่าไปตั้งนานแล้ว จ้ำม่ำคิดในใจพอดีกับที่ทีมหันมาสบตาเข้าพอดี จ้ำม่ำยิ้มให้ทีมน้อยๆแล้วชะเง้อคอดูรถเมล์สายที่ต้องการจะขึ้น

.

.

ทีมที่กำลังยืนรอรถแท็กซี่กับหญิงสาวอยู่นานสองนานแต่ก็ไม่มีผ่านมาสักคันหันมาเจอกับจ้ำม่ำที่มายืนรอรถอยู่ฝั่งตรงข้าม ทีมรู้สึกแปลกๆที่เห็นจ้ำม่ำจะต้องกลับบ้านคนเดียว เขารู้สึกเป็นห่วงยังไงก็ไม่รู้  ทีมมองจ้ำม่ำที่ยิ้มให้ตนเหมือนไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรเลยที่ทีมไปกับผู้หญิงแล้วทิ้งตัวเองต้องกลับคนเดียว  แล้วทำไมเราต้องอยากให้จ้ำม่ำรู้สึกด้วยนะ

พรึบ!

“ไปส่งที่...นะครับ”

ปึก!!

เมื่อมีแท็กซี่คันหนึ่งผ่านมา ไม่รอช้าทีมรีบโบกเรียกทันที ทีมเปิดประตูรถแล้วดันให้หญิงสาวเข้าไปนั่งก่อนแล้วชะโงกหน้าเข้าไปบอกจุดหมายปลายทางกับคุณลุงคนขับแล้วก็...ปิดประตูทันที

ใช่แล้ว... ทีมยังคงยืนอยู่ที่เดิม ทีมให้แท็กซี่ไปส่งหญิงสาวคนเดียวโดยที่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่คาดคิดและตั้งตัวไม่ทันเหมือนกัน ทีมไม่ไปกับหญิงสาวแล้วแต่ที่ที่เขาอยากไปตอนนี้คือฟุตบาทฝั่งตรงข้าม ตรงที่มีคนตัวอวบๆขาวๆยืนอยู่...

ทีมรอให้ถนนว่างแล้วรีบวิ่งข้ามมาหาจ้ำม่ำทันที ไม่รู้เพราะอะไรเขาถึงเลือกตัดสินใจแบบนี้ รู้แค่ว่าถ้าเขาทำมันจะทำให้เขามีความสุขมากกว่า

“อ้าวทีม ทำไมมาอยู่นี่ล่ะ ไม่ไปกับแฟนแล้วเหรอ”  จ้ำม่ำหันมาถามอย่างสงสัยเพราะทีมมายืนหอบน้อยๆอยู่ข้างๆ เมื่อกี้ยังเห็นอยู่อีกฝั่งอยู่เลย จ้ำม่ำมัวแต่คอยมองรถเมล์เลยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเท่าไหร่

“แฟนบ้าไร เราโสดเหอะ” ทีมพูดพร้อมกับเอามือขยี้ผมด้านหน้าของตัวเองเพื่อจัดทรงเล็กน้อย

“แล้วน้องผู้หญิงคนเมื่อกี้ล่ะ” จ้ำม่ำก็ถามไปงั้นแหละ ไม่ได้คิดอะไรหรอกและที่เขาเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าน้องก็เพราะเธอเพิ่งอยู่มอสี่

“แค่ลองจีบเล่นเฉยๆ ฆ่าเวลารอเรียนจบ แต่ตอนนี้ว่าจะไม่จีบต่อล่ะ”

“หืออ??”

“คิดว่าเจอคนที่ใช่แล้ว และก็ถูกใจมากด้วยแหละ”

ทีมพูดยิ้มๆมองหน้าจ้ำม่ำอย่างไม่วางตา แต่เจ้าตัวกลมก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเลย มัวแต่ชะเง้อคอสั้นๆมองรถเมล์อยู่นั่น จ้ำม่ำไม่ได้พูดอะไรต่อเนื่องจากรถเมล์มาจอดเทียบป้ายพอดี  ผู้คนหลายต่อหลายคนกรูกันขึ้นรถอย่างกลัวว่าถ้าขึ้นช้าเพียงก้าวเดียวอาจจะเสียที่นั่งได้  จ้ำม่ำเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาต้องรีบขึ้นบ้าง ถ้าจะให้เขายืนมันก็นะ.. เป็นผู้ชายก็จริงแต่ร่างกายมันไม่ค่อยอำนวยในการโหนรถเมล์ที่ขับราวก็รถไฟเหาะสักเท่าไหร่

หมับ!!

“เห้ยๆ เดี๋ยวๆ จะขึ้นรถนี่?” ทีมคว้าหมับเข้าที่แขนของจ้ำม่ำเมื่อร่างอวบเตรียมจะก้าวขึ้นรถก่อนจะถามแล้วชี้ไปที่รถเมล์คันยาว

“อื้อ” จ้ำม่ำพยักหน้าเล็กน้อยแล้วก้าวขึ้นไปบนรถทันที ทีมเห็นดังนั้นก็จำต้องตามขึ้นไปด้วย

จ้ำม่ำมองซ้ายมองขวาก็เห็นว่าไม่มีที่นั่งแล้ว และเพราะขึ้นช้าจึงทำให้ต้องยืน คนก็เยอะ เบียดเสียดกันเหลือเกิน ทีมเดินเบียดคนเข้ามายืนข้างจ้ำม่ำแล้วจับมือทั้งสองข้างของจ้ำม่ำมากอดเอวตัวเองเอาไว้  ทีมตัวสูงโหนราวได้สบายแต่ร่างอวบข้างๆนี่สิ ถ้าเกิดล้มกลิ้งลงไปล่ะไม่ดีแน่

จ้ำม่ำเองก็แปลกใจอยู่ที่ทีมตามขึ้นมาบนรถด้วยแถมยังเป็นหลักให้เขาเกาะยึดไว้อีก จ้ำม่ำจับชายเสื้อของทีมไว้เท่านั้นไม่ได้กอดเอวถูกเนื้อต้องตัวแต่อย่างใด

“ทำไมต้องขึ้นรถเมล์ด้วยอ่ะ คนก็เยอะ ร้อนก็ร้อน ขึ้นแท็กซี่สบายกว่าตั้งเยอะ” ทีมก้มลงมาพูดเสียงเบาให้จ้ำม่ำได้ยินเพียงคนเดียว

“แปปเดียวก็ถึงบ้านแล้ว รถเมล์9บาท แท็กซี่เริ่มต้นก็35บาทแล้ว จุดหมายปลายทางก็คือที่เดียวกัน ถึงเหมือนกัน ร้อนนิดร้อนหน่อยจะเป็นไรไป อีกอย่างนะ เดี๋ยวพอถึงบ้านทีมก็ได้นอนตากแอร์เย็นฉ่ำปอดแล้ว” จ้ำม่ำพูดออกมายาวเหยียดแต่ใช่ว่าทีมจะสนใจฟังซะเมื่อไหร่ เขาลอยหน้าลอยตาพร้อมกับทำปากมุบมิบใส่ขณะที่จ้ำม่ำพูด  จ้ำม่ำหมั่นไส้เลยตีเข้าที่หน้าท้องแกร่งไปหนึ่งที

“ทำไมชอบทำร้ายร่างกายกันจังเลยห้ะหมู!” ทีมว่าก่อนจะใช้แขนอีกข้างที่ไม่ได้โหนราวเกี่ยวคอจ้ำม่ำเข้ามาหาตัวจนร่างอวบเซเข้าปะทะแนบชิดร่างกายของทีม

ไม่ต้องอาศัยจังหวะรถเบรกก็ได้เหรอ...

************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #50 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 16:28
    แต๊ะอั๋งตลอด
    #50
    0
  2. #11 Aey 1 (@eunggy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:13
    เนี่ยสมัยนี้ใครเขาจะมารอรถเบรกกันเล่า 555
    #11
    0
  3. #1 คุณฮิกังบานะ (@raamin0) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:35
    แหมมมมมมมม​ อยากจะแหมให้ถึง​กาแล็คซี่​อื่น
    #1
    0