Chubby Love แฟนผมจ้ำม่ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,456 Views

  • 61 Comments

  • 331 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    37

    Overall
    5,456

ตอนที่ 4 : -04- แก้มป่องมันน่ากัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    4 ก.พ. 62

เช้าวันใหม่

“คุณหนูมาทานอาหารเช้าก่อนค่ะ” แม่จันทร์เอ่ยเรียกทีมที่กำลังวิ่งหน้าตั้งลงบันไดบ้านอย่างรวดเร็ว

“ไม่ทันแล้วนม สายแล้วๆ” ทีมวิ่งมาหยิบขนมปังหนึ่งแผ่นก่อนจะก้มหอมแก้มแม่จันทร์ไปหนึ่งฟอดใหญ่แล้วใช้ปากคาบขนมปังวิ่งไปใส่รองเท้าหน้าบ้านทันที  แม่จันทร์ได้แต่ส่ายหน้าไปมา  เป็นแบบนี้ทุกที ทีมเล่นเกมจนดึกดื่นกว่าจะนอน พอเช้ามาก็ตื่นสายข้าวปลาไม่ได้กินไปโรงเรียนก็แทบจะไม่ทัน ไม่ใช่ว่าไม่เตือนไม่บอกไม่สอนแต่เจ้าตัวดีเคยฟังที่ไหน ป๊าม๊าของทีมก็ไม่ค่อยมีเวลา ออกไปทำงานกันตั้งแต่เช้ามืดกว่าจะกลับก็ดึกมากแล้ว วันๆหนึ่งแทบจะไม่ได้เจอหน้ากันเลยด้วยซ้ำ จะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทีก็แทบจะนับครั้งได้

ทีมออกจากบ้านไปแล้ว เขาตรงไปโรงเรียนด้วยรถแท็กซี่ ใจจริงทีมอยากขับรถไปเองใจแทบขาดแต่ถูกสั่งห้ามไว้ ป๊าทีมจะอนุญาตให้ขับรถไปไหนมาไหนเองได้ก็ต่อเมื่อทีมเข้ามหาวิทยาลัย  เมื่อมาถึงโรงเรียนพิธีเข้าแถวตอนเช้าก็เสร็จสิ้นไปแล้ว ตอนนี้อยู่ในเวลาของคาบโฮมรูม  นักเรียนที่มาสายจะต้องถูกเช็คชื่อแต่เนื่องด้วยทีมอยู่ม.6เทอมสุดท้ายและโรงเรียนที่ทีมเรียนอยู่ก็เป็นโรงเรียนเอกชนจึงไม่เคร่งอะไรกับเด็กที่กำลังจะจบไปมากมาย  อาจารย์ฝ่ายปกครองที่คอยตรวจระเบียบหน้าโรงเรียนเห็นหน้าทีมจนเบื่อแล้วเลยปล่อยๆไป  ทีมเดินเข้าห้องเรียนอย่างสบายอารมณ์เพราะรู้ว่ายังไม่มีอาจารย์อยู่ในห้องแน่ๆก็เพราะเสียงของเพื่อนๆในห้องโคตรจะดังเจี๊ยวจ๊าวลอยออกมานอกห้องเรียน

“คุณชายสายเสมอมาแล้วครับ” บอสพูดแซวเมื่อเห็นทีมเดินเข้ามาในห้อง ทีมยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วเลื่อนเก้าอี้ที่โต๊ะประจำของตัวเองนั่งลงโต๊ะของทีมอยู่ตัวสุดท้ายหลังห้องริมหน้าต่าง ทีมนั่งคนเดียว

“หิวข้าวว่ะ” ทีมบ่นลอยๆ พอถึงโรงเรียนปุ๊บก็หิวปั๊บเลย แค่ขนมปังแผ่นเดียวมันจะไปอยู่ท้องอะไร

“ลูกชิ้นทอดข้างโรงเรียนมั้ยมึง” โอ๊ตที่นั่งอยู่โต๊ะหน้าพอได้ยินก็หันขวับมามองทีมแล้วพูดเสนอขึ้นทันทีจะไปกินที่โรงอาหารก็ไม่ได้เพราะถ้ายังไม่ถึงเวลาพักเขาจะยังไม่ขายให้นักเรียน มันเป็นกฏของที่นี่

“ป่ะล่ะ กูก็หิวเหมือนกันเนี่ย”  ทหารที่นั่งคู่กับโอ๊ตเสริมขึ้น

“กูก็ยังไม่ได้กินไรมาเหมือนกัน  ไปเลยปะ จารย์ยังไม่เข้าหรอก” บอสที่นั่งโต๊ะถัดจากทหารอีกแถวนึงพูดพร้อมกับลุกขึ้นเตรียมตัวไปกินเต็มที่

“แล้วมึงอ่ะ ไปด้วยกันเปล่า” ทีมถามกรณ์ที่นั่งข้างกับบอสอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ ไม่รู้ว่าพวกมันสองคนนั่งข้างกันไปได้ยังไง ไอ้บอสก็โคตรไฮเปอร์ ไอ้กรณ์ก็โคตรนิ่ง แต่บอสเนี่ยมันน่ารักนะ ทั้งหน้าตาที่ค่อนไปทางหวานมากกว่าหล่อแถมยังนิสัยร่าเริง เฟรนลี่ แต่ก็แสบใช่เล่นเหมือนกัน ส่วนกรณ์จะหล่อๆขรึมๆหน่อย ออกแนวแบดบอยอะไรเทือกนั้น แต่ก็ใช่ว่าจะเย็นชา มันแค่เป็นพวกโลกส่วนตัวสูงแค่นั้นเอง  ส่วนทหาร ชื่อเหมือนว่าหน้าตาคงหล่อเข้มบึกบึนกล้ามล่ำๆ แต่เปล่าเลย ทหารขาวตี๋ ที่จริงมันใส่แว่นแต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นใส่คอนแทคเลนส์แทนแล้ว และเพื่อนสนิทในกลุ่มคนสุดท้ายของทีมก็คือโอ๊ต  โอ๊ตจะออกแนวสไตล์เดียวกับทีม คือสูง หล่อหน้าคม หุ่นสมส่วนดูแข็งแรงเหมือนนักกีฬา ถ้าจะถามว่าทีมกับโอ๊ตใครหล่อกว่ากันคงจะบอกยาก สองคนนี้ชอบจีบสาวแข่งขันบ่อยๆ แต่ทั้งคู่จะดูดีไปคนละแบบแม้จะสไตล์เดียวกันก็ตาม  ทุกคนย่อมมีอะไรที่แตกต่างจากคนอื่น มีอะไรที่แสดงถึงความเป็นตัวของตัวเอง ที่เห็นกันได้ง่ายๆก็คือนิสัยเนี่ยแหละ

“ไม่ว่ะ กูยังไม่หิว พวกมึงไปกันเหอะ” กรณ์ตอบเสียงเรียบ ทุกคนก็พยักหน้ารับแล้วพากันเดินออกจากห้องไป

.

.

.

“ป้าครับ เอาลูกชิ้นเอ็นหมูเพิ่มอีกสามไม้ แยกน้ำจิ้มให้ด้วยนะครับ”  บอสตะโกนสั่งกับป้าขายลูกชิ้นทอดรถเข็นข้ามรั้วโรงเรียนอีกรอบหลังจากที่พวกเขาสั่งกินไปจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ยืนกินนั่งกินข้างกำแพงโรงเรียนเนี่ยแหละ

“มึงยังไม่อิ่มอีกเหรอวะไอ้บอส” ทีมถามขึ้น ก่อนหน้านี้บอสก็ฟาดลูกชิ้นไปหลายไม้เหมือนกัน เห็นตัวเล็กๆแบบนี้แม่งโคตรกินจุเลย

“อ่ะ.. เออ! กูซื้อไปเผื่อหิวอีก” บอสตอบแต่ใบหน้ากลับเลิกลั่กทำให้ทีมหรี่ตามองนิดๆ

“หราาาา กูนึกว่าจะซื้อไปฝากไอ้กรณ์มันนะเนี่ย” โอ๊ตแซวบอสอย่างล้อๆพร้อมกับลอยหน้าลอยตาใส่บอสทำท่าจะยกเท้าขึ้นมาถีบทำให้โอ๊ตวิ่งไปหลบหลังทหารอย่างขำๆ

“กวนส้นตีน กูจะซื้อไปฝากมันทำไม เปลืองตังกู” บอสพูดจบก็รีบเดินไปจ่ายเงินค่าลูกชิ้นทันที เพื่อนๆคนอื่นๆก็ไม่ได้พูดแซวอะไรออกมาอีก

ทั้งสี่คนพากันเดินกลับเข้าห้องเรียนซึ่งมันก็หมดเวลาเรียนคาบแรกไปเรียบร้อย พวกเขานั่งเล่นกันหลังจากกินลูกชิ้นเสร็จปล่อยให้เวลาผ่านไปจนหมดคาบเรียนที่หนึ่งหรือเรียกง่ายๆว่าพากันโดดเรียนนั่นแหละ  บอส โอ๊ต ทหารเดินนำเข้ามาในห้องก่อนพวกเขามองไปที่ที่นั่งข้างๆที่ของทีมอย่างงงๆ มีใครที่ไหนก็ไม่รู้ ตัวกลมๆนั่งอยู่ ทีมเดินตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย เขากำลังจะเดินไปนั่งที่ของตัวเองก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นคนที่เพิ่งมาอยู่ร่วมชายคาบ้านเดียวกันกับเขามาอยู่ในห้องเรียนเดียวกันกับเขาอีกในตอนนี้

ทีมเดินเข้าไปใกล้ๆ จ้ำม่ำที่นั่งอยู่ข้างๆที่ของเขากำลังหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ทีมยังไม่เข้าไปนั่งที่ เขาเดินไปหยุดยืนข้างๆโต๊ะจ้ำม่ำฝั่งทางเดิน ทีมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหูจ้ำม่ำ เพื่อนคนอื่นต่างพากันมองคิดว่าทีมต้องแกล้งตะโกนใส่เด็กใหม่ที่นั่งเหม่ออยู่แน่ๆ แต่ผิดคาด

กึก..

“โอ้ย! อื้ออทีมม!”  จ้ำม่ำร้องลั่นเมื่อทีมกัดเข้าที่แก้มป่องๆอย่างแรง จ้ำม่ำหันมามองเมื่อเห็นว่าเป็นทีมที่แกล้งเขาก็ตาเขียวใส่ทันที  พ่อแม่ของทีมจัดการเรื่องเรียนให้จ้ำม่ำและให้เข้าเรียนได้เลย จ้ำม่ำรู้ว่าตัวเองได้อยู่ห้องเดียวกับทีม เขาออกจากบ้านมาก่อนทีมแต่อยู่ที่ห้องพักครูเพราะต้องกรอกเอกสารอีกนิดหน่อย จ้ำม่ำเข้าเรียนคาบแรกก็ไม่เห็นทีม เพื่อนๆในห้องมาแนะนำตัวและพูดคุยกับจ้ำม่ำอย่างเป็นกันเอง มีอยู่คนหนึ่งที่หน้านิ่งๆบอกว่าคนที่จ้ำม่ำนั่งข้างๆนั้นคงโดดเรียน  จ้ำม่ำได้แต่ค่อนขอดทีมในใจ ไม่ตั้งใจเรียนแถมติดเกมส์อีก เมื่อวานพอปั่นจักรยานไปถึงสวนสาธารณะได้แปปเดียวทีมก็เร้าหรือจะกลับบ้านเพราะต้องการกลับไปเล่นเกม

“มาอยู่นี่ได้ไงหมู” ทีมไม่สนใจสายตาอันกราดเกรี้ยวของร่างอวบเลยสักนิด เขาเดินอ้อมมานั่งลงที่เก้าอี้ของตัวเองพลางถามจ้ำม่ำด้วยถ้อยคำที่น่าจับทุ่มสักทีสองที

“หมูบ้านนายดิ” จ้ำม่ำแยกเขี้ยวใส่ แต่มันกลับดูน่ารักมากกว่าหน้ากลัว

“ก็หมูม่ำ”  ทีมว่า แต่ยังไม่ทันที่จ้ำม่ำจะเถียงอะไรอาจารย์ก็เดินเข้ามาในห้องเสียก่อน ทั้งคู่จึงเงียบเสียงไป คาบเช้าของวันผ่านไปโดยที่ไม่มีอะไรมาก มอหกแล้ว วิชาเรียนแทบจะไม่มี มีแต่คาบว่างๆ เพื่อนในกลุ่มของทีมต่างพากันทำความรู้จักกับจ้ำม่ำ ดูเหมือนว่าทุกคนจะเห่อเพื่อนใหม่น่าดู เวลาไปไหนทำอะไร ไม่ว่าจะไปกินข้าวก็ลากจ้ำม่ำไปด้วยหรือไปเข้าห้องน้ำก็พากันยกโขยงไปกันหมด ทั้งหมดลงความเห็นว่าจ้ำม่ำน่ารักและตกลงเอาจ้ำม่ำเอามาเป็นสมาชิกในกลุ่มอีกคนนึง

ช่วงเย็นของวัน หลังจากที่หมดวิชาเรียนแล้วกลุ่มของทีมก็พากันมานั่งเล่นอยู่ที่ม้าหินอ่อนข้างสนามบอลเพื่อรอเวลากลับบ้าน บอสกับทหารไปซื้อน้ำและขนมมากินโดยมีจ้ำม่ำขอตามไปด้วย  เรื่องกินต้องไม่พลาด

“อ่ะ น้ำ” บอสส่งน้ำให้กรณ์ กรณ์รับมาดูดแล้ววางแก้วลงบนโต๊ะ เพื่อนคนอื่นๆก็พากันกินขนมรวมถึงจ้ำม่ำด้วย ทีมและเพื่อนๆพากันพูดคุยหยอกล้อกันไปเรื่อยจนมีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นกว่าระดับความดังเสียงที่กำลังสนทนากันอยู่

“เชี่ยทีม นั่น เด็กมึงมาหา” เป็นโอ๊ตที่พูดเสียงดังพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางผู้หญิงมัธยมปลายหน้าตาสวยคนหนึ่งที่อยู่ห่างจากกลุ่มพวกเขาไปไม่ถึงสิบก้าว  ทีมหันไปมองแล้วยกยิ้มมุมปากก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหาหญิงสาวคนนั้น

“เนี่ยม่ำรู้ป่ะ คนเนี่ยแม่งจัดว่าเด็ด ไอ้ทีมมันกำลังตามจีบอยู่” โอ๊ตพูดขึ้นเหมือนจะเม้ามอยให้จ้ำม่ำฟัง เขาก็เคยคิดจะจีบหญิงสาวคนเมื่อกี้เหมือนกันแต่ดูเหมือนว่าเธอจะสนใจทีมมากกว่า โอ๊ตเลยปล่อยผ่าน จ้ำม่ำก็นั่งเคี้ยวขนมตุ้ยๆฟังตาแป๋วไม่ได้รู้สึกสนใจอะไรมากมาย จ้ำม่ำคิดเพียงว่าถ้าเขาผอมกว่านี้เขาจะลองไปจีบสาวบ้าง

“เฮ้ยพวกมึง กูไปก่อนนะ... เออหมู กลับเองได้ใช่ป่ะ” ทีมวิ่งมาหยิบกระเป๋านักเรียนที่โต๊ะแล้วบอกกับเพื่อนก่อนจะหันไปพูดกับจ้ำม่ำ  จ้ำม่ำยกแก้วน้ำขึ้นมาดูดน้ำจนแก้มป่องแล้วพยักหน้าตอบรับ แค่นี้เอง บ้านก็ไม่ใกล้ไม่ไกล มาเองก็กลับเองได้ สบายมาก  ทีมเห็นอย่างนั้นก็พยักหน้าเข้าใจแล้วโบกมือลาเพื่อนหันหลังวิ่งกลับไปหาผู้หญิงคนนั้นแล้วเดินออกไปด้วยกันทันที

**************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #19 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:17
    อ้าวอย่างนี้ก็ได้หราอีทีมแกทิ้งจ้ำม่ำได้ไงงงงงงง
    #19
    0