Chubby Love แฟนผมจ้ำม่ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,458 Views

  • 61 Comments

  • 330 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    39

    Overall
    5,458

ตอนที่ 19 : -19- แค่นอยด์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 488
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    4 มี.ค. 62


  Rrrrrrr Rrrrrrrr

             

   “อืออ..” ร่างหนาส่งเสียงครางในลำคออย่างขัดใจ ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆปรือตาขึ้น เอื้อมมือไปจัดการกับตัวต้นเหตุที่ส่งเสียงดังรบกวนการนอนของพวกเขา

             

   “โหล..” น้ำเสียงงัวเงียรับสายด้วยความไม่สบอารมณ์

             

   (หงุดหงิดเชี่ยไรมึงเนี่ย  แล้วทำไมไม่มาเรียนวะ)  โอ๊ตโวยกลับบ้างแต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรก่อนจะถามไถ่สาเหตุของการขาดเรียนจากเพื่อนสนิท

             

   ทีมยกมือขึ้นลูบหน้าก่อนจะผงกหัวมองคนข้างกายที่นอนคว่ำหันใบหน้ามาทางเขา 

           

     หลับปุ๋ยเชียวนะไอ้หมู...

              

  ทีมยิ้มบาง ใช้นิ้วโป้งมือเกลี่ยแก้มใสเบาๆ

            

    “กี่โมงแล้ววะ” ทีมไม่ได้ตอบคำถามของโอ๊ตแต่เอ่ยพึมพำขึ้นเบาๆคนเดียว และหูปลายสายก็ช่างดีเหลือเกินดันได้ยินที่ทีมพูดซะด้วย

            

    (บ่ายโมงกว่าแล้วห่า  โดดไม่ชวนกู แม่งโคตรเซ็ง) โอ๊ตก็โวยวายบ่นนู่นบ่นนี่ของมันไปเรื่อยตามเรื่องตามราว

              

  “เออๆ เดี๋ยวไว้เจอกันพรุ่งนี้  มีไรค่อยคุย” ทีมพูดจบก็วางสายทันที ไม่ได้สนใจคู่สนทนาเลยสักนิด

                       

 หลังจากวางสายไปแล้ว สายตาคมก็หันมาจับจ้องใบหน้าเนียนอย่างไม่วางตา นิ้วก็ยังเกลี่ยแก้มป่องอยู่เหมือนเดิม จ้ำม่ำขยับตัวเล็กน้อยซุกหน้าลงกับหมอนใบโต

             

   “อื้อ” พอขยับตัวก็รับรู้ถึงความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นเข้าที่สะโพก จ้ำม่ำเบ้ปากทั้งที่ยังหลับตาอยู่

             

  “หืม..” ทีมครางนุ่มขยับตัวเข้าหาจ้ำม่ำพร้อมกับยื่นหน้าไปใกล้แก้มใส ใช้จมูกคลอเคลียไปมาจนจ้ำม่ำรู้สึกตัวตื่นค่อยๆลืมตาขึ้น

            

   

 “ทีม~” เสียงแหบแห้งเรียกชื่อคนรักที่ตอนนี้คลอเคลียเขาอยู่ยิ่งกว่าแมวน้อยขี้อ้อน

          

    

“ครับ” เสียงทุ้มนุ่มขานรับเบาๆ จู่ๆจ้ำม่ำก็รู้สึกแก้มร้อนผ่าว หน้าแดงขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันย้อนเข้ามาในความคิด สมองฉายภาพบทรักสุดเร่าร้อนซ้ำไปซ้ำมาพาให้ร่างอวบใจเต้นไม่เป็นจังหวะแต่เช้า อีกทั้งยังใบหน้าหล่อคมบวกกับน้ำเสียงนุ่มๆชวนให้ฟังแล้วอบอุ่นหัวใจจากคนตรงหน้าทันทีที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมา  ทั้งเขินทั้งมีความสุข

                

ทีมยิ้มให้คนที่นอนมองเขาตาปริบๆ ก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากนิ่มเบาๆหนึ่งทีแล้วผละออก จ้ำม่ำเขินอีกแล้วจึงได้แต่มุดหน้าลงกับหมอนหลบสายตาของทีมที่มันทำให้เขาแทบจะละลาย

               


 Rrrrrrrrrr Rrrrrrrrrrr

               


 เสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้นอีกรอบ ทีมขมวดคิ้วเพราะมันช่างดังผิดเวลาเสียจริง คนโทรเข้ามาจะรู้ไหมว่ากำลังกลายเป็นตัวขัดความสุขของคนอื่นเขาอยู่น่ะ

               

 แต่เสียงเรียกเข้าเสียงนี้ไม่ใช่มาจากโทรศัพท์ของร่างหนา แต่เป็นของคนตัวกลมที่นอนหน้าแดงอยู่ต่างหาก

                

“รับให้หน่อย” จ้ำม่ำเงยหน้าหันกลับมาบอกเสียงอ้อน จ้ำม่ำขยับตัวนั่งตอนนี้ไม่ได้จริงๆ ทีมพยักหน้ารับคำยิ้มๆ บีบปลายจมูกเล็กอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะลุกนั่งเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ของอีกฝ่ายมากดรับสาย

                       

 “สวั-”


(น้องหม่ำม่ำ เจ๊จะโทรมาบอกเรื่องสถานที่ซ้อม เย็นนี้เจอกันลานสีส้มถัดจากตึกคณะนะจ๊ะ)


ยังไม่ทันที่ทีมจะเอ่ยคำทักทายเสียงปลายสายก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

                

“ซ้อม? ซ้อมอะไรครับ” ทีมถามกลับด้วยความสงสัย

                

“แหม ก็ซ้อมเชียร์หลีดเดอร์ไงคะ น้องหนูลืมไปแล้วหรืออย่างไร เซ็นสัญญาแล้วห้ามเบี้ยวเจ๊นะคะลู๊ก” เจ๊ปิววี่สาธยายออกมาโดยไม่รู้เลยว่าคนฟังไม่ใช่หลีดร่างอวบที่ตัวเองต้องการ

                

“อ่อ งั้นเหรอครับ แต่ต้องขอโทษด้วยนะครับพอดีว่าวันนี้คงไปซ้อมไม่ได้เพราะไม่สบายอยู่ แค่นี้ก่อนนะครับ สวัสดีครับ” ทีมกรอกเสียงเรียบนิ่ง วางสายแล้วหันมองหน้าจ้ำม่ำ  จ้ำม่ำพอจะเดาอะไรได้ลางๆกับสิ่งที่ได้ฟังทีมคุย แค่พูดถึงเรื่องซ้อมก็น่าจะรู้ได้เลยว่ามันเป็นอะไรอย่างอื่นไปไม่ได้แน่ๆ นอกจาก...


                

“มีอะไรที่ยังไม่ได้บอกเราไหม”

                

ทำไมต้องทำเสียงดุหน้าเข้มด้วยเล่า!

                

จ้ำม่ำหลบสายตาทีม ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเขิน แต่มันน่ากลัวอ่า~

                

“คือ เอ่อ คือ เรา..”

               

 “ว่าไง”

               

 “เราว่าจะบอกทีมอยู่แล้วนะ ถ้าไม่เอ่อ.. เมื่อคืนอ่ะ” จ้ำม่ำทั้งกลับทีมโกรธทั้งอายเรื่องเมื่อคืน จะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงแต่มือหนาก็ดึงเอาไว้ไม่ให้เอาขึ้นมา  “รุ่นพี่เขาอยากให้เราเป็นหลีดให้คณะ เราปฏิเสธไม่ได้อ่ะทีม ทีมอย่าโกรธเรานะ นะ น๊า” จ้ำม่ำตอบเสียงอ่อยพร้อมกับพยาพยามพลิกตัวนอนหงายเพื่ออ้อนทีมที่นั่งตัวแข็งเป็นหินเกร็งคอหน้าเชิดอยู่

               

 ทีมหันหน้าหนีไปด้านข้างทำให้จ้ำม่ำใจเสียไม่น้อย  จ้ำม่ำเอื้อมมือไปจับมือทีม ดีที่ทีมไม่ปัดออก

              

“มานี่ดิ... มาหนุนตัก” ทีมหันมาพยักหน้าเรียกจ้ำม่ำ น้ำเสียงเป็นปกติแล้วแต่ใบหน้ายังคงตึงๆอยู่ ไม่รู้ว่าโกรธจริงจังหรือแอบไปฉีดโบท็อกซ์มาอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้

              

จ้ำม่ำค่อยๆพลิกคว่ำกระดึ๊บไปใกล้ทีมแล้วลงศีรษะแหมะลงบนตักแกร่ง ทีมลูบหัวจ้ำม่ำเบาๆ เอาจริงๆเขาก็อยากจะโกรธแหละ แต่มันก็ไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะทำให้เขาโกรธหรือผิดใจกัน มันแค่อาการน้อยใจนิดหน่อยที่จ้ำม่ำต้องไปทำอะไรแบบนั้นแถมยังไม่บอกเขาให้ไวกว่านี้อีก  เป็นเชียร์หลีดเดอร์มันก็ดี ดีที่ได้ทำตนให้เป็นประโยชน์แก่คณะแก่มหาวิทยาลัย แต่มันก็มีสิ่งที่ไม่ดี ไม่ดีสำหรับเขาก็คือถ้าจ้ำม่ำเป็นหลีดก็ต้องมีคนรู้จักเพิ่มมากขึ้น มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆถ้าแฟนตัวเองเป็นที่สนใจของใครต่อใคร และมันก็อาจจะไม่ดีตรงที่จ้ำม่ำต้องเหนื่อยเป็นสองเท่า  ไหนจะเหนื่อยเรียน เหนื่อยการบ้าน นี่ยังต้องเอาเวลาพักผ่อนไปเหนื่อยซ้อมอีก สงสารทั้งแฟนสงสารทั้งตัวเอง แล้วแบบนี้เวลาจู๋จี๋ก็ต้องลดลงไปด้วย คิดแล้วมันก็เศร้า แต่จะทำยังไงได้ ก็จ้ำม่ำรับปากรุ่นพี่ไปแล้วนิ เขาก็แค่เป็นห่วงเท่านั้นแหละ

               

 “รู้ใช่ไหมว่ามันไม่ง่าย” ทีมก้มหน้าลงมาถาม จ้ำม่ำก็เงยหน้าขึ้นสบตา

               

 

“แต่มันก็คงไม่ยากเกินความสามารถเราหรอก ทีมคิดอย่างนั้นไหม” จ้ำม่ำพูดพร้อมกับยิ้มหวาน

                

ทีมถอนหายใจเบาๆ ก้มลงหอมหน้าผากคนรัก ไม่ว่าจะเรื่องอะไรเขาก็คงต้องยอมให้คนๆนี้เสมอ จ้ำม่ำตัดสินใจอย่างไร ทีมก็ต้องว่าตามนั้นแม้บางเรื่องมันจะขัดใจวัยรุ่นก็ตาม

                

“หิวไหม เราไปทำอะไรให้กินนะ” จ้ำม่ำตั้งท่าจะลุกแต่เพราะความเจ็บที่สะโพกทำให้ใบหน้าน่ารักยับยู่

                

“ไม่ๆๆ! นอนลงเลย เจ็บมากไหมหืม... เดี๋ยวเราลงไปหาซื้อข้างล่างคอนโดขึ้นมาให้กินเอง จะได้ซื้อยาด้วย หมูนอนพักเถอะ” ทีมรีบบอกอย่างห่วงใยก่อนจะค่อยๆจัดท่าให้จ้ำม่ำนอนดีๆ ตอนแรกที่เรียกจ้ำม่ำมาหนุนตักก็เห็นท่าทางลำบากของอีกคนแล้วแต่ ณ เวลานั้นมันโคตรน้อยใจไง เลยเผลอไผลเอาแต่ใจตัวเองไป

                    

“ยาอะไร เราไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” จ้ำม่ำรีบถามทันทีที่ได้ยินทีมพูดถึงเรื่องยา

               

 “หมูตัวรุมๆนะ กินยากันไว้ก่อนดีกว่า ยาทาด้วย ตรงนั้นน่ะ” ทีมแตะหน้าผาก จับตามลำคอของจ้ำม่ำเพื่อวัดอุณหภูมิ พอพูดถึงยาที่ใช้ทาทีมก็พยักพเยิดไปที่บั้นท้ายของจ้ำม่ำเพื่อบอกให้รู้ว่าต้องใช้ทาจุดไหน

                

“บ้า! เราไม่ได้เป็นไรเลย” จ้ำม่ำตอบ แก้มใสขึ้นสีระเรื่อจนน่าจับฟัด

                

“เหรอ.. ถ้าไม่ได้เป็นงั้นเราขออีกสักรอบสองรอบนะ” ทีมทำเสียงหื่นหน้าทะเล้นใส่

                

“ทะลึ่ง! รีบไปซื้อข้าวเลย  เราหิวแล้ว!” จ้ำม่ำโวยกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง

                

“ทนหิวแปปนึงนะที่รัก ขอเข้าห้องน้ำไปจัดการไอ้นี่แปป ของแม่งขึ้นง่ายชิบ” ทีมพูดพร้อมกับก้มลงมองกลางกายของตัวเองที่ตอนนี้มันขยายตัวดุนดันกางเกงบ็อกเซอร์ขึ้นมาจนเห็นได้ชัด ตอนนี้แฟนระบมอยู่ แม่นางทั้งห้านี่แหละที่พอจะช่วยได้

                

“ไอ้บ้าทีม! ไอ้หื่น  จะทำอะไรก็รีบไปทำเลยนะ”



********************************


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #60 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 20:42
    อนาคตทีมตามเฝ้าแน่ๆๆ
    #60
    0
  2. #41 Beam-Bubi (@Beam-Bubi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 15:44
    น่ารักจังเลยคู่นี้ สู้ๆค่าไรท์
    #41
    0
  3. #39 ME>_< (@1809900834691) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 14:30
    รอค่าาาา
    #39
    0
  4. #38 คุณฮิกังบานะ (@raamin0) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 14:28
    ไม่อยากให้น้องเป็นหลีดเลย&#8203; เดี๋ยวแม่งก็มีดราม่าคนมาจีบน้องดูทรงน้องก็คงสเต็ปไม่รู้ว่าใครมาจีบแน่ๆ
    #38
    0