Chubby Love แฟนผมจ้ำม่ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,457 Views

  • 61 Comments

  • 330 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    38

    Overall
    5,457

ตอนที่ 17 : -17- พี่รหัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    26 ก.พ. 62

  

  Rrrrrrrrrr Rrrrrrrrr


เสียงโทรศัพท์แผดเสียงดังขึ้นในขณะที่ร่างอวบกำลังคิดหาวิธีบอกทีมเรื่องการเป็นหลีด จ้ำม่ำสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดรับสาย


“ฮัลโหลทีม”  จะใครที่ไหนล่ะที่ชอบโทรเข้ามา ถ้าไม่ใช่ทีม


(หมู พอดีว่ารุ่นพี่ที่คณะเขาบอกว่าวันนี้คงทำกิจกรรมนานหน่อยอ่ะ) เสียงทุ้มของทีมดังขึ้นจากปลายสาย


“แล้ว?”


“เราอาจจะเลิกค่ำหน่อยนึงนะ” ทีมนี่มันรายงานแฟนดีเหลือเกินแฮะ


“อาฮะ” จ้ำม่ำตอบแบบนี้ถือว่ารับรู้เรียบร้อย “งั้นให้เรากลับก่อนไหมหรือว่าให้รอ” จ้ำม่ำถามต่อ


(หมูกลับเองได้ไหม เราไม่อยากให้รอเท่าไหร่ ยุงมันเยอะ แต่ให้กลับเองก็เป็นห่วงอีก โอ้ย! ทำไงดีวะ)  ทีมพูดเสียงติดกังวล กิจกรรมของพวกรุ่นพี่นี่โดดได้ไหมเนี่ย


“เราดูแลตัวเองได้น่าทีม ไม่ต้องห่วงหรอกเรากลับเองได้” จ้ำม่ำตอบเสียงใส นับวันทีมยิ่งขี้ห่วงขี้หวงมากเข้าไปทุกที


(เฮ้อ งั้นหมูต้องดูแลตัวเองดีๆนะ กลับถึงคอนโดแล้วไลน์บอกเราด้วย  เราต้องวางแล้วนะไอ้พวกรุ่นพี่เรียกรวมอีกแล้ว) น้ำเสียงของทีมนี่ฟังดูก็รู้เลยว่าต้องหงุดหงิดมากแน่ๆ


“คิกคิก เลิกทำหน้าบูดบึ้งได้แล้ว แค่นี้แหละ” จ้ำม่ำหัวเราะขำเพราะนึกหน้าของทีมตอนนี้ออกเลยว่าเป็นยังไง หลังจากวางสายไปแล้วจ้ำม่ำก็ต้องนั่งฟังรุ่นพี่สาธยายอะไรต่อมิอะไรก็ไม่รู้อีกมากมาย แต่ดูเหมือนว่าเขาคงจะอยู่รวมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นๆวันนี้วันสุดท้ายเพราะพรุ่งนี้ประธานชมรมเชียร์มาแจ้งว่าให้คนที่เป็นหลีดไปรวมตัวกันเพื่อเริ่มเตรียมตัวฝึก


“เมื่อยชะมัด” พอรุ่นพี่ปล่อยจ้ำม่ำก็ลุกขึ้นจากพื้นหญ้าบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบทันที


“วันนี้ทีมก็มารับเหมือนเดิมใช่ป่ะจ้ำม่ำ” เพื่อนใหม่ของจ้ำม่ำถามขึ้น  เค้ก เป็นผู้ตัวเล็กน่ารักและรู้เรื่องของจ้ำม่ำกับทีม เพราะเค้กเป็นเพื่อนใหม่ที่สนิทกับจ้ำม่ำแล้ว


“ไม่อ่ะ วันนี้เรากลับเอง ทีมโทรมาบอกว่าวันนี้คงทำกิจกรรมยาวยันมืดนู่นน่ะ”  จ้ำม่ำตอบกลับ  เค้กก็


พยักหน้ารับ เค้กชวนจ้ำม่ำให้กลับด้วยกันเพราะเค้กมีรถของที่บ้านมารับแต่จ้ำม่ำปฏิเสธ


“น้องม่ำ..” เสียงเรียกจากทางด้านหลังดังขึ้นทำให้จ้ำม่ำหันไปมองก่อนจะพบว่าเป็นพี่รหัสของตัวเอง  คณะนี้แปลกดีไม่ต้องสืบหาพี่รหัสให้ยุ่งยาก วันแรกพี่รหัสก็มาแนะนำตัวให้รู้จักเลย คงเพราะแค่เรื่องเรียนก็หนักพออยู่แล้วล่ะมั้ง พอมีเวลาว่างก็อยากนอนพักผ่อนจึงไม่มีกิจกรรมให้หาตัวพี่รหัสให้วุ่นวาย


“ครับ พี่ท็อป” เมื่อกี้ที่ท็อปยืนคุมน้องอยู่ก็เห็นน้องรหัสตัวเองแอบรับโทรศัพท์ ทั้งที่จับได้แต่ก็ไม่ได้บอกใครเพราะไม่อยากให้น้องถูกทำโทษ


“กลับบ้านยัง” เอ้า ก็เห็นยืนอยู่นี่ยังจะถามอีกว่ากลับบ้านยัง  จ้ำม่ำนี่งงในงงเลย


“กลับแล้วครับ นี่ไงเตียงนอนผม” จ้ำม่ำแกล้งตอบกวนๆชี้ไปที่พื้นสนามหญ้าแสร้งว่ามันคือเตียงนอน


“กวนนะเรา พี่หมายความว่าจะกลับบ้านหรือยัง”  แต่ยังไม่ทันที่จ้ำม่ำจะตอบอะไร เค้กก็พูดแทรกขึ้นมาก่อนเพื่อจะขอตัวกลับบ้านเพราะรถที่บ้านมารับแล้ว


“เค้กกลับแล้ว แล้วเราล่ะว่าไง” วันนี้ท็อปเพิ่งได้คุยกับน้องรหัสนานๆ เพราะที่ผ่านๆมาในแต่ละวันเขาก็ใช่ว่าจะว่าง มาคุมน้องแปปเดียวก็ต้องเลี่ยงออกไปซ้อมบาส


“จะกลับแล้วเหมือนกันครับ”


“กลับยังไงอ่ะ”


“คงขึ้นรถเมล์กลับนั่นแหละครับ ห้องที่ผมอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากมอเท่าไหร่”  จ้ำม่ำกับท็อปพากันคุยไปเดินไปเรื่อยๆ


“งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งเรา  แต่เดี๋ยวแวะหาไรกินกันก่อนแล้วกันตอนนี้โคตรหิวเลย” ท็อปเอ่ยชวน จ้ำม่ำเตรียมจะปฏิเสธแต่ถูกท็อปขัดเอาไว้เสียก่อน


“ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด! พี่เป็นพี่รหัสเรา ให้พี่ได้ดูแลเทคแคร์เรามั้ง  โอเค  ตามนั้น  เลสโก้!” ท็อปพูดจบก็กอดคอจ้ำม่ำไปที่รถของตัวเองทันที แต่ยังไม่ทันได้เข้าไปในรถเสียงโทรศัพท์ของท็อปก็ดังขึ้น


“โหล! เออ กูกำลังจะพาน้องรหัสไปหาไรแดก ไมวะ วุ้! มึงนี่แม่ง เออๆ กูรออยู่ที่รถ” ท็อปวางสายแล้วหันมามองจ้ำม่ำ


“คือเพื่อนพี่มันจะไปกับเราด้วย  น้องม่ำคงไม่ว่าอะไรนะ” ท็อปพูดพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆ


“จะไปว่าอะไรล่ะครับ” จ้ำม่ำตอบแล้วยิ้มให้ ท็อปล่ะอยากจะยื่นมือไปบีบแก้มป่องๆนั่นซะจริง


“เชี่ยท็อป” เสียงทุ้มทักขึ้น ท็อปเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ก่อนจะพยักหน้าทักทายเพื่อนกลับไป ตอนนี้ท็อปให้จ้ำม่ำไปนั่งรอในรถแล้ว


“รีบขึ้นรถเลยสัส  กูหิวไส้จะขาด” ท็อปพูดเป็นเวลาเดียวกับที่จ้ำม่ำเปิดประตูรถลงมา


“อ้าวน้องม่ำ ลงมาทำไมล่ะเรา จะไปกันแล้วนะ”  ท็อปทัก 


“อ๊ะ พี่เฟรม สวัสดีครับ” จ้ำม่ำเมื่อเห็นว่าเป็นเฟรมเพราะเคยคุยกันมาก่อนแล้วรีบยกมือไหว้สวัสดีรุ่นพี่ทันที


“เรารู้จักไอ้เฟรมมันด้วยเหรอ” ท็อปทำหน้างง


“จ้ำม่ำเป็นน้องรหัสไอ้ท็อปมันเองเหรอ” ยังไม่มีใครตอบคำถามท็อปเพราะเฟรมถามคำถามใหม่แทรกขึ้นมา


“ครับ  พี่เฟรมก็เป็นเพื่อนพี่ท็อปเองเหรอเนี่ย” จ้ำม่ำพูดขำๆ ก่อนที่ทุกคนจะพากันขึ้นรถ จ้ำม่ำให้เฟรมนั่งหน้าคู่กับท็อป ส่วนตัวเองไปนั่งหลังแทน


“ไหนว่าวันนี้เลิกค่ำไงไอ้เฟรม” ท็อปถามเฟรมในขณะที่ขับรถไปด้วย เฟรมเป็นรุ่นพี่คณะบริการที่ต้องคอยคุมกิจกรรมของน้องปีหนึ่งเหมือนกัน ตอนแรกพวกเขานัดไปเล่นบาสกันแต่เฟรมบอกไว้ว่าอาจเลิกดึกเลยยกเลิกไปแต่ไหงมานั่งหัวโด่อยู่นี่ได้ก็ไม่รู้


“เกิดเรื่องนิดหน่อยว่ะก็เลยปล่อยน้องกลับบ้านก่อน” เฟรมตอบ  จ้ำม่ำนั่งมองข้างทางไม่อยากเสียมารยาทแอบฟังรุ่นพี่คุยกัน แต่ในสถานที่แบบนี้และระยะห่างกันแค่นี้มันก็ได้ยินเองเป็นธรรมดา  จ้ำม่ำไม่รู้หรอกว่าเฟรมเรียนอยู่คณะไหนเพราะยังไม่เคยถาม ท็อปกับเฟรมก็ชวนจ้ำม่ำคุยอยู่เรื่อยๆจนมาถึงห้าง พวกเขาเลือกที่จะหาอะไรทานที่ห้าง รุ่นพี่ให้จ้ำม่ำเลือก และจ้ำม่ำก็เลือกที่จะกินบุฟเฟ่ต์ชาบู


หลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อย ท็อปก็อาสาไปส่งจ้ำม่ำก่อนเป็นอันดับแรกอย่างที่เคยพูดไว้ซึ่งนี่เองที่ทำให้เฟรมได้รู้ว่าจ้ำม่ำอยู่ที่ไหน เวลานี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่าแล้ว จ้ำม่ำไม่รู้ว่าทีมกลับมาหรือยัง วันนี้มีเรื่องจะต้องบอกเสียด้วยสิ


แกร๊ก...


เสียงประตูห้องเปิดออกร่างอวบก้าวเข้าห้องอย่างคุ้นชินก่อนจะเอื้อมมือคลำหาสวิทช์เพื่อเปิดไฟ


พรึบ!


“เฮ้ย!” ทันทีที่ไฟติด ทั่วทั้งห้องสว่างจ้า จ้ำม่ำสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเมื่อเห็นคนนั่งอยู่ที่โซฟา พอมองดีๆถึงรู้ว่าเป็นทีม จ้ำม่ำยกมือขึ้นจับหน้าอกตัวเองที่ตอนนี้มันเต้นแรงด้วยความตกใจอยู่ก่อนจะค่อยเดินเข้าไปหาทีม


“โธ่ทีม เราตกใจหมดเลยเนี่ย กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วทำไมมานั่งมืดๆแบบนี้ไม่เปิดไฟล่ะ” จ้ำม่ำถามเป็นชุดแต่ไร้เสียงตอบกลับของทีม


“ทีม” จ้ำม่ำเรียกอีกรอบ


“ไปไหนมา” คำพูดหลุดออกมาจากปากทีมจนได้แต่มันกลับฟังดูเย็นชามาก ทีมไม่เคยพูดกับจ้ำม่ำด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อนเลย


“เอ่อ คือ..” จ้ำม่ำอึกอักเพราะถ้าตอบว่าไปข้างนอกมาแล้วกลับเอาตอนนี้ทีมต้องโกรธมากแน่ๆ


“เราปะ..” แต่พอกำลังจะตอบทีมก็ลุกพรึบขึ้นมาทันที


“หึ” ทีมแค่นเสียงในลำคอแค่นั้นแล้วเดินเข้าห้องนอนไปเลย เป็นอะไรเนี่ย ก็กำลังจะตอบนี่ไง จ้ำม่ำว่าจะบอกให้หมดนั่นแหละทั้งเรื่องไปกินข้าวกับรุ่นพี่มาและเรื่องที่ถูกจับเป็นเชียร์หลีดเดอร์ ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรเลย



**************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #58 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 20:36
    งอนแล้ว.รีบๆง้อเลย
    #58
    0
  2. #35 ME>_< (@1809900834691) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:09
    รอค่าาาา
    #35
    0
  3. #34 JutakanWhanyan (@JutakanWhanyan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:13
    รอจ้าาาา
    #34
    0