Chubby Love แฟนผมจ้ำม่ำ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 5,457 Views

  • 61 Comments

  • 330 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    38

    Overall
    5,457

ตอนที่ 15 : -15- วิถีคนจะผอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    24 ก.พ. 62


“พี่ปิววี่ครับ  นี่ครับ..” จ้ำม่ำเดินเข้าไปหาเจ๊เป้าที่กำลังนั่งเม้ามอยกับเพื่อนสาวทั้งสาวแท้สาวเทียมอยู่ใต้ตึกของคณะแพทย์ก่อนจะยื่นกระดาษกิจกรรมที่เจ๊เป้าวานให้เขาไปเอามาให้ พวกเจ๊ๆที่กำลังโม้กันสนุกปากพากันหยุดบทสนทนาลงแล้วหันมองคนมาใหม่เป็นตาเดียว


“อ๊ะ.. ขอบใจมากนะจ๊ะลูก เอ่ะ! เดี๋ยวๆอย่าเพิ่งไป” เมื่อเจ๊เป้ารับกระดาษมาแล้วจ้ำม่ำก็ก้มหัวให้เล็กน้อยเป็นเชิงลาแต่ถูกเจ๊เป้าเรียกเอาไว้ก่อน


“มีอะไรรึเปล่าครับ” จ้ำม่ำถามทำหน้ามึนๆ หรือว่าเจ๊ปิววี่จะใช้ให้เขาไปทำอะไรให้อีก ไม่ได้จะคัดค้านหรอก ยินดีและเต็มใจทำให้รุ่นพี่เสมอถ้ามันไม่เหนือบ่ากว่าแรง


“หน่วยก้านดีนะเรา เจ๊เห็นเรามาวันสองวันล่ะ ชื่ออะไรจ๊ะ” เจ๊เป้าจีบปากจีบคอพูดแต่สายตาก็มองจ้ำม่ำอย่างเอ็นดู นางคิดว่าเด็กคนนี้หน้าตาพอใช้ได้อยู่นะ แม้จะรูปร่างอวบไปหน่อยแต่ก็ไม่ถึงกับอ้วนฉุจนน่าเกียจ  ดูนุ่มนิ่มเต็มไม้เต็มมือดี


“ผมชื่อจ้ำม่ำครับ”


“ต๊ายยย! ชื่อน่ารักซะ เหมาะกะตัวเองมากเลยนะน้อง” เกย์ออกสาวคนหนึ่งในกลุ่มของเจ๊เป้าพูดขึ้น จ้ำม่ำได้แต่ยืนยิ้มแหยๆไม่รู้จะตอบอะไร


“เจ๊ปิววี่ เจ๊อย่าบอกนะว่า...”  คราวนี้เป็นสาวแท้หน้าตาสวยปล่อยผมยาวลอนพูดขึ้น


“ใช่! เรากำลังหาคนอยู่ไม่ใช่หรือไง  ไหนเรา..จ้ำม่ำ ยิ้มสิ” เจ๊เป้าหันไปพูดกับรุ่นน้องของตัวเองแต่ก็ยังเป็นรุ่นพี่ของจ้ำม่ำอยู่ดี ก่อนจะหันมาสั่งจ้ำม่ำให้ยิ้ม เจ้าหมูยังงงๆอยู่ไม่รู้ว่าพวกพี่ๆเจ๊ๆนี่คุยเรื่องอะไรกัน


“เอ้า! ยิ้มให้เจ๊ดูหน่อยสิ ยิ้มกว้างๆ  ยิ้มแบบที่เป็นรอยยิ้มของเราจริงๆน่ะ” เจ๊เป้าสั่งอีกรอบ คราวนี้แม้จะยังไม่เข้าใจแต่จ้ำม่ำก็ยิ้มกว้างออกมาตามที่เจ๊แกบอก ยิ้มจนตาหยี ยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆลักยิ้มน้อยๆ รุ่นพี่ที่มองจ้ำม่ำก็พากันยิ้มตาม


“เออ เด็กนี่มันน่ารักดีเว้ย” หญิงสาวผมสั้นท่าทางออกห้าวๆหน่อยพูดขึ้น


“สนใจมาเป็นเชียร์หลีดเดอร์ของคณะเราไหมคะลูก เจ๊ชอบเรานะ” เจ๊เป้าพูดยิ้มๆแต่จ้ำม่ำนี่เหวอไปทันทีที่ได้ยิน


“ผมเนี่ยนะเหรอครับ!” จ้ำม่ำชี้นิ้วเข้าหาตัวเองถามซ้ำอีกรอบ


“จ้ะ  เจ๊กำลังหาคนพอดี ถ้ายังไงเดี๋ยวเย็นนี้มาทดสอบขึ้นมือลงมือกับพวกพี่ๆเขานะ พวกนี้นะรุ่นพี่หลีดเราปีก่อน  นี่พวกหล่อน คอยดูแลน้องด้วยนะยะ” เจ๊เป้าพูดกับจ้ำม่ำก่อนจะหันไปบอกเพื่อนๆกลุ่มของตัวเอง โดยไม่สนใจใบหน้าเครียดๆของจ้ำม่ำเลย  ชวนเป็นอะไรไม่ชวนดันมาชวนให้เป็นหลีด รูปร่างหน้าตาอย่างเขาเนี่ยนะ ให้ไปเป็นเด็กยกน้ำเสริฟน้ำยังจะเหมาะซะกว่า


“เดี๋ยวครับพี่ปิววี่ คือ.. คือผม” จ้ำม่ำอึกอัก เจ๊เป้าเลิกคิ้วขึ้นรอฟังว่าจ้ำม่ำจะพูดอะไร


“มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับเรื่อง เอ่อ ที่จะให้ผมไปเป็นหลีด คือ ดูหุ่นดูหน้าผมสิครับ ผมเกรงว่าจะเป็นให้พวกพี่ไม่ได้” จ้ำม่ำพูดเสียงแผ่วในท้ายประโยค เขาเป็นคนที่ปฏิเสธใครไม่เก่งหรือใครใช้ให้ทำให้เป็นอะไรก็แทบจะไม่เคยปฏิเสธเลยด้วยซ้ำ แต่เรื่องนี้เขาคิดว่าตัวเองไม่ไหวจริงๆ เกรงใจรุ่นพี่เหมือนกันที่ต้องปฏิเสธออกไป


“มันไม่ง่ายหรอกจ้ะ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร คนที่เราหาได้แล้วก็เกิดจากการคัดเลือกมาทั้งนั้น แล้วเรา เจ๊ปิววี่คนนี้ที่เป็นผู้นำทีมได้คัดเลือกเองกับมือ ไม่มีอะไรที่เจ๊มั่นใจแล้วมันจะไม่เป็นดังหวัง” เจ๊เป้าพูดด้วยท่าทีมั่นใจ จ้ำม่ำคนนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย เพียงแต่ว่ายังคงขาดความมั่นใจในตัวเองไปเท่านั้น


“แต่ผมอาจจะทำให้พวกพี่ผิดหวัง” จ้ำม่ำตอบเสียงเบาก้มหน้าลงนิดๆ  ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไร เพราะตั้งแต่ที่เจ๊เป้าเอ่ยปากชวน  เขาก็ตื่นเต้นใจเต้นไม่เป็นจังหวะ  เขาอยากลองเขาสิ่งใหม่ๆเหมือนกัน แต่มันติดอยู่แค่อย่างเดียวเท่านั้น


“เราไม่มั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเอง?” เจ๊เป้ากอดอกถาม จ้ำม่ำเงยหน้ามามองก่อนจะพยักหน้าเบาๆ


“เป็นหลีดน่ะ เขาไม่ได้เน้นแค่รูปร่างหน้าตานะคะลูก จริงอยู่ที่บุคลิกภาพมันสำคัญ แต่มันก็ยังไม่องค์ประกอบหลายๆอย่างด้วยไม่ว่าจะเป็นความมีวินัย ความสามัคคี  ความขยันอดทน และส่วนที่สำคัญเลยก็คือรอยยิ้ม เจ๊ว่าเจ๊มองคนไม่ผิดหรอก เราน่ะหน้าตาก็ใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหร่อะไรซะเมื่อไหร่ น่ารักนะโดยเฉพาะเวลายิ้ม  ยิ้มที่ทำให้คนอื่นยิ้มตามได้ ยิ้มที่ทำให้คนมองมีความสุข ถามหน่อยถ้าคนเป็นผู้นำเชียร์มาทำหน้าบึ้งตึงไม่มีคุณสมบัตินี้จะเป็นได้ไหม  เอ่าะ! แล้วอีกอย่าง หุ่นเราน่ะเขาเรียกอวบ เชื่อเจ๊สิว่าซ้อมหลีดไปได้สักสามสี่อาทิตย์จากอวบๆเนี่ยจะกลายเป็นลีนๆเลยล่ะ” เจ๊เป้าพูดอย่างจริงจัง คนอื่นๆก็พยักหน้ารับ จ้ำม่ำเลยไล่มองรุ่นพี่ที่เจ๊เป้าบอกว่าเคยเป็นหลีดแต่ละคน คนผอมน่ะมีอยู่แล้วแต่ออกแนวผอมมีกล้ามเนื้อไม่ใช่ผอมกะหร่อง ส่วนคนอ้วนน่ะไม่มีเลย มีแต่คนที่รูปร่างใหญ่แต่สมส่วนทั้งผู้หญิงและผู้ชาย(ไม่แท้)


“พี่ชื่อเปรี้ยวนะ พี่เนี่ยเคยอ้วนมาก่อน ยิ่งกว่าเราตอนนี้ด้วยซ้ำ แต่เพราะพี่อยากเป็นหลีดพี่เลยพยายามลดน้ำหนัก แต่มันก็ลงไปไม่เยอะหรอก  มาเริ่มผอมก็ตอนได้เป็นหลีดเนี่ยแหละ แอบกระซิบเลยว่าการซ้อมของหลีดที่นี่โหดน่าดู” หญิงสาวหน้าตาน่ารักเดินเข้ามาจับไหล่จ้ำม่ำแล้วเล่าให้ฟัง เหมือนจะให้กำลังใจแต่ท้ายประโยคมันทำให้จ้ำม่ำไม่แน่ใจเท่าไหร่


“ผม.. จะทำได้ใช่ไหมครับ” จ้ำม่ำเริ่มอยากเป็นหลีดขึ้นมานิดๆแล้วล่ะ ยิ่งรุ่นพี่มาพูดกระตุ้นกันแบบนี้ อีกอย่างนะ เหตุผลหลักๆเลยคือเขาได้ทุนเรียนจากมหาวิทยาลัย เขาก็เลยอยากทำอะไรให้เป็นประโยชน์แก่คณะแก่มหาวิทยาลัยบ้าง ไม่มากก็น้อยก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆ


“ถ้าให้พวกเจ๊บอก เจ๊คงบอกไม่ได้หรอกว่าเราจะทำได้หรือไม่ได้ มันขึ้นอยู่กับตัวและใจของคุณน้องเอง เอางี้ ลองกลับไปคิดทบทวนดูก่อนก็ได้  ไว้พรุ่งนี้ตัดสินใจได้ว่ายังไงก็ค่อยมาบอกเจ๊อีกที แต่บอกเจ๊ขอบอกไว้ตรงนี้อีกรอบเลยนะว่า เจ๊ชอบเรา เจ๊อยากได้เรามาอยู่ในทีม” เจ๊เป้าไม่เร่งเร้าและบังคับจ้ำม่ำ เขาให้โอกาสของคนที่จะมาเป็นส่วนหนึ่งของทีมได้คิดและตัดสินใจเอง จ้ำม่ำยังสับสนอยู่จึงเอาตามอย่างที่รุ่นพี่แนะนำ เขาตั้งใจว่าจะกลับไปปรึกษาขอความเห็นจากทีมด้วยเหมือนกัน


.


.


.


“เอาล่ะปีหนึ่งทุกคน เดี๋ยวทยอยออกมาเอาคำใบ้พี่รหัสกันนะ” เสียงเข้มของรุ่นพี่คณะบริหารพูดขึ้นเมื่อผ่านกิจกรรมอื่นๆของการรับน้องมาได้สักพักก็ถึงช่วงเวลาจับคำใบ้เพื่อหาพี่รหัสของตัวเองให้เจอ


“เบื่อว่ะ” โอ๊ตบ่นเบาๆให้ทีมได้ยินด้วย


“กูก็เบื่อ ทำไมมหาลัยมันต้องมีอะไรแบบนี้ด้วยวะ ไม่เห็นจะหนุกตรงไหน” ทีมพูดเสริมอย่างเห็นด้วยก่อนจะถึงคิวตัวเองลุกไปรับคำใบ้ซึ่งโอ๊ตก็ตามไปติดๆเช่นกัน


“ขอให้ได้พี่รหัสผู้หญิง สวยด้วยก็ดี เพี้ยง!” โอ๊ตเป่าคาถาอะไรก็ไม่รู้บ้าๆบอๆของมันใส่กระดาษใบเล็กที่ถืออยู่ก่อนจะค่อยๆคลี่ออกดู


“เชี่ย! คาถากูเสื่อมแน่ๆเลยว่ะ” โอ๊ตโวยขึ้นแต่เสียงก็ไม่ได้ดังมากแต่อย่างไร


“เป็นไงมึง ได้อย่างที่หวังป่ะ” ทีมหันไปถามโดยไม่ได้มองใบหน้าเซ็งๆของเพื่อนตัวเองเลย


“มึงเอาไปอ่านดูเองแล้วจะรู้” โอ๊ตส่งกระดาษให้ทีมอย่างไม่ใส่ใจ


“เหยดดดด! โคตรตรงอ่ะ อย่างนี้ไม่เรียกว่าใบ้แล้ว สุดหล่อ เดือนคณะ  เชี่ยโอ๊ต นี่มึงหาพี่เขาได้ง่ายๆเลยนะเนี่ย” ทีมพูดแต่ก็ต้องหลุดขำเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนตัวเอง


“เอาน่าๆ ถึงจะไม่ได้สาวสวยแต่ก็ได้พี่รหัสเป็นหนุ่มหล่อดีกรีเดือนคณะเลยนะเว้ย” ทีมตบบ่าเพื่อนอย่างขำๆ


“ก็กูไม่ชอบนี่หว่า เดี๋ยวแม่งมาหล่อแข่งกับกู ว่าแต่มึงเถอะ คำใบ้ว่าไงบ้าง” โอ๊ตทำหน้าเบื่อโลกแล้วถามถึงคำใบ้พี่รหัสของทีมบ้าง


“น่าจะเป็นผู้หญิงวะ แต่ไม่ได้บอกอะไรชัดเจนเหมือนของมึง” ทีมตอบ โอ๊ตเลยแย่งกระดาษไปอ่านดู


“ได้พี่รหัสเป็นผู้หญิงก็ดีเหมือนกัน” ทีมพูดขึ้นลอยๆอย่างไม่ได้คิดอะไรแต่โอ๊ตนี่หันขวับมามองอย่างเร็วจนคอแทบเคล็ด


“ฮั่นน่อวว  เดี๋ยวกูจะฟ้องจ้ำม่ำ” โอ๊ตชี้หน้าทีมอย่างล้อๆ ทีมยกมือขึ้นปัดนิ้วที่โอ๊ตชี้ทันที


“น่อวพ่อง! กูหมายถึงถ้าได้พี่รหัสเป็นผู้หญิงเขาก็คงจะช่วยเรื่องเรียนเรื่องชีทอะไรพวกนี้ได้เว้ย มึงนี่แม่งอย่าลามปามถึงลูกหมูของกู  กูรักมาก ไม่นอกใจด้วย”  ทีมพูดจบโอ๊ตก็ทำท่าโก่งคอจะอ้วกใส่ มันเลี่ยนเกินไป โอ๊ตรับไม่ได้




****************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #28 An2543 (@An2543) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:09
    ร้ออออ มั้กๆๆ น้องจะผอมแล้วโซฮอตหนุ่มตอมใช่ไมมม
    #28
    0
  2. #27 ME>_< (@1809900834691) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:37
    รอค่าาาาา
    #27
    0