ตอนที่ 1 : -01- นมเย็นโบท็อกซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    3 ก.พ. 62

พลั่ก!!! ตุบ! พลั่ว!!

"ไอ้เชี่ยทีม เปิดไม่รอพวกกูเลยนะมึง!"

"จัดก่อนได้เปรียบเว้ย!"  พลั๊ว!!

เสียงประเคนฝ่าเท้า หมัด ศอกเกิดขึ้นดังระงม เหตุการณ์ตะลุมบอลของเด็กนักเรียนมัธยมกับเด็กอาชีวะที่กำลังซัดกันนัวเนียอย่างเอาเป็นเอาตายเพียงเพราะสาเหตุแค่ว่า... ดึงหน้าใส่พี่ทำไมน้อง!

"อึ่ก! โอ้ยย!!" ทำไมเด็กช่างหน้าตาโหดตัวบึกถึงได้ลงไปนอนกองกับพื้นแล้วถูกเด็กม.ปลายตัวสูงกระทืบเข้าเป้ากลางลำตัวเต็มๆ

"กูหน้าตึงเพราะเพิ่งให้หมอฉีดโบท็อกซ์มา ไม่ได้ดึงหน้าใส่มึง ไอ้ควาย!"   ร่างสูงตะโกนใส่หน้าบุคคลที่นอนตัวงออยู่ใต้ฝ่าเท้าตัวเอง

"ฮ่าๆๆๆ เชี่ยทีมแม่ง ฮ่าๆๆ อ๊ะ!เฮ้ยๆๆไปเว้ย พ่อมึงมานู้นแล้ว!"  เพื่อนในกลุ่มที่เผอิญยืนอยู่ข้างๆได้ยินที่ร่างสูงพูดก็ถึงกับลดหมัดยืนกุมท้องหัวเราะขำก่อนจะหันไปเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังวิ่งตรงมายังที่ๆพวกเขาวางมวยกันอยู่

“เผ่นสิครับ รอเหี้ยไร” พูดจบก็พากันวิ่งป่าแลบไปคนละทิศคนละทาง มีหลงพรรคพวกกันด้วยนะ ตีกันอยู่แม๊บๆจับมือกันวิ่งหนีตำรวจซะงั้น

“แฮ่กๆ ๆ โอ้ยเชี่ย เหนื่อยชิบหาย” บอสพูดขึ้นอย่างเหนื่อยหอบพร้อมกับย่อตัวลงเอามือทั้งสองข้างค้ำไว้ที่เข่า

“เพราะไอ้หน้าโบท็อกซ์ของมึงแหละไอ้เหี้ยทีม หาตีนมาให้พวกกู”  ทหารพูดเสริมพร้อมกับนั่งลงริมฟุตบาท

“กูว่าพวกมันอิจฉาความหล่อกู” ทีม ตัวต้นเหตุพูดอย่างมั่นใจพร้อมกับเอามือเสยผมแล้วเก๊กหน้าหล่อ

“ถุ้ย/ถุ้ย/ถุ้ย/ถุ้ยๆๆและถุ้ย*!!!” ดังขึ้นพร้อมกันจากเพื่อนๆทั้งห้า*

“พวกมึงก็ด้วยเหรอ โธ่ๆ งั้นเดี๋ยววันหลังกูพาไปฉีดโบ เชี่ยโอ๊ตเดี๋ยวกูพาไปแว๊กซ์ขน ดูสิมึง รุงรังเชียว” ทีมพูดยิ้มๆพลางส่ายหน้าไปมา

“ไอ้ฟายยยย!!” เพื่อนแต่ละคนหมดคำจะพูด*

“นี่มึงเสพติดศัลยกรรมเหรอวะ” กรณ์ที่เงียบอยู่นานถามขึ้นเสียงจริงจังอย่างเป็นทางการ

“กูไม่ได้เสพไม่ได้ศัลเว้ย กูหล่อธรรมชาติ กูแค่ลองฉีดโบท็อกซ์ตามม๊ากูเพื่อไม่ให้เหี่ยวกับแว็กซ์ขนเพื่อความสะอาดแค่นั้นเองเว้ย  พวกมึงนิ” ทีมอธิบายออกมา**จริงอย่างที่ทีมพูด ทีมทำแค่นั้นจริงๆ ทีมเป็นคนสูง ผิวขาว คล้ำแดดนิดๆแต่ก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงดูหมองลงเลย ใบหน้าคม จมูกโด่ง ตาเรียวประดุจเหยี่ยว ริมฝีปากได้รูปไม่บางและไม่หนาเกินไป  ทีมและเพื่อนๆตอนนี้กำลังศึกษาในระดับชั้นมัธยมปลายปีที่6 ในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งและเหลืออีกเพียงแค่เทอมเดียวพวกเขาก็จะจบการศึกษาในชั้นมัธยมก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยกันแล้ว

“เจ้าสำอางจริงมึง” หทารพูดแล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะปัดก้นสองสามที

“เรื่องกู๊.. หมดเรื่องละ แยกย้ายกันกลับบ้านเหอะวะ กูหิวข้าวสัดๆ”  ทีมบอก เพื่อนๆทุกคนก็พากันพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะร่ำลากันเล็กน้อยแล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน  ก่อนหน้าที่พวกเขาจะมีเรื่องก็เพิ่งเลิกเรียนแล้วพากันมาเดินเที่ยวตามแหล่งที่เป็นศูนย์รวมของวัยรุ่นทั้งหลายแหล่ ไม่คิดว่าเดินดูนั่นดูนี่อยู่ดีๆดันไปสะดุดตาสะดุดตีนของพวกสถาบันอื่นเข้าซะได้

.

.

.

“ป้า! โค้กป๋อง” ทีมตะโกนสั่งน้ำกับป้าร้านขายน้ำที่ตั้งอยู่ในซอยของหมู่บ้านที่ทีมพักอาศัยอยู่*

“ได้แล้วจ้าๆ” ป้าเจ้าของร้านส่งกระป๋องน้ำอัดลมสีแดงให้ทีมก่อนจะรับเงินมา ทีมพอได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็หันหลังกลับเดินต่อทันที

“ป้าครับ ผมเอานมเย็นแก้วนึงครับ” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นแว่วๆข้างหลังของทีมแต่เขาก็ไม่ได้สนใจหันกลับไปมองแต่อย่างใด

แกร๊ก! ซ่า!

ทีมใช้นิ้วเปิดฝากระป๋องน้ำอัดลมแล้วยกขึ้นดื่มก่อนที่จะ..

“โอ้ย!ซี๊ดดด” ทีมรีบยกมือขึ้นจับมุมปากของตัวเองทันที

“เชี่ยเอ้ย! พลาดโดนตอนไหนวะ  ถ้าม๊าเห็นโดนด่าหูชาแน่กู” ทีมบ่นอุบและเท้าที่ก้าวอยู่ก็หยุดลงเมื่อเขาเดินมาถึงหน้าบ้านตัวเอง

“เอาไงดีวะกู หลบเข้าทางไหนดีวะ” ทีมทำลับๆล่อๆอยู่หน้ารั้วบ้านตัวเอง สายตามองเข้าไปในบ้านก็เห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินผ่านประตูบ้านที่เป็นกระจกใส ทีมรีบวิ่งไปหลบหลังถังขยะที่ตั้งอยู่ข้างรั้วบ้านทันที

และในขณะนั้นเองก็มีเด็กผู้ชายตัวกลมๆรูปร่างจ้ำม่ำคนหนึ่งเดินดูดนมเย็นสีชมพูเดินมาที่รั้วบ้านของทีมก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือป้อมๆเข้าไปในรั้วเล็กสำหรับคนเข้าออกเพื่อหวังจะปลดกลอนเปิดประตู

“เห้ยๆๆ เดี๋ยวๆ อ้วน! เข้าผิดบ้านเปล่า” ทีมรีบออกมาจากที่ซ่อนตัวแล้วรีบตรงเข้าไปหาร่างอวบทันที*

“??” เจ้าของร่างกลมๆตัวขาวๆหันมามองทีมงงๆ  จ้ำม่ำเอียงคอเล็กน้อยกระพริบตาแป๋วๆนั่นด้วยความสงสัย ทีมชะงักนิ่งไปนิดเมื่อเห็นใบหน้าของร่างอวบชัดๆ ตากลมๆ ปากบางๆ แก้มป่องๆ หน้าแดงๆที่ท่าทางจะเกิดจากอากาศร้อน  น่ากัดชิบหาย... เป็นความคิดแรกที่ผุดขึ้นในสมองของทีม

“นาย.. คุยกับเราเหรอ?” ร่างอวบถามอย่างมึนๆ*

“อะ..อือ นี่มันบ้านเรานะ นายกำลังจะเข้าบ้านเรา” ทีมดึงสติของตัวเองกลับคืนมาแล้วพูดขึ้นก่อนจะชี้ไปที่มือของร่างอวบที่กำลังจับรั้วบ้านเขาไว้อยู่

“อ๊ะ! นี่บ้านนายเหรอ?  หรือว่า  นายคือคุณหนูทีม” ร่างอวบตาโตถามขึ้นด้วยความตกใจ*

“ก็ อือ ชื่อทีม” คราวนี้เป็นทีมที่งงบ้าง

“อ่อ สวัสดีนะ เราชื่อจ้ำม่ำ เป็นลูกแม่จันทร์น่ะ” จ้ำม่ำยิ้มให้ทีมทำให้เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ  อึ่ก*! น่ารักว่ะ!

“อะ..เอ่อ อ่อ! ลูกนมเหรอ อืมๆ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ทีมยื่นมือข้างหนึ่งไปข้างหน้า  จ้ำม่ำเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มให้แล้วยื่นมือมาจับเพื่อเป็นการตอบรับ  อ๊ากกกก ! นุ่มนิ่มสุดๆ!*

“คุณหนูทีมเข้าบ้านก่อนเถอะครับ”  จ้ำม่ำขยับถอยออกมาเล็กน้อยเพื่อที่จะให้ทีมได้เดินเข้าบ้านไปก่อน

“เรียกทีมเฉยๆก็ได้ ไม่ต้องมีคุณนงคุณหนูอะไรนั่นหรอก แล้วก็พูดตามสบายเลย กันเองๆ” ทีมพูดยิ้มๆและพอพูดจบก็เดินไปยืนข้างหลังจ้ำม่ำ

หมับ!!

แรงจับที่บ่าทั้งสองข้างทำให้ร่างอวบเซไปด้านหลังเล็กน้อย ทีมจับไหล่จ้ำม่ำก่อนจะย่อตัวลงหลบหลังร่างกลมๆ

“จ้ำม่ำเป็นเกราะกำบังให้เราหน่อยสิ เราเจ็บตัวมาอ่ะถ้าโดนเห็นเข้าล่ะแย่เลย” ทีมพูดเสียงอ่อยอย่างอ้อนๆ

“หืออ? ทีมไปโดนอะไรมาล่ะ แต่นี่คุณท่านยังไม่กลับบ้านเลยนะ ไม่เป็นไรหรอก” จ้ำม่ำถามพลางจะเอี้ยวคอมามองทีมแต่ก็หันมาได้ไม่มากเพราะคอสั้น*

“ป๊าม๊าไม่อยู่ แต่นมอยู่  จ้ำม่ำรู้ไหมว่าแม่นายอ่ะแหละที่น่ากลัวที่สุด” ปากก็พูดไปแต่จมูกกลับแอบสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆข้างหลังจากตัวของจ้ำม่ำ  แต่แทนที่จ้ำม่ำจะโกรธที่ทีมว่าแม่ตัวเองน่ากลัวกลับหัวเราะคิกคัก  แม่เขาค่อนข้างจะเนียบนิดๆเจ้าระเบียบหน่อยๆ แต่ก็ไม่ได้ดุเวอร์อะไรมิหนำซ้ำยังใจดีอีกด้วย

แม่จันทร์ของจ้ำม่ำหรือแม่นมของทีมเป็นแม่บ้านของครอบครัวทีมมานาน เลี้ยงดูทีมมาตั้งแต่จำความได้และดูแลคนในครอบครัวทีมมาเสมอ ทีมรู้ว่าแม่นมมีลูกแท้ๆแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะลูกของแม่นมอยู่ต่างจังหวัดกับยาย จะกลับไปเยี่ยมแค่เดือนละครั้งสองครั้งเท่านั้นเพราะแม่นมคือเสาหลักของครอบครัวเพียงคนเดียวเป็นคนหาเงินเลี้ยงแม่และลูกของตัวเอง  และเมื่อไม่กี่วันมานี้แม่ของแม่นมหรือก็คือยายของจ้ำม่ำเสียชีวิตลง แม่นมจึงต้องกลับบ้านที่ต่างจังหวัดเพื่อไปทำพิธีฌาปนกิจศพของยายและเพื่อไปรับตัวของลูกชายมาอยู่ด้วย  แม่นมไปกับป๊าม๊าของทีมซึ่งทีมก็อ้อนอยากไปด้วยแต่แม่นมกลับเป็นผู้คัดค้านเพราะไม่อยากให้ทีมขาดเรียน แต่ใครจะไปรู้ว่าโดดเรียนทีมก็ทำอยู่เป็นประจำ ทีมจำใจยอมไม่กล้าขัดผู้ใหญ่  รออยู่ที่บ้าน  และวันนี้ก็เป็นวันที่แม่นมของเขากลับมา  กลับมาพร้อมกับลูกชายตัวกลมๆน่ากอดรัดฟัดเหวี่ยง  เป็นวันแรก ครั้งแรก ที่ทีมและจ้ำม่ำได้เจอกัน รู้จักกัน พูดคุยกัน และนี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่จะทำให้พวกเขา รักกัน...

***********************************


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #47 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 15:54
    เจอเนื้อคู่
    #47
    0
  2. #8 Aey 1 (@eunggy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:02
    จ้ำม่ำ

    น้องงงงงงง
    #8
    0
  3. #5 ชะเอิงเอ๊ย (@Yanatipnam) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:22
    การบรรยายโอเคแล้วค่ะ แต่เราอยากให้แก้คำผิดนิดหน่อยกับเครื่องหมาย * ที่มันจะติดมาหลังประโยคบางประโยคน่ะค่ะ
    #5
    0
  4. #3 A T O M Y (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:33
    หลงตัวเองจนหน้าตีจริงๆ
    #3
    0