(OS/SF) NCT AllJae Bar (JohnJae/MarkJay/TaeJae/etc.)

ตอนที่ 5 : Roommates (JohnJae) #แจขี้อ่อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    11 ก.ย. 60

Roommates (JohnJae)

 

 

 

 

 

            ถ้าทุกคนยังจำกันได้ วันที่ผมไปรีมิกซ์เพลงบนเวทีเทศกาลดนตรี Spectrum Dance ในฐานะดีเจจอห์นนี่แห่ง SM Rookies คือวันเดียวกับที่พวกแจฮยอนต้องไปขึ้นเวทีอีกงานที่ญี่ปุ่น วันนั้นผมต้องทนเก็บอารมณ์โกรธที่มักเกิดขึ้นบ่อยครั้งในช่วงๆ หลัง เพราะเด็กดื้อนั่นชอบทำตัว อ่อยเรี่ยราดเหลือเกิน

 

                (“ก็ไมค์ผมเสียนี่นา แล้วผมก็ไม่อยากให้ทั้งแทยงฮยองและยูตะฮยองเสียความรู้สึก ผมก็เลยใช้ไมค์พี่เค้าทั้งสองคนเลยไง”)

 

            (“แล้วที่พักหลังๆ หายไปกับแทยงสองคนบ่อยๆ นั่นล่ะ”)

 

            (“อย่าเซ้าซี้น่า ถ้าพี่เองก็ไปเที่ยวกับเตนล์ฮยองกับโดยองฮยองแบบไม่บอกผมก่อนเลยสักครั้ง พี่ไม่มีสิทธิมาพูดอย่างนี้กับผมนะ!”)

 

            (“มันไม่เหมือนกันสักหน่อย”)

 

        (“ต่างกันตรงไหน? พี่ก็อยู่ส่วนพี่ ผมก็อยู่ส่วนผม ยังไงพี่ก็เห็นผมเป็นน้องชายคนนึงอยู่แล้วนี่ อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าของถ้าไม่คิดจะสวมปลอกคอให้ผม!”)

 

              บทสนทนานั่นจบลงที่แจฮยอนสะบัดมือของผมออก เด็กนั่นมองผมด้วยสายตาหลากหลายความรู้สึกปะปนกัน ตัดพ้องั้นหรือ? โกรธที่ผมต้องอยู่กับคนอื่นๆ ที่ว่างอยู่กับหอระหว่างที่ตัวเองไปทำงาน? หรือโมโหที่ผมไม่ยอมแตะต้องจนเกินเลยไม่เหมือนแทยงที่แอบฉีกสนธิสัญญาระหว่างพวกเราเป็นชิ้นๆ?

 

                อย่าคิดว่าผมไม่รู้... ผมแค่ปล่อยให้เจ้าลูกแมวเริงร่าไปกับอิสรภาพช่วงสั้นๆ

 

                เพราะอีกไม่นานเราจะได้อยู่ด้วยกันยี่สิบสี่ชั่วโมง

 

                ต่อให้มีกี่สิบมาร์ค แทยง หรือแม้แต่ยูตะเข้ามาเกาะแกะ

 

แจฮยอนก็จะอยู่ใต้อาณัติของผมคนเดียวเท่านั้น

 

 

---JohnJae---

 

 

               “จอห์นนี่ฮยอง ผมจะเอาของเข้าไปวาง ช่วยหลบหน่อยได้ไหมครับ”

 

               แจฮยอนยังคงตีสีหน้าเฉยชาใส่ผม ทั้งที่วันนี้เป็นวันแรกที่พวกเราได้ย้ายมาอยู่ด้วยกันในฐานะรูมเมทหลังจากที่มีการกำหนดออกมาแล้วว่าผมกับโดยองจะถูกผนวกเข้ากับ NCT 127 พร้อมกับเพลงเปิดตัว “Limitless” ผมที่กำลังเก็บหนังสือเล่มโปรดทั้งหลายเข้าชั้นใกล้หน้าประตูอดไม่ได้ที่จะเพิ่มดีกรีความหงุดหงิดบนดวงหน้าขาวอมชมพูนั่น

 

                “อ้อนพี่เหมือนเมื่อก่อนสิครับแล้วจะหลีกทางให้”

 

                ผมคิดถึงแจฮยอนที่ชอบเข้ามาคลอเคลียผมอยู่ไม่ห่าง ตั้งแต่เราถูกแยกออกจากกันเพราะตารางงานที่แน่นขนัดและบรรดาเพื่อนร่วมวงที่พยายามจับลูกหมูของผมไปทาน แจฮยอนก็เริ่มห่างไกลไปจากตัวผมมากขึ้นทุกที... ถึงขนาดที่เจ้าตัวหาญกล้าเมินผมแล้วไปหาเจ้าพวกตัวเตี้ยทั้งหลายแหล่

 

                “อย่าเพิ่งมากวนตอนนี้ได้ไหมครับ! ผมหนักนะ!

 

                “งั้นก็ส่งมานี่ เดี๋ยวพี่ช่วยเก็บเอง”

 

              ผมกระชากกล่องกระดาษลูกฟูกสีน้ำตาลที่บรรจุหนังสือและซีดีของแจฮยอนออกจากมือเจ้าตัว มันค่อนข้างเบาสำหรับผมแต่ก็คงหนักพอดูสำหรับแจฮยอนที่มีกำลังข้อมือน้อยกว่าผมหรือแม้แต่ฮันซลฮยองเกือบเท่าตัว แจฮยอนที่สูญเสียสมดุลน้ำหนักถอยหลังไปชนกับประตูที่เพิ่งปิด เสียงร้องโอ้ยเบาๆ ทำให้ผมต้องรีบวางของในมือเพื่อเข้าไปพยุงอีกฝ่ายให้กลับมายืนตัวตรงได้

 

                “ไม่ต้องมาแตะ!

 

               เอาล่ะสิ... ผมเองก็เริ่มเดือดขึ้นมาจริงๆ บ้างแล้ว ทำไมเด็กนี่ถึงได้กลายเป็นคนเอาแต่ใจแถมยังอารมณ์ร้ายขนาดนี้ ภาพลักษณ์เด็กหนุ่มผู้แสนดี เจ้าชายสีขาวแห่งวงการบันเทิงกลายเป็นเพียงภาพลวงตา รู้สึกว่าแทยงจะตามใจแจฮยอนมากเกินไปจนเสียคน แม้แต่กับโดยองที่ชอบทะเลาะด้วย แจฮยอนก็ไม่เคยขึ้นเสียงใส่แรงๆ จนน้ำตาคลอแบบนี้สักครั้ง

 

                แต่ตอนนี้เด็กนี่กำลังทำมันกับผม  

 

                ไม่รู้ว่าควรจะโกรธหรือเอ็นดูหน้าบึ้งๆ ตรงหน้าดี

 

              “ทำไมล่ะ? จะต้องเป็นแทยงฮยองคนดีที่เอาอกเอาใจนายออกสื่อตลอดเวลา หรือมาร์คที่ขยันบอกรักนายเหลือเกินเท่านั้นหรือไงที่จะมีสิทธิแตะต้อง”

 

              ว่าแล้วก็ยังหงุดหงิดไม่หายที่เจ้าเพื่อนรักสามารถบรรยายเรือนร่างของเจ้าตัวเล็กตรงหน้าราวกับเคยได้สัมผัสไปหมดแล้วทั้งตัวของลูกหมูที่แสนนุ่มนิ่ม ตอนที่ดูรายการ NCT Life แล้วเด็กนี่บอกอยากทำอาหารให้มาร์คไม่ใช่ผมก็ทำเอาผมคิดจริงจังว่าจะวางยาพิษเจ้าเด็กแคนาเดียนนั่นถ้าวันนั้นมาถึง

 

              “ใครๆ ก็แตะต้องตัวผมได้ทั้งนั้นแหละ ถ้าเค้าต้องการผมจริงๆ ปล่อยสักที!

 

             เรี่ยวแรงที่สู้ผมไม่เคยได้ถูกแจฮยอนใช้ไปอย่างเสียเปล่ากับความพยายามที่จะขืนตัวออกจากอ้อมแขนของผมที่รวบเอวเจ้าตัวขึ้นมาชิดกับหน้าท้องที่เต็มไปด้วยซิกแพคของผมเอง

 

                “เมื่อไหร่จะเลิกดื้อกับพี่เสียที เคยเตือนแล้วใช่ไหมว่าพี่ไม่ชอบเด็กไม่ดีน่ะ”

 

               ผมขบเข้าที่ติ่งหูของแจฮยอนแรงๆ ร่างโปร่งในอ้อมกอดสะดุ้งโหยง ทำให้ผมสบโอกาสโยนเจ้าตัวที่เลิกดิ้นลงกับเตียงจนเกิดเสียงดังโครม เสียงหวานที่ร้องโอดโอยว่า ผมเจ็บนะไม่เข้าสมองผมสักนิด

 

                ตอนนี้ไม่มีใครอยู่หอซะด้วยสิ พวกแทยงก็ออกไปซื้อของเตรียมข้าวเย็น พวกเด็กๆ ก็น่าจะช่วยโดยองย้ายของเข้ามาอยู่อีกฝั่งของชั้น...

 

           ผมเดินไปล็อคประตูห้องอย่างเงียบกริบโดยไม่ละสายตาจากร่างโปร่งบนเตียงแม้แต่น้อย แจฮยอนที่ทำท่าจะลุกเดินขึ้นมาหยุดชะงักราวกับเหยื่อที่สัมผัสได้ว่าผู้ล่ากำลังคิดเอาจริง

 

                “...พี่คิดจะทำอะไร”

 

                ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้ตัวไหมว่าอาวุธที่หยิบขึ้นมานุ่มนิ่มไม่ต่างจากเจ้าตัวจนผมตั้งชื่อปลาวาฬตัวน้อยว่า เจย์ตามชื่อของใครบางคน ผมย่างสามขุมเข้าไปใกล้แจฮยอนมากขึ้นๆ การเบี่ยงหลบตุ๊กตาสักตัวสองตัวที่ถูกเขวี้ยงแหวกอากาศมาไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผม

 

                “ลงโทษเด็กไม่ดีไงครับ”

 

                ผมชอบเกมไล่จับหนูอย่างนี้มาก แจฮยอนที่ถลาลงจากเตียงเพื่อหลบการจับกุมของผมเสียหลักจนลงไปกองกับพื้น ผมคว้าข้อเท้าหนึ่งในนักกีฬาประจำหอที่กำลังคลานหนีไปอย่างว่องไวไว้แน่น ก่อนจะลูบไล้มันนิดๆ จนเด็กน้อยสั่นระริกไปทั้งตัว ผมกรีดนิ้วขึ้นไปตามน่องขาขาวที่แนบอยู่กับพื้น ส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็ถลกกางเกงวอร์มขาสั้นของอีกฝ่ายออกโดยไม่ต้องเสียเวลามองด้วยซ้ำ แจฮยอนที่พยายามยันกายขึ้นมาระหว่างนั้นหันมามองผมด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

 

                แววตาหวาดกลัวนิดๆ ของเด็กดื้อกระตุ้นความต้องการของผมเหลือเกิน

 

                “อื้อ! อื้อ!

 

                ผมบดเบียดริมฝีปากรูปปีกนกของตัวเองลงบนกลีบปากสีพีชของอีกฝ่าย กลิ่นกายหอมสดชื่นของ Chanel Allure Homme Sport กำลังทำให้ผมคลั่ง ลิ้นร้อนๆ รุกล้ำเข้าไปอย่างไม่ออมแรง หยาดน้ำตาสีใสชักชวนให้ส่วนนั้นของผมตื่นเพื่อสร้างความหลาบจำแก่เด็กน้อยมากกว่าเดิม

 

                แจฮยอนเหมาะกับความเจ็บปวดไม่ใช่เซ็กส์ที่อ่อนโยนเกินไป

 

              ร่างกายที่แข็งแรงกับกล้ามเนื้อแสนสวยภายใต้เนื้อนิ่มถูกออกแบบมาเพื่อเพศรสที่ดุเดือดมากกว่าจะเป็นเพียงเครื่องประดับให้ใครต่อใครชื่นชมหรือสนองความต้องการของคนที่อ่อนแอกว่า

 

                “พี่จะให้เลือกนะ จะทำตรงนี้หรือจะไปที่เตียง”

 

             ผมตัดสินเอาเองว่าเสียงครางอื้ออึงอย่างทรมานนั่นมีความหมายคือตัวเลือกที่สอง ผมอุ้มแจฮยอนขึ้นมาพลางกดจูบไปทั่วใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความหฤหรรษ์ก่อนจะวางอีกฝ่ายลงบนที่นอนใน เรือนหอของเรา

 

                “จ... จอห์นนี่ฮยอง อ... อย่ารุนแรง”

 

                เด็กก็คือเด็ก... ไม่รู้เลยสักนิดว่าการส่งเสียงทุ้มหวานๆ ปนเสียงหอบออกมานั้นยิ่งส่งผลเสียต่อความปลอดภัยของร่างกายตัวเองมากแค่ไหน จากที่กังวลว่าแจฮยอนจะถูกสอนให้กลายเป็นแมวน้อยยั่วสวาทจนเกินงาม ผมรู้แล้วว่ารสนิยมของแทยงนั้นยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน... อะไรที่ดูบริสุทธิ์สะอาดจะถูกคงไว้ แม้แต่ส่วนนั้นของแจฮยอนก็ดูไร้เดียงสาราวกับไม่เคยมีใครแตะต้องมันมาก่อน

 

                “พี่จะอ่อนโยนกับเราก็ได้นะ... ถ้าเราสัญญาว่าจะเป็นของพี่คนเดียว”

 

               ผมเคลื่อนมือไปยังหน้าอกเนียน ติ่งไตสีชมพูแข็งขึ้นอยู่ใต้ฝ่ามือร้อนของผม ไม่ต่างไปจากแก่นกายเบื้องล่างของคนตัวเล็กที่นูนขึ้นชัดเจนภายใต้กางเกงใน Calvin Klein

 

                “อ๊ะ... พ... พี่ก็รู้ว่าผมเป็นของ... อื้อ... ของใครตั้งแต่แรก พ... พี่เองนั่นแหละที่... อ๊า! อ๊า!

 

              ผมทนฟังคำพูดน่ารักๆ นั่นต่อไปไม่ไหว              เย็นวันนั้นคือครั้งแรกในความทรงจำของเรา แจฮยอนกรีดร้องออกมาอย่างสุขสมทุกครั้งที่ผมกระแทกเข้าไป รอยเลือดจางๆ และกลิ่นเหงื่อของเด็กน้อยไม่สามารถหยุดผมที่ตัดสินใจก้าวข้ามผ่านเส้นกั้นความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องระหว่างเราทั้งคู่ได้ ผมรอคอยเวลานี้มานาน... ยามที่แจฮยอนโตพอและพร้อมจะรับทุกอย่างในตัวผมเข้าไปข้างในอย่างไม่ผิดกฎข้อไหน

 

                “หลังจากนี้พี่จะเป็นคนสอนเราเองทุกอย่างเข้าใจไหม”

 

                เป็นอีกครั้งที่ผมนับว่าเสียงกรีดร้องนั่นคือคำตอบรับจากเด็กน้อย

 

                “พี่อาจไม่ตามใจเรามาก แต่พี่จะอยู่กับนายตลอดเวลานับจากนี้ไป”

 

                ทั้งบนเวที ทั้งภายในห้องพักศิลปิน ทั้งในห้องส่วนตัวที่หอ

 

                ทุกๆ ที่ที่นายอยู่จะมีพี่อยู่ข้างๆ

 

                You’re mine, Jay.

 

 

 




 

Talk:

ขอโทษที่ตอนท้ายๆ ไม่กล้าลงรายละเอียดนะคะ กลัวโดนอุ้ม (หรือประมาณนี้ก็โดนอยู่ดี?)

ฉลองการเดบิวต์และการเปิดตัวชนิดขึ้นเรือนหอใหม่ของพี่จอห์นนี่กันเลยทีเดียว

เรือของเรากำลังจะกลายเป็นเรือรบติดซูเปอร์เทอร์โบ

ถ้าชอบไม่ชอบยังไง ได้โปรดเม้นท์ฯบอกไรท์ฯที่เป็นโรคจิตขี้กังวลเกี่ยวกับที่ตัวเองเขียน

ได้ทั้งกล่องคอมเม้นท์ด้านล่างและ #แจขี้อ่อย ทีนะคะ^^

ป.ล. คิดซะว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อน X'Mas Special ก็แล้วกันนะคะ ส่วนใครที่เชียร์แจกับคนอื่น เรามาเฝ้าดูอนาคตของหมูน้อยของเรากันต่อไปด้วยกันเนอะ5555 บทพูดบางอย่างอาจกระทบกระเทือนจิตใจสายออลแจได้ แต่นี่เป็นเพียงแค่ความคิดส่วนตัวของจอห์นนี่ฮยองเท่านั้น (เพราะถ้าคุณรู้จักเรา ฉันนี่แหละชิปทุกโพสิชั่น ทุกคู่ ทุกรูปแบบ ฮ่าๆๆๆ)


B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

101 ความคิดเห็น

  1. #101 chalillxx_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 23:06
    จอห์นนี่แด๊ดดี๊มากปะ ชอบควัมที่พี่พูดแบบน้องเหมาะกับความเจ็บปวด มันดีมากแม่!
    #101
    0
  2. #47 cassiopeia2u (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:48
    งื้ออ ที่จริงนี่ว่าอีน้องมันรอเวลานี้มานาน แต่พี่มันใจเย็นและรอเวลาไง เด็กมันเลวโกรธ 555
    #47
    0
  3. #34 imagine_me (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 23:18
    อื้อหืออออ มีความดุดันอะไรเบอร์นั้นคะตาหมี ปล้วคือน้องก็ช่างดื้อจริงๆ แต่ตาหมีดูเป็นคนห่ามๆมากกว่าแบบไม่หวานแต่ก็รู้ว่ารู้สึกยังไงกับน้อง ส่วนน้องเองก็อารมณ์แบบพี่ไม่ชัดเจนไง น้องก็ดูมีระยะห่าง มีกำแพง แต่จากนี้ไม่มีแล้วแหละเนอะ พี่เค้ามาทวงคืนแล้ววว
    #34
    0
  4. #29 ☆PSTY` (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 11:50
    เป็นอิมเทจที่เหมาะกับพิจยามากค่ะ ดุดันสมกับร่างไททั่นจริงๆค่ะ ยัยหนูดื้อมสกๆต้องเจอแบบนี้ค่ะ พิแมวชอบตามใจน้อง โอ๋มากกกกกกก ต้องแบบพิจยาค่ะ ดีต่อใจมากกกกก รักในความเกรี้ยวกราดของเขา ฮือออออออ
    #29
    0
  5. #27 ชื่อไหนก็ซ้ำ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 23:42
    พ่อขากลับมาทวงทุกอย่างของพ่อคืนร้าวววววว ฮืออออออ เกรี้ยวกราดดุดันสมเปงกัปตัน นังตัวพยศนักนะคะ จัดการเอาให้ดื้อไม่ออกไปเรย ถถถถๅ พิเค้ากลับมาละ ถ้าน้องดื้อ น้องจะต้องถูกทำโทษแลงๆ
    #27
    0
  6. #26 farfahh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 05:48
    เค้าอยู่ด้วยกันทุกคืนหลังจากนี้ วรั้ยยยยยยยยย หุหุหุ เลาไม่คิดค่ะ เลาจะไม่คิดอะไรเลย กรี๊ด 55555
    #26
    0
  7. #22 빤💛 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:04
    เป็นกัปตันที่มาแรงและเกรี้ยวกราดมากค่ะพี่จอน!!!! ฟีลลิ่งมาทวงของรักของหวงคืนมาก ต้องข่มใจแค่ไหนทั้งๆที่ก็รู้ว่าแทยงกับมัคลีเองก็จ้องๆจะงาบน้องอยู่ น้องก็ประชดเก่งนักกก จริงๆคือชอบพี่เค้าจะแย่แล้วเถอะ สนับสนุนให้พี่จอนปรับทัศนคติเด็กขี้น้อยใจให้อยู่ใต้ความดูแลของพี่นะคะ / ถึงนี่จะแอบแทแจ มัคแจ วินแจ ซอกแจไปบ้าง (สรุปก็คือสายน้องแจนเคะ ออลแจนดีๆนี่เอง5555) แต่ยินดีคืนตำแหน่งให้พี่จอนเป็นกัปตันหลักค่ะ *โค้ง555555
    #22
    0
  8. #21 ธาเธียร์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:59
    โอ้ยยยยยยยพิจอนนนนนนน คุณกัปตันจะมาแบบรุนแรงงี้ไม่ได้นะคะแงงงงงงงงงงง :-;
    #21
    0
  9. #19 นยอง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 16:59
    ขอเลือดถุงหนึ่งเพ้ แพ้ฟิคแนวนี้จริงๆดีต่อจัยเหลือเกิน #สนับสนุนให้พี่จยากินพีช
    #19
    0
  10. #18 นยอง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 16:58
    ขอเลือดถุงหนึ่งเพ้ แพ้ฟิคแนวนี้จริงๆดีต่อจัยเหลือเกิน #สนับสนุนให้พี่จยากินพีช
    #18
    0
  11. #17 タンポポ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 16:50
    เลือดค่ะ ขอเลือดด่วนนน
    #17
    0
  12. #16 wuingpcx (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 16:25
    กิ๊สสสสส ฟิคฉลองโมเม้นจอนแจสินะคะ กัปตันมาทวงทุกอย่างคืนแล้วววววววว ลูกเรือกลับมาแล้วค่ะ ไม่กบฏแล้ววววว เด็กดื้อนี่มัยน่าจับมาลงโทษจริงๆ จริงๆก็แค่งอนพี่เขาเท่านั้นเอง พี่เองก็หวงน้อง แถมยังเจ้าเล่ห์มากๆด้วยค่ะ ;---; น้องจะตกเป็นของพี่คนเดียวววว ชอบตอนน้องบอกอย่ารุนแรงนะ แบบขี้อ่อยจริงจังมาก เหมือนจะปฏิเสธแต่ก็ชอบมากเลยบอกตอบตกลงแบบอ้อมๆ
    #16
    0