AIMNAM : Love or decency รักต่างวัย

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    23 ม.ค. 64

"นายพ่อมึงดุว่ะไอ้นายน้อย"

เอยเอ่ยขึ้นหลังจากพาน้ำเดินออกมามองวิวแม่น้ำสายหลักยามค่ำคืนด้านนอกสถานที่จัดเลี้ยง

"แบบนั้นน่ะหรอดุ บ้าอำนาจมากกว่า"

น้ำเอ่ยเสียงเรียบพร้อมสอดมือทั้งสองข้างเข้าในกระเป๋ากางเกง

"มึงกดดันมากป่ะวะ"

"มึงถามทำไม"

"กูไม่รู้ว่าการมีพ่อแบบนายพ่อของมึงมันรู้สึกยังไง"

"กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าความรักจากแม่มันจะอบอุ่นเหมือนที่ใครเค้าบอกไว้รึป่าว"

สองเพื่อนรักยกยิ้มมุมปากใส่กันก่อนจะหันมายืนมองวิวแม่น้ำในท่าทางแบบเดียวกัน





"ไปไหนกันมาคะลูก"

หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมยกมือขึ้นจัดปกสูทให้กับลูกสาวก่อนจะยื่นมือหนึ่งข้างมาปัดคราบเปื้อนที่ปกสูทให้กับน้ำบ้าง

"ง่วงมั๊ยคะลูกอีกสักพักแม่จะพากลับบ้านนะคะ"

"ลูกไม่ง่วงค่ะแต่อยากกลับบ้านแล้วอ่ะมันน่าเบื่อ"

เอยเอ่ยเสียงทะเล้นพร้อมเอนศรีษะซบไหล่อย่างออดอ้อนก่อนจะกดจูบย้ำๆที่ท่อนแขนกลิ่นหอมของแม่ หญิงสาวยกมือขึ้นลูบผมลูกสาวด้วยความเอ็นดูก่อนจะยกยิ้มตอบรอยยิ้มของน้ำ

"นายน้อยครับนายท่านให้ผมมาตามไปทักทายเพื่อนของนายท่านน่ะครับ"

ทั้งสามคนหันไปมองพี่เลี้ยงที่เดินเข้ามาเอ่ยกับน้ำที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ามองหญิงสาวกับเอยอยู่

น้ำก้มลงมองเวลาจากนาฬิกาข้อมือสุดหรูของเขา

"พรุ่งนี้น้ำมีเรียนนะคะน้าสิงห์ตอนนี้มันเกือบจะเที่ยงคืนแล้วไม่มีใครคิดจะถามน้ำบ้างหรอคะว่าต้องการพักผ่อนรึยัง"

หญิงสาวมองหน้าเพื่อนรักของลูกด้วยความเห็นใจก่อนจะลอบยิ้มออกมาทันทีที่เด็กสาวหันมาส่งยิ้มให้ตัวเอง

"สวัสดีค่ะแม่สุดเฟียสของไอ้ลูกแหง่ กูไปก่อนนะมึงพรุ่งนี้เจอกัน"

"เห้ยมึงเครียดป่ะวะ"

"ทำไมถ้ากูเครียดมึงจะอยู่กับกูหรอวะ"

"ถ้าแม่ให้ดื่มกูอยู่ได้เว้ย!!"

"โธ่ไอ้ลูกแหง่เอ้ยมึงกลับบ้านไปนอนให้แม่ตบก้นเถอะไปกูไม่ดื่มเว้ยเดี๋ยวหน้าไม่หล่อ"

หญิงสาวส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มมองเพื่อนรักพูดคุยกันอย่างออกรสชาติก่อนจะมองตามน้ำเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อด้วยความเห็นใจ





"ลูกสงสารไอ้นายน้อยมันนะแม่"

เอยเอ่ยขึ้นขณะนอนเล่นเกมส์ในท่าประจำของเขา

"สงสารเพื่อนทำไมคะลูก"

"มันบอกว่านายพ่อของมันน่ะบ้าอำนาจชอบบังคับจิตใจมันตลอดๆ แล้วมันก็พูดจาแบบว่าอยากได้อ้อมกอดจากแม่บ้าง ลูกอ่ะนะขนาดเคยมีทั้งพ่อทั้งแม่ยังรู้สึกคิดถึงพ่อเลยแต่กับมันอะแม้แต่หน้าแม่ก็ยังไม่เคยเจอแถมนายพ่อของมันยังไม่ยอมให้ใครพูดถึงอีก มันน่าสงสารเนอะแม่"

หญิงสาวพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้มก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อยที่ดวงตาที่มีแต่ความโดดเดี่ยวของน้ำผุดขึ้นมาในความรู้สึกของเธอ





"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะน้องเอยเป็นอะไรลูก"

หญิงสาวเอ่ยถามลูกสาวของตัวเองที่นั่งใบหน้าบึ้งตึงอยู่เบาะข้างๆ

"ไอ้นายน้อยไม่รับสายเลยอะแม่มันไม่ได้ไปเรียนแน่ๆเลย"

"เพื่อนอาจจะไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ก็ได้นะคะ"

"ไม่จริงหรอกค่ะแม่เวลาที่มันต้องออกงานกับนายพ่อมันจะไม่ได้มาเรียนตลอดเลย"

"ทำไมล่ะคะเพื่อนนอนไม่พอหรอ"

"มันโดนนายพ่อทำร้ายค่ะ"

"จริงหรอคะลูก"

"จริงค่ะเวลามันไม่ทำตามคำสั่งมันจะโดนตบโดนตีตลอดค่ะแม่ สงสารมันอะชอบโทรไม่รับตายรึยังวะไอ้นายน้อย!!"

หญิงสาวถอนหายใจด้วยความรู้สึกบางอย่างก่อนจะกอดลาและส่งลูกสาวเข้าเรียนเหมือนทุกวัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

389 ความคิดเห็น

  1. #229 kobka2522 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2564 / 23:39
    นายพ่อทำไมทำกับนายน้อยแบบนี้หล่ะ
    #229
    0
  2. #19 deeday1504 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 19:05

    สงสารไอนายน้อยเรย

    #19
    0
  3. #18 Preeya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 12:57

    เอมจะช่วยเพื่อนลูกได้มั่ย

    #18
    0
  4. #17 maam16 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 11:46
    น่าสงสารจังนายน้อย
    #17
    0
  5. #16 meprt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 09:55
    สงสารนายน้อย🥺
    #16
    0
  6. #15 Noosaitan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 09:28
    สงสารนายน้อยจัง
    #15
    0