AIMNAM :It's okay คืน(แห่ง)รัก

ตอนที่ 38 : ตอนที่ 38

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    23 ส.ค. 63

น้องเนริ์ดชะเง้อมองข้างสนามและดูเวลาตลอดจนร่างของน้ำเอมและน้องไนซ์ปรากฎตัวขึ้นบนอัศจรรย์ที่มีครอบครัวนั่งรออยู่ก่อนหน้าและวิ่งออกมาหา
"นึกว่ามาไม่ทันส่ะแล้วปี๊ขอกำลังใจหน่อยค่ะ"
น้ำจับหัวน้องเนริ์ดมาเป่าก่อนจะกดจูบหน้าผากลูกย้ำๆ
"ทำเหมือนที่ซ้อม มีสมาธิกับการแข่งขัน ไม่เล่นนอกกติกาที่สำคัญมีน้ำใจนักกีฬาเข้าใจมั๊ยลูก"
"เข้าใจค่ะปี๊กำลังใจมาแล้ว มี๊ขา"
เอมยิ้มและกดจูบริมฝีปากของน้องเนริ์ด
"มี๊เป็นกำลังใจให้ทำให้เต็มที่นะคะลูก"
"ขอบคุณค่ะมี๊"
น้องเนริ์ดหอมแก้มเอมกับน้ำก่อนจะหันไปไฮไฟว์กับน้องไนซ์และวิ่งลงไปในสนามเพื่อวอร์มกับทีมก่อนลงแข่ง




เสียงกรรมการเป่านกหวีดเพื่อเริ่มการแข่งขันดังขึ้นทำให้เสียงเชียร์ของทั้งสองทีมที่แข่งขันกันด้วยฝีเท้าในรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศ นักกีฬาหลายคนต่างถูกกันสลับกันลงไปเพื่อแก้เกมส์ฝั่งตรงข้ามก่อนที่การแข่งขันครึ่งแรกจะจบลงด้วยสกอร์1-1





"จำที่ปี๊สอนได้มั๊ยลูก"
น้ำวิ่งลงมาหาน้องเนริ์ดที่ส่งสายตาอ้อนวอนมาให้และเอ่ยถามพร้อมซับเหงื่อให้ลูก
"จำได้ค่ะปี๊แต่กลัวทำไม่ได้ตอนซ้อมทำไม่ได้เลย"
น้ำเสียงที่กังวลของน้องเนริ์ดทำให้น้ำยกยิ้มและย่อตัวลงดึงลูกมากอด
"ลูกสาวปี๊ทำได้แน่นอนลูก หนูไม่ต้องคิดว่าแข่งกับใครแค่หนูแข่งกับตัวเองเพื่อเอาชนะข้อผิดพลาดของตัวเองปี๊ถือว่าหนูชนะแล้วลูก เล่นให้มีความสุขผลจะออกมาเป็นยังไงไม่ต้องสนใจ"
"ค่ะปี๊ลูกเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะคะ"
"มาเรียกกำลังใจกันลูก"
น้ำผละกอดออกและยิ้มมุมปากตอบน้องเนริ์ด เอมมองรอยยิ้มของน้ำกับลูกและส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม
"1 2 ซั่ม "
"รักมี๊นะคะ!!/รักพี่นะจ๊ะ!!"
เอมเบิกตากว้างทันทีที่พ่อกับลูกตะโกนบอกรักพร้อมกันก่อนจะชี้หน้าคาดโทษพ่อกับลูกและมองพ่อกับลูกชนกำปั้นกันด้วยรอยยิ้ม





การแข่งขันครึ่งหลังเริ่มต้นขึ้นหลักจากที่กรรมการเป่านกหวีดเพื่อให้สัญญาณ ทั้งสองทีมผลัดกันรุก-รับตลอดเกมส์และยังไม่มีทีมไหนสามารถทำประตูขึ้นนำได้ก่อนที่กรรมการจะชูป้ายให้สัญญาณการทดเวลาบาดเจ็บ น้องเนริ์ดส่งซิกให้เพื่อนส่งบอลโด่งเลยศรีษะตัวเองในสิบวินาทีสุดท้ายของการแข่งขันก่อนจะโชว์ลีลาตีลังกากลับหลังยิงเข้าประตูทำให้ทีมของเนริ์ดชนะไปด้วยสกอร์2-1พร้อมกับเสียงเฮของแฟนบอลที่ดังไปกึกก้องสนาม




"เยส!!ทำได้แล้วลูกปี๊"
เอมหันไปมองน้ำที่สายตามีแต่ความภาคภูมิใจบวกน้ำตาที่คลออยู่รอบดวงตาก่อนจะหันไปมองน้องเนริ์ดที่ถูกเพื่อนร่วมทีมช่วนกันแบกร่างของน้องเนริ์ดเดินไปรอบสนามเพื่อขอบคุณแฟนบอลที่ตามมาเชียร์
"นี่ใช่มั๊ยที่เถียงกันตลอดเวลาซ้อม"
เอมเอ่ยถามและเช็ดน้ำตาให้น้ำ
"ใช่จ่ะลูกทำได้แล้ว"
น้ำพูดและปล่อยน้ำตาออกมาด้วยความดีใจ
"เธอก็ทำได้แล้วนะคนเก่ง"
น้ำยิ้มให้เอมก่อนจะพากันลงไปหาน้องเนริ์ดที่เอ่ยเรียกอยู่ด้านล่าง





"ขอบคุณปี๊นะคะที่สอนลูกมาตลอด ลูกขอโทษที่ชอบท้อนะคะ"
น้องเนริ์ดก้มลงกราบน้ำหลังจากที่กลับมาถึงบ้าน
"ไม่เป็นไรลูกคนเรามันท้อได้ พักได้แต่สิ่งสำคัญคือห้ามหยุดพัฒนาตัวเองแล้วหนูจะเป็นที่รักของทุกคน ปี๊ภูมิใจในตัวน้องเนริ์ดนะลูก"
"ค่ะปี๊ลูกจะจำไว้ น้องเนริ์ดรักปี๊นะคะ"
"ปี๊ก็รักน้องเนริ์ดลูก"
น้ำตอบและยกมือขึ้นกอดตอบก่อนจะมองลูกสาวเดินกลับห้องตัวเองไป





"อะไรอีก"
เอมเอ่ยถามและส่ายหัวกับรอยยิ้มของน้ำ
"รางวัลคนเก่งล่ะจ๊ะ"
"มาเอามาขี้เกียจต่อปากต่อคำแล้ว"
"ดีแล้วจ่ะร้องอย่างเดียวพอ"
เอมฟาดฝ่ามือใส่หลังน้ำก่อนที่เสียงครางสวาทของทั้งคู่จะดังไปทั่วห้องจนเกือบเช้าของวันนั้น
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

280 ความคิดเห็น

  1. #267 deeday1504 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 22:55

    พักบ้างไรบ้าง555555

    #267
    0
  2. #264 kobka2522 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 21:51
    กับการทำงานขยันขนาดนี้มั้ยน้ำ 555
    #264
    0
  3. #261 AyameChan (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 16:33
    สงสัยน่าจะมีอีกคน
    #261
    0
  4. #260 Super_Super (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 15:44
    โอว๊ยยยย ไอ่เด็กคนนี้แรงดีไม่มีตกจริง ๆ
    #260
    0