จำเลยรัก | Hiddlesworth |

ตอนที่ 5 : จำเลยรัก ตอนที่5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    17 ก.ค. 63













วันนี้ผมถูกเรียกตัวให้มาช่วยงานบ้านตั้งแต่เช้า ซึ่งงานกวาดถูมันก็ไม่ใช่งานที่ยากสำหรับครอบครัวคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว ฐานะปานกลางแบบที่ไม่สามารถจ้างแม่บ้านได้แบบผมสักเท่าไหร่ เพราะแบบนั้นงานพวกนี้มันก็ไม่ได้ยากสำหรับผมแต่แค่ผมไม่อยากทำ!


  แต่สุดท้ายผมก็ต้องทำอยู่ดี หงุดหงิดใจจนอย่างจะเขวี้ยงไม้กวาดแต่ก็กลัวตัวเองจะถูกเขวี้ยงออกไปจากเกาะก่อนสะมากกว่า


ก็นะ…ผมมันเป็นแค่ลูกหนี้ ที่ต้องมาใช้หนี้แทนครอบครัว


ฮึก ทุกคนรู้ แฟนคลับรู้ กูนี่แหละคือสโรยาตัวจริง!


      “เอ้าๆ นี่ข้าก็ให้เอ็งทำแค่กวาดบ้านง่ายๆเองนะ ทำไมยังทำหน้าตาอิดออดบิดตัวไปมาเหมือนคนเป็นพยาธิ”


      “โหป้า ก็ผมขี้เกียจนี่ แล้วพยงพยาธิอะไรกันไม่ได้เป็นมั่วแล้ว!” ผมปัดกวาดพื้นแบบขอไปที แอบเห็นแหละนะว่าป้าแม่บ้านถอนหายใจใส่ผม ผมเลยรู้สึกผิดนิดหน่อยและหันมาตั้งใจกวาดดีๆ 


 ตอนนี้เวลาแปดโมงครึ่ง ผมเห็นป้าผีทะเลปากแดงกำลังเดินลงบันไดมากจากชั้นสอง ท่าทางการเดินช่างมีจริตเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในงานประกวดนางงาม เธอเดินบิดตัวไปมาพร้อมกับรอยยิ้มแสยะ ที่ผมเดาได้ว่าป้าคงจะจิกกัดผมในใจเต็มที


 แต่เอ๊ะ ผมจำได้ว่าเมื่อคืนป้าคนนี้เป็นคนเดียวกับที่ขึ้นห้องไปกับคุณคริสเมื่อคืนนี่หน่า


      “ว๊าย มาทำงานกันแต่เช้าเลยนะจ้ะ” เสียงแหลมจีบปากจีบคอตระโกนพูดลงมา


      “เขาให้มาทำงานก็ต้องทำหน่ะครับ ไม่ใช้มาเดินจีบปากจีบคอทำตัวว่าง มันดุทุเรศลูกตา”


      “นี่!! หึ ที่นี้แกก็เห็นแล้วใช่ไหมละว่าฉันเป็นเมียคุณคริสจริงๆ ไม่ได้ขี้มโนเหมือนพวกคนใช้แถวนี้”


      “ป้า ได้กันแค่นี้ลืมกำพืดไปเลยหรอครับว่าตัวเองก็เป็นคนใช้หน่ะ แหมมมม เมื่อวานยังใส่ผ้าถุงนั่งนับของงกๆอยู่เลยน้าา พอได้ขึ้นไปถูกใช้งานเข้าหน่อยก็คิดว่าตัวเองเป็นคุณนายแล้วหรอครับ?”


      “กรี๊ดดด อีเด็กเมื่อวานซืน”


      “โอ้ยๆๆ ปวดหูๆ” ผมอัพเกรดความกวนตีนด้วยการแกล้งปิดหูตัวเองแล้วส่ายหน้าไปมา


      “แก!! วันนี้ฉันขอจัดการเด็กปากดีสักหน่อยเถอะ!” 


 ใบหน้าบูดเบี้ยวเดินลงบันไดมาหาผมเร็วๆ มือขวาเตรียมยกขึ้นมาเพื่อจะตบผม ส่วนผมก็ถอยหลังไปเรื่อยๆเพื่อตั้งหลัก แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว ใบหน้าของผมก็รู้สึกชาวาบ เสียงกรีดร้องของป้าแม่บ้านเรียกสติผมคืนมาและทำให้พบว่า


 ยัยป้าผ้าถุงมันฝากรอยเล็บไว้ที่หน้าของผมด้วย เจ็บสัด!!


      “เสียงดังอะไรเอะอะโวยวาย” น้ำเสียงมีพลังดังขึ้นมาจากที่บันได


 คุณคริสเดินลงมาช้าๆด้วยสายตาดุดันทำให้รู้ว่าเจ้าตัวรู้สึกไม่พอใจ คุณคริสอยู่ในชุดสูทสีดำ อาจจะดูธรรมดาทั่วไปหากแต่เมื่อมันอยู่บนตัวของคุณคริสมันกับดูดีราวกับพระเอกหน้าต่างประเทศที่ผมดูในช่องmono29 อย่างนั้นแหละ


       “เธอทำอะไรทอม มินตรา”

 

       “มินนี่เปล่านะคะ” แหม ชื่อมินตราแต่กระแดะเรียกตัวเองมินนี่


       “ครับ สงสัยรอยที่หน้าผมนี้จะโดนหมาบ้ากัด”


      “นี่!” ยัยป้ามินตราหันมาจ้องผมเขม็ง


      “หยุดเดี๋ยวนี้ ต่อหน้าฉันเธอยังกล้าทำตัวแบบนี้”


      “มินนี่ขอโทษค่ะ” 


      “ไปขอโทษคนที่เธอทำเขาเจ็บสิ”


      “ห้ะ”


      ป้ามินตราหน้าเหวออย่างเห็นได้ชัด เธอมีสีหน้าครุ่นคิดด้วยความลำบากใจก่อนที่จะกัดฟันขอโทษผม


      “ขอโทษ” กระแทกเสียงจนผมรู้สึกได้ถึงความจริงใจ!


      “และต่อไปถ้าฉันไม่ได้ให้ใครไปตามก็ไม่ต้องมาหาฉัน”


      “คุณคริสคะ ตะ…แต่…”


      “ขนาดแค่นี้เธอยังทำตัวไม่เหมาะสมมาโหวกเหวกโวยวายแถมยังทำร้ายร่างกายคนอื่มในบ้านของฉัน”


      “แต่มินนี่เป็นเมียคุณคริสแล้วนะคะ”


      “ฉันว่าเราเข้าใจกันดีแล้วนะ ว่าฉันก็แค่อยากส่วนเธอก็แค่อยาก เราตกลงกันดีแล้วว่าไม่มีทางสานความสัมพันธ์ใดๆ เพราะแบบนั้นเธอไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไร”


      “……”


      “ไม่อย่างนั้นเมียฉันคงมีเมียทั่วทั้งเกาะ”


 เอ๊อะ เอาจริงดิ… 


ที่จริงยังไม่ทั้งเกาะนะ เหลือผมอยู่ครับ วู้ฮูววว


 คุณคริสไม่พูดอะไรต่อ พอๆกับที่ป้ามินตราก็ยืนหน้าเหวอไปแล้ว รู้ตัวอีกทีแขนของผมก็ถูกดึงตามเบาๆให้เดินตามคุณคริสไป


 เห้อ คิดไปคิดมาผมไม่อยากเป็นเมียคุณคริสแล้วอ่ะ ถึงยังไงถ้าผมได้เป็นเมียคุณคริส ผมก็ยังต้องเป็นคนใช้ที่มาไถ่หนี้ต่อไปเหมือนป้ามินตรา 


เสียตัวแล้วยังไม่ได้อะไรอีก ไม่เอาอ่ะ!


 ผมถูกพามาที่ม้านั่งหน้าบ้านของคุณคริส มุมตรงนี้นัดไว้สำหรับชมวิวทะเลโดยเฉพาะ มีที่กันแดดร่มเย็นไม่ร้องกลัวว่าจะร้อน สีของน้ำเลทะเลและเสียงคลื่นกระทบฝั่งทำให้จิตใจหมาบ้าของผมสงบ ผมเหม่อมองบรรยายสวยงามรอบตัวอีกครั้งรู้สึกตัวอีกทีก็ต่อเมื่อแก้มของผมรู้สึกแสบจี๊ดเล็กๆ


      “อ๊ะ!”


      “อยู่เฉยๆ ทำแผลก่อน” จู่ๆเจ้าหนี้ของผมก็มาพร้อมกับชุดอุปกรณ์ทำแผล มือใหญ่หยิบสำลีที่มีแอลกอฮอล์หมาดๆซับไปที่แผลของผม ผมพยายามดิ้นออกเพราะตัวคุณคริสใหญ่ยิ่งกว่าไททันคงเบาไม่มือกับหน้าผมแน่


      “อย่าดื้อ” ข้อมือสองข้างถูกรวบด้วยมือเดียว คุณคริสดึงมือของผมไปไว้ที่อกของเขาและทำให้ตัวผมเซเข้าไปใกล้ตัวเขาอีก


 ผมตัวแข็งทื่อ เห็นเพียงแค่คุณคริสที่กำลังบรรจงทำแผลให้ผม มือสากลูบใบหน้าผมด้านที่ถูกทำร้ายเบาๆ สายตาเรียบเฉยดูอ่อนโยนมากขึ้น


      “เจ็บมากไหม”


      “นะ..นิดหน่อยครับ” น้ำเสียงไม่คงที่น่าจะเป็นเพราะกลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงของคุณคริสแน่ๆเลย กลิ่นเฉพาะตัวที่ทำให้รู้สึกเย็น ผ่อนคลายแต่ทว่าก็น่าค้นหาในคราวเดียวกัน


      “ที่หลังก็อย่าทำเป็นเก่งให้มากนักสิ”


      “แต่ป้าเขาว่าผมก่อน”


      “ถ้าตอกกลับแล้วต้องเจ็บตัวแบบนี้มันคุ้มกันรึไง หื้ม?”


      “คุณเป็นห่วงหรอหรอ?” ผมทำหน้าทะเล้น ขอลองหยอดคนหน้าตายดูหน่อยเถอะ


      “ฉันกำลังสอนเธออยู่นะ เป็นเด็กอย่าขัดผู้ใหญ่”


      “คนแก่” ผมยู่หน้าแล้วเอ็ดเบาๆ


      “ฉันได้ยิน”


 แค่นั้นผมก็นั่งเบะปากเงียบ ข้อมือของผมยังถูกจับไว้อยู่หลวมๆแม้ผมจะไม่ได้ดิ้นหนีแล้วก็ตาม แต่ก็มีสะดุ้งอยู่บ้างเพราะไอ้คุณคริสมือหนักเป็นบ้า ไม่รู้ว่าทำแผลหรือจะให้แผลผมเพิ่มกันแน่


      “เบาๆหน่อยได้ไหมคุณ”


      “เจ็บหรอ โทษทีฉันไม่เคยทำแผลให้ใคร”


      “…” 


อ่า ทำไมหัวใจผมมันเต้นรัวแบบนี้นะ แค่คำว่าไม่เคยทำแผลให้ใครแค่นี้เอง


ไม่เคยทำแผลให้ใคร แต่นอนกับหลายคนแล้วทั้งเกาะ! หึ่ย ท่องไว้ซิทอม!


      “ไปเปลี่ยนชุดฉันจะพาเธอเข้าเมือง”


      “ครับ?” คุณคริสปล่อยข้อมือของผมและหันไปเก็บอุปกรณ์ทำแผล


      “ฉันต้องไปประชุม แล้วนี่ก็สิ้นเดือนแล้วเราต้องซื้อของใช้เข้าเกาะ เธออยู่กับฉันพอดีก็ไปกับฉันเลยแล้วกัน ทำงานให้มันคุ้มกับที่มาไถ่หนี้หน่อย”


      “อ่า ครับ” ผมพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ห้องของตัวเอง


คุณคริสเขาพูดอะไรเยอะแยะวะ?

















#จำเลยรักhdsw 

















 สุดท้ายแล้วผมก็มานั่งแกร่วรอคุณคุยคุยงานอยู่ที่ห้องรับรองเล็กๆห้องนึงที่มีโซฟากับขนมที่พนักงานใจดีเอามาให้ ส่วนคุณคริสนะหรอ เขาเดินเข้าห้องประชุมก่อนจะหันมาหาผมด้วยประโยคที่ว่า


      ‘อย่าดื้อหล่ะ นั่งรอไปก่อน’


      ‘ถ้าดื้อแล้วจะทำไมครับ’


      ‘จะโดนด่าไง’


 เห้อ ผมไม่เข้าใจจริงๆนะ คุณคริสทำไมบ้านขายมุกแล้วไม่มีมุกเลยวะ ทำหน้าไร้วิญญาณตลอดเวลา ตอนเด็กๆที่บ้านเปิดชิงร้อยชิงล้านไหมอ่ะ ไม่มีความบัณเทิงในหัวใจเลยไม่ปลื้ม!


 นี่คุณคริสก็เข้าไปสองชั่วโมงแล้วนะ เข้าไปคุยหรือดูหนังกันวะ นานจัด! ผมทั้งนั่ง ทั้งนอน ทั้งกินขนมจนตาจะปิดแล้วนะ


      “ยินดีครับ”


      “เช่นกันครับคุณคริส”


นั่นไง บ่นปุ๊บ มาปั๊บ! คุณคริสก็ออกมาพร้อมกับรอยยิ้มการตลาดและจับมือกับคู่ค้า เขาเดินคุยกับมาสักพักก่อนที่คู่ค้าของคุณคริสจะมองมาที่ผม 


      “คุณคริสพาใครมาด้วยครับเนี่ย ไม่เห็นจะแนะนำให้ผมรู้จักเลย”


      “แค่คนที่บ้านน่ะครับ ผมให้เขาตามมาซื้อของกลับไปที่บ้าน ไม่ได้สำคัญอะไร” เหอะ คำตอบของคุณคริสทำผมมองบนอยู่ในใจ


      “หืม ไม่ได้สำคัญหรอครับ”


      “………”


      “ผมชักสนใจเขาสะแล้วสิ”


      “คงไม่ได้หรอกครับ”


      “เขากับผมมีพันธะสัญญากันอยู่ แต่ถ้ามันหมดเมื่อไหร่คุณก็ไปลองคุยกับเขาดูเองแล้วกันนะครับ คุณสตีเว่น”


 พูดจบคุณคริสก็เดินดุ่มๆออกไปทิ้งให้ผมยืนงงในดงนักธุรกิจ ผมจึงรีบหันหลังจะวิ่งตามคนตัวสูงไป แต่มีน้ำเสียงเป็นมิตรเรียกเอาไว้สะก่อน


      “ผมสตีเว่น ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ผมหันกลับไปมองใบหน้าหล่อเหลานั้นครู่หนึ่งก่อนที่จะเอ่ยปากตอบไป


      “ผมทอมครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน” คุณสตีเว่นหน้าตาดีมาก ตัวก็สู๊งสูง แถมยังดูภูมิฐาน ผมเดาว่าเขาน่าจะต้องมาจากตระกูลผู้ดีเก่าแน่ แต่นั้นมันไม่ใช่ประเด็น ตอนนี้ผมต้องรีบไปตามคุณคริสก่อน เขาจะทิ้งผมไว้ที่นี้ไม่ได้!


      “หวังว่าเราจะได้พบกันอีก” 


      “เช่นกันครับ แต่ผมต้องขอตัวก่อนแล้ว สวัสดีครับคุณสตีเว่น” ผมพยักหน้าให้คนตรงหน้าตามมารยาทแล้วรีบวิ่งตามคุณคริสไป


 จริงๆเลย! พาผมมาที่นี้แล้วจะทิ้งกันไว้รึไง ไม่ได้เรื่อง!!!


 เอ๊ะ หรือผมควรใช้จังหวะนี้หนีไปเลยดีนะ


 ใช่! ผมควรใช้จังหวะนี้หนีไป ผมอุตส่าห์ออกมาจากเกาะได้แล้วนี่!


 เมื่อคิดได้ผมก็รีบเปลี่ยนเป้าหมายเลิกตามหาคุณคริสแล้วหาทางหนีจากที่นี้ดีกว่า ดูท่าแล้วถ้าหากผมหาทางไปถนนใหญ่ได้ มันต้องมีรถสักคันแหละนะที่ขับเข้าเมืองหลวง


 เมื่อออกมาจากบริษัทได้ผมจึงลองเดินเลียบถนนไป ถนนหนทางที่นี้ก็ไม่รู้ว่ามันจะต้องไปทางไหน แต่เดินๆไปก่อนดีกว่าให้คุณคริสมาเจอผมเข้า ผมวิ่งไปเรื่อยๆยิ่งวิ่งออกมาไกลยิ่งเต็มไปด้วยร้านค้ากับคนที่พลุกพล่าน รอบข้างเริ่มมีร้านค้ามากมาย แสดงว่าแถวนี้คงเจริญมากทีเดียว


 โอ๊ะ ทางแยกไปทางไหนดีนะ


 ขวาร้ายซ้ายดี?


โอเคทางขวาแล้วกัน!


 และทางขวาก็ไม่เคยทำให้ไอ้ทอมคนนี้ผิดหวัง! เมื่อผมเจอสิ่งที่น่าสนใจนั้นก็คือร้านขายขนม!! 


 หน้าร้านเต็มไปด้วยกล่องช็อกโกแลตหลากหลายยี่ห้อกับลูกอมหลายหลายชนิดชวนน้ำลายไหล เท้าของผมหยุดนิ่งเหมือนกับส้มที่ถูกหยุดที่ทางลาดพื้นไม้แถวพรานนก


      ‘น่ากินจังเลย’


       “อยากกินรึไง?”

 

      “คุณคริส!” ผมสะดุ้งจนตัวโยน เมื่อน้ำเสียงเรียบเอ่ยขึ้นจากด้านหลังใกล้ต้นคอจนผมขนลุกซู่


      “คุณตามผมมาได้ยังไงเนี่ย ผมอุตส่าห์หนีแล้วนะ!”


      “ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าเธอหนียังไงถึงมาหยุดอยู่ที่ร้านขนมหวาน” ใบหน้าคมเข้มส่ายหน้าไปมาด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย


      “จริงๆเลยนะเธอเนี่ย”


      “แหะๆ” ผมหันไปหัวเราะแห้งๆให้คุณคริส ก่อนที่หันกลับไปจ้องเหล่าขนมตาละห้อย เห้อ หนีก็หนีไม่ได้แถมยังไม่ได้กินขนมอีก โมโหโว้ย!!!!


      “เข้าไปเลือกสิ”


      “ห้ะ”


      “อยากกินอะไรก็เลือก ฉันจะซื้อให้” 

      “จริงหรอครับ!” ผมวิ่งไปจับมือของคุณคริสแล้วยิ้มให้จนตาหยี คุณคริสแอบกลืนน้ำลายอึกนึงก่อนที่จะหันไปมองทางอื่นและดันหลังผมเข้าไปในร้านขายขนม


 หุ้ย!! หน้าหล่อๆเกือบชนประตูร้านแหนะ อะไรของคุณเขาเนี่ย!


      “รีบไปเลือกไป จะได้ซื้อของเข้าเกาะอีก ฉันไม่อยากกลับเย็น”


      “ได้เลยครับนายหัว”


 เขาคงเวทนาผมที่ทำหน้าเหมือนหมาหน้าร้านลูกชิ้นปิ้งในตลาดไม่ไหวเลยทำทานด้วยการซื้อขนมให้


 ถึงยังไงก็เถอะ


 แต่เขาก็ดูเป็นคนน่ารักดีนะ



#จำเลยรักhdsw










สวัสดีค่ะทุกคนนน ห่างหายกันไปนานเลย! ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะ เป็นความผิดของเราเองค่ะ แงเปิดฟิคไว้สะหลายเรื่องเลย พอเข้ามาอ่านคอมเม้นท์เห็นว่ามีหลายคนรอเรื่องนี้อยู่ วันนี้เลยรีบมาต่อให้เลยค่ะ! ขอบคุณทุกคนที่บังติดตามกันอยู่นะคะ ขอฝากนิยายเรื่องอื่นๆของเราด้วย มีหลายแนวให้เลือกอ่านกันเลยค่ะ


ทวงฟิคหรือทักมาได้ที่ Twitter: blueberrene นะคะ


หรือ #จำเลยรักhdsw


1comment = 1กำลังใจของเราเลยค่ะ




 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

97 ความคิดเห็น

  1. #89 Day (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 21:18

    พี่คริสทำไมทิ้งน้องทอมไปล่ะเนี่ยยย หึงหรอ55

    #89
    0
  2. #86 phunnam835 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 02:04
    ยัยทองเอ้ยยยย น่าเอ็นดู!!!!
    #86
    0
  3. #81 CHITCHANOK0099 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 01:35
    คิดถึงสุดไรสุดดด
    #81
    0
  4. #80 Kronos-Hades (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 17:49
    อุต๊ะอัพแล้ว
    #80
    0
  5. #79 Bella_bb (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 11:58
    รออยู่ตลอดเลยค่ะไรท์ชอบเรื่องนี้มากๆ น้องทอมดื้อได้น่าเอ็นดูมาก มาต่อบ่อยๆนะคะ
    #79
    0
  6. #78 นิทราดารากาล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 02:01
    น้องทอมมาซบอกพี่สาวคนนี้ก็ได้นะคะ น้องอยากได้อะไรพี่จะซื้อให้ทั้งหมด
    #78
    0
  7. #77 RH764 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 22:39
    คิดถึงสุดๆสู้ๆนะไรทื
    #77
    1
    • #77-1 Blueberrean(จากตอนที่ 5)
      17 กรกฎาคม 2563 / 22:46
      ขอบคุณค่าาา
      #77-1
  8. #76 A_licepd???? (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 22:00
    ชอบน้องทอมมากกกก ดูซนดูแสบ แสบจนโดนตบหน้าเลยลูกเอ๊ยยย ส่วนคุณคริสนี่ยังไงค๊าาาต้องมีใจอ่อนบ้างแล้วแหละ เขินน้องดูออก55555//แต่-มีเมียทั้งเกาะนี่ก็น่าหมั่นไส้เหมือนกันนะคะเนี่ย=^= ดูเหมือนเริ่มจะมีสงครามแย่งน้องกันเกิดขึ้น จะรอดูนะคะ~~ ปล.คิดถึงทุกเรื่องของไรท์ในตอนนี้มาก ขอบคุณที่ผลิตฟิคดีๆออกมานะคะ(ใจฟู)
    #76
    1
    • #76-1 Blueberrean(จากตอนที่ 5)
      17 กรกฎาคม 2563 / 22:38
      ขอบคุณที่ติดตามฟิคของเราด้วยนะคะ ดีใจมากจริงๆขอบคุณค่ะ😭💚
      #76-1
  9. #75 follow you (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 21:58
    ในที่สุดไรท์ก็กลับมาแล้ว คิดถึงเรื่องนี้ที่สุดเลยค่ะ
    #75
    0
  10. #74 Mlid123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 21:38

    ในที่สุดดคุณไรท์ก็กับมาต่อแล้วว
    #74
    3
    • #74-1 Blueberrean(จากตอนที่ 5)
      17 กรกฎาคม 2563 / 21:39
      มาแล้วค่าาา ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ🙏🏻🧡
      #74-1