Story of Thorki [Thor x Loki]

ตอนที่ 6 : [SF] "แกล้ง"รัก Thorki3 จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,987
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 308 ครั้ง
    29 ธ.ค. 60

                                                                                               3



  ไม่ยอมฟังแม้คำอธิบายใดๆ ขอหลีกหนีจากสถานการ์ณตอนนี้ให้เร็วที่สุด โลกิวิ่งออกมาทั้งน้ำตา ขาเรียวๆก้าวให้ไวขึ้น ความเสียใจมันทำลายทั้งหมดสิ้นที่โลกิมี 
  
  ความเสียใจและน้ำตามันบดบังทุกอย่างแล้วตอนนี้ บดบังแม้กระทั่งทิศทางที่โลกิวิ่งออกมา ร่างบางสะดุดเข้ากับกิ่งไม้จนล้มลง และนั่นทำให้สติของโลกิกลับคืน...
  
  เขาอยู่ที่ไหนกัน..
  รอบกายมีแต่ต้นไม้ใหญ่..
  เขาหลงมาในป่าเสียแล้ว..
 
  ให้มันได้อย่างนี้สิ เขาเสียใจเสียจนไม่ดูลู่ทางเลยหรือไรนะ ปาดน้ำตาออก แม้ความสะอึกสะอื้นไม่อาจหายไป โลกิกำมือแน่นพยายามตั้งสติคิดหาวิธีทางกลับให้ได้ 
 
  พยายามเดินกลับจากทางที่ตนวิ่งมา แต่เหมือนยิ่งเดินกลับก็เหมือนจะหลงทาง น้ำตาที่เริ่มเลือนลางเริ่มกลับมาอีกครั้ง โลกิกลัวเหลือเกิน เขาไม่อยากอยู่คนเดียวที่นี้
   
   "ฮึก ธอร์ เจ้าอยู่ไหน.." ร้องไห้ให้เขาแต่ในใจก็ยังคงร้องเรียกเขาเสมอ
   "ช่วยข้าด้วย ฮึก.." โลกินั่งลงกับพื้น ซุกหน้าลงกับหัวเข่า


  
  "แม่ถามว่าเจ้าแกล้งอันใดโลกิ" ฟริกก้าเรียกลูกชายคนโตเข้ามาถามด้วยอารมณ์ใจเย็น
   "ขะ..ข้า บอกโลกิว่าข้ารักเขา"
   "หือ?"
   "แล้วข้าก็บอกเขาว่าข้าล้อเล่น"
   "แล้วเจ้าล้อเล่นจริงหรือเปล่า" 
   "ข้า..."
   "เห้อ..ธอร์ลูกรัก บอกข้าได้หรือไม่ว่าเจ้ามีความรู้สึกอันใดต่อน้องบ้าง"
   "ข้าชอบแกล้งโลกิ ข้าชอบเวลาที่เขาบ่น ข้าว่าเสียงนั้นน่าฟังนัก ข้าชอบเวลาโลกิ อ่าไม่สิ...ข้าชอบทุกอย่างที่โลกิกระทำ"
   "แม้โลกิจะนั่งอ่านหนังสือธรรมดา ข้ากลับคิดว่ามันน่ามองยิ่งนัก ข้าไม่ชอบให้โลกิพูดคุยกับใครอย่างใกล้ชิดข้าอยากให้เขาสนใจข้าเพียงคนเดียว"
   "ลูกรัก ลูกรู้ไหมว่าความรักคืออะไร"
   ".."
   "ข้าชอบแม่ของเจ้ามานานนัก" น้ำเสียงที่น่าเกรงขามแต่มักจะอบอุ่นสำหรับครอบครัวอย่างโอดินเอ่ยขึ้น
   "คราแรกก็คิดแค่ว่าคงชอบพอตามประสาเจอคนน่ารักเพียงแค่นั้น"
   "แต่พอรู้ตัวอีกที ข้าก็มักจะตามไปดูแม่เจ้าทุกที่ที่นางไปเสียแล้ว"
    "แม้นางเพียงแค่นั่งอ่านหนังสือเฉยๆ" 

น่าหลงไหลแม้เพียงนั่งอ่านหนังสือเฉยๆ..

   "น่าเอ็นดูในเวลาที่โดนใครต่อใครหยอกล้อ"

น่าเอ็นดูเวลาที่โดนใครหยอกล้องั้นรึ..

   "และเมื่อเห็นนางเสียใจ เวลานั้นข้าจึงรู้ว่าข้ารักนาง รักที่สุด และจะรักตลอดไป" โอดินกล่าวพร้อมกับมองไปที่ชายาของตน

   "ทะ..ท่านพ่อ" 
   "ฮึก ข้ารักโลกิ"








   เดินเสียจนขาทั้งสองหมดแรง ขาน้อยๆล้มลงกับพื้น รอบตัวยังคงมีแต่ต้นไม้เสียจนหน้าเวียนหัว  
 
  เกลียดหัวใจเจ้ากรรมไม่รักดี เพราะแม้จะเสียใจที่โดนคนที่รักที่สุดหลอกลวง แต่ในอกซ้ายก็ยังคงมีธอร์อยู่เสมอ

   "ท่านจะมาไหม ฮึก ขะ..ข้ารออยู่นะ"
   "โลกิ!" เสียงแว่วดังมาแต่ไกล โลกิลุกขึ้นตะโกนตอบเสียงที่เรียกชื่อตนนั้นซ้ำๆ

   "ข้าอยู่นี้ ฮือช่วยข้าด้วย"
   "โลกิ ข้ามาแล้วรอข้านะ" ยิ่งใกล้ โลกิก็ยิ่งมั่นใจว่าเสียงนั้นเป็นของใคร

   "ธอร์.." เสียงแผ่วลงเมื่อร่างหนานั้นใกล้เข้ามา
   "ฮึก" 
  ธอร์โผกอดโลกิจนร่างเล็กนั้นจมลงที่อกของตน กอดแน่นเหมือนห่างหายกันไปนาน ความรู้สึกเปียกชื้นตรงเสื้อของเขาทำให้ธอร์รู้สึกเจ็บ เขาเกลียดตัวเองที่ทำให้คนตรงน้ำเสียน้ำตา
   "อย่าร้องที่รักของข้า.."
   "เจ้าพูด ฮึก..อะไร" โลกิเงยหน้าขึ้นมามองธอร์  มือหนาเกลี่ยน้ำตาที่คลออยู่ที่ดวงตาใสเบาๆ
   "ที่ข้าบอกว่าล้อเล่นเจ้าหน่ะ"
   ".."
   "จริงๆแล้วข้าโกหกเจ้า"
   "ข้ารักเจ้า..จริงๆนะ"
   "ข้าไม่รู้...ข้าไม่รู้อะไรอีกแล้วธอร์"
   "ข้าไม่อาจรู้ได้ว่าสิ่งที่เจ้าพูดนั้นเป็นเรื่องจริง"
   "ข้ารู้ โลกิข้ารู้"
   "ให้ข้าทำให้เจ้าเชื่อใจในตัวข้าอีกครั้งได้หรือไม่"

  การตอบสนองที่นิ่งไปของโลกิ มิอาจทำให้คนรอคำตอบนิ่งตามไปด้วย อกด้านซ้ายเต้นแรงเสียจนจะทะลุออกมาจากอก มือที่กุมมือเล็กไว้ชุ่มจนโลกิรู้สึกได้
  
 "ข้าไม่เคยพบเจอเรื่องเสียใจมาตลอดทั้งชีวิต มันอาจดูเหมือนว่าข้าจะเล่นตัวมากเกินไป แต่ธอร์.."
   "ข้าขอเวลา ข้าคิดว่าสักวันหนึ่งจะกลับมาเชื่อใจเจ้าได้" 
   "ฮึก ขอบคุณ ขอบคุณเจ้ามาก" แม้จะถูกโลกิว่าโง่หลายครั้ง แต่เขามั่นใจว่าเขาโลกิยังคงไม่หมดรักในตัวเขา และเขาจะทำให้ความเชื่อใจนั้นกลับมาให้ได้ 


   ทั้งสองรีบเดินทางกลับสู้พระราชวังให้ถึงก่อนค่ำ ธอร์ที่เห็นท่าทางเหน็ดเหนื่อยของโลกิจึงตัดสินใจให้คนน้องขี่หลังของตน 

  เมื่อถึงพระราชวัง ฟริกก้าและโอดินรีบเข้ามาดูโลกิทันที ทั้งสองห่วงโลกิจนบางครั้งเหมือนจะมากกว่าธอร์ลูกแท้ๆในไส้ด้วยซ้ำ แต่ธอร์ก็ไม่เคยอิจฉาโลกิสักครั้งเดียว

  ธอร์กลับหลังเดินออกจากท้องพระโรงไปที่ระเบียงห้องนอนของตน เหตุการ์ณวันนี้ทำให้เด็กหนุ่มผมทองรู้ซึ้งถึงอะไรหลายๆอย่าง

  เขาคงโง่จริงๆอย่างที่โลกิว่า ถึงขนาดไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อคู่หมั้นว่านั่นคือความรัก 
  "ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง" ธอร์เอ่ยเบาๆ หวังว่าสายลมเอื่อยๆในเย็นนี้จะพัดพาประโยคนี้ไปถึงโลกิ

  ธอร์ยิ้มเบาๆเมื่อนึกถึงคราที่เขาพาโลกิออกจากป่าเมื่อครู่นั้น โลกิเพลียจนหลับไปแต่มือเล็กกลับจับเขาไว้แน่น ประโยคละเมอพูดซ้ำแต่เพียงชื่อของเขา

  'ข้ารักเจ้า และข้าไม่ได้โกหก' ประโยคที่ธอร์ตอบกลับโลกิพร้อมกลับจับมือเล็กเข้ามาจุมพิตเบาๆ

  แต่ใครว่าโลกิไม่รู้สึกตัวกันเล่า เขาได้ยินตั้งแต่ธอร์บอกรักเขาแล้ว พ่อมดน้อยจึงทำตัวเงียบๆจนถึงพระราชวังนั่นแหละ

   "ข้ารู้สึกถึงมันแล้วนะ" โลกิเอ่ยเงียบๆคนเดียวผ่านสายลมที่พัดพาเขามาในห้องนอนของตน...





8 ปีผ่านไป...

   ธอร์ในร่างที่โตขึ้นทั้งร่างกายและจิตใจ วงแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเป็นมัดๆวางค้อนโยเนียร์ ค้อนที่ท่านพ่อพระราชทานลงกับแท่นของมัน ขายาวๆก้าวไปยังทางของหอสมุดที่ธอร์จัดการทำไว้เมื่อแปดปีก่อนอย่างร้อนรน 

  ทันทีที่เปิดประตู ใจเต้นแรงเมื่อพบร่างที่ตนตามหา โลกิกำลังอ่านหนังสืออยู่ที่นี่ โลกิงดงามจนมิอาจหาคำมาเทียบได้ ผิวขาวราวหิมะ ผมสีดำยาวจนถึงเอวขอด ดวงตาสีเขียวเหมือนมรกตที่ดูสวยขึ้นพร้อมกาลเวลาช่างเข้ากับริมฝีปากสีชมพูพี่ธอร์ชอบมันนักหนา โลกิตัวเล็กเสียจนน่าทะนุถนอม 

  และนั่นทำให้เขาสร้างหอสมุดนี้ขึ้นเพราะรู้ว่าโลกิ คงอยู่เพียงแต่ที่นี้เป็นแน่ 
  ใช่ ธอร์ไม่อยากให้โลกิออกไปไหน
  ใช่ ธอร์ไม่อยากให้ชายใดพบโลกิ
 
   "ทำอันใดอยู่รึ" 
  "เจ้าคิดว่าข้าทำอันใดหล่ะ" โลกิปิดหนังสือลง ยิ้มน้อยส่งไปหาผู้มาเยือน แต่กลับส่งผลอันยิ่งใหญ่ให้คนที่ได้รับ
   "คิดว่าเจ้าคิดถึงข้าอยู่"

โลกิยู่หน้า ทำให้ธอร์หมั้นเขี้ยวเดินมาลูบหัวโลกิไปมา

   "ที่จริงข้ามีเรื่องใหญ่อยากจะบอกเจ้า" ธอร์เริ่มปรับอารมณ์จริงจัง 

   "อันใดหรือพี่ข้า"

ธอร์ขยับเข้ามาหาโลกิ นั่งลงกับพื้นพร้อมกับกุมมือเล็กนั่นไว้
รวบรวมความกล้าทั้งหมดแม้ว่าอกด้านซ้ายตอนนี้จะเต้นแรงเสียจนโลกิรู้สึกได้

   "แต่งงานกับข้านะ"

   ".."

   ".."

   "ไม่"

   ".."

   "ฮะๆ ข้าล้อเจ้าเล่นพี่โง่" 



                                The End


จบแล้วสำหรับตอนนี้
ส่วนเรื่องPainful ไม่เทเด้อเดี๋ยวกลับมาต่อให้
เข้ามาด่าพี่ธอร์และส่งแรงช่วยน้องกิได้ในแทค #เจ็บปวดthorki
twitter: blueberrene
เราอ่านทุกเม้นท์
คอมเม้นท์คือกำลังใจให้ไรท์เตอร์สู้ต่อได้จริงๆ



                      
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 308 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,393 ความคิดเห็น

  1. #1169 ZANE; (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 15:04
    น่ารักจริง ปรับมู้ดไม่ทัน5555
    #1,169
    0
  2. #1069 ์Nanny-V (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:05
    แหมมม เจ้าพี่โง่ของน้องนี่นะ กว่าจะรู้ตัว
    #1,069
    0
  3. #1068 ์Nanny-V (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:05
    แหมมม เจ้าพี่โง่ของน้องนี่นะ กว่าจะรู้ตัว
    #1,068
    0
  4. #987 Arvinners (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 16:11
    เขินมากกก
    #987
    0
  5. #873 0898387401 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 20:31
    น่าร้ากกกกก
    #873
    0
  6. #667 Rain The Frist (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 11:10
    แงเขิลแทน
    #667
    0
  7. #464 Chulity (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 11:03
    น่ารัก~
    #464
    0
  8. #350 Winter_s (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 07:23
    โอดินมุ้งมิ้งมากเว่อ><
    #350
    0
  9. #311 Mamimilky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 21:22
    ยิ้มเขินดั่งคนบ้า...ฮืออออ เขินนนนนน
    #311
    0
  10. #78 danger^_^ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 21:24
    น่ารักมากเยยยย ชอบบบบบง่าาา
    #78
    0
  11. #55 yellowpowder (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 00:52
    สนุกมากกกก น่ารักมากด้วยยย
    #55
    0
  12. #53 A_Re (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 20:48
    ฮื่อนุ้งกิน่ารักกก เค้ารักๆเราก็มีความสุข
    #53
    0
  13. #52 GGbongr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 18:12
    กาวใจ ตอนไม่นี้ธอร์น้องเล่นเจ้าแล้ว
    #52
    0
  14. #51 -win (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 17:55
    น่ารัก~
    #51
    0
  15. #50 aunandunicon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 17:34
    เฮ้อ ดีต่อใจจี้ๆ ชอบเทอร์ไรต์เตอร์ พูดไม่ค่อยเก่งเเต่ร๊ากหมดจ๊ายยยส์~
    #50
    0
  16. #49 บางหว้า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 17:04
    น่ารักมาเลยจ้าา
    #49
    0