10วิธีจีบเด็ก

ตอนที่ 9 : จีบเด็กครั้งที่7 -เด็กมันงอล-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 มี.ค. 60


จีบเด็กครั้งที่7

-เด็กมันงอล-


เพลย์



พิชญ์แพร



“โอเคเจอกันนะคะ”

“เจอกันคร้าบบที่รัก”

“ไอบ้า”

“ฮ่าๆ”

“วางแล้วนะ แล้วเจอกัน”

“ครับๆ”

ฉันวางโทรศัพท์จากเพลย์หลังจากที่เรานัดกันว่าเราจะไปกินข้าวกันที่ภัตตาคารหรูบนดาดฟ้าใจกลางเมืองที่ราคาก็สูงตามที่กิน จริงๆฉันก็ไม่ได้เลือกที่แพงหรอกนะ ตอนนั้นก็แค่บ่นว่าอยากมาที่นี้เพลย์ก็เลยชวนมาวันนี้แต่ฉันก็บอกแล้วว่ามันแพงอย่าเลย เขากก็บอกว่า..

เพลย์เลี้ยงไง ไปนะก็แพรอยากไปนี่

เขาเสนอแล้วก็ต้องสนอง.... แลดูสวยเลือกได้เนอะ

เอาเถอะแต่งหน้าแต่งตัวเนอะวันนี้ต้องสวยหน่อยเด็กนัดเดททั้งที

“ไปแล้วนะครับคุณพ่อคุณแม่”

“จ้าลูกฝากแพรด้วยนะ” แม่

“ทานให้อร่อยลูก” พ่อ

 

“พ่อแม่เขาดูชอบเพลย์นะ”

“แพรคิดว่างั้นหรอ”

“อืม อะไรๆก็เพลย์ตลอดอ่ะ”

“ดีแล้วไงเวลามาสู่ขอจะได้ง่าย”

“แหม จะรอนะมาสู่ขอเนี่ย”

หลังจากที่เราขึ้นรถมาเราก็ชวนกันคุยพูดเรื่องนู้นเรื่องนี้กันไม่หยุด..

 

“อาหารที่สั่งได้แล้วค่ะ”

“ขอบคุณครับบบ”

“พนักงานก็ยังไม่เว้นนะเพลย์”

“อะไรอ่า”

“อ่อยไปทั่ว” ฉันเอานิ้วชี้ไปที่เพลย์ ก็เมื่อกี้พนักงานเสริฟ์อาหารยิ้มให้เขาแล้วเขาก็ยังไปยิ้มตอบตามฉบับเพลย์บอยของเขา หว่านเสนาห์ไปทั่วจริงๆ

“เพลย์เปล่านะ” เพลย์ทำท่ายกมือขึ้นมาสองข้างประมาณว่าผมยอมแล้ว และนั้นมันน่ารักสำหรับฉันมากๆ

และหน้าจะสำหรับผู้หญิงคนอื่นแถวๆนี้ด้วย.....

แหมนังชะนียิ้มกันใหญ่เลยนะแต่ขอโทษเขาเป็นของฉัน!!!

“พอมะ ผู้หญิงมองกันเต็มแล้ว”

“หึงหรอ”

“นิดนึง”

“ฮ่าๆJ

“ไม่หึงนะคร้าบบ อ่ะๆกินเดี๋ยวเพล์ยป้อน”

ตอนนี้ฉันรู้สึกชนะชะนีทั้งร้านแล้ว ทุกคนมองเราก่อนที่จะทำหน้าเสียดายกันเป็นแถว

หึให้เจ้เถอะกว่าจะได้ก็ต้องไปตบกับชะนีทั้งม.อยู่แล้ว

50%

“กลับดีๆถึงแล้วโทรบอกแพรด้วย”

“โอเคครับ” เพลย์ทำท่าชูมือโอเคก่อนจะยิ้มหล่อสไตล์เขา

เราบ้ายบายกกันก่อนที่เขาจะขับรถออกไป

 

“แพร”

ไม่นะ....

เฟรม!!

“เฟรมมาได้ไงอ่ะ”

“ก็เราคิดถึงเลยมาหา”

“เมื่อกี้มากับใครอ่ะ”

“...” จะให้ตอบยังไงละเพื่อนก็ไม่ใช่แฟนก็ไม่ใช่ให้พูดว่าไงดีอ๋อเขาจีบเราส่วนดราก็อ่อยเขาอยู่อย่างงี้ก็ไม่ใช่ป่ะ

“คนที่คุยๆกันหรอ”

“อือ ก็ประมาณนั้น”

“ไม่น่าหล่ะไม่ตอบข้อความเราเลย”

“เฟรมมีอะไรอีกรึเปล่า”

“ถ้าไม่มี...”

“แพรลืมเราได้แล้วหรอ”

“...”

“...”

“เฟรมฟังแพรนะ”

“...”

“เฟรมเป็นคนบอกเลิกแพรเฟรมทิ้งแพรไป”

“แต่เรามีเหตุผลนะ”

“แพรเข้าใจ แต่แพรไม่ได้รู้สึกอะไรกับเฟรมแล้ว”

“ถึงแพรจะเคยรักเฟรมมากเคยอยากให้เฟรมกับมาเคยร้องไห้ฟูมฟายแต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วอ่ะเฟรม”

“...”

“ถ้าไม่มีอะไรแพรเข้าบ้านแล้วนะ”

“เรายังรักแพรนะ”

“เราไม่เคยลืมแพรเลยตั้งแต่วันนั้น”

“แล้วเราก็จะทำให้แพรกลับมารักเราอีก”

ฉันเลือกที่จะเดินเข้าบ้านโดยที่ไม่สนใจคำพูดเหล่านั้นของเฟรม เพราะตอนนี้ฉันชอบเพลย์แล้ว เขามาช้าไป ช้าไปมาก...

 

 

ฉันนั่งรอเพลย์ที่ร้านตั้งแต่เช้าเนื่องจากวันนี้เขามีเรียนเช้าซึ่งมันเป็นสัญญาระหว่างเราว่าเขาจะต้องมากินอาหารเช้าที่ร้านของฉัน

กริ๊กๆ

เสียงกระดิ่งแห่งสวรรค์ เพลย์มาแล้วแน่ๆ

“แพร”

“...เฟรม”

“คือเฟรมอยากกินข้าวเช้าฝีมือแพรอ่ะ”

“นะ”

“...”

หมับ

เฟรมกุมมือฉันไว้พลางทำหน้าอ้อนๆของเขา ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงดีใจมากๆ แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว

พรึบ

และก็มีแรงมาดึงมือของฉันออกจากการกอบกุมของเฟรมและดึงตัวฉันไปอยู่ข้างหลังเขา

เพลย์...

“คุณมีสิทธิ์อะไรไปดึงไปแพรแบบนั้น” เฟรม

“แล้วคุณมีสิทธ์อะไรไปจับมือแพรแบบนั้น” เพลย์

อย่า อย่ามามีสึกชิงตัวฉันขอร้องงงง

J” เฟรมยิ้มให้เบาๆแต่มันแฝงไปด้วยแววตาที่น่ากลัว

“พอดีผมกำลังจีบแพรอยู่แล้วผมก็ไม่ชอบที่ผู้หญิงของผมมีคนอื่นมาจับมือ” ผู้หญิงของเพลย์อย่างงั้นหรอ...

“พอ”

“เฟรมออกไปเหอะแพรขอร้อง”

“ก็ได้แล้ววันหลังเราจะมาหาแพรใหม่นะ” เฟรมหันมายิ้มให้ฉันก่อนจะเดินออกจากร้านไปโดยที่ไม่หันมามองหน้าเพลย์อีกเลย

 

“มันเป็นใคร” เธอเป็นคนเดียวที่ไม่ควรเสียใจ ออไรท์

ยัง ยังจะออไรท์ ฉันว่าตอนเนี่ยฉันกำลังจะไม่ออไรท์แล้ว

“เอ่อ..”

“แพร”

“มันเป็นใคร!!” เพลย์ขึ้นเสียงใส่ฉันนิดหน่อยแต่นั้นก็ทำให้ฉันสะดุ้ง ใครจะคิดว่าผู้ชายน่ารักๆแบบเขาจะมีมุมดาร์กแบบนี้หล่ะ

“แฟนเก่า”

“แต่แพรไม่ได้อะไรกับเขาแล้ว”

“แล้วทำไมมันมาจับมือแพร”

“แพรก็ไม่รู้”

“เฮ้อ” เพลย์ถอนหายใจก่อนที่จะปล่อยมือของฉัน

“เพลย์...”

“เพลย์ว่าวันนี้เพลย์ไปก่อนดีกว่า”

“ดะ..เดี๋ยว” ไม่ทันแล้วเพลย์ออกไปแล้ว

ทำไม...ทำไมไม่ฟังกันก่อน

ฉันอุส่าห์ตื่นมาแต่เช้ามาที่ร้านมาทำข้าวให้เขาแต่ว่าเขาไม่ได้สนใจมันเลยด้วยซ้ำ...

 

“พี่แพร”

“ฟาง...” ฉันรู้สึกได้ว่าเสียงฉันมันเบาลงไปมาก ฟางเดินเข้ามากอดฉันและนั่นมันทำให้ฉันร้องไห้ ตอนแรกฉันก็ไม่คิดหรอกว่าฉันจะร้องไห้แต่พอฟางเข้ามากอดมันทำให้ฉันรู้สึกอยากจะร้องไห้ นี่แหละนะที่เคยมีคนบอกว่ายิ่งมีคนปลอบยิ่งรู้สึกอยากจะร้องไห้

 

 

#เพลย์

ผมพึ่งเลิกเรียนแต่วันนี้ทั้งวันผมก็ไม่ได้มีสมาธิกับมันสักเท่าไหร่หรอก ผมเอาแต่คิดเรื่องของแพรกับไอผู้ชายคนนั้น ผมยอมรับว่าผมมันเหี้ยขี้หึงแล้วก็งี่เง่ามาก แต่ผมไม่ชอบจริงๆที่ไอผู้ชายคนนั้นที่มันจับมือแพร

“พี่เพลย์คะ”

“อ่าว ว่าไงเรา”

ผมรู้สึกว่ามีแรงสะกิดจากทางด้านหลังของผม และเมื่อผมหันไปก็เจอกับผู้หญิงที่ทำงานอยู่ในร้านของแพรถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อว่าฟางนะ

“ฟางไม่อ้อมค้อมเลยละกันนะคะ”

“...”

“คือพี่ทำพี่แพรร้องไห้”

แพรร้องไห้....

ตอนนี้ในใจผมมีแต่คำว่า แพรร้องไห้ แล้วแพรหายรึยัง มีคนปลอบแพรมั้ย บ้าเอ้ย!!!

“ทำไมพี่ไม่ฟังเขาอธิบายก่อนละคะ ออกมาก่อนแบบนั้นแล้วมันได้อะไรความจริงก็ไม่รู้แถมมันยังทำให้พี่สองคนโกรธกันเปล่าๆอีก”

“ฟางอยากแนะนำให้พี่...”

“แพรอยู่ไหน”

“อยู่ร้านค่ะ”

“ขอบคุณมากเลยนะฟาง พี่จะรีบไปง้อฟางเดี๋ยวนี้แหละ”

“ค่ะ แล้วก็อย่าทำให้พี่แพรเสียใจอีกไม่งั้นฟางจะไม่เชียร์พี่กับพี่แพรแล้ว”

“ฮ่าๆโอเคครับ”

#เพลย์

 

 

#พิชญ์แพร

 

ฉันนั่งมองจานข้าวที่ฉันอุส่าห์ตั้งใจตื่นมาทำให้เพลย์ตั้งแต่เช้า

ฮึก น้ำตาที่หายกลับมาไหลอีกครั้งฉันใช้มือปาดมันออกลวกๆ แล้วตัดสินใจจะเอาจานข้าวที่ไม่มีคนกินนี้ไปทิ้ง...

“จะเอาไปไหน”

“...”และเมื่อฉันหันไปก็เจอกับผู้ชายที่มันเดินหนีฉันไปตอนเช้า..

“เอาไปทิ้ง มันไม่มีคนกิน”

“ได้ไงเพลย์อุส่าห์รีบวิ่งมากินเลยนะเนี่ย”

“...อย่าเลยมันเย็นหมดแล้ว”

“เพลย์กินได้”

พรึบ

เพลย์เอาจานข้าวจากมือฉันไปวางไว้บนโต๊ะก่อนที่จะจัดการกินมันพรางหันมายิ้มให้ฉันด้วยรอยยิ้มน่ารักๆของเขา

ฉันเดินไปที่โต๊ะของเพลย์ นั่งมองท่าทางน่ารักๆของเขาที่กำลังกินข้าวด้วยความตั้งใจ

“อร่อย”

“โกหก มันเย็นหมดแล้วไม่อร่อยหรอ”

“เพลย์พูดจริงๆ”

ฉันเผลอยิ้มให้กับคำพูดของเขาแต่ก็ต้องหุบยิ้มเมื่อเห็นเขามองหน้าฉันพร้อมกับยิ้มกว้างๆนั้น

“นี่”

“...”

“เพลย์ขอโทษ”

“ขอโทษที่ไม่ฟังแพรเลย”

“ดีกันนะ”

เพลย์ทำท่าชูนิ้วก้อยแล้วยื่นมาตรงหน้าฉัน

“นะครับดีกันนะๆ”

“นะคร้าบบ”

“อือ” ฉันยื่นมือไปเกี่ยวก้อยกับเขาและนั่นมันทำให้เขายิ้มกวางขึ้นกว่าเดิม

เปลี่ยนชื่อตอนนิดหน่อยนะจ้าาา

@blueberrene #10วิธีจีบเด็ก #เพลย์แพร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น