10วิธีจีบเด็ก

ตอนที่ 8 : จีบเด็กครั้งที่6 -กินข้าวที่บ้านเด็ก-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.พ. 60

ตอนที่6 -กินข้าวที่บ้านเด็ก-

 

และแล้วฉันก็มายืนอยู่ที่หน้าบ้านของเพลย์ เอาว่ะไหนๆก็ชอบอ่อยเด็กอยู่แล้วนี่ก็เข้าทางเราแล้วไง เด็กมันขอให้มากินข้าวที่บ้านแล้ว เอาเลยจัดเลย จัดเลยจัดอะไร!?

จัดข้าวบนโต๊ะไง....

“แล้วนี่พ่อกับแม่ไม่อยู่หรอ” ฉันถามในขณะที่จัดวางอาหารบนโต๊ะไปด้วย

“ใช่ครับ เขาไปดูงานที่ต่างประเทศกันครับ”

“อ้อ..”

“ทำไมอ่ะ อยู่กันสองคนแล้วไม่ไว้ใจหรอครับ”

“ม..ไม่ใช่” เออก็แอบกลัวนิดหน่อย ก็ดูดิหล่อขนาดนี้มันต้องฟันแล้วทิ้งสมชื่อเพลย์บอยของเขาแน่ๆเลย

“หึ” เพลย์หันมายิ้มก่อนที่จะไปยกจานมาอีก

หึ เหอะอะร๊ายยยย ชีวิตฉันตอนนี้ดูอันตรายมากๆ แงใครก็ได้ช่วยหนูด้วยหนูไม่น่ามาเลย

 

 

“แล้วนี่เพลย์เป็นลูกคนเดียวหรอ”

“ครับ เป็นลูกคนเดียว”

“แล้วแพรละ”

“แพรก็เป็นลูกคนเดียว”

ฉันถามเพื่อไม่ให้บรรยากศบนโดต๊ะดูเงียบไป ฉันนี่โครตจะเกร็งเลยแต่พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ”

“หื้ม” ฉันสะดุ้งขึ้นมา อะไรนี่ฉันไปทำหน้าเด๋ออะไรอีกเนี่ย

“หึๆ”เพลย์หัวเราะออกมาเบาๆ

 

 

และแล้วเราก็รับประทานอาหารกันเสร็จ และเพลย์ก็พาฉันมาเดินเล่นรอบบ้าน

บ้านของเพลย์ใหญ่มาก ใหญ่จนอย่าเรียกบ้านเลยให้เรียกคฤหาสน์จะดีกว่า ว่าที่สามีหล่อรวยโอเคดีเลยบอกแม่คนนี้ดีลเลยจับไว้เลยแม่ ....ไม่ใช่

หมับ

ควับ

เพลย์เลื่อนมือลงมาจับมือฉันไว้ และมันทำให้ฉันถึงกับต้องรีบหันไปมอง

“ขอจับมือนะ”

คือเอ็งจับไปแล้ว ไม่ต้องขอก็ได้มั้ง...

“อืม..” แต่ก็นั้นแหละฉันยอมรับว่าก็ชอบสัมผัสนี่ แล้วมือเขานุ่มมากนุ่มจนฉันนี่อายไปเลย

“เพลย์ชอบแพรจริงๆนะ”

“...” ตึกๆๆ

“นี่เพลย์จริงจังนะ”

“...”

“ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอ” เพลย์ยิ้มก่อนที่จะหันมาหาฉัน

“งื้ออ แพรเขินอยู่นะจะให้พูดอะไรล่ะ” ฉันเขินจริงๆนะเนี่ย ดาเมจเพลย์ทำร้ายฉันรุนแรงมากจริงๆ ใจจะวายตายเข้าสักวัน

“ฮ่าๆ น่ารักก” เพลย์พูดแล้วหันมาหยิกแก้มฉันทั้งสองข้าง

“งื้ออ”

 

 

และแล้วเพลย์ก็มาส่งฉันที่บ้าน....

“พ่อแม่แพรอยู่รึเปล่าครับ”

“อยู่ๆ”

“เพลย์ว่าเดี๋ยวเพลย์จะไปสวัสดีท่านหน่อยอ่ะ”

“...อ่อ เอาดิ”

“แต่พ่อแพรดุนะ”

“...”
“ล้อเล่นฮ่าๆ”

“พ่อกับแม่แพรนี่ใจดีที่สุดในโลกแล้ว”

“เชื่อครับ เพราะลูกสาวเขาก็ใจดี”

“บ้า”

“พ่อแม่ค่ะ”

“ว่าไงลูก”

ฉันตะโกนเรียกพ่อกับแม่ที่กำลังนั่งดูทีวีกันกกระนุ้งกระหนิงหน้าโซฟาประหนึ่งพึ่งแต่งงานกันใหม่ๆ

“สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่"

30%

“สวัสดีลูก” แม่ฉันนี่รีบเดินมาพาเพลย์แล้วรับไหว้เขา

“ชื่อเพลย์ใช่มั้ยเรา” พ่อฉันที่เดินตามหลังแม่พูดพร้อมกกันเอามือกอดไหล่คุณแม่ไว้หลวมๆ

โอ้ยหมั้นไส้คนมีความรักโว้ยยยย

“อ่า ใช่ครับ” เพลย์พูดพร้อมกับแจกรอยยิ้มน่ารักๆของเขาให้พ่อกับแม่ฉัน

“แพรเขาเล่าเรื่องเพลย์ให้ฟังเยอะเลยนะลูก” แม่

“หล่อเหมือนที่แพรมาคุยไว้จริง”แม่

“สงสัยจะจีบติดแล้วละมั้ง” แล้วก็แม่อีกนั่นแหละ

“แม่!!!” แม่เผาฉันจนเกรียมเลยนะ หึ่ยย

“ฮ่าๆ” เพลย์หัวเราะแล้วหันมาส่งยิ้มกระชากใจให้ฉัน

โอ้ย ระทวยยย

“ขำอะไร ทักเสร็จก็กลับบ้านไปได้แล่วว”

“ไล่หรอ”

“เสียใจนะ”

“....วะ เว่อละ”

“โอเคถ้างั้นเพลย์กลับกก่อนนะ ลาแล้วนะครับคุณพ่อคุณแม่”

“จ้าๆลูก” พ่อกับแม่ฉันพูดก่อนที่แม่จะดันไหล่ฉันให้เดินไปส่งเพลย์หน้าบ้าน

อื้มดี มีความอยากได้ลูกเขย มีความเข้าทางพิชญ์แพรด้วย หึๆ

“ขับรถดีๆนะ ถึงบ้านแล้วบอกแพรด้วย” อ่อยวันละนิดจิตแจ่มใสนะสาวๆ

“ได้เลยครับน้องแพรรร”

 

 

 

ฉันกับเพลย์คุยๆกันมาเดือนเกือบสองเดือนได้แล้ว เรานัดเจอกันไปกินข้าวดูหนังด้วยกันตลอด เพลย์มารับฉันที่บ้านมาทานข้าวกับพ่อแม่ฉันบ่อยจนกลายเป็นคนในครอบครัวอีกคนไปแล้ว พ่อกับแม่ฉันชอบเพลย์มากรักเพลย์เกินหน้าเกินตาลูกแท้ๆอย่างฉันสะอีก เออหมั้นไส้....

และในระหว่างที่ฉันกำลังนั่งคิดพินิจพิจารณาอยู่นั้น...

“อ้ะ”

มีกลุ่มผู้หญิงกลุ่มใหญ่ลากตัวฉันออกไปจากร้าน และด้วยเวลานี้เป็นตอนเช้ามากๆแถมฟางก็ยังไม่มาอีก ทำให้ไม่มีใครมาช่วยฉันได้เลย..

นี่มันชะนีกลุ่มของยัยนานะhatelove นี่ อะไรเนี่ยมาอีกทำไม ชีวิตแค่โดนชะนีทำร้ายหรอฉันเนี่ย

“นี่ปล่อยนะ”

“หึ เตือนไปแล้วไม่จำใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับเพลย์”

“แล้วเธอเป็นใครมีสิทธิ์มาห้ามฉันเนี่ยห่ะ!!” บอกเลยว่าขึ้น ของขึ้นแล้วยัยชะนีพวกนั้นคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามีสิทธิ์มาสั่งคนอื่นให้เลิกคบเลิกคุยกันได้เนี่ย

“ก็ฉันกำลังคุยกับเพลย์อยู่นะสิ”

คุยกับเพลย์อย่างนั้นหรอ....

“ประสาทหรอ” เออน่าจะประสาทจริงเพราะฉันกับเพลย์คุยกันตลอด ไปไหนมาไหนด้วยกันก็บ่อย แล้วหลายๆคนก็รู้ว่าเราคุยๆกัน แล้วนังชะนีนี่มันมาจากไหน where are you from!!!

“เธออย่าคิดว่าแค่เขาไปไหนมาไหนกับเธอแล้วเขาจะคุยแค่กับเธอนะ”

“......”

“เขาอาจจะคุยแชทกับเธอตลอดเวลา แต่ตัวเขาอยู่กับฉันก็ได้นะ” ยัยชะนีนานะแสยะยิ้มให้ฉัน

เพี๊ย

ไม่ใช่ฉันหรอกที่โดนตบ..

นังนั้นต่างหากที่โดนฉันตบ!!!

“กรี๊ดดด แกกล้ามากนะที่ทำแบบนี้”

พรึบ

ปัก

ฉันพลักยัยชะนีนั่น จนทำให้นางกรี๊ดอย่างกับผีขอส่วนบุญ

“ยืนเฉยทำไมละจับมันไว้สิ” ยัยชะนีนานะสั่งลูกสมุนที่ยืนเอ๋อๆมองเหตุการ์ณของนางจับฉัน นี่ก็มองกันสะเฉยเลยนะลืมไปเลยว่าเคยมีตัวตน...

“ปล่อยฉัน”

เพี๊ย

หน้าฉันหันไปตามแรงตบจนฉันรู้สึกชาวาบไปทั้งหน้า

“หยุด”

ยัยชะนีนานะที่กำลังง้างมือตบฉันอีกครั้ง ถึงกับหน้าเหวอเพราะเจ้าชายขี่มาข้าวที่มาช่วยฉันก็คือ

เพลย์นั้นเอง...

“จะทำอะไรนะ”

เพลย์เข้ามากระชากแขนยัยนั่นแล้วเดินมาหาฉันพร้อมกับมองหน้ายัยผู้หญิงสองคนที่จับแขนฉัน

แค่สายตาเย็นๆของเพลย์ทำให้สองคนนั้นหน้าเหวอแล้วปล่อยแขนฉันทันที

“มีมี่ก็แค่จะสั่งสอนมัน ที่มันมายุ่งกับเพลย์”

อ้อ มีมี่ชื่อไม่ได้เข้ากับหน้าเลย เออยอมรับว่าอคติเกลียดมัน!!!

“แล้วมี่มีสิทธิ์อะไรมาห้าม” เพลย์

“ก็เพลย์เป็นของมี่ เพลย์จะปฎิเสธหรอว่าเราไม่ได้คุยกัน”

“มันเป็นอดีตไปแล้ว”

“อย่ามายุ่งกับเราสองคนอีก”

“ฮึก เพลย์ได้มี่แล้วจะทิ้งมี่หรอ”

!!!” อ..อะไรนะ ได้กัน อะไรใครได้กัน

“คือเพลย์ไม่เข้าใจว่ามี่ทำแบบนี้ทำไม”

“เราเลิกยุ่งต่อกันไปนานมากแล้วนะ”

“ที่เลิกยุ่งก็เพราะอีนี่ใช่ไหม” มีมี่หันมาค้อนใส่ฉัน

“ใช่ เพลย์ชอบเขาแล้วเพลย์ก็อยากทำให้เขามั่นใจไงว่าเพลย์จะมีเขาแค่คนเดียว”

“ออกไป แล้วก็อย่ามายุ่งกับแพรอีก”

ผู้หญิงที่ชื่อมีมี่ร้องให้สะอึกสะอื้น จนเพื่อนๆของเธอต้องพยุงเธอแล้วรีบพาออกจากตรงนี้

“เจ็บรึเปล่า” เพลย์เอามือมาลูบแก้มฝั่งที่ฉันโดนตบอย่างเบามือ

“อธิบายมา”

“....”

“พวกนั้นคือใคร”

 

 

โอเคฉันเข้าใจว่าตอนนี้เรายังไม่ได้เป็นแฟนกันและฉันก็ยอมรับว่าฉันหึงแล้วก็โกรธมากๆด้วย

“เคยคุยกันหรอ”

“ก็เคย แต่ว่ามันนานมาแล้วครับ”

“แล้วมีอีกกี่คนละที่เคยคุย”

“ไปเคลียมาก่อน...แพรไม่ชอบที่จะโดนอะไรแบบนี้หรอกนะ”

“จริงๆก็เคลียมาหมดแล้วทุกคน”

“...”

“เพลย์ชอบแพรจริงๆนะครับ”

“ตอนนี้ก็มีแค่แพรคนเดียว”

“....”

“งอนแบบนี้หึงแน่ๆเลย” เออก็หึงไงโว้ยย

“ถ้าหึงเพลย์แบบนี้...มาเป็นเพลย์เลยมา”

“ไม่ตลก”

“นี่ก็ไม่ได้ตลกเลยนะ เพลย์พูดจริงๆ..เป็นแฟนกันไหม”

“คือแพร...”

“ทำไมล่ะ แพรไม่อยากเป็นแฟนกับเพลย์หรอครับ”

ไม่ต้องมาทำหน้าเป็นหมาหงอยแบบนั้นได้ไหม ฮือออ

“ไม่ใช่แบบนั้น แต่แพรก็แค่อยากมั่นใจก่อน”

“เพลย์...เข้าใจแพรใช่ไหม”

“อื้อ เพลย์เข้าใจ”

“เข้าใจแล้วทำไมต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้น”

“แพรก็คุยแค่กับเพลย์คนเดียว ไม่ทิ้งไปไหนหรอกหน่าแค่อยากมั่นใจมากๆไง”

“โอเคครับ” เพลย์ค่อยๆยิ้มให้ฉันแล้วก็จับมือฉันทั้งสองข้าง

“เจ็บมากไหมครับ”

“ไม่เท่าไหร่หรอก”

“จริงนะ”

“จริงๆ โดนแค่นี้ไกลหัวใจ”

“แต่เพลย์กำลังจะตาย”

“ทำไม”

“ก็อยากกินอาหารเช้าฝีมือแพรใจจะขาด ตอนนี้กำลังจะตายแล้ววว”

ฉันยิ้มให้กับทาท่างอ้อนๆน่ารักๆของเพลย์

“ทำไว้แล้ว รอคนกินมากินอย่างเดียวเนี่ย”

“งั้นไปเลย หิวจนจะกินแพรได้ทั้งตัวอยู่แล้ว”

“หรือว่าจะกินเลย”

เพลย์ยื่นหน้ามาใกล้ฉันจนปลายจมูกของเราชนกัน ใกล้มากจนฉันกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของฉันที่เต้นรัวเหมือนกลองวงโยมากในตอนนี้

“บ้า” ฉันดันตัวเขาออก แล้วเพลย์ก็จับมือฉันพาเดินกลับมาที่ร้านแล้วเราสองคนก็นั่งกินข้าวกัน


นางมีความไปกินกันแล้วว หมายถึงกินข้าวนะเอออ555555

เพลย์มีความเข้าทางพ่อแม่

เพลย์คนขี้อ่อยกับน้องแพรที่พยายามจะอ่อยแต่โดนเขาอ่อยแทน

ติดแทค#10วิธีจีบเด็ก #เพลย์แพร

@blueberene ทวิตเราจ้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น