สุดปลายยอดสน

ตอนที่ 4 : คนที่ไว้ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 ก.ย. 61

บทที่  4

คนที่ไว้ใจ

                “โหหหห...สนจ๋า  ทำเสร็จพี่ขอกินสักชิ้นสิ  ได้มะ ๆ”

                “ได้ครับพี่เข็ม  กินได้หลาย ๆ ชิ้นเลย  เดี๋ยวเราไปซื้อข้าวเหนียวร้านหน้าปากซอยมากินกับทอดมันกันด้วยดีกว่า”

                “ดี ๆ! พี่จะได้สั่งส้มตำด้วย  ลาภปากจริงวันนี้  แถมสบายรูหู  ป้าแหวนไม่อยู่  ไปกับคุณท่าน  ฮิ ๆ”  เข็มหอมว่าพลางทำหน้าระรื่น  ทั้งบ้านหลังใหญ่นี้  มีเพียงเธอ  กับระริน  สาวใช้อีกคนที่อายุคราวเดียวกับเธอ  อ่อนกว่าเข็มหอมเพียงไม่กี่เดือน  และต้นสนที่เหลืออยู่  ส่วนคนขับรถชื่อลุงสันต์  กับป้าแหวนตามคุณท่านของบ้านไปกับแขกคนพิเศษของคุณท่านซึ่งเธอก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร  ทั้งหมดเดินทางไปภูเก็ตกันตั้งแต่เมื่อเย็นวานพร้อมฝากฝังบ้านให้เข็มหอมดูแลเพราะอายุมากสุด  และคุณท่านพอใจให้เป็นแบบนั้น...

                “เดี๋ยวพี่จ่ายเองนะ  สนอุตส่าห์ทำทอดมันแล้ว  เดี๋ยวพี่ไปบอกนังรินมันก่อนว่าเราจะไปซื้อของ”

                “ครับ ๆ”

                ******************************************************************************

                “ป้าจ๋า...เอาตำปูปลาร้าหนึ่ง  ตำหอยดองอีกหนึ่งจ้า  แล้วก็ข้าวเหนียวโลนึงจ้ะ”

                “ได้จ้า ๆ รอแปบนะ”

                ต้นสนเห็นพี่เข็มทำท่าทำทางล้วงกระเป๋าซักพักแล้วหน้านิ่วคิ้วขมวด  “...อะ!...สนพี่ลืมเอาตังมา!

                “อ้าว  เหรอครับ  งั้นให้สนขี่จักรยานไปเอาดีกว่า  สนก็ไม่ได้พกตังมาเลย  เห็นพี่เข็มบอกว่าจะเลี้ยง  แหะ ๆ”

                “เฮ้ย ๆ ไม่เอาสิ  พี่บอกว่าจะเลี้ยงก็จะเลี้ยงซี้...รอพี่แปบนะ  พี่รีบกลับไปเอา  สนรออยู่นี่แหละ”

                “...อะ...อ้าว”  ว่าเสร็จก็รีบจ้ำไปที่จักรยานที่จอดไว้แล้วปั่นไปทันทีโดยไม่รอให้คนที่มาด้วยได้ทันทักท้วง  เดี๋ยวรออยู่นี่ก็ได้

                วี้ดวิ้ว!!  “เฮ้ย ๆ ไอ้หมู ๆ มัวแต่โขกหมากรุก  เงยหน้าดูฝั่งตรงข้ามหน่อยสิวะ  นางฟ้ามึงมา”

                “ไหน...ต้นสน...”  ว่าออกมาด้วยเสียงเพ้อ ๆ

                “แหม ๆ เพ้อเชียวมึง  มองเค้าขนาดนี้ก็ข้ามไปหาเลยเถอะ  เดี๋ยวคิวมึงขับ  เดี๋ยวกูขับแทนมึงก่อน”

                “เออ...เดี๋ยวกูมา ๆ”  ว่าพลางเดินข้ามถนนมาอย่างรีบร้อน

                พอมาถึง  มือกร้านแดดกร้านลมทำท่าจะคว้าเข้าที่ไหล่เล็กบางของคนอายุน้อยกว่า  แต่เจ้าของไหล่หันมาซะก่อน  จะจับให้เป็นบุญมือซะหน่อย  อดเลยกู

                “อะ  พี่...หมู  สวัสดีครับ”  หันไปเจอคนที่คิดว่าจะไม่ได้เจอ  พลางยกมือสวัสดีเพราะอีกฝ่ายอายุมากกว่า

                “ครับ ๆ สนมาทำอะไร  วันนี้ไม่เรียนหนังสือเหรอ”  น่ารัก  ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก...ถ้าได้มาอยากจะวางไว้กลางฝ่ามือทะนุถนอมประคองไม่วาง...

                “มาซื้อส้มตำครับ...มากับพี่เข็ม”  พี่เข็ม  เมื่อไหร่จะมานะ

                “อ๋อ  ไปไหนซะละ  เข็มนะ ?”

                “พี่เข็มกลับไปเอาเงินที่บ้านนะครับ...เดี๋ยวคงมา”  ...ทำไม...ช้าจังพี่เข็ม  ส้มตำก็ได้แล้วด้วย

                “พี่ไปส่งมั้ย ? พี่ไปส่งละกัน  ไอ้ขิงมันเป็นแฟนเข็ม  เดี๋ยวพี่ให้มันโทรบอกเข็มให้...แล้วค่าส้มตำพี่ออกให้  พี่เลี้ยง  ป่ะ”

                “เอ่อ...”

                “น่า...นะ  ไปกัน  คนกันเอง  เมื่อก่อนตอนเรียนมัธยม  พี่ก็ไปส่งเข็มที่บ้านบ่อย ๆ เดี๋ยวนี้พอโตแล้วก็ไม่เห็นกลับบ้านทางนี้เลย”

                ก็ไม่อยากเจอพี่นั่นแหละ  เพราะพี่ไม่ได้คิดกับสนแค่น้อง...แล้วพี่เข็ม...มีแฟนเป็นพวกเพื่อนพี่หมูเหรอ  ไม่เห็นรู้เลย

                ว่าแล้วหนุ่มวินมอเตอร์ไซด์หน้าตาหล่อคมก็วิ่งกลับไปฝั่งเดิม  พูดกับคนฝั่งนั้นสองสามประโยคก็โดดขึ้นมอเตอร์ไซด์คู่ใจข้ามฝั่งมา

                “ขึ้นมาซิ  สน  เร็วครับ  พี่ไปส่ง  บอกเข็มมันแล้ว”

                “เอ่อ  ครับ”  คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ?  คิดพลางขึ้นซ้อนท้ายพี่ชายที่เมื่อก่อนเคยใช้บริการเป็นประจำ  แต่เดี๋ยวนี้ค่อนข้างห่างเหินกันไป  เจอกันก็เพียงแค่ยิ้มให้  ไม่ได้เข้าไปสานต่อบทสนทนาอะไร

                ******************************************************************************

                ไอ้หมู...ว่าไงมึง  เสียงเพื่อนร่วมวินเดียวกันถามทักหลังจากที่เพื่อนตนเดินไปหาเจ้าของหัวใจ

                น้องมันมากับเข็ม  เมียไอ้ขิง...กูว่าจะไปส่งน้องมัน  มึง...ไอ้วุธ  เอาของมา

                กะจัดการเลยว่างั้น ?  เพลาหน่อยนะโว้ย  น้องมันตัวนิดเดียว

                ไอ้ขิง  ฝากบอกเมียมึงด้วย  ว่ากูจะพาน้องไปเที่ยว  ไม่ต้องห่วง

                ไม่ต้องบอกมันหรอก  ฮึ ๆ นังเข็มมันรู้...  ไอ้ขิงว่าพลางยิ้มมีเลศนัยรู้เท่าทันเพื่อน

                ขอให้สนุก  เพื่อน  ฮึ ๆ

                “พี่หมู!  เลยแล้วครับ  ย้อนกลับไปเถอะ!  ทั้ง ๆ เมื่อใกล้ถึงบ้านหลังใหญ่  นึกว่าพี่ชายคนขับวินจะชะลอจอดให้  แต่ผิดคาด  ไอ้หมูกลับบิดรถเต็มสูบจนคนซ้อนท้ายทรงผมกระจัดกระจาย

                “ต้นสน  หนูว่าอะไรนะคะ...พี่หมูไม่ได้ยินเลย  ฮ่า ๆ”  ไม่ดีแล้ว...ไม่ดีแน่ ๆ  ทำไมพูดจาหวานเลี่ยนแบบนี้...เหมือนตอนนั้น  ตอนที่ยังเด็ก ๆ  พี่หมูก็ชอบพูดจาแบบนี้  หลอกล่อเรา...คิดว่าไม่รู้เหรอ...ว่าคิดอะไร

                “พี่หมูจะไปไหน  สนจะกลับบ้าน!  ไม่สนใจฟังทั้งยังขี่พามาที่ไหนไม่รู้  ไปซอยนั้นเลี้ยวซอยนี้  จนเจอกับตึกแถวกลางเก่ากลางใหม่

                “ถึงแล้ว ๆ มา  มากับพี่...แหม  พี่แค่แกล้งเล่นเอง  พี่มาเอาของแปบเดียว  แล้วเดี๋ยวไปส่งสนที่บ้านนะ”  ว่าพลางยักไหล่อย่างเห็นเป็นเรื่องขำ ๆ

                “แล้วทำไม  ไม่ส่งสนก่อนละครับ”  เชื่อได้รึเปล่า ?

                “พี่ก็แค่อยากอยู่กับสนนาน ๆ เอง...อย่ากลัวเลย  พี่แค่มาเอาของจริง ๆ  สนรอตรงนี้ก็ได้นะ  คนผ่านไปมาเยอะแยะ...”

                “ครับ  เดี๋ยวสนรอตรงนี้  พี่หมูรีบไปเอาของเถอะ”  ไอ้หมูเดินหันหลังเข้าตึกไปแล้ว  ต้นสนจึงละความสนใจจากพี่หมูคนขับวิน  มองสำรวจรอบ ๆ ไม่เคยมาแถวนี้เลยแหะ

                ตึก ๆ  พี่หมูเหรอ  มาเร็วจัง  คิดพลางหันกลับไปมอง

                “...อ๊ะ!!!...อื้อออ...”  ไม่จริง  ไม่เอานะ  ไม่เอาแบบนี้...

                “เรียบร้อย...เสร็จไอ้หมู”  ว่าพลางค่อย ๆ คลายมือออกจากจมูกเล็กน่ารัก  ค่อยรวบคนหมดสติเข้าสู่วงแขน

                “ซื้ดดด...ชื่นใจ”  ได้ทีไอ้หมูคนขับวินก้มใบหน้าลงใช้จมูกคมกดลงกับแก้มนุ่มของคนหมดสติพลางเร่งเดินพาหนุ่มน้อยที่ตนหมายปองเข้าไปในตึก  โดยก่อนจากไปไม่วายส่งสายตาข่มขู่ผู้ที่เห็นเหตุการณ์  ไม่อยากเดือดร้อน  อย่ามาเสือ-เรื่องของกู!!!’

(ฉากต่อไปนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสม)

******************************************************************************

โอย...ปวดหัว  คนที่สลบมานานเริ่มรู้สึกตัว  พลันก็เบิกตากว้างอย่างนึกขึ้นได้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น

“ไอ้เหี้- พี่หมู...มึงทำอะไร ?!  คนตัวเล็กลุกขึ้นทันควัน  เสื้อที่เลิกขึ้นมากองเหนืออกร่นลงมาปกปิดเรือนร่างน่ามองเหมือนเป็นปกติไม่ทันได้ให้คนเพิ่งตื่นสังเกตความผิดปกติของตน

ต้นสนหันซ้ายหันขวาปรับสายตาให้เข้ากับความมืดชั่วครู่ก็สังเกตว่ามีคนนอนอยู่ข้าง ๆ ตนโดยมีหมอนข้างกั้นอยู่  “พี่หมู...หลับเหรอ ?”

                ถึงตอนนี้ต้นสนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า  ไอ้พี่หมูได้ทำอะไร ๆ กับตนเองรึเปล่า  ก็ในเมื่อไอ้พี่หมูมันหลับอยู่นี่  แถมทุกอย่างก็ดูปกติดี...ละมั้ง ?  เพราะลองสำรวจตรวจตราดูตามเนื้อตัวของตัวเองแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรที่แปลกไป

ทำไมพี่หมูถึงทำแบบนั้นนะ...แต่...รีบกลับดีกว่าก่อนที่จะตื่น  แม้จะยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  แต่ก็ตัดสินใจรีบออกจากที่นี่ก่อน  ในใจก็คิดว่าขอลาขาดจากพี่ชายคนนี้ตลอดชีวิต  ถ้าเจอก็จะไม่ทัก  จะหลบให้ไกล  แม้จะไม่รู้ว่าระหว่างสลบไปเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น  แต่คิดว่าคงไม่ใช่เรื่องดี...  โชคดีที่เดินมาประมาณสองช่วงตึกก็เจอแท็กซี่จึงให้ไปส่งที่บ้านพลางรีบวิ่งเข้าไปเอาเงินมาจ่ายค่าแท็กซี่  ทุกคนคงเข้านอนกันหมดแล้ว...นี่กี่โมงแล้วนะ  เพิ่งจะสองทุ่ม ?

“นี่ ๆ น้องมันไปนานแล้วนะ  ไปตามดีมั้ย ?  เข็ม”  เสียงสนทนาดังขึ้นจากประตูที่เปิดแง้มไว้  ห้องของระริน 

พี่รินกับพี่เข็มคงดูละครกันอยู่  คิดพลางว่าจะเดินผ่านไปห้องตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้าม...ถ้าไม่ได้ยินบทสนทนาต่อมา

“แกนี่มันไม่รู้อะไร...น้องมันนะ  ป่านนี้  คงถึงไหน ๆ กับไอ้หมูอยู่  แกจะไปกวนมันทำไมห๊ะ!  ว่าพลางทำหน้าตากรุ้มกริ่ม

“จะว่าไปก็ไม่น่าเชื่อนะ  เห็นเรียบร้อยแบบนั้น...เรียนก็ตั้งมหาลัย  ทำม้ายยยทำไม  มาคว้าวินมอไซด์หน้าปากซอยทำผัว”

“นั่นสิ  ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อว่าคบกันอยู่  แต่นี่น้องมันโทรมาบอกชั้นเองเลยนะ  ว่าพี่เข็มไม่ต้องมารับสนนะ  สนจะไปกับพี่หมู  แถมยังเอาข้าวเหนียวส้มตำที่สั่งไว้ไปอีก”  คนเล่ายิ่งเล่ายิ่งทำหน้ามันส์ในอารมณ์กับการนินทาลับหลัง

“แหม ๆ ให้น้องมันไปเถอะ  น้องมันคงเอาไปแซ่บกับไอ้หมูถึงไหนต่อไหน  แต่กลับช้าขนาดนี้ไอ้หมู...เอ้ย!...ส้มตำคงแซ่บน่าดู  ฮิ ๆ”  สาว ๆ กับเรื่องนินทาเป็นของคู่กัน  ไม่ยากเลยที่ทั้งสองจะพูดเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย  หัวเราะคิกคักเมื่อนึกถึงเรื่องลามกที่เคย ๆ มาแล้วทั้งสองสาว

ทำไมพี่เข็มบอกพี่รินแบบนั้น ?   รู้เห็นกันเหรอ...กับพี่หมู  แล้วทำไม  ทั้ง ๆ ที่ป้าแหวนบอกให้ดูแลบ้าน  แม้แต่ประตูบ้านยังไม่ได้ล็อกให้เรียบร้อยจนเราเดินเข้ามาได้เอง  ทั้งสองจึงไม่รู้ว่าเรากลับมาแล้ว...

ทำไมล่ะพี่เข็ม  ไม่เห็นมีท่าทีอะไรว่าจะ...รู้สึกต่อกันแบบนี้  สนไปทำอะไรให้เหรอ  น้ำตา  ค่อย ๆ ไหลลงมา  ถ้าวันนี้มีอะไรเกิดขึ้นกับตัวเองอย่างที่พี่ทั้งสองจินตนาการ  พวกเค้าคงสมใจ

ที่บ้านนี้  นอกจากป้าแหวนแล้ว  มีใครไว้ใจได้บ้างมั้ยนะ ?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น