สุดปลายยอดสน

ตอนที่ 23 : คนคนนั้นที่มีอยู่จริง(ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 ธ.ค. 61

บทที่  23

คนคนนั้นที่มีอยู่จริง(ต่อ)

            จู่ ๆ คุณท่านก็ส่งต้นสนมาที่นี่  ที่อังกฤษ...

                ในใจต้นสนรู้สึกสับสนบวกกับความโกรธเล็ก ๆ ที่คุณท่านทำเช่นนี้กับตน  นึกจะบังคับอะไรก็ทำตามแต่ใจตนเอง...ไม่เคยเลย  ไม่เคยถามความสมัครใจ...เกลียดกันขนาดนี้เลยเหรอ ?

                ต้นสนเดินทางมาถึงอังกฤษเป็นเวลาเย็นของที่นั่น  คุณติมารับด้วยตัวเอง...

                ความอ่อนเพลียบวกกับความไม่ค่อยสบายของตนทำให้ต้นสนรู้สึกอ่อนเพลีย  แต่ก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้  นี่เป็นการมาต่างประเทศครั้งแรก  มันไม่เหมือนกับที่ฝันไว้...ในตอนที่ยังเรียนอยู่  ต้นสนหวังไว้ว่าตนเองจะได้เป็นสจ๊วตในสายการบินใดสายการบินหนึ่ง  เสร็จจากงานก็ได้เดินทางไปเที่ยวในต่างบ้านต่างเมือง  มีชีวิตอย่างอิสระ  มีชีวิตเป็นของตัวเอง...

                ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว  เปลี่ยนไปตั้งแต่...มัน...กลับมาในชีวิต  ทุกอย่างมันแย่ไปหมด

ต้นสนไม่รู้ว่า  มัน  จะตามมาหรือเปล่า  หรือยังคงอยู่ที่บ้านนั้น...

                สิ่งเดียวที่ไม่คาดคิดเมื่อมาที่นี่คือคนคนหนึ่งที่ต้นสนคิดถึงมาตลอดชีวิต...ต้นหม่อน...

                น้องโตขึ้นมากจากที่เคยจินตนาการจากความทรงจำ...ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะเหมือนคุณพ่อมาก ๆ อายุแค่สิบห้าแต่สูงนำต้นสนไปไกลทีเดียว...

                การพบหน้าคนที่คิดถึงมากที่สุดทำให้เรื่องร้าย ๆ ที่ผ่านเข้ามากลายเป็นแค่ฝุ่นเม็ดเล็ก ๆ เพื่อแลกกับช่วงเวลานี้  ต่อให้ต้องเจ็บปวดจนตาย...ก็ยอม

                “พี่...พี่ครับ...” 

                เสียงจากคนที่นั่งตรงข้ามเรียกคนเป็นพี่ที่ดูเหมือนจะเหม่อลอย  มือเล็ก ๆ นั่นเขี่ยอาหารในจานไปมา

                “ไม่อร่อยเหรอครับ ?”

                “เปล่า  พี่แค่...คิดอะไรนิดหน่อย  ต้นหม่อน...เอ่อ...ไว..”

                “เรียกต้นหม่อนก็ได้ครับ  ผมชอบชื่อนี้...”  เด็กหนุ่มยิ้มกว้างส่งให้พี่ชายตัวเอง  ตั้งแต่ทั้งสองตื่นขึ้นมาพร้อมกันก็ตัวติดกันแทบตลอดเวลา...ความผูกพันไม่มีที่มาที่ไปฉุดรั้งทั้งสองให้ไม่อาจแยกจากกันในเวลาอันใกล้นี้...

                ต้นสนยิ้มรับด้วยความสุขใจ  วันนี้เป็นวันที่ตนมีความสุขที่สุดตั้งแต่เกิดเรื่องร้าย ๆ มา  เมื่อกินข้าวกันเสร็จแล้ว  สองพี่น้องก็พากันมาหมกตัวอยู่ในห้องอีกครั้งหนึ่ง...

                “พี่ครับ  เล่าเรื่องแม่ของเราให้ฟังหน่อยสิ  ผมอยากฟังเรื่องของแม่...”  เด็กหนุ่มเอ่ยกับต้นสนเมื่ออยู่ด้วยกันเพียงสองคนในห้อง  เรื่องของแม่เป็นเรื่องที่เอ่ยถึงไม่ได้เลยเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณย่า  เพราะคุณย่านั้น...เกลียดคุณแม่มาก...

                “แม่เหรอ ?”  แววตาของต้นสนล่องลอยไปไกล  นึกถึงภาพความหลังที่เลือนราง...ความทรงจำนั้น...  ร่างเล็กค่อย ๆ ไถลลงพิงกับน้องชายที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยกัน  น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงมาจากหางตา

                “พี่จำไม่ได้แล้ว  หน้าของแม่พี่จำไม่ได้  ตอนนั้นพี่ยังเด็กมาก  แต่เราเคยอยู่ด้วยกัน  มีแม่  พี่  แล้วก็ต้นหม่อน  พ่อจากเราไปแล้วตอนนั้น...”

                “...”  เมื่อเห็นความเศร้าโสกในแววตาของพี่ชาย  ไววิทย์หรือต้นหม่อนก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอีก  มันคงเจ็บปวดมากถ้าพี่จำได้ขัดเจน...

                “แต่พี่รู้  ว่าแม่รักเรา  ถ้าแม่ยังอยู่...จะไม่มีอะไรมาทำร้ายเราสองคนได้...พี่มั่นใจ”

                ไววิทย์รู้สึกแปลกใจกับท่าทีที่แปลกไปของพี่ชาย  เสียงนั้นเหมือนเข้มขึ้นคล้ายข่มขู่บางสิ่งบางอย่าง...อากาศเหมือนจะเย็นขึ้นมา  แต่เด็กหนุ่มก็ตัดสินใจปัดเรื่องเล็ก ๆ นั้นทิ้งไปพร้อมกับกอดตอบคนเป็นพี่ที่เคลื่อนเข้ามาโอบกอดตน...โดยไม่ได้เห็นสายตาของพี่ชายที่จ้องไปทางมุมห้อง

                มันตามมา...

                ต้นสนกระชับกอดน้องชายอย่างแนบแน่นและปกป้อง...มันจะไม่มีทาง  มันทำร้ายต้นสนได้  แต่ไม่มีวันที่มันจะทำร้ายต้นหม่อน...

                แม่ครับ...แม่ช่วยผมกับน้องด้วย

                ******************************************************************************

                คืนนั้น  ติยศไม่กลับมา สองพี่น้องจึงตัดสินใจนอนด้วยกันเป็นคืนแรก  หลังจากที่นอนหลับไปทั้งคู่เมื่อตอนบ่าย  เวลานี้ทั้งสองจึงได้แต่นอนตาค้างเมื่อถึงเวลานอนจริง ๆ

                “นอนไม่หลับเลย...พี่ต้องสวยเหมือนแม่แน่ ๆ เลยผมว่า”  จู่ ๆ ไววิทย์ก็กล่าวขึ้นมาอย่าไม่มีปี่มีขลุ่ย  ความหวงพี่ชายเริ่มแผ่ออกมาเมื่อได้พิจารณาหน้าตาพี่ชายบ่อย ๆ เข้า

                “สวยอะไร  พี่ไม่ดีใจหรอกนะที่มาชมกันแบบนี้”  ต้นสนเอ่ยออกมาด้วยความขัน  มองพ่อน้องชายตัวโตที่ทำสีหน้าพิจารณาใบหน้าของตน

                “ก็จริงนี่นา  แล้วพี่...อยู่ที่ไทยมี...แฟนหรือเปล่า ?”  น้องชายขี้หวงเริ่มถามนั่นนี่กับพี่ชายด้วยความหวงที่คุกรุ่นขึ้นมา

                “...”  ต้นสนนิ่งไปเมื่อเจอคำถามนั้น  แฟนเหรอ ? พอนึกถึงคำนี้  ใบหน้าของคนคนหนึ่งก็ลอยมาให้เห็น...อดจะถามตัวเองไม่ได้ว่าเราเป็นอะไรกับผู้ชายคนนั้นนะ ? ทั้งที่...ผ่านเรื่องแบบนั้นด้วยกันมาแล้ว...ทำไมทุกสิ่งอย่างมันดูคลุมเครือสำหรับต้นสนอยู่เลย...

                แล้วนี่ตัวเองจากมาอยู่ไกลถึงอังกฤษ...แล้วพี่เสกข์จะรู้หรือเปล่า  ถ้ารู้จะเสียใจไหมนะ ?

                “ว่าไงพี่...เงียบไปเลย  ว่าไง ?”  น้องชายยังคงขยั้นคะยอไม่เลิกเมื่อเห็นพี่ชายเงียบลงไป

                “เอ่อ...ยังหรอก  ไม่มี..”

                “ตอบแบบนี้ผมสงสัยนะเนี่ย...”

                “มีแน่เลย  ใคร...ผู้หญิงหรือผู้ชาย  บอกมานะพี่!  คราวนี้เจ้าน้องชายตัวแสบถึงกับลุกมาเขย่าแขนคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่ยอมแพ้

                “อะไรเล่า  ไม่มีสักหน่อย  ต้นหม่อนนี่!  นอนได้แล้ว!  ต้นสนหันหลังหนีน้องชายที่กำลังเขย่าแขนเซ้าซี้อยู่ไม่ยอมหยุด  จึงตัดสินแกล้งหลับเพื่อหนีเจ้าเด็กจอมซนข้างหลัง

                “พี่...พี่  โถ่...ฮึ้ย!  เจ้าตัวเมื่อเห็นว่าเซ้าซี้แล้วไม่ได้ผลจึงตัดสินใจหันหลังกลับให้พี่ชายบ้างแล้วก็ทำท่างอนตุบป่องจนผล็อยหลับไป...

                เป็นเวลาพอสมควร...หลังจากที่รู้สึกว่าต้นหม่อนหลับไปแล้ว  ต้นสนจึงค่อย ๆ หันกลับมามองแผ่นหลังของน้องชาย...คงจะงอนไปแล้วแน่ ๆ คิดในใจว่าพรุ่งนี้ค่อยง้อ  ถ้าน้องชายรู้ว่าพี่ชายคนนี้ไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์อีกแล้ว...จะรังเกียจต้นสนหรือเปล่านะ ?

                ต้นสนพลิกกายมานอนหงาย  มองเพดานห้องเงียบ ๆ ด้วยนอนไม่หลับ  ยังไม่ชินกับเวลาที่นี่เท่าไหร่  พลางคิดเลื่อนลอยไปเรื่อย ๆ และเผลอหลับไปเมื่อไรไม่รู้...



                “แม่จ๋า...ร้องไห้ทำไม ?”  ภาพเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณห้าหกขวบเขย่าแขนคนเป็นแม่ที่แอบมานั่งเงียบ ๆ ร้องไห้เพียงลำพัง

                “แม่ทำให้หนูตื่นเหรอลูก ?”  คนเป็นแม่รีบเช็ดน้ำตาให้แห้งทันที  พร้อมกับยิ้มแย้มให้ลูกชายเสมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                “แม่ร้องไห้  หนูเห็นนะ!  เด็กชายยังจับผิดด้วยท่าทางแสนชาญฉลาดอย่างไม่ยอมแพ้

                “แม่ไม่ได้...”

                “ออกไปนะ!  คนนั้นมาอีกแล้ว  อย่ามาทำร้ายแม่เรานะ!  เด็กน้อยขว้างหมอนในทิศทางปลายเตียงที่ว่างเปล่า

                “ต้นสน  มานี่  มาหาแม่มา”  คนเป็นแม่โอบกอดลูกชายเข้าอ้อมอกอย่างหวงแหน  สายตามองความว่างเปล่าที่ปลายเตียงอย่างกังวล...ทำไมนะ  ทำไมเรื่องแบบนี้จะต้องมาเกิดขึ้นกับลูกเธอด้วย..

                “แม่จ๋า  ใครทำอะไรแม่  ใช่คนนั้นหรือเปล่า...”  ดวงตาใสแจ๋วเงยมาสบกับผู้เป็นแม่  มือเล็ก ๆ สั่นไหวอย่างหวาดกลัว...แต่กลับไม่ยอมแพ้

                “เปล่าลูก  เปล่า...อย่าพูดถึงมันนะลูก  แม่อยู่ตรงนี้  มันทำอะไรเราไม่ได้...”

                “แม่ร้องไห้ทำไม  หนูเห็นแม่ร้องไห้บ้อยบ่อย”  เจ้าตัวน้อยยังเจื้อยแจ้วไม่หยุด...

                “แม่แค่...ดีใจ”  เปล่าเลยสักนิด  ตอนนี้  หัวใจของคนเป็นแม่แทบแหลกสลาย...หลังจากที่ได้รับข่าวร้าย  พร้อมกับ..

                “...???...”

                “แม่กำลังมีน้อง...น้องของต้นสนไงละลูก..”  น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบใบหน้าแสร้งยิ้ม...มันคงจะเป็นเรื่องน่ายินดีมาก  ถ้าหากว่าเธอไม่ได้รับข่าวร้ายก่อนหน้านั้น...สามีเธอ  เสียชีวิตแล้ว...

                “น้องเหรอ...แม่จ๋า!!!

                “ฮิ ๆ”

                “อ๊าก!!!

                ใบหน้าของคนเป็นแม่พลันเปลี่ยนไป...เป็นคนคนนั้นที่ยืนอยู่ปลายเตียง  มือคู่นั้นบีบคอเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดอย่างต้องการเอาชีวิต!

                “อึก...ฮึก  หนูหะ...หายใจ  ไม่...ออ..ก  แฮ่ก ๆ”  มือเล็กนั้นปัดป่ายไปมาอย่างรุนแรง  ใบหน้าน่ากลัวนั้นแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็น

                “ฮิ ๆ ตาย...ตายไป...เลย  ฮิ ๆ”

                ลมหายใจค่อย ๆ หลุดลอยออกไป  มือเล็ก ๆ ตกลงข้างลำตัว...



                “พี่...พี่ครับ!!!  พี่!!!

                เสียงคนเรียก  แรงเขย่าตัว  และเสียงความวุ่นวายรอบตัวดูสับสนวุ่นวายไปหมด...

                “อาครับ  พี่ไม่ตื่นเลย  ผมเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น!!!

                “เรียกรถพยาบาล!!!

                “สน...ต้นสน  ต้นสน  อย่าเป็นอะไรนะ!!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 gina2025 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 01:00

    น้องต้องไม่เป็นอะไร
    รอนะคะ
    #5
    0
  2. #4 EARN-34 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 07:22

    ต้นสนเป็นอะไรอะ
    รอค่ะ
    #4
    0