สุดปลายยอดสน

ตอนที่ 16 : คนที่เป็นรักสุดท้าย(ต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 ต.ค. 61

บทที่  16

คนที่เป็นรักสุดท้าย(ต่อ)

                “พี่ต่อ...มึงจำได้ไหม ? คนที่เป็นสายรหัสกู...”

                “เออ  จำได้...แล้วพี่แกเกี่ยวอะไรด้วย  หรือว่า...”

                “อือ...พี่เขาบอกว่า  ตอนที่เกิดเรื่อง...แกยังเรียนอยู่เลย”  พูดถึงรุ่นพี่ที่จบไปแล้วหลายปี  แต่ก็ยังกลับมาเลี้ยงน้ำเลี้ยงขนมน้อง ๆ ในสายมาแทบจะทุกคนตามประสาคนมีเงิน

                “พี่ต่อบอกว่าจำชื่อคนที่ตายไม่ได้  เพราะไม่ได้สนิท...แถมยังเป็นเด็กคณะอื่นที่มาตาย...แบบว่า  ฆ่าตัวตายนะ..”

                “เหรอ...แล้วไงอีก ?”

                “ก็เรื่องที่ฆ่าตัวตายก็ธรรมดา ๆ...ผิดหวังเรื่องรักนั่นแหละ  พี่เขาก็ไม่รู้ลึกอะไร  แต่วันเกิดเหตุก็วุ่นวายน่าดู  ตึกนั้นโดนปิดไปซักพัก...แล้วพวกอาจารย์ก็นำศพคนตายส่งโรงพยาบาลเงียบ ๆ แทบไม่มีใครรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ...”

                “กูงง...คนตายทั้งคนนะ  แล้วพ่อแม่เขาไม่โร่ฟ้องมหาลัยหรือไงวะ...ลูกสาวทั้งคน..มันน่าจะเป็นข่าว”

                “เออ  กูก็ว่างั้น..แต่มหาลัยคงปิดแหละ  แต่ที่กูบอกว่าน่ากลัวก็เพราะว่า...”

                “เพราะว่า...?”

                ******************************************************************************

                รถยนต์คันหรูที่ดูก็รู้ได้เลยว่า คนขับต้องมีทรัพย์มีสินอยู่พอตัว  บวกกับการที่รถคันดังกล่าวเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านในโครงการที่มีราคาหลายสิบล้านบาทด้วยความรวดเร็วยิ่งส่งเสริมภาพลักษณ์คนร่ำรวยมากขึ้นไปอีก...

                เสกข์นั่งกุมพวงมาลัยอยู่ในรถ  พร้อมกับนั่งหอบอย่างหนักกับการตัดสินใจในครั้งนี้...เมื่อปรับลมหายใจได้เป็นปกติก็เหลือบมองไปทางคนข้างกาย

                “อือ...”

                “ต้นสน...”  หันมามองคนที่นั่งข้าง ๆ เต็มสายตา  ขาเล็ก ๆ ใต้กางเกงนักศึกษาถูกระเบียบเสียดสีกันอย่างคนที่ทำอะไรไม่ถูก...แล้วถ้าตาไม่ฝาด  ภายใต้เรียวขาทั้งสองที่บดบัง  ตรงนั้น  เหมือนจะเห็นว่ามัน...เปียกแฉะไปหมดแล้ว

                ตลอดชีวิตที่โตมาแล้วได้รู้จักกับการมีเซ็กส์  เสกข์รู้ตัวมาตลอดว่าตัวเองผ่านมามากแค่ไหน...แม้จะไม่เคยคบใครเป็นแฟน  แต่ไอ้สิ่งที่เรียกว่าคู่ควง...คู่ขา  อะไรต่ออะไรก็แล้วแต่  ก็เคยมานับไม่ถ้วน

                แล้วก็เคยเห็นเพื่อนเลว ๆ บางคนที่เคยคบมาผ่าน ๆ ใช้อะไรบางอย่างที่จะทำให้พวกมัน...สนุกขึ้น  กับคนที่ทั้งเต็มใจ  แล้วก็...ไม่เต็มใจ

                ต้นสนก็กำลังเป็นแบบนั้น...แล้วน้องก็คงไม่เต็มใจ  แค่คิด...ว่าไอ้คนที่ทำแบบนี้มันต้องการอะไร  มือที่กำพวงมาลัยก็กำแน่นขึ้นไปอีกจนแทบแหลก  อยากกลับไปซ้ำคนที่เพิ่งชกหน้ามาหมาด ๆ ให้มีสภาพที่แย่ยิ่งกว่านี้  ถ้าตามมาไม่ทัน...ถ้าวิ่งตามไม่ทันเรื่องก็คงเลยเถิดไปกว่านี้...

                ต้องขอบคุณเพื่อน ๆ ที่ช่วยวิ่งตามหากันจนวุ่น...น้องวิ่งเร็วมาก  จู่ ๆ ก็ทำหน้าตกใจแล้วก็วิ่งเหมือนหนีใครสักคน  เสกข์ที่กำลังเดินออกไปรับพยายามวิ่งตาม...แต่ก็ไม่ทันเลยให้เพื่อน ๆ ช่วยตามหา...แล้วก็มาเจอ...ได้ทันเวลาพอดี...

                “...!!!...”  มัวแต่เหม่อมองคนนั่งกระสับกระส่ายอยู่ข้างกายจนมารู้สึกตัวอีกที...เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็ก  ตอนนี้กำลัง...ล้วงมือเข้าในกางเกงของตัวเอง...

                “อือ...อ๊ะ”  เสียงครางแผ่ว ๆ ดังมาอย่างพอใจเมื่อมือเล็ก ๆ หายเข้าไปในขอบกางเกง

                เสกข์รีบลงจากรถ  แล้วรีบเดินไปอีกฝั่งของรถเพื่ออุ้มคนมือซนมาไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับเดินอย่างมั่นคงเข้าบ้านของตัวเองไป...

                ตอนแรกคิดว่าจะไปให้ถึงห้องนอน...แต่ว่า  ที่โซฟาก็น่าจะดี  เพราะว่า...มันแคบดี  อะไร ๆ ก็คงจะได้แนบชิดมากยิ่งขึ้น...

                “ต้นสน...พี่ขอโทษ  แต่พี่รัก  รักจริง ๆ”

                จบคำสารภาพ  คนตัวสูงก็จับคนที่ตัวเองช้อนอุ้มนั่งลงที่โซฟาพร้อมกัน...ต้นสนถูกจับนั่งลงบนตักแข็ง ๆ แล้วก็ได้แต่ตัวอ่อน  เอนซบคนกอดประคองอยู่ที่ด้านหลัง

                (Cut scene)

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น