นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

My Sister Next Door (JACKJI)

โดย BlackxHJN

เมื่อแจ็คสันพี่ชายข้างบ้านของยองจี แจ็คสันพี่ชายที่โคตรจะหวงน้องสาว ได้บอกรักน้องสาวสุดรักของเขาไป เนื้อเรื่องจะเป็นยังไงต่อนะ? จะจบแบบ happy ending หรือ bad ending

ยอดวิวรวม

878

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


878

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 พ.ค. 58 / 21:41 น.
นิยาย My Sister Next Door (JACKJI)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
และแล้ว ไรท์ก็กลับมาไรท์เขียนเรื่องนี้เพื่อไถบาปที่มือลั่นกดลบฟิคเรื่องนึงไป...

เรื่องนี้เป็น ฟิค ชาย-หญิงค่ะ
แจ็คจี แจ็คจี ตอนนี้ไรท์กำลังฟินนเลยย
ใน Roommate 2 อ่ะ ฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้งดีแท้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 พ.ค. 58 / 21:41


   JACKSON     YOUNGJI


Tietle: My Sister Next Door
น้องสาวข้างบ้านของผม
 


 
"ดีครับ ผม ชื่อ แจ็คสัน... หวัง แจ็คสัน ผมชอบน้องข้างบ้านผมมากๆเลยครับ น้องเค้าชื่อ ฮอ ยองจี ชื่อน่ารักใช่มั้ยครับ? ยองจีๆๆ อ่า จระเข้น้อยของพี่ น่ารักที่สุดดด อ่ะ! ผมไปก่อนนะครับ น้องจีออกมาแล้ว ทุกๆวันผมจะขี่จักรยานไปกับน้องจีน่ะครับ ผมกับน้องจีอยู่โรงเรียนเดียวกันครับ ผมไปแล้วน้า"
 
"สวัสดีค่ะ ฮอ ยองจีค่ะ เป็นเด็กข้างบ้านของพี่แจ็คเค้าอ่ะค่ะ พี่เค้าใจดีมากเลยแหล่ะค่ะ แต่ก็นะ แอบโหดอยู่นิดนึงตอนอยู่กับพวกพี่มาร์ค ตอนนี้ ฉันทานข้าวเช้าเสร็จแล้ว กำลังจะออกไปหาพี่แจ็คค่ะ พี่เค้ารออยู่หน้าบ้านของฉันแล้ว ยังไงก็ไปนะค่ะ บายยย"
 
-------------------------------------------------------------
 
"ยองจีอ่า เดี๋ยวตอนเย็นพี่ไปหาที่ห้องนะ" แจ็คสันพูดกับยองจีที่มาด้วยกันอย่างอ่อนโยนแล้วยีหัวยองจีเล็กน้อย
"ค่ะ หนูไปก่อนนะ" ยองจีตอบรับแล้วรีบตัดบทอย่างรวดเร็ว เพื่อไปหาเพื่อนๆที่เข้าโรงเรียนไปแล้ว
 
หลังเลิกเรียน ไวอย่างกับโกหก
"ยองจีอ่า กลับแล้วเหรออ" เพื่อนสาวคนสนิทของยองจี อย่าง ซึงยอน เอ่ยปากถาม เมื่อเห็นแจ็คสันเดินมาหา ยองจี
"อืมมม พี่แจ็คมารับแล้วอ่ะ" ยองจีจับมือแล้วแกว่งมือเพื่อนสาวไปมา แล้วยู่ปากอย่างน่ารัก แสดงความเสียใจ
"งืมมม กลับดีๆน้า" ซึงยอนพูดแล้วก็พายองจีไปหาแจ็คสันแล้วโบกมือรัวๆ
"จร้า บายย" ยองจีเห็นซึงยอนโบกมือไปมาก็ตอบกลับด้วยการบอกลาและโบกมือไปมาเช่นเดียวกัน
"เป็นไงจี เรียนมาเหนื่อยไหม" แจ็คสันถามยองจีที่กำลังเดินตามตูดแจ็คสันต้อยๆ
"ก็โอเคค่ะ จีหาเพื่อนใหม่ได้เยอะเลยด้วย" ยองจีบอกแจ็คสัน 
สิ่งที่แจ็คสันคิด คือ "ไม่แปลกหรอกที่จีจะหาเพื่อนได้เยอะ น่ารักเสียขนาดนี้ ใครๆเค้าก็อยากรู้จัก"
"อ่ะ ไอเชี่ยนี่มาอีกแล้ว" แจ็คสันสบถออกมาเบาๆเพื่อไม่ให้ยองจีได้ยิน
"ยองจีครับ รับนี่หน่อยนะครับ" ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นแล้วยื่นช่อดอกไม้สวยให้ยองจี
"ไม่ได้นะจี เราต้องกลับบ้านเดี๋ยวนี้" แจ็คสันแสร้งทำเป็นหวังดี แต่ความจริงหวงแทบใจจะขาด แทบจะฆ่าผู้ชายคนนั้นได้อยู่แล้ว!!! ถ้าไม่ติดว่า ยองจีอยู่ตรงนี้อ่านะ
"อ่าค่ะๆๆ แต่แค่รับของเองนะ พี่แจ็ค" ยองจียอมตามที่แจ็คสันบอก แต่ก็ยังเถียงเล็กน้อย เพื่อรักษาน้ำใจจากคนพวกนั้น
"อ่า ยองจี เธอก็เป็นเสียอย่างงี้ไง" แจ็คสันคิดในใจแล้วพยักหน้ารับกับยองจี เป็นการสื่อความหมายว่า ให้ทำในสิ่งที่ตัวเองคิด สิ่งที่ยองจีคิดก็ คือ รักษาน้ำใจของคนอื่นแล้วรับของนั้นแซะ
ในระหว่างที่ยองจีกำลังวุ่นอยู่กับการรับของจากพวกนั้น แจ็คสันก็กำลังส่งข้อความหาใครบางคนอยู่
เนื้อหาข้อความนั้นมีอยู่ว่า " มาร์ค ฝากพวกนั้นหน่อยนะ บอกว่าอย่ามายุ่งกับยองจี" ไม่นานนัก มาร์คก็ส่งข้อความกลับมา มันตอบว่า "ได้สิ" 
แจ็คสันยิ้มอ่อนให้กับยองจีแล้วพาขึ้นจักรยานแล้วกลับบ้านในทันที โดยของที่รับไว้ถูกวางไว้ที่ตระกร้า
"ขอบคุณค่า พี่แจ็ค" ยองจียิ้มแล้วโค้งตัวลงเพื่อแสดงความขอบคุณ
"ครับบ ไม่เป็นไรๆ" แจ็คสันยิ้มแล้วยีหัวยองจีจนผมยุ่งไม่เป็นทรงอีกครั้งในรอบวัน
"พี่แจ็คอ่ะ ผมจียุ่งแล้วเห็นไหม?" ยองจีจัดผมให้เป็นทรง แล้วพองลมที่พวงแก้มใสอย่างน่ารัก
"น้านนน งอนแล้วเหรอ?" แจ็คสันพูดแล้วเอานิ้วจิ้มไปที่ต้นแขนของยองจี
เหมือนเด็กๆ แต่ก็ไม่มีทีท่าที่ยองจีจะหันมาสนใจแจ็คสันเลย
"ยองจีอ่า ดีกันน้า นะๆๆ" แจ็คสันเอาใบหน้าหล่อๆถูไถกับต้นแขนเล็กอย่างออดอ้อนจนอีกคนอดที่จะใจอ่อนไม่ได้
"ค่ะๆๆ ดีกันๆ" ยองจีหันมาเกี่ยวก้อยกับแจ็คสันแล้วส่ายหัวไปมากับความขี้อ้อนของแจ็คสัน
"เข้าบ้านเถอะ" แจ็คสันที่ดีกับยองจีแล้ว ก็บอกให้น้องกลับเข้าบ้านไป เพราะ ดูเหมือนฝนจะเริ่มตกแล้วแหล่ะ
"ค่ะๆๆ พี่แจ็คก็เข้าบ้านนะค่ะ" ยองจีพยักหน้าหงึกๆ แล้วหันมาบอกพี่ชายบ้าง
"ครับบบ จีๆ" แจ็คสันตะโกนไปแล้วเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี แต่ทว่าในบ้านกลับไม่อารมณ์ดีนี่สิ ทำไมล่ะ แจ็คสันก็ไม่รู้เหมือนกัน
"พ่อ แม่ มีอะไรรึเปล่าครับ?" แจ็คสันที่เดินยิ้มมาเข้ามาถามพ่อกับแม่ที่ดูมีท่าทางที่แตกต่างออกไปจากทุกที่เล็กน้อย
"แจ็ค..." แม่ของแจ็คสันเอ่ยเสียงเรียกแจ็คสันเบาหวิว เบาจนน่าใจหาย
"ครับ..." แจ็คสันขานกลับด้วยความมั่นคง
"แม่กับพ่ออยากให้แจ็คไปเรียนฮ่องกง" แม่ของแจ็คสันพูดทีท่าอ่อนแรงเมื่อคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว ว่า แจ็คสันต้องไม่อยากไปแน่นอน
"ทำไมล่ะ" แจ็คสันเอ่ยถามแล้วขมวดคิ้วจนจะเอามาผูกกันได้อยู่แล้ว
"แจ็ค ลูกมีความสามารถทางด้านการฟันดาบมากเลยนะ" พ่อของแจ็คสันพูดบ้าง เพื่อเป็นแรงสมทบอีกที
"ครับ ผมรู้" แจ็คสันพยักหน้าแล้วพูดอย่างสุภาพ
"พ่อกับแม่อยากให้ลูกไปเรียนที่นั้นแล้วศึกษาการฟันดาบ" พ่อของแจ็คสันพูดแล้วยิ้ม พร้อมเอามือสากนั้นไปลูบหัวแจ็คสันอย่างอ่อนโยน
"พ่อที่นี่ก็มีโรงเรียนสอนฟันดับ เผลอๆดีกว่าฮ่องกงด้วยซ้ำ" แจ็คสันเอาข้ออ้างเรื่อง คุณภาพมาเปรียบเทียบ
"ก็จริงอยู่ แต่พ่ออยากให้ลูกเรียนที่บ้านเกิดของเรา ฮ่องกง พี่ๆทีมชาติที่ลูกเคยไปแข่งด้วยกัน เขาก็ยังรอลูกอยู่นะ" พ่อของแจ็คสันบอกอย่างนั้น ทำให้แจ็คสันถึงกับสะอึก การใช้ข้ออ้างของพี่ๆทีมชาตินี่มัน...อ่า ยังไงดีล่ะ อ่อนไหวมั้ง พี่พวกนั้นดูแลแจ็คสันมาอย่างดีตลอดนี่ แจ็คสันจึงมีความผูกพันกับพี่ๆที่นั้นเป็นอย่างมาก ถึงจะอยู่ด้วยกันในเวลาสั้นๆก็ตาม
 "ผมขอคิดดูก่อนนะ" แจ็คสันไม่รอคำตอบจากพ่อแม่ พูดเสร็จก็รีบขึ้นไปชั้นบนของตัวบ้านทันที
"เห้อ พ่ออยากให้เราไปเรียนฟันดาบจริงๆนะ ลูกชอบมันไม่ใช่เหรอ" พ่อของแจ็คสันพูดอย่างเป็นห่วงเป็นใยแจ็คสันอย่างมาก
ทางด้านของ แจ็คสัน
"อ่า ยองจี ถ้าไม่ติดว่า พี่มีเธอ พี่คงไปแล้วแหละ" แจ็คสันพูดแล้วมองไปที่บานหน้าต่างของห้องยองจี ห้องของทั้งสองอยู่ตรงข้ามกัน
 
โทรศัพท์
"ไอมาร์ค"
"พี่แจ็คนี่แบมนะ"
"อ๊าว แบมเหรอ"
"พี่มาร์คเข้าห้องน้ำอยู่อ่ะ"
"อ๋อ"
"อ่ะ มาพอดีเลย พี่มาร์ค พี่แจ็คโทรมา"
"มาไงเพื่อน"
"ไอมาร์ค กูมีเรื่องจะปรึกษามึงว่ะ"
"อ่ะ ว่ามาๆ เพื่อนกัน"
"เออ คือ พ่อกับแม่กู อยากให้กูไปฮ่องกงว่ะ"
"เหี้ย!!! มึงไปป่ะ"
"อ้าว ไอนี่ ถ้ากูตัดสินใจได้ กูไม่มาถามมึงหรอก"
"เออว่ะ"
"ไอมาร์ค มึงก็รู้ใช่ไหม ว่า กูชอบยองจี"
"รู้ดิ อ่า มึงสับสนอยู่ใช่มั้ย?"
"เออ กูจะไปดีป่ะ"
"ไอเหี้ย มึงต้องเลือกเองแล้วแหละ ว่าที่เจ้าสาวกับนักดาบระดับโลก"
"อ่าว ไอเหี้ยนี่ ทำกูเครียด"
"สัส มึงชอบฟันดาบป่ะล่ะ"
"แน่นอน"
"มึงชอบยองจีป่ะ"
"ไม่อ่ะ แม่งรักเลย"
"ระหว่างฟันดาบกับยองจีมึงเลือกอะไรล่ะ"
"สัส แน่นอนว่ายองจี กูรู้มึงถามแบบนี้เพราะอะไร แต่ถ้ากูอยู่กูก็ไม่มั่นใจ ว่า น้องจะรักกูไหม? ถ้าไม่รักกูสู้กลับฮ่องกง แล้วไปหาสาวสวยๆไม่ดีกว่าเหรอ?"
"งั้นมึงลองไปถามน้องเค้าเองแล้วกัน"
"เออ กูไปนะ บาย ไอเชี่ยมาร์ค"
"มึงไปเถอะ ไอเชี่ยแจ็ค"
ตรูด ตรูด ตรูด
"พ่อๆ" แจ็คสันเมื่อคุยกับมาร์คเสร็จจึงรีบลงมาหาพ่อทันที
"เดี๋ยวแจ็คมานะ ไปหาน้องแปปเดียว" แจ็คสันรีบบอกพ่อแล้ววิ่งไปกดกริ่งบ้านของยองจีทันที
กริ่ง
"ค่า" เสียงของยองจีตะโกนออกมา
"จี พี่แจ็คเองนะ" แจ็คสันรีบพดอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นยองจีที่ใส่ชุดนอนน่ารักลายหมี
"จีพี่มีอะไรจะบอก..." แจ็คสันพูดอย่างมั่นคง
"ค่ะ" ยองจีรับอย่างงงๆ
"จีสัญญานะ ต้องให้คำตอบพี่ทันที ใช่ให้ตอบ ค่ะไม่ให้ ไม่ " แจ็คสันพูดแล้วตีสีหน้านิ่งทั้งๆที่ในใจอยากรู้คำตอบมากเลยทีเดียว
"ได้สิคะ" ยองจีพูดแล้วพยักหน้ารับ
"จีพี่ชอบจี คบกับพี่นะ ฮอ ยองจี!" แจ็คสันพูดแล้วรีบก้มหน้าทันทีเพื่อปกปิดใบหน้าอันแดงก่ำ
"พี่ขอโทษค่ะ" ยองจีส่ายหน้าไปมาแล้วจับใบหน้าของแจ็คสันเงยขึ้น
"ที่พี่บอกล่ะ"
"ไม่" ยองจี พูดแล้วน้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมาจนนัยน์ตาสวยสีอัลมอนด์เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
"ไม่เป็นไรๆ พี่เข้าใจ" แจ็คสันพูดแล้วยื่นมือหนามาเช็ดน้ำตาของยองจี
"พี่ไปก่อนนะ" แจ็คสันพูดแล้วก็ผละยองจีออก แล้วเดินกลับเข้าบ้านทันที
"พ่อ ผมจะไปครับ ไปฮ่องกง" แจ็คสันเดินมาบอกพ่อ แล้วกลับขึ้นไปบนห้องทันที
"..." แจ็คสันยังคงเงียบ แล้วน้ำตาของลูกผู้ชายก็ค่อยๆรินไหลลงมา
"จี พี่ไปนะ" แจ็คสันพูดแล้วก็มองไปที่หน้าต่าง
วันต่อมา
"มาร์ค กูไปนะ ฮ่องกงอ่ะ" แจ็คสันเดินมาหามาร์คแล้วพูดด้วยสีหน้าระรื่นสุดๆ
"ไอเหี้ย ไปกี่ปี แล้วไปวันไหน ไอสัส ไมมึงพูดแบบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยว่ะ" มาร์คพูดรัวๆเหมือนแร็ปเปอร์ใส่แจ็คสันที่กำลังยืนยิ้มอยู่
"ไป 3 ปีเอง แล้วก็ไปศุกร์นี้ กูพยายามตัดใจอยู่" แจ็คสันพูดแล้วก็ยังยืนปั้นหน้ายิ้มอยู่ทั้งๆที่ตอนนี้หัวใจของเขากำลังร้องไห้หนักมาก
"เฮ้ยงั้นก็อีกหนึ่งสัปดาห์ดิ ไมไปเร็วจังว่ะ?" มาร์คยืนสะอึกสะอึนเหมือนจะร้องไห้
"เออดิ" แจ็คสันยังคงยืนยิ้มอยู่เหมือนเดิม
"กูจะไปบอก แบม ยูค จูเนียร์ เจบี ยองแจ" มาร์คพูดแล้วรีบปาดน้ำตาก่อนจะวิ่งไปที่สนามบาสโรงเรียน
"เฮ้ออ เพื่อนกู" แจ็คสันพูดแล้วส่ายหน้าไปมา
และแล้วเวลาก็ลุล่วงจนมาถึงหนึ่งสัปดาห์
"ไอแจ็ค มึงดูแลตัวเองดีๆนะ ว่างๆกูจะไปหา" เจบีพูดแล้วปาดน้ำตาแล้วเอามือมาตบไหล่เพื่อนสนิทเบาๆ
"ไอแจ็ค มากอดที" ยองแจพูดแล้วก็ยืดอกกางแขนรับเพื่อนรักของเขาแล้วปล่อยโฮออกมา
"ไปดีมาดีนะ" จูเนียร์พูดแล้วแปะมือกับแจ็คสันหนึ่งที
"ไอแจ็ค มึงบอก ยองจี ยัง?" มาร์คกระชากคอเสื้อของแจ็คสันมาใกล้ๆแล้วกระซิบกันเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้แจ็คสันเป็นอิสระ
"..." แจ็คสันไม่ตอบ เพียงแต่ส่ายหน้าไปมา ก็ถือเป็นคำตอบอย่างนึง
"พี่แจ็ค ไปดีมาดี หาสาวกลับมาด้วยนะครับ" ยูคยอมพูดอย่างสะอึกสะอึน แต่ก็ยังพูดให้ดูสนุกสนาน
"พี่ ไปแล้วกลับมาเร็วๆนะ"แบมแบมพูดแล้วเอานิ้วปาดน้ำตาอย่างมีมาดของผู้ดี แล้วกอดแจ็คสันหนึ่งที
"สุดท้ายกู ขอให้มึงโชคดี เจอคนที่มึงรักและรักมึงจริง"มาร์คพูดแล้วกอดแจ็คสันหนึ่งทีก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่างอีกครั้ง "ลืมยองจีแซะ"
นี่คือ คำพูดของมาร์ค แต่คนอย่างแจ็คสันเหรอที่อยู่กลับยองจีมานับ 6 ปี จะลืมยองจีได้ง่ายดายขนาดนั้น
ในขณะที่ แจ็คสันกำลังเดินทางไปฮ่องกง
"พี่แจ็คๆๆ" ยองจีเดินมาหาแจ็คสันที่บ้านแล้วกดกริ่งหนึ่งทีก่อนจะเอ่ยคำเรียก
"อ่าว ยองจีลูก มาทำอะไรเหรอจ๊ะ" คุณนายหวังถามยองจีแล้วอมยิ้มเล็กน้อยให้ยองจี
"มาหาพี่แจ็คสันค่ะ" ยองจีพูดแล้วก็ฉีกยิ้มกว้างตามสไตล์ของเธอเอง
"เอ่อ...แจ็คสันไปเรียนต่อฮ่องกงน่ะ เขาไม่ได้บอกลูกเหรอ?" คุณนายหวังทำสีหน้างุนงง
"ฮ่ะ??? ฮ่องกง" ยองจีทำสีหน้าตกตะลึง แล้วขอบคุณก่อนเดินคอตกกลับบ้านของตนเองไป
1 ปีผ่านไปกับแจ็คสันในฮ่องกง
"แจ็คค่ะ"
"แจ็คสัน อย่าพึ่งปายย"
"แจ็คสันค่ะ"
"ย๊า อย่ามาตอแยผมนะ ผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว" แจ็คสันสะบัดมืออกจากการกอบกุมจากสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ผู้หญิง ผู้หญิงพวกนี้เป็นคนจำพวกที่แบบ... เอิ่ม... อ่า... เจอของที่ถูกใจแล้วก็ต้องได้ของสิ่งนั้น แบบนี้รึเปล่า
"ไม่เอานา แจ็ค" หนึ่งในผู้หญิงสามคนนั้นขึ้นมาคร่อมตักของแจ็คสันแล้วจับลูบถูไถใบหน้าของเขาอย่างพราวสเน่ห์
"ผมจะกลับแล้ว" แจ็คสันลุกขึ้นทำให้ผู้หญิงคนนั้นล้มจุ้มปุกกับพื้นพอดี
around around the world ah!!!
เสียงริงโทนของแจ็คสันดังขึ้น
"อ่ะ แจ็ค ลืมโทรศัพท์ไว้แน่เลย รับก่อนแล้วกัน โอ้ะ ชื่อผู้หญิงด้วยแฮ่ะ สนุกแน่ หวัง แจ็คสัน 555" ผู้หญิงคนที่นั่งคร่อมตักแจ็คสันเมื่อกี้พูดแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
"พี่แจ็ค" ยองจีโทรมาหาแจ็คสัน เธอต้องรวบรวมความกล้านับปี ถึงจะโทรหาแจ็คสันได้
"ฮัลโหล นี่ นานะ นะค่ะ" เสียงปริศนาปลายสายกล่าวขึ้น
"ฮ่ะ ขอโทษนะค่ะ นี่ไม่ใช่โทรศัพท์ของหวัง แจ็คสันเหรอค่ะ?"
"ใช่ค่ะ โทรศัพท์ของพี่แจ็ค"
"นี่คุณอยู่ที่ไหนค่ะ?"
"อยู่ที่ ไนท์ บาร์ค่ะ"
"ขอโทษนะค่ะ ฉันคงโทรมารบกวน สวัสดีค่ะ"
"ค่ะ สวัสดีค่ะ"
ด้านแจ็คสัน
"เฮ้ย ชิบแระ โทรศัพท์หาย" แจ็คสันโพล่งออกมาด้วยความใจหาย
"ที่ไหนว่ะ ที่ไหน อ่ะ บาร์นั้นแน่เลย" แจ็คสันเมื่อดูที่รถก็ไม่เห็นวี่แววของสิ่งที่เขาต้องการ จึงหักพวงมาลัยรถไปทางเดิมทันที
"แจ็คค่ะ หานี่เหรอ" นานะผู้หญิงคนเดิมที่เข้ามายุ่งกับเขา ไม่สิไม่ใช่แค่ยุ่งคงต้องใช้คำว่า... อ่อยเลยสินะ
"ใช่ ขอคืนด้วยครับ" แจ็คสันพูดแล้วยื่นมือขอโทรศัพท์คืน นานะก็ไม่ค้านอะไรเพียงแต่เตือนเขาว่า
"เช็คดูรายการโทรเข้า-ออกด้วยนะค่ะ บายค่ะ"นานะพูดแล้วโบกมือลากับแจ็คสัน
"ฮ่ะ???" แจ็คสันพูดแกมาอย่างงงงวย
ด้านยองจี
"ทำไมพี่แจ็คทำแบบนี้กับจีล่ะ รักจีไม่ใช่เหรอ? ฮ่ะ ทำไมล่ะ ทำไม!?!?" ยองจีพูดแล้วก็นั่งกอดเข่าบนเตียงด้วยความเสียใจ
La La La La La La La La La La La La
เสียงริงโทนเพลง step เพลงชื่อดังของ kara ดังขึ้น
"สวัสดีครับ เมื่อกี้คุณโทรมาใช่ไหมครับ"
"พี่แจ็ค..."
"ยะ..ยอง..ยอง..จี?"
"พี่ทำไมทำกับจีแบบนี้อ่ะ ไม่อยู่กับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่จี ไหนพี่บอกว่าพี่รักจีไง? พี่ทำแบบนี้ได้ไงอ่ะ จีอุตสาห์ปฏิเสธพวกผู้ชายพวกนั้นอ่ะ เพื่อรอพี่...พี่คนเดียว แล้วพี่หนีจีไปแบบนี้อ่ะ รู้ไหมจีเสียใจมากแค่ไหน จีตองทนเดินไปโรงเรียนคนเดียวมาหนึ่งปีไม่สิจะสองปีแล้วนะ! พี่ทำแบบนี้กับจีได้ไง!!!"
"จี ไม่ใช่แบบนั้น ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ทำอะไรพี่ เธอเป็นคนแถวๆนั้น ที่เข้ามาหาพี่เฉยๆ เค้าแค่สนใจพี่ แล้วจีบอกเองไม่ใช่เหรอว่า ไม่ได้รักพี่ พี่ก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม อยู่ไปก็ไม่เหมือนเดิม ประกอบกับคุณพ่อของพี่ที่อยากให้พี่มาเรียนต่อ พี่จึงตัดสินใจทาเรียนที่ฮ่องกง"
"ที่จีบอกว่า ขอโทษ คือ จีขอโทษที่ไม่ได้บอกพี่ว่า จีก็ชอบพี่ แล้วที่ตอบไม่อ่ะ คือ ไม่ปฏิเสธ คนบ้า!!! ไม่รู้จักฟังคนพูดให้จบ"
"ฮ่ะ...!!! OMG"
"คนบ้า กลับมาเร็วๆนะ บายย"
ตรูด ตรูด ตรูด
"ฮ่ะ??? นี่ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม" แจ็คสันที่ยืนมือสั่นอยู่ ไม่เป็นทำอะไร สิ่งเดียวที่คิดออก คือ โทรหาเพื่อนรักของเขา มาร์ค...
"ไอมาร์ค กูมีไรจะบอก"
"ไรว่ะ กูนอนอยู่เนี่ย"
"ไอเหี้ยนี่เรื่องสำคัญนะเว้ย"
"เออๆ พูดมาๆ"
"ไอเหี้ยมาร์คมึงฟังดีๆนะ"
"ครับๆ"
"จีบอกรักกู สาสสสส"
"ฮ่ะ เหี้ย กูตื่นเลยสัส มึงโกหกเหรอ ฮ่ะ"
"ไอสัสจริง"
"กูจะเรียนให้เร็วที่สุด แล้วขอพ่อกับแม่กลับเกาหลี"
"เฮ้ยย กูเอาใจช่วยมึงนะ ไอเชี่ยแจ็ค"
"เออ กูไปก่อนนะ ฉลองแปป"
"จร้า บายย"
"บาย สึด"
ตรูด ตรูด ตรูด
"ซื้ออาหารแล้วแดรกแม่มคนเดียวนี่แหละ" แจ็คสันพูดแล้วคิดแผนการเขมือบของเขา
"ไอศครีมสักหนึ่งถ้วย เค้กสักสองชิ้น สปาเก็ตตี้ๆ ต็อกโบกี้ อ่า ซื้อสำเร็จรูปก็ได้ จาจังมยอน ไข่ม้วนๆ เป็ดปักกิ่งสักตัวไม่หมดก็แข่ตู้เย็นไว้กินต่อได้ คิมบับ 3 อันไส้ไรดีน้า เอาแซลม่อน ผักขมแล้วก็บ๊วยแล้วกัน บิบิมบับ อ่ะต้องทำเองสินะ แค่นี้ก็แล้วกัน" แจ็คสันเช็ครายการอาหารที่เขาจะซื้อไปกินฉลองคนเดียว
คอนโดของแจ็คสัน
"ทำเสร็จ สักที ถ่ายรูปลงไอจีดีกว่า" แจ็คสันที่จัดเตรียมอาหารเสร็จแล้ว ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแล้วอัพเดตลงไอจี
"น้าน 1 นาทีคนกดไลค์ 58 คน โหดสัส" แจ็คสันบ่นพึมพำอยู่คนเดียวแล้วก็จัดการเตรียมเขมือบอาหารลงท้องอย่างรวดเร็ว
 
"ไม่เสียแรงจริงๆที่ไม่ได้กินมื้อเที่ยง มาจัดหนักตอนนี้ก็ไม่เลวแฮ่ะ" แจ็คสันพูดกับตัวเองแล้วซัดอาหารเข้าไปจนเต็มท้อง
"อิ่มโค-ตะ-ระ" แจ็คสันนอนแผ่อยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น แล้วตบพุงเบาๆ
"... ครอกฟี้ๆ" สุดท้ายแจ็คสันก็หลับไป
วันต่อมา
"พ่อครับบบ" แจ็คสันตื่นขึ้นมาก็โทรหาพ่อที่เกาหลีทันที
"ว่าไง แจ็ค" คุณหวังรับสายโทรศัพท์แล้วเอ่ยเสียงเรียบ
"คือ อย่างนี้#@45_04+=#$!@*?"_$("
"อ่าๆ ก็ได้ๆ" คุณหวังผู้ใจดีพูดกับลูกชายอย่างน่ารัก
"ขอบคุณครับพ่อ ผมต้องไปเรียนแล้วแหล่ะ สวัสดีครับ" แจ็คสันพูดกับพ่ออย่างนอบน้อมรู้ผู้หลักผู้ใหญ่
"อืม งั้นกลับเร็วๆนะลูก"
"ครับ ผมไปก่อนนะครับ สวัสดีครับ"
เดินทางถึงโรงเรียน
"รุ่นพี่" แจ็คสันเดินไปเรียกรุ่นพี่ที่อยู่ในยิม
"หืม ว่าไงแจ็ค" รุ่นพี่คนนั้นหันมาที่แจ็คสันแล้วยิ้มให้เล็กน้อย
"ผมขอเรียนทุกอย่าง ให้เร็วที่สุดได้ไหม ผมต้องรีบกลับเกาหลี" แจ็คสันพูดแล้วกุมมือทำสายตาแบ๊วๆ
"ทำไมล่ะ? ขอเหตุผลหน่อย" รุ่นพี่เดินไปเอาผ้าเช็ดดาบที่ม้านั่งแล้วชวนแจ็คสันมานั่งข้างๆ
"รักแรก...ของผม" แจ็คสันพูดแลวเกาหัวแก้เก้อแล้วก้มหน้าลงมองพื้นเพื่อปกปิดใบหน้าอันแดงก่ำของเขา
"อ่ะ เรื่องส่วนตัว สินะ" รุ่นพี่คนนั้นพูดแล้วก็หยุดเช็ดดาบแล้วมองหน้าแจ็คสัน
"พี่ ผมขอจริงๆ เรียนให้รวบรัดที่สุด พี่ก็รู้ผมหัวไว แล้วผมก็เคยเป็นนักกีฬาฟันดาบระดับชาตินะ" แจ็คสันเงยหน้าขึนมาแล้วอธิบายเหตุผลต่างและข้ออ้างอีกมากมายหลายอย่าง
"อ่าๆๆ โอเค ฉันอนุญาตก็ได้" รุ่นพี่ยอมแพ้แล้วอนุญาติแจ็คสัน
3 เดือนผ่านไป ไวอย่างกับการทำสถิติ Fast 7
"จีพี่จะกลับเกาหลีแล้วนะ" แจ็คสันเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเป้ของเขาแล้วใส่แว่นกันแดดและหมวก ถ้าเหตุผลที่ต้องปกปิดตัวตนขนาดนี้ก็คือ แจ็คสันค่อนข้างโด่งดังในฮ่องกงพอสมควรด้วยความที่มีหน้าตาดีอยู่แล้วประกอบกับอยู่โรงเรียนชื่อดังด้านกีฬาอันดับหนึ่งของฮ่องกงและเคยเป็นนักกีฬาระดับชาติ แค่นี้ก็ดังได้ไม่ยาก
"เฮ้อ เหนื่อย กลับไปเซอร์ไพรส์จีดีกว่า" แจ็คสันพูดแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปตัวเองลงไอจี
2 ชั่วโมงผ่านไป
"ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ตอนนี้ใกล้จะถึงที่หมายแล้ว" แจ็คสันสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์ เพราะ เสียงประกาศจากแอร์โฮสเตรดในเครื่องบิน
"อืมม เดี๋ยวต้องไปซื้อเค้ก" แจ็คสันลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจแล้วขยี้ตาเหมือนเด็กๆ
พอลงจากเครื่องบินเรียบร้อยแล้ว แจ็คสันก็เรียกแท๊กซี่ไปห้างทันที
"เค้กๆๆ บลูเบอร์รี่ชีสเค้ก เครปเค้ก โอริโอ้เค้ก ชาเขียว บราวด์นี่ อ่าอะไรอีกดีนะ อีกอันๆ" แจ็คสันนั่งเอามือแปะบานกระจกเป็นเด็กแล้วเลือกเค้กให้พนักงานจัดเก็บใส่กล่อง
"พี่ครับ มีอะไรแนะนำบ้างไหม" แจ็คสันเงหน้าขึ้นมาถามเด็กเคาร์เตอร์
"ตอนนี้ก็มีนี่เลยครับ Black Forest Cake กำลังเป็นที่นิยมในร้านเลยครับ" เด็กเคาร์เตอร์พูดแล้วผายมือไปที่เค้กชิ้นใหญ่ดูน่ากินมากเลยทีเดียว
"งั้นเอาอันนี้อันนึงนะครับ ใส่กล่องหมดเลยครับ" แจ็คสันพูดยิ้มๆให้พนักงาน
"ทั้งหมดเป็นเงิน 13,000 วอนครับ" เด็กเคาร์เตอร์คิดเงินแล้วยื่นบิลด์ให้แจ็คสัน
"อ่ะ นี่ครับ 13,000 วอน" แจ็คสันพูดแล้วก็ยื่นเงินจำนวน 13,000 วอนไปให้เด็กเคาร์เตอร์คนนั้น
"นี่ครับ ขอบคุณมากเลยครับ มาใช้บริการบ่อยๆนะครับ" เด็กเคาร์เตอร์โค้งอำลาแจ็คสันเป็นมารยาทและคิดเงินของลูกค้าคนต่อไปตามสไตล์เด็กพาร์ทไทม์ผู้ขยันหาเงิน
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง
"ค่ะๆๆ" ยองจีเดินออกมาจากตัวบ้านแล้วออกมาตามเสียงเรียกของออดหน้าบ้าน
"พี่แจ็ค...!!!" ยองจีเดินออกมาแล้วทำตาโตเท่าไข่ห่านพร้อมเอามือทาบอกแสดงความตกใจ
"ครับ พี่เอง" แจ็คสันพูดแล้วฉีกยิ้มกว้าง
"มาๆ กอดหน่อย" แจ็คสันพูดแล้วอ้าแขนรับยองจีเข้ามาในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา
"พี่กลับมาเร็วมากเลย ฉันดีใจนะ" องจีพูดแลวก็เอามือปาดน้ำตาแห่งความสุขที่ไหลลงมาเรื่อยๆนั้น
"พี่ซื้อเค้กมาด้วย 6 ชิ้นแต่ละอันไม่เหมือนกันนะ มันมีแต่อันที่จีชอบทั้งนั้นเลย
"จริงเหรอ น่ารักที่สุดเลย" ยองจีพูดแล้วก็เอื้อมมือไปหยิกแก้มนุ่มของแจ็คสันส่ายไปส่ายมา
"รางวัลๆ" แจ็คสันพูดแล้วเอามือของยองจีออกจากแก้ม แล้วเอามากุมไว้เป็นเด็กๆ
"หืม ฉันไม่มีอะไรให้พี่หรอก" ยองจีส่ายหน้าไปมาแล้วเอามือล้วงกระเป๋า ตอนนี้เธอไม่มีอะไรให้แจ็คสันเลย แม้แต่นิดเดียว ก็แจ็คสันเล่นมาแบบนี้ ใครจะไปรู้ล่ะถ้ารู้ก็คงไม่ได้เรียกว่า เซอร์ไพรส์แล้วแหล่ะ 555
"มีสิ" แจ็คสันพูดแล้วก็โอบเอวคอดของยองจีเข้ามาใกล้แล้วเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ ใกล้มากจนรู้สึกถึงลมหายใจของกันและกัน สุดท้ายแจ็คสันก็เอาปากประกบกับส่วนเดียวกันของยองจี ลิ้นหนาค่อยๆลุกล้ำเข้าไปอย่างชำนาญ ค่อยๆควานหาความหวานในโพรงปากของยองจีทีละนิดๆ จนอีกคนเริ่มขาดอากาศ แจ็คสันจึงปล่อยให้เป็นอิสระแล้วพูดว่า
"นี่ไงรางวัล" แจ็คสันพูดแล้วก็ยักไหล่แล้วทำหน้ากวนตีนแบบสื่อว่า I Don't Care
"คนบ้าๆ" แจ็คสันพูดแล้วก็เอากำปั้นเล็กๆของตัวเองทุบที่หน้าอกกว้างของแจ็คสัน
"บ้าแล้วรักไหมล่ะ" แจ็คสันพูดแล้วโอบยองจีเข้ามาใกล้ๆ
"รักสิ..." ยองจีพูดเบาๆแล้วเอาใบหน้าซุกกับต้นคอของแจ็คสัน
"ป่ะ เข้าบ้านไป แล้วคุณพ่อคุณแม่อยู่ไหม" แจ็คสันพูดแล้วก็ปล่อยยองจีเข้าบ้าน แล้วถามหาถึงพ่อแม่ของยองจี
"ไม่อยู่ค่ะ เดี๋ยวกลับมา"ยองจีพูดแล้วก็ส่ายหน้าไปมา
"ป่ะ ไปกินเค้กกันก่อนดีกว่า" แจ็คสันพูดแล้วก็พายองจีเข้าบ้านไปกินเค้กฉลองกัน
ผ่านไปสักพัก
"อ่ะ พ่อกับแม่มาแล้ว" ยองจีชี้ปที่รถที่จอดอยู่หน้าบ้าน
"ป่ะ ไปหาพ่อแม่กัน" แจ็คสันพูดแล้วก็จับมือของยองจีฉุดให้ลุกขึ้น
"ค่ะ? ไปทำไมค่ะ พี่แจ็คอยู่ข้างบนอ่ะดีแล้ว" ยองจีพูดแล้วก็ผลักแจ็คสันกลับไปนั่งที่เดิม
"ไปสู่ขอลูกสาวเค้าน่ะค่ะ" แจ็คสันพูดแล้วก็วิ่งไปหาพ่อกับแม่ของยองจีอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้อีกคนนั่งเอ๋อแดรก
"ฮ่ะ สู่ขอ...."
 
 
 
 
 
THE END
 
 
จบแบบยังไงก็ไม่รู้เนอะ แต่งเองงงเอง
555 ยังไงก็นะ อย่าไปซีเรียสเลย 555
คนอื่นไม่เข้าใจ แต่เราเข้าใจ
คตินี่แหละ สำคัญมากกกกก 555
ไม่เป็นไรๆ
เราก็พูดคนเดียวอีก 555 ไรท์นี่ตลกเนอะ เออ ใช่ๆ
ตลกค่ะ ตลก
สมองไรท์ก็อาจจะนิสนุง #ไม่นิดนะ
เจอกันในเรื่องต่อไป
บายย 
 

ผลงานอื่นๆ ของ BlackxHJN

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 09:52
    โอ้ยยยยยยยยยยย ระเบิดเขินทำงานนน
    #2
    0
  2. #1 แก้ม
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 09:09
    อร้ายยย ฟิน ไปสู่ขอลูกสาวเค้านะค่ะ
    #1
    0