จองกุกเลี้ยงต้อย [Jungkook x You] [BTS x You]

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 948
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62



ณ คอนโด J

02.30น.

ก๊อกๆๆๆ 

ปังๆๆ!!

ห้าววว ใครแม่งมาทุบประตูห้องวะ!!

Jungkook part 

ผมลุกออกจากเตียงด้วยตาที่ยังไม่เปิดดี  ดึกขนาดนี้ใครมาวะ เวลานอนโว่ยยย ไอ่จอนโมโห!

แอ๊ดด

"เห้ยย พี่มินโฮ"

พี่มินโฮ รุ่นพี่ที่มหาลัยผมเอง ว่าแต่แกมาไมวะดึกดื่น 

"ให้กูเข้าไปเร็ว"  ว่าจบแกก็รีบแทรกตัวเข้ามาในห้องของผม 

"พี่มีอะไรรึป่าว ท่าทางเหมือนหนีใครมา แล้วนี่ลูกพี่อ่อ"? ผมมองเด็กที่นอนหลับปุ๋ยคาอกพี่มินโฮ

"จองกุก ฟังกูให้ดีๆนะ" 

ทำไมตากูกระตุก

"ว่า" ทำไมต้องทำหน้าเครียดเบอร์นั้นวะ 

"กูจะฝากลูกกูให้มึงเลี้ยง"

"อ๋อ เคๆ ห้ะ" 

"มึงฟังไม่ผิดหรอก กูจะฝากยัยหนูให้มึงเลี้ยง"

"ห้ะ" หลังจากที่พี่แกอธิบายเรื่องราวจบผมก็เข้าใจแก แต่ 

"พี่ ผมเลี้ยงเด็กไม่เป็นโว้ยย"

"ไอ่จอน กูก็ไม่ได้อยากจะทวงบุญคุณมึงหรอกนะ แต่กูเคยช่วยครอบครัวมึงมา เรื่องแค่นี้ช่วยกูไม่ได้หรอวะ"

รุ่นพี่แม่งดราม่าอีกละ -_-

"เออๆ ละพี่กลับมาตอนไหน"  ยอมเลี้ยงก็ได้วะ คงฝากไว้ไม่นาน ความพระเอก ความสงสารนำพามาซึ่ง 

"ไม่มีกำหนดว่ะ" 










อะไรคือการรีบมาแล้วก็รีบไป ฝากลูกไว้ที่กูอย่างงๆ นั่นล่ะครับ พี่แกเล่าให้ฟังว่า พ่อของเมียแกสั่งห้ามไม่ให้พี่มินโฮยุ่งกับลูกสาวเค้าอีก และขอหลานเค้ายืน เค้าจะเลี้ยงเอง แต่พี่มินโฮไม่ยอม และพาลูกหนีออกมา (ละมาฝากไว้ที่กู-_-) พี่เค้าบอกว่าที่พามาฝากไว้กับผมเพราะครอบครัวเมียแกไม่รู้จักผม น่าจะทำให้ตามหาหลานเค้าไม่เจอ คือแกบอกว่าถ้าเอาลูกให้ครอบครัวเมียแก แกจะไม่ได้เจอยัยหนูของแกอีก ซึ่งพี่เค้าไม่ยอม เพราะเค้ารักลูกมาก แกบอกว่าถ้าจัดการธุระเรียบร้อยแล้วจะรีบกลับมารับลูกแกไปอยู่ด้วย ทำไมผมรู้สึกว่า คำว่ารีบของแกแม่งไม่น่าเชื่อถือเอาซะเลย แล้วผมจะเอายังไงกับเด็กที่อยู่บนเตียงที่ทำท่าว่าจะตื่นขึ้นมาดีวะ 


"งือออ พ่อขาา หนูปวดฉี่" เด็กน้อยที่นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นมาขยี้ตาพลางมองหน้าผม ก่อนจะทำหน้างงๆ 
 
เอาไงวะ 

"เอ่อ ห้องน้ำตรงนู้นนะ"

"ลุงเปนครายย" 

อะ เด็กเวร กุยังไม่แก่โว่ยย เรียกซะ -_-

"พี่เป็นเพื่อนพ่อของหนูครับ"

ผมนั่งยองๆคุยกับเด็กน้อยที่มีนามว่า ลีมินยอง อายุจะ6ขวบ ซึ่งห่างกับผมราวๆ16ปี ให้เรียกพี่นี่แหละ ห่างกันก็ไม่ได้เยอะมาก 

"พ่อขาไปไหน ฮึก" 

เอาละ เอาละไง ทำไงดีวะ 

"หนูอย่าเพิ่งร้องไห้ พ่อขาของหนู ไป เอ่อ ไปทำธุระ เดี๋ยวก็มา"

โกหกเด็กจะบาปป้ะวะ 

"หนูจะไปหาพ่อขา" เด็กน้อยทำท่าจะวิ่งออกไปจากห้อง ผมแทบจะจับตัวไว้ไม่ทัน 

"เดี๋ยวๆ พี่บอกว่าพ่อหนูไปทำธุระ เดี๋ยวก็มาไง" 

"ไม่จริง อึก พ่อขาทิ้งหนูใช่มั้ย พ่อขาไม่เคยให้หนูอยู่คนเดียว ฮึก "

เฮ้ยย ฉลาดว่ะ เด็กคนนี้ 

"ใช่ เฮ้ย!! ไม่ใช่ พ่อไม่ได้ทิ้งหนูนะ อย่าร้องสิครับ พี่โอ๋ไม่เป็น ฮือ พี่จะร้องตาม" TT 

"ฮือ ฮือ พ่อขาไปไม่ลาหนูสักคำ พ่อขาใจร้าย" เด็กน้อยร้องไห้จนตาแดง สะอึกสะอื้นจนหายใจไม่ออก ผมอดสงสารไม่ได้เลยว่ะ 

"หนูอย่าร้องไห้เลยนะ พ่อหนูมีความจำเป็นต้องทำแบบนี้ อยู่กับพี่ไปก่อนนะครับ "

"ไม่เอา หนูไม่อยู่ ฮือ หนูจะไปหาพ่อขา" เด็กน้อยร้องไห้อยู่นานจนในที่สุดก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อย 






7.00น.

และใช่ครับ ผมยังไม่ได้นอน!!

เครียดเว้ยย มันเครียดด กลัวยัยมินยองตื่นมาเเล้วร้องไห้อีก ผมจึงตัดสินใจตามไอ่เพื่อนตัวดีทั้งสองคนมาอยู่เป็นเพื่อน อย่างน้อยๆก็มีเพื่อนช่วยแก้ปัญหา(มั้งนะ)

"ละมึงจะเอาไงอะ จะเลี้ยงจนกว่าพ่อน้องจะกลับมาอ่อ" ไอ่จีมินเอ่ยถามผม หลังจากที่ผมเล่าทุกอย่างให้พวกมันฟังจบ

"ก็คงต้องอย่างนั้นสิวะ ก็พี่มินโฮฝากมันเลี้ยง มึงจะให้ควายตัวไหนเลี้ยงถ้าไม่ใช่ไอ่จองกุก" ไอ่โฮซอกตอบแทนผม แม่งเน้นจังคำว่าควาย 

"มึง กูว่ากูเลี้ยงไม่ไหวว่ะ แม่ง เอาไงดีวะ" 

"เห้ยๆ ไม่ได้นะเว่ยย มึงรับปากพี่เขาไว้แล้ว" ไอ่จีมินรีบเอ่ยท้วง

"กูเห็นเด็กนั่นร้องไห้แล้วกูสงสารว่ะ กูปลอบน้องก็ไม่หยุดร้อง ถ้าตื่นมาร้องไห้อีกกูจะทำยังไงวะ" ผมทำหน้าจะร้องไห้ละครับ เครียด มันเครียด

"หนูจะไม่ร้องไห้แล้วค่ะ" 

เออดีมาก เห้ยย!

พวกผมสามคนหันขวับไปที่เตียง ปรากฏให้เห็นยัยเด็กขี้แยเมื่อคืนนั่งขัดสมาธิบนเตียงทำตาแป๋ว 

"หนูขอโทษที่ทำให้คุณลุงเป็นห่วง คุณพ่อบอกว่าทำให้คนอื่นเป็นห่วงมันไม่ดี" 

เออ ถูก 

"ก็ดูเลี้ยงง่ายนี่หว่า"  ไอ่โฮปสะกิดไหล่ผม ถ้ามึงเห็นตอนเมื่อคืนมึงจะไม่พูดแบบเน้ 

"แล้วหนูไม่เสียใจแล้วหรอ ที่พ่อของหนูไปแล้ว" 

จีมินถามเอ่ยถาม 

"คุณลุงบอกว่าเดี๋ยวพ่อหนูก็มา หนูเชื่อคุณลุงค่ะ "^^

"โกหกเด็กไอ่สัด!" ไอ่โฮปกระซิบด่าผม ให้ทำไงวะ ไม่โกหกเดี๋ยวก็ร้องไห้อีก 

"แล้วคุณลุงตัวเล็กกับคุณลุงฟันเงิงชื่ออาไรคะ"

"55555555555" เสียงขำไม่ใช่ของใคร ของผมเอง 

"ลุง เอ้ย พี่ชื่อจีมินครับ ส่วนไอ่เงิงคนนี้ชื่อโฮซอก55555" 

"สัด พี่ไม่เงิงนะลูก TT" ไอ่โฮปแม่งงอแงเป็นเด็ก 

"แล้วรู้จักชื่อพี่อ่อ?" ผมถามเด็กมินยองด้วยความสงสัย เพราะน้องไม่ถามชื่อผม 

"หนูได้ยินพี่โฮซอกเรียกว่า ถ้าไม่ใช่ไอ่จองกุกแล้วจาเป็นควายตัวหนาย" 

"55555555555" อันนี้ไม่ใช่เสียงผม 

พอ ไอ้สัด -_- 

"แล้วหนูชื่ออะไรครับ" 

"หนูชื่อ ลีมินยอง อายุ6ขวบ อยู่อนุบาล3ข่า ต่อไปนี้หนูจาไม่ดื้อไม่ซน ไม่ทำให้พี่จอมกุดเปนห่วงอีกน้าา สัญญาเลย" มินยองเอานิ้วก้อยมาเกี่ยวที่นิ้วก้อยของผม น่ารักว่ะ แต่พี่ชื่อจองกุกลูก -_- 

"งั้นต่อไปนี้ถ้ามินยองร้องไห้อีก พี่จะไม่ให้กินข้าว โอเคมั้ย" 

"โอเคคข่าา คิคิ" น่ารัก..








จากนั้นพวกเราทั้งสี่คนก็ลงไปกินข้าว และพาเจ้าเด็กน้อยมินยองไปซื้อของใช้ต่างๆตามที่พี่มินโฮบอก พี่เขาฝากเงินไว้ให้ซะเยอะหน่ะนะ 
ดีหน่อยที่ช่วงนี้ปิดเทอมใหญ่มีเวลาว่างอีกสามเดือนเดี๋ยวผมก็ขึ้นปีสามแล้ว เปิดเทอมก็คงต้องฝากน้องไว้ที่โรงเรียนใหม่ตามที่พี่มินโฮบอกมา จะให้อยู่โรงเรียนเก่าก็คงจะไม่ได้ กลัวคุณตาของน้องตามตัวเจอ 
หวังว่าการเลี้ยงเด็กคนนี้จะผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนะ พี่มินโฮเชื่อใจผม ผมก็จะดูแลเด็กคนนี้ให้ดีๆเอง


 ต้องทำให้ได้เว้ยไอ่จอน!!








////เลี้ยงๆไปเดี๋ยวน้องก็โตตต -,.- 

นุ้งมินยองของเลาเป็นเด็กดีมากกค่าา น้องไม่ดื้อไม่ซนน 

#จองกุกเลี้ยงต้อย 





















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #1 JJK901 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 02:04
    พ่อของเมีย ก็ต้องเป็นคุณตา สิคะไรท์อ่า สู้ๆน้า
    #1
    1
    • #1-1 BlacklistB(จากตอนที่ 1)
      12 มิถุนายน 2562 / 07:50
      โอ๊ะ จริงด้วย ไรท์แก้แล้วนะคะ ขอบคุณมากค่าา ><
      #1-1