คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic KNB] - STAY ..อยู่กับผมเถอะนะ [AkaKuro]

วันที่ 30 พฤศจิกายน ปี 20xx วันสำคัญวันหนึ่งของผมและอาคาชิคุง วันที่ จุดเริ่มต้นของความรักเกิดขึ้น.. จากคำว่า "ชอบ" แปลเปลี่ยนเป็นคำว่า "ผมรักนายนะ เท็ตสึยะ"

ยอดวิวรวม

702

ยอดวิวเดือนนี้

16

ยอดวิวรวม


702

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


12
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 ธ.ค. 61 / 12:15 น.
[Fic KNB] - STAY ..อยู่กับผมเถอะนะ [AkaKuro] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่าทุกคน ไรท์แต่งเรื่องนี้ เนื่องในวันที่สำคัญของไรท์โดยได้แรงบันดาลใจ มาจากคนสำคัญของไรท์ ก็เลยเขียนเรื่องนี้มาให้ทุกคนได้อ่านผ่านตัวตนของ คุโรโกะและอาคาชิคุงแทน หวังว่าจะชอบกันน้า 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ธ.ค. 61 / 12:15


ถึง  อาคาชิ เซย์จูโร่ (สุดที่รักของผม)
.
.
.
.






วันนี้วันที่ 29 เดือน พฤศจิกายน ผมคุโรโกะ อะ ไม่สิ 
 'อาคาชิ' เท็ตสึยะ

 ผมกำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ที่มีขนาดใหญ่เทียบเท่ากับประตูใหญ่ๆ เหมือนที่พบเห็นได้ตามปราสาททั่วไป
ผมเป็นคนธรรมดา ไม่ได้มีฐานะอะไร.. แต่ที่ๆผมอาศัยอยู่ในตอนนี้ คือ คฤหาสน์ ของ อาคาชิ เซย์จูโร่ นายน้อยตระกูลเก่าแก่ ที่ทรงอิทธิพลในญี่ปุ่น

ในฐานะ ภรรยา ของอาคาชิ ลูกชายของตระกูลที่ยิ่งใหญ่นี้

ผมชอบนั่งมองจากโซฟานุ่มๆตัวนี้ที่ผมกำลังนั่งอยู่ จากมุมนี้มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย..

..
.
.
หลากหลายสิ่ง 

หลากหลายเรื่องราวเกิดขึ้น

มากมาย

มากมายเสียจน ทำให้แค่ผมนั่งตรงนี้ความทรงจำ ความรู้สึก เสียงหัวเราะ น้ำตา ความเจ็บปวด ความเศร้า และความสุข ที่ผม และ อาคาชิคุง ได้สร้างขึ้นและผ่านมาด้วยกันไหลพรั่งพรูออกมา ประหนึ่งกับม้วนฟิล์มที่กำลังฉายภาพวันวานต่างๆ ออกมาให้ผมได้ชม

ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน มีทั้งเรื่องสุขและทุกข์เกิดขึ้น



'ความสัมพันธ์ของผมและอาคาชิคุงเป็นยังไง' งั้นเหรอครับ? คำถามนี้.. ผมถามตัวผมเองและเขาคนนั้นมาตลอดเวลา



แน่นอนว่าเราก็เหมือนคู่ทั่วไปที่มีทะเลาะกัน และช่วงเวลาที่รักกัน



อา..


แต่กับผม




ความสัมพันธ์ของผมกับอาคาชิคุงมันช่าง เ บ า บ า ง 



เพราะตัวผมเอง...

.
.
.
.
.
.
"ทำไมนายต้องหึงหวงผมด้วย? ชอบผมรึไง?"

เสียงนุ่มทุ้มต่ำของชายผมแดงที่ผมคุ้นเคยถามผมด้วยคำถามนี้ มันทำผมประหลาดใจมาก

เขามั่นใจตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ


หลงตัวเองชะมัด


ทำไมมั่นใจขนาดนั้น

ทำไมมั่นใจตัวเองขนาดนั้นกัน..

ทำไม..




ทำไมเขารู้ได้ล่ะ

ความคิดมากมายไหลเข้ามาในหัวผมเพียงเสี้ยววินาที และนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้ผมเขินอายจนไม่กล้าสบตา แต่ปากผมและใจ ณ เวลานั้นกลับตรงกันซะได้ 



"ครับ.. ผมชอบอาคาชิคุง"


ผมตอบคำถามของคนผมแดงเพลิงตรงหน้าอย่างพลั้งปาก นั่น ทำให้ผมต้องหลบตาสองสีคู่นั้นลงอย่างไม่ตั้งตัว


แต่ เขา ชะงักแปลกใจล่ะ 

เขาไม่ได้รู้อยู่แล้วหรอกเหรอ..?

ชายหนุ่มของตระกูลอาคาชิ ที่นั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับผมทำสีหน้าประหลาดใจมาก มือที่ดูแข็งแกร่งเท้าคางที่ได้รูปถึงกับค้างนิ่ง และเเข็งทื่อ

ก่อนที่สายตาสองสีน่าหลงใหลนั่นหลบตาผมไป


ทำไม..




.
.
.

"ผมขอร้อง.... ผมขอเป็นของเล่นให้อาคาชิคุงก็ได้ ผมขอแค่อยู่ข้างๆอาคาชิคุงเหมือนตอนนี้..ผมเป็นอะไรก็ได้สำหรับอาคาชิคุง"




.
.
.
.


.
.
.
.

"ผมยอมทุกอย่าง.. ขอแค่ผมได้อยู่กับคุณก็พอครับ.."




นั่น..เป็นคำพูดของผมเองครับ..

ที่พูดออกไปแบบนั้น.. ก็เพราะผมชอบคุณ



ไม่





ผมไม่ได้ชอบคุณ 


แต่ผมรักคุณต่างหากล่ะ.. 

ผมถึงยอมได้ทุกอย่าง

ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน

ไม่ว่าจะเสียใจแค่ไหน

ไม่ว่าจะรู้สึกแย่แค่ไหน


ผมขอแค่นี้ก็พอ..

สำหรับผม อาคาชิคุงน่ะ.. เป็นทุกอย่างในชีวิตผม

ถ้าให้เปรียบความรู้สึกผมล่ะก็..

ผมรักเขามากเลยล่ะ

มากขนาดไหนงั้นเหรอ?

ถ้าเขาเป็นบุหรี่ ต่อให้ผมไม่สูบบุหรี่ หรือสูบไม่เป็น ผมก็จะสูบ

ถ้าเขาเป็นแอลกอฮอล์.. ผมก็ขอดื่มจนเมา

ถ้าเขาเป็นดวงดาว ผมจะเป็นท้องฟ้าคอยโอบกอดดาวเอาไว้

ถ้าเขาเป็นกระดาษ ผมจะเป็นปากกา

ถ้าเขาเป็นกระสุน ขอให้ผมเป็นปืนได้ไหม

เขามันใจร้าย

เขามันอันตราย

เขาทำให้ผมตกหลุมรักได้แค่เพียงมองไปที่นัยตาสองสีคู่นั้น

ทุกครั้งที่ผมสบตา


ผมก็ตกหลุมรักเขาทุกครั้ง

สบตาหนึ่งพันครั้ง ผมก็ตกหลุมรักเขาตลอดทั้งหนึ่งพันครั้ง


จนวันหนึ่ง คำพูดของเขาที่พูดกับผม ทำให้ผมไม่อาจจะลืมได้ ในวันที่ 30 เดือน พฤศจิกายน คำพูดนั้น ยังดังก้องอยู่ในความทรงจำที่วิเศษที่สุดในชีวิตผม


"นาย อย่าหาว่าฉันเห็นแก่ตัวเลยนะคุโรโกะ ฉันชอบนาย"


.
.
.
.
.

"ผมรักนายนะ เท็ตสึยะ"


เขาพูดว่าไงนะ.. ร..รักงั้นเหรอ เขารักผมแล้วงั้นเหรอ
มองไปทางไหนน่ะ..ทำไมต้องหันหน้าหนีแบบนั้น..เขินงั้นเหรอ

เขินอายผมอยู่งั้นเหรอ


คิ้วสีแดงคมเข้มของเขาขมวดเข้าหากันและหลบตาสองสีคู่สวยนั้นมองไปทางอื่น.. 

ทำไมเขาช่าง


น่ารัก


ทำไมเขาถึงทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจได้ขนาดนี้?



ท่าทางหลังจากที่เขาพูดจบมันช่างน่าหมั่นไส้


ใจผมบีบรัดและเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา

มันเจ็บ

ร้อน อึดอัด และแน่นไปหมดจนหายใจไม่ออก..

ผมควรทำยังไงนะ..

ใจผมเหมือนกำลังจะขาดเลย

เขามันบ้าที่สุด..

เขามัน


บ้า



ที่ทำผมมีความสุขขนาดนี้ ผมยังไม่หยุดใจเต้นแรงความเจ็บปวดและรู้สึกดีแบบนี้ผมควรจัดการกับมันยังไงนะ..

แต่ไม่ทันที่ผมจะรู้สึกอะไรไปมากกว่าความรู้สึกบีบรัดที่หัวใจจนปวดหนึบนี้ด้วยความเขิน ผมก็เอื้อมมือผมไปคว้าเนคไทน์ของอาคาชิคุงและกดจูบลงไปเสียแล้วสิ


มันช่วยไม่ได้จริงๆนะ

ตาสองสีของเขาเบิกกว้างก่อนที่จะหลับลงเพื่อตอบรับสิ่งที่ผมทำลงไป


ริมฝีปากเล็กกดจูบลงด้วยความรักเหมือนจะขาดใจกับชายตรงหน้า ความรู้สึกนุ่มและอุ่นของริมฝีปากของชายผมแดดง ทำเอาชายร่างเล็กผมสีฟ้าอ่อนแทบหมดแรง แต่ไม่พอ

เมื่อหนุ่มผมสีแดงเพลิงกดข้อมือเล็กลงที่เตียงทั้งที่ยังไม่ละริมฝีปากออก อีกทั้งยังรุกลิ้นร้อนเข้ามากวาดหาความหวานภายในปากของเจ้าของเรือนผมสีฟ้า ทำเอาชายผมฟ้าร่างเล็กถึงกับร้องครางในลำคอด้วยความสุขสม


มือเล็กสีขาวซีดละออกจากเนคไทน์ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโอบกอดรอบคอแกร่งเจ้าของนัยตาสองสีแดงและสีทองพลางจูบเกี่ยวพันลิ้นแลกความหวาน ความโหยหาในตัวกันและกันอย่างเนิ่นนาน 
 
ชายผมแดงกดจูบและตวัดลิ้นใส่ร่างเล็กอย่างดูดดื่มเหมือนกำลังลิ้มรสอาหารอันเลิศรส ที่แม้แม่ครัวใหญ่ของครอบครัวยังทำให้อร่อย และหอมหวานได้เท่ากับ ริมฝีปากและลิ้นของคุโรโกะในตอนนี้ 

หวาน...



หวานเกินไปแล้วนะ





'เท็ตสึยะ'


เสียงจูบเคล้าเสียงชื้นแฉะของน้ำลายของคู่รักผมสีแดงและสีฟ้าดังระงมไปทั่วทั้งห้องนอนใหญ่ของตระกูลอาคาชิ ห้องของเซย์จูโร่คนนั้น

..

..

..
.
.
กลิ่นของเขายังทำให้ผมรู้สึกดีเหมือนเคย
สัมผัสของเขายังคงทำให้ผมละลาย
รอยยิ้ม สายตา และน้ำเสียง ยังคงทำให้ผมใจเต้นรัว


แต่ความสัมพันธ์ของเรากลับยัง เบาบางลงไปเรื่อยๆ








ตลอดเวลา





และมากขึ้นทุกๆครั้งในยามที่เราทะเลาะกัน...




ความรู้สึกที่เขามีให้ผม เริ่มเปลี่ยนไป








จากวันละ 1


กลายเป็น2




และลดลงไปเรื่อยๆ....




จนเปลี่ยนเป็นติดลบ





น่าขำจังนะ..ตัวผม



ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ..


ระยะห่างในการทำงาน

สถานที่

เวลา

จากที่มีให้กันก็เริ่มลดลง...เจ็บจังเลย..

ทรมานเหลือเกิน..

ไม่เอานะ


ผมไม่ต้องการแบบนี้



.
.
.
.
.

ผมขอโทษ



.
.
.
.
.

ได้โปรดเถอะ..

ถ้าพระเจ้ามีจริง..ช่วยผมได้มั้ย..ช่วยอย่าทำให้เขาไปจากผมที


ผมขอโทษ...

...

..

.

.

"อยู่กับผมเถอะนะ"

นี่คือสิ่งที่ผมเขียนลงบนกระดาษ มันเป็นคำสั้นๆแต่มีความหมายกับผมมาก..


"ผมอยากใช้เวลาทั้งชีวิตกับอาคาชิคุงนะ มาเล่นกับผมสิ..มาพูดคุย มากอดผมสิ ผมเป็นความสนุกให้คุณได้นะ
ผมหวังว่าการที่มีคุณอยู่จะคงอยู่ตลอดไป ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครจริงๆนะ ให้ผมกอดคุณนะ.. อยู่กับผมเถอะนะ คุณคือคนเดียวที่ผมรัก ยกมือที่เรียวยาวสวยๆคู่นั้นลูบลงที่ผมของผมสิ มือคู่นั้น ตาคู่นั้น เป็นของผมนะ เป็นของผมมาตลอด ไม่ใช่เหรอ ถ้าโลกทั้งใบมีแต่คนโกหก คนๆเดียวที่ผมเชื่อก็คือคุณ อาคาชิคุง คุณรู้จักผมดีไม่ใช่เหรอ นี่คือความจริงผมไม่ได้เสเเสร้ง ผมรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณต้องเหนื่อยเพราะผมมากๆแน่ๆ ผมมั่นใจ.. แต่ว่าผมอยากเป็นทุกอย่างให้คุณ ในยามที่วันคืนมาถึงช่วงเวลาที่มืดมิด ให้ผมเป็นแสงไฟให้คุณนะ นี่คือสิ่งที่ผมอยากจะขอ... มันมากไปรึเปล่านะ? ...อาคาชิคุงไม่จำเป็นต้องตอบผม ผมจะถือว่า....... คุณตกลงแล้วนะ นี่เป็นข้อความ จากผม ถึงอาคาชิคุง..คร"

.
.
.
อ่า ผมเขียนผิดจนได้


มือมันสั่นและเจ็บไปหมด..

ทำไมผมต้องมาเขียนข้อความ





..
.
.
.
.
.

ที่ด้านหลังใบหย่าด้วยล่ะ?

"ครับ  ผมรักอาคาชิคุงนะ"





"จาก คุโรโกะ เท็ตสึยะ"

มือผมปวดเหลือเกิน..
น้ำตามันร้อนจังเลยนะ..
โต้ะนี่พอจะให้ซบได้รึเปล่านะ...
ใจผมเจ็บจังเลย


มีใครช่วยผมได้มั้ย...?


ชายหนุ่มผมสีฟ้าอ่อนฟุบหน้าลงที่โต้ะที่เขียนจดหมายถึงคนรัก ที่กำลังจะเป็นเพียงแค่ความทรงจำ น้ำตาไหลเปรอะเปื้อนใบหน้าหวานที่มีความเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย สายตาจับจ้องไปที่ข้อความเหล่านั้นที่เขียนออกมา
ให้กับใครคนหนึ่งหวังที่จะให้เขาได้อ่าน






แต่มันก็เป็นแค่ความหวังล่ะนะ
.



.
.
.



"ได้โปรด... อยู่กับผมเถอะนะ อาคาชิคุง"



                                              END

From Kuroko Tetsuya

STAY - BLACKPINK 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Blackheartletter จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 ม่าวม๊าว
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 18:27

    เจ็บมากเวอร์ แงงงงงง

    #1
    1