[ตีพิมพ์] NAUGHTY NERDY - น่ารักดี มีแฟนยัง

ตอนที่ 7 : Chapter 06 ขัดแย้ง [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 307 ครั้ง
    26 ก.ย. 61


:: คำเตือน ::
นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป
มีเนื้อหายั่วยวนกระแทกใจ และส่วนใหญ่นางเอก 'รุก'
อย่าดราม่ากันนะคะ ไม่ชอบกดออกได้นะ เพราะเตือนแล้ว
ด้วยรักและล่อลวง

- CHERMADA -

06

ขัดแย้ง

[1]

 


 



คุณมาทำอะไรที่นี่”

นั่นเป็นประโยคแรกที่ฉันใช้ถามผู้หญิงตรงหน้าหลังจากเข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้ว ทันทีที่รู้จากชาร์ลว่าใครมา ฉันก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่ไหวเลยล่ะ ดูเหมือนชาร์ลจะรู้เรื่องนี้ดีถึงได้คอยประกบตัวฉันไว้ไม่ห่างแบบนี้

ก็นะ มันอาจจะกลัวว่าฉันจะพุ่งเข้าไปทำร้ายผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘แม่บังเกิดเกล้า’ ก็ได้

ถึงตอนนี้พวกเราจะไม่เรียกเธอว่าแม่ แต่อย่างน้อยๆ ชาร์ลก็มีความทรงจำวัยเด็กร่วมกับเธอมากกว่าฉันที่เกิดทีหลัง และแน่นอนว่า มันคงจะตัดเธอได้ยากกว่าฉันที่แทบไม่ผูกพันอะไรกับเธอเลย

แม่คิดถึงลูกๆ” คำพูดบอกเจตนาที่มากับสีหน้ารู้สึกผิดนั่นไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกดีที่ถูกคิดถึงเลยสักนิด เธอก็อาจจะแค่พูดไปอย่างนั้นเอง

ตลอดเวลาเกือบยี่สิบปีที่เธอทิ้งพวกเราไป ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยกลับมา เธอมาที่นี่หลายครั้ง อย่างน้อยก็ปีละสองสามครั้ง ทุกครั้งที่มา เธอก็จะพูดคำเดิมๆ ว่า ‘คิดถึง’ ที่ฉันไม่เคยซึ้งกับมันเลยสักนิด!

โชแปง…แม่ขอโทษ”

ก็พูดแบบนี้ทุกที ขอโทษแล้วยังไง ขอโทษแล้วคิดว่าพวกเราจะให้อภัยงั้นเหรอ มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลยนะ คุณก็รู้ว่าบ้านนี้ไม่ตอนรับคุณ ออกไป!” ฉันรู้สึกเจ็บทุกครั้งเมื่อเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้ เพราะพอเห็นเธอ ภาพที่พ่อกอดเราสองพี่น้องแล้วแข่งกันร้องไห้อย่างไม่อายฟ้าดินในตอนที่เธอทิ้งพวกเรา มันก็ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของความทรงจำทุกครั้ง

เธออาจจะอุ้มท้องฉันมาเก้าเดือน โอเค หลังจากนั้นก็เลี้ยงฉันอีกสองสามปี แต่ในเมื่อเธอเลือกที่จะทิ้งพวกเราไป ทิ้งฉันเอาไว้ข้างหลังแบบนี้ นั่นหมายความว่าเธอก็ไม่ได้แคร์มันสักเท่าไร แล้วทำไมฉันต้องแคร์ผู้หญิงเห็นแก่ตัวแบบนี้ด้วย 

โชแปง แม่…”

เลิกเรียกตัวเองว่าแม่ได้ละ ฟังแล้วขนลุก” ฉันพูดทั้งที่ตาเริ่มร้อนผ่าว แต่ก็พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างถึงที่สุด ฉันไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้ผู้หญิงใจร้ายคนนี้เห็น

โช” ชาร์ลที่ยืนข้างๆ จับมือฉันแล้วบีบแน่น นัยหนึ่งก็คงอยากจะปรามที่ฉันก้าวร้าวใส่แขกไม่ได้รับเชิญของบ้าน อีกนัยก็เหมือนจะปลอบฉันกลายๆ นั่นแหละ

พี่ช่วยไล่ผู้หญิงคนนี้สิ จะให้มายืนเกะกะในบ้านเราทำไม” ฉันหันไปนิ่วหน้าใส่พี่ชายตัวเอง เผลอกระชากเสียงใส่เขาอย่างลืมตัวด้วย

ชาร์ลมีทีท่าแบ่งรับแบ่งสู้ ก็คงเพราะเหตุผลที่ฉันบอกไปเมื่อกี้นั่นแหละ มันเลยพูดจาแรงๆ กับผู้หญิงคนนี้ไม่ลง อีกอย่าง มันก็เป็นผู้ชายด้วย ให้มาต่อว่าผู้หญิงปาวๆ แล้วยิ่งคนคนนั้นเป็นแม่ด้วยแล้ว คงดูไม่ดีเท่าไร และใช่ ฉันเองก็รู้ว่าที่ตัวเองทำมันก็ไม่ได้ดูดี แต่แล้วไง ฉันควรยิ้มแย้มยินดีต้อนรับเธอเข้าบ้านงั้นเหรอ ต้องปูพรมแดงให้ด้วยไหม สำหรับผู้หญิงที่เห็นเงินสำคัญกว่าคำว่า ครอบครัวน่ะ

“แม่รู้ว่าสิ่งที่แม่เคยทำมันไม่น่าให้อภัย แต่แม่ก็รู้สึกผิดกับพวกลูกตลอดเวลานะ ขอแม่กอดลูกไม่ได้เหรอ” เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ซ้ำยังกางสองแขนของตัวเองออก

“คุณคิดว่าหนูกับชาร์ลจะดีใจแล้ววิ่งโร่เข้าไปในอ้อมแขนของคุณงั้นเหรอ เหอะ” ฉันแค่นหัวเราะใส่คนตรงหน้า แถมยังยกมือขึ้นกอดอกแล้วถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวด้วย ทว่าสายตาฉันยังจ้องเธออย่างไม่ลดละ “เชิญกลับไปกอดผู้ชายคนใหม่กับกองเงินของคุณเถอะ พวกเรายังไม่ตายแถมพ่อยังเลี้ยงอย่างดีให้เราสุขสบายไม่เดือดร้อน”

“ฮึก...” เธอเริ่มบีบน้ำตา คิดว่าเจ็บเป็นคนเดียวหรือไง คิดว่าฉันไม่เจ็บงั้นเหรอ

“ผมว่าคุณกลับไปเถอะ” ชาร์ลพูดขึ้นในที่สุดหลังจากนิ่งเงียบอยู่นาน และมันก็ทำในสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด นั่นคือการดึงฉันเข้าไปโอบกอดเอาไว้ ฉันต้องเงยหน้ากลอกตามองบนนิดหน่อยเพื่อกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา “กลับไปก่อนที่พ่อของพวกเราจะกลับมา”

“พี่ไม่ควรเปิดบ้านต้อนรับเธอด้วยซ้ำ” ฉันบ่นงึมงำ

“ถ้าคุณหวังดีกับพวกเราจริงๆ ก็กลับไปเถอะครับ ผมขอร้อง” ชาร์ลพูดอีกด้วยโทนเสียงเรียบๆ เหมือนเดิม แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็จับความสั่นไหวที่ปะปนออกมากับคำพูดพวกนั้นได้อยู่ดี

“ถ้าอย่างนั้นแม่...กลับก่อนแล้วกันจ้ะ” เธอบอกแล้วเม้มริมฝีปากตัวเองราวกับคนกำลังสะกดกลั้นคำพูดอีกมากมายที่อยากจะพูดเอาไว้ ดวงตาคู่นั้นมองหน้าฉันกับชาร์ลสลับกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมเดินออกไปในที่สุด

“เดี๋ยว...” ฉันเรียกเธอเอาไว้เพราะสายตาดันเหลือบไปเห็นบรรดาถุงของฝากมากมายกองอยู่บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา ฉันรีบปรี่เข้าไปหยิบพวกมันทุกถุงขึ้นมาถือไว้แล้วเดินไปเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่ชะงักเท้าหันกลับมา “เอาของของคุณกลับไปด้วย เราไม่ต้องการ”

พลั่ก!

ฉันกระแทกของทั้งหมดลงบนพื้นตรงหน้าเธอ เรียกว่าแทบเท้าเธอเลยก็ว่าได้

“เอาไปบริจาคก็ได้นะคะ เพราะถ้าทิ้งไว้หนูก็คงขนไปทิ้งหมด ให้รับไว้นานๆ รอเอาไปบริจาคเองไม่ได้จริงๆ”

“โชแปง...” เธอพึมพำชื่อฉันเหมือนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยที่ฉันทำแบบนี้ เธอเอาของมาให้ทีไร ฉันก็ทำแบบนี้ทุกครั้ง ยังไม่ชินอีกหรือไงนะ ฉันว่าเธอควรจะเลิกซื้อมาให้พวกเราพี่น้องได้แล้ว มันน่ารำคาญ

“รีบเอากลับไปสิคะ”

“ไม่เอาน่าโช” ชาร์ลเดินเข้ามาดึงแขนฉันเอาไว้เพื่อห้ามปราม

ฉันตวัดสายตาไปมองหน้าพี่ชายตัวเองทันที “หรือพี่จะเอาของพวกนี้ไปใช้ล่ะ”

“...” ชาร์ลเงียบ นั่นเพราะมันเองก็ไม่ได้ต้องการมันเหมือนกัน ก็แค่ไม่แสดงออกมามากเท่าฉัน แต่ก็ช่างมันเถอะ ให้ฉันคิดหรือรู้สึกอะไรก็แสดงออกมาคนเดียวน่ะพอแล้ว ถ้าเป็นเหมือนกันทั้งสองคน มีหวังพ่อคงปวดหัวตายพอดี

ฉันแทบจะกระโดดโลดเต้นเมื่อผู้หญิงตรงหน้าเก็บของทั้งหมดแล้วเดินออกไปในที่สุด ฉันรีบเดินตามออกไปหน้าบ้านทันที ไม่ใช่ว่ามาส่งหรอกนะ แต่มาดูให้แต่ใจว่าเธอไปพ้นจากบ้านฉันแล้วจริงๆ เธอโทรศัพท์หาใครสักคน พลางเดินไปทางหน้าหมู่บ้าน ฉันคิดว่าคงให้คนขับรถมารับนั่นแหละ

“เฮ้อ!” ฉันถอนหายใจออกมาแรงๆ ขณะยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่หน้าบ้าน อารมณ์เสียชะมัดเลย ตอนแรกที่ฉันกลับมาบ้าน ฉันก็กลับมาพร้อมอารมณ์สดใสอยู่ดีๆ นี่แหละ

น่าหงุดหงิด...

ขวับ!

ฉันหันไปทางพุ่มไม้ข้างรั้วจากบ้านฝั่งตรงข้ามที่อยู่เยื้องๆ กันเพราะรู้สึกแปลกๆ ก็นั่นแหละ เหมือนมีใครมองฉันอยู่เลย

ดวงตาสองข้างของฉันหรี่ลงอย่างจับสังเกตความผิดปกติ ก่อนสูดหายใจเข้าลึกรวบรวมความกล้าทั้งหมด แล้วตัดสินใจเดินออกจากบ้านเพื่อไปดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครแอบดูฉันอยู่จริงๆ

“ดูซิว่ามีโรคจิตหรือเปล่า” ฉันพูดขึ้นขณะเดินเข้ามาใกล้พุ่มไม้เรื่อยๆ

ฟึ่บ!

“เมี้ยวววว”

ทันทีที่ฉันแหวกพุ่มไม้ออกดู กลับพบว่ามีแค่แมวสีดำขลับตัวหนึ่งเท่านั้น ดวงตากลมสีอำพันจ้องมองฉันด้วยความตื่นตกใจเล็กๆ ที่จู่ๆ ฉันก็โผล่มา ฉันจำเจ้าแมวตัวนี้กับปลอกคอกุ๊งกิ๊งของมันได้ มันเป็นสัตว์เลี้ยงของบ้านไหนสักหลังในหมู่บ้าน ฉันเห็นมันไปเล่นกับพี่ยามหน้าหมู่บ้านบ่อยๆ เคยลองถามเขาก็ได้คำตอบว่ามันเป็นของคนในนี้แหละ

“ไอ้แสบ! ไปทำอะไรตรงนั้น” เสียงชาร์ลตะโกนถามมาจากฝั่งบ้าน ฉันจึงหันไปหามันแล้วตะโกนตอบไปว่า

“เล่นกับแมว”

“ฮะ?” ชาร์ลนิ่วหน้าทันที ฉันเลยอุ้มแมวดำขึ้นมาโชว์ให้มันดู ก่อนจะวางมันลงที่เดิม ลูบหัวแมวสองสามทีแล้วเดินกลับบ้านตัวเอง

“ไอ้แมวดำประจำหมู่บ้านไง” ฉันบอกชาร์ลเมื่อเดินกลับเข้ามาในอาณาเขตบ้านตัวเอง

“อ๋อ”

“เข้าบ้านกันเหอะ” หลังจากล็อกประตูรั้วแล้วฉันก็ลากชาร์ลเข้ามาในบ้าน ไม่ลืมล็อกประตูบ้านด้วยอีกชั้น พูดก็พูดเถอะ ถึงเมื่อกี้จะไม่พบใครนอกจากแมว แต่ฉันก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรน่ะ

“ล็อกทำไม พ่อยังไม่มาเลย”

“พ่อเป็นใคร”

“เป็นพ่อไง” ชาร์ลตอบมาด้วยสีหน้ามึนสุดๆ ฉันส่งเสียงจิ๊จ๊ะแล้วพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมาก่อนเฉลย

“ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเขาเป็นเจ้าของบ้านต่างหากเล่า”

“แล้ว?”

“เจ้าของบ้านก็มีกุญแจหลายดอกไง เข้าใจไหม”

“แล้วจะล็อกทำไมอะ” ชาร์ลก็ยังวกกลับเข้าไปเรื่องเดิมอยู่ดี เพราะงั้นคราวนี้ฉันเลยตัดปัญหาด้วยการปลดล็อกแล้วหันกลับมาสั่งเสียกับพี่ชายอย่างดิบดี

“ฉันจะขึ้นไปอยู่บนห้อง ถ้าไม่ล็อกพี่ก็เฝ้าข้างล่างไว้เลยนะ เดี๋ยวโจรเข้าบ้าน” พูดจบฉันก็เดินปึงปังขึ้นชั้นบนทันทีด้วยความหงุดหงิด ได้ยินเสียงชาร์ลบ่นเบาๆ ตามมาด้วยประมาณว่า อะไรของมันวะ... ส่วนพ่อฉันก็ไม่รู้ว่าวันนี้ติดประชุมดึกหรือไง หรือไปสังสรรค์กับเพื่อนที่ไหนถึงยังไม่กลับ นี่มันก็ดึกมากแล้วนะ ทำตัวเหมือนรู้ว่าใครจะมาบ้านวันนี้งั้นแหละ เฮ้อ

 

ภายในห้องพักส่วนตัวแห่งหนึ่ง

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากใครบางคนที่ส่งรูปภาพเข้ามาในโทรศัพท์มือถือของเจ้าของห้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ แต่ก็...ไม่ถึงกับเงียบซะทีเดียวหรอกมั้ง เพราะยังมีเสียงเพลงสากลเบาๆ เปิดคลอเสริมบรรยากาศอยู่ด้วย

เจ้าของใบหน้าเรียบนิ่งขมวดคิ้วสงสัยขึ้นมา ขณะละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปยังหน้าจอขนาดเล็กกว่าหลายเท่าที่กำลังสว่างวาบ เขาเลื่อนมือไปหยิบมันมาดูด้วยความสนใจ เป็นจังหวะเดียวกับที่ข้อความหนึ่งถูกส่งตามมา และนั่นก็ทำให้เขารีบกดเข้าไปอ่านทันที หลังจากแค่อ่านคร่าวๆ ที่แบนเนอร์แจ้งเตือนหน้าจอ

Unknown 1: จำผู้หญิงคนนี้ได้ไหม

นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยเมื่ออ่านคำถามจบ เขาเลื่อนดวงตาคู่คมขึ้นไปจ้องรูปที่ถูกส่งมาก่อนหน้าอย่างพินิจ แม้แสงในภาพจะสลัวๆ เพราะถ่ายตอนค่ำแล้วและมีแค่แสงไฟจากรั้วบ้านช่วย แต่มันก็ชัดพอให้รู้ว่าใครที่อยู่ในรูปนั้น...

เขาจำเธอได้ดี เรียกว่าไม่มีวันลืมเลยก็ว่าได้แหละ

Unknown 2: ไม่ได้ตามคนนี้ไม่ใช่เหรอ

Unknown 1: อืม

Unknown 1: อยากรู้อะไรดีๆ ไหมล่ะ

Unknown 2: อะไร

Unknown 1: ดูเหมือนเธอจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับ...

Unknown 2: ใคร

ชายหนุ่มรีบพิมพ์ถามกลับไปทันทีเพราะคู่สนทนาทิ้งข้อความค้างไว้แค่นั้น และมันก็ทำให้เขายิ่งอยากรู้มากขึ้น

Unknown 1: นายคงไม่อยากรู้แน่ๆ

อะไรวะ พูดมาเสียขนาดนั้นแล้ว กวนตีนเหรอ...

คนอ่านคิดเท่านั้นก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วพิมพ์กลับไป เป็นเชิงสั่งนิดๆ แต่เขาก็คิดว่าอีกคนคงไม่สนใจอยู่แล้วแหละ...

Unknown 2: บอกมา

Unknown 1: ขอให้แน่ใจก่อนแล้วกัน

Unknown 1: แต่อย่าลืมล่ะ อย่าให้ เพื่อนใหม่ของนาย รู้อะไรมากเกินไปเด็ดขาด

ถึงอีกฝ่ายจะยังไม่ยอมบอกในสิ่งที่ยั่วให้เขาสงสัย ทว่าประโยคสุดท้ายนั่นมันก็ทำให้เขาพอจะจับต้นชนปลายได้มากพอสมควร เขาเกือบลืมไปเลยว่า ใครคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่ แล้วมันก็คงมีไม่กี่ทางที่จะทำให้เขาเจอผู้หญิงในรูปที่ส่งมา

...มีเรื่องอะไรกันแน่











- TO BE CONTINUED -




Animated GIF



เอาว่ะ คอนฟลิกต์เริ่มมา 55555555555
มาเหมือนชื่อตอน ฮืออออ

ขอบคุณทุกฟีดแบ็ก ทุกกำลังใจ ทุกการติดตามนะคะ
แล้วเจอกันตอนหน้าน้าา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 307 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,891 ความคิดเห็น

  1. #1489 pinza509 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 02:03
    จิ้งคือคนที่ให้ใครสักคนตามแปงหรือเปล่าอ่ะ
    คือแบบ มีความรู้สึกว่าจิ้งอยากจะเจอแม่ของแปงแล้วก็เลยหาวิธีตามหาเลยรู้ว่าแปงกับแม่ของแปงรู้จักกันแต่ไม่รู้ว่าเป็นแม่ลูกกันงี้เปล่า
    แบบประมาณว่าแม่แปงอาจจะเป็นเมียน้อยของพ่อจิ้ง อะไรแบบนี้เปล่า

    (ความคิดเห็นส่วนตัวน้า อาจจะใช่หรือไม่อันนี้ก็ไม่รู้ แค่เดาพล็อตล่วงหน้า )
    #1,489
    1
    • #1489-1 maomao1439(จากตอนที่ 7)
      6 มกราคม 2562 / 09:35
      ทำไมคิดเหมือนกัน555
      #1489-1
  2. #1443 ป้าเจ้า เองจร้าาา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 00:22
    มาตามโชทำไม

    จะจับตัวไปเรียกค่าไถ่เหรอ
    #1,443
    0
  3. #1124 @ Aphrodite @ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 02:38
    มีอะไรแปลกๆๆๆๆๆ
    #1,124
    0
  4. #459 Hiroyosha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 10:19
    จะฟินสนุกเขินก็ไม่สุด
    เริ่มขนลุกแปลกๆละ-_-!
    #459
    2
    • #459-1 CHERMADA(จากตอนที่ 7)
      7 ตุลาคม 2561 / 10:20
      ผีหลอก แฮร่! XD
      #459-1
  5. #147 WarannG (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:00
    เราเริ่มงง ค่ะ เหตุการณ์ซีเคร็ท มาทีรัย งงตลอดดดด
    #147
    0
  6. #146 I_WaNabee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 06:34
    นั่นสิ ใครเป็นใครน้ออ
    #146
    0
  7. #145 แค่คนเลว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:10
    นั้นสิเราก็อยากรู้.....ว่าเตงเป็นคายยยยย
    #145
    0
  8. #143 แค่คนเลว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 02:29
    เจิมรอจ้าาาา
    #143
    0
  9. #142 WarannG (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 01:39
    อ่ะจ้าาาาา เอาที่สบายใจเลยค่ะไรต์ จะสปอล์ย จะอ่อย จะเจิม เอาที่สบายใจ เลยจ้า อดทนรอหนักมากTT
    #142
    0
  10. #141 navaaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 21:44

    รอทุกวันเลย

    #141
    0