◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 8 : - (Hydrangea) Chapter 3 เรียกร้องความสนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    19 ส.ค. 60




 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Hydrangea

Chapter 3

- เรียกร้องความสนใจ -

 



    

 

 

หลายอาทิตย์ต่อมา

ฉันกับแม่ย้ายจากโรงแรมที่พักชั่วคราวกลับมาอยู่บ้านได้สองอาทิตย์กว่าๆ แล้วละ ต้องขอบคุณพวกเจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสี่ที่ช่วยกันทำงานอย่างขยันขันแข็งจนบ้านของฉันสามารถเข้าอยู่อาศัยได้เร็วกว่าที่ควรจะเป็น ช่วงเวลาที่ฉันกับพวกเขาได้ช่วยกันทำงานนั้น แน่นอนว่าพวกเราสนิทกันมากขึ้น หลังจากวันแรกที่กลับมาเจอแล้วยังมีเขินๆ กันอยู่ และที่ความสัมพันธ์ของพวกเราดีขึ้นอย่างรวดเร็วนั้นก็คงเป็นเพราะเราเคยสนิทกันมากอยู่แล้วด้วยแหละ แต่ที่ยังไม่เหมือนเดิมและไม่มีอะไรคืบหน้าก็เห็นจะมีอยู่คนเดียว

ไฮเดรนเยีย

ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรกับฉันมาก หรือว่าฉันเป็นอะไรกับเขามากกันแน่ เฮ้อ! ผู้ชายคนนั้นเย็นชากว่าแต่ก่อนมากจริงๆ เขากลายเป็นคนเข้าถึงยากสำหรับฉันทั้งๆ ที่มันไม่น่าจะเป็นไปได้ ถ้ากับคนอื่นฉันจะไม่แปลกใจเท่าไหร่เลย คิดแบบนี้ไม่รู้ว่าฉันเข้าข้างตัวเองไปหรือเปล่านะ

นี่นายคิดจะลืมฉันจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?

คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวฉันทุกวันและแทบจะทุกเวลาที่ฉันไม่ได้คิดเรื่องอื่น มันต้องมีเหตุผลที่ทำให้เขาจำฉันไม่ได้สิ ฉันกับน้องชายของเขาอีกสามคนพยายามช่วยกันคิดแต่ก็ไม่มีทางไหนที่ดูเข้าท่าและน่าจะเป็นไปได้เลย

“แพม”

“คะ!” ฉันสะดุ้งโหยงจนเผลอปล่อยหมอนอิงที่กอดอยู่ร่วงลงไปที่พื้นพรมด้านล่างก่อนจะหันไปตามเสียงเรียก ซึ่งก็คือแม่ของฉันนั่นเอง

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในห้องโถงของบ้านที่ใช้ทั้งรับแขกแล้วก็นั่งเล่นไปในตัว ฉันจำไม่ได้ว่านั่งอยู่ในนี้มาตั้งแต่กี่โมง และไม่รู้ว่าตัวเองใช้เวลาคิดเรื่องเดิมๆ ไปนานแค่ไหนด้วย

“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น เป็นอะไรหรือเปล่าลูก” แม่ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยพร้อมกับคำถามที่เจือความเป็นห่วงอยู่

“อ๋อ เปล่าค่ะ พอดีกำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ก็เลยตกใจ แหะๆ” ฉันยิ้มแหยๆ ส่งไปให้ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคนเรียกคงต้องมีเรื่องจะคุยกับฉันแน่ๆ “ว่าแต่แม่มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“แม่เดินมาบอกว่าเค้กกล้วยหอมที่อบไว้เสร็จแล้วนะ หนูจะเอาไปฝากบ้านโน้นเลยหรือเปล่า”

“บ้านโน้น?” ฉันเลิกคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อแม่พูดเหมือนกับว่าฉันมีบ้านที่ไหนอีกอย่างนั้นแหละ

“อ่อ แม่หมายถึงบ้านป้าบุษน่ะ”

“ค่ะ เดี๋ยวเอาไปเลยก็ได้ สดๆ ใหม่ๆ อร่อยกว่าเอาเก็บไว้ก่อนนี่เนอะ” ฉันบอกก่อนจะก้มลงไปเก็บหมอนอิงที่เผลอทิ้งลงไปกลับขึ้นมาวางไว้บนโซฟาตามเดิมแล้วลุกขึ้นเดินตามแม่ที่หมุนตัวกลับไปทางครัวแล้วหลังจากที่ฉันพูดจบ

“ลูกจะหางานทำเลยหรือเปล่าจ๊ะ” แม่ถามขณะที่ช่วยฉันนำเค้กกล้วยหอมฝีมือของเราสองคนใส่กล่องพลาสติกใสสำหรับบรรจุอาหารที่กว้างประมาณหนึ่งฟุตได้

“ยังไม่พร้อมเลยค่ะแม่ จะเป็นอะไรหรือเปล่าถ้า…” ฉันเงียบไปแล้วมองคนข้างๆ ด้วยสายตาอ้อนวอน ท่านมองฉันอย่างรู้ทันพร้อมกับส่ายหน้าน้อยๆ

“ถ้ายังไม่อยากทำก็ไม่เป็นไร เอาไว้ลูกพร้อมก่อนก็ได้”

“เย้! แม่ใจดีที่สุดเลยค่ะ >_<

ฉันละมือจากเค้กแล้วหันไปกอดแม่ด้วยความดีใจ อันที่จริงถ้านับตามอายุแล้วก็ยังไม่ถึงเวลาที่ฉันจะทำงานจริงๆ สักหน่อย ถึงแม้ฉันจะเรียนจบแล้วและสามารถทำได้ก็เถอะแต่ฉันก็ยังแพ้ความขี้เกียจอยู่ดี เฮ้อ! จะว่าแบบนั้นก็ไม่ถูกเสียทั้งหมดหรอก เพราะฉันยังมีความลับอยู่ และความลับจริงๆ ของฉันก็คือ

ฉันรอให้ไฮเดรนเรียนจบก่อนต่างหากล่ะ!

เป็นความคิดที่เข้าท่าเลยใช่ไหม ฮิฮิ ^.^

อีกไม่กี่นาทีต่อมาเค้กกล้วยหอมที่ฉันกับแม่ตั้งใจทำและบรรจงจัดวางลงในกล่องก็เสร็จเรียบร้อยพร้อมเสิร์ฟให้คนข้างบ้าน ฉันยกกล่องนั้นขึ้นมาถือไว้ด้วยรอบยิ้มก่อนจะหันไปหาผู้เป็นแม่

“ไปก่อนนะคะแม่ มีอะไรฝากบอกป้าบุษหรือเปล่าคะ”

“แหม พูดเหมือนแม่กับยัยบุษไม่ได้เจอกันทุกวันอย่างนั้นแหละ”

“แหะๆ”

“ว่าแต่เราเถอะ…” จู่ๆ น้ำเสียงหยอกล้อเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาจนฉันอดขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยไม่ได้ “แม่เชื่อว่าไฮเดรนจะต้องจำลูกของแม่ได้ในสักวัน”

“…

“แม่เห็นลูกกังวลเรื่องนี้ตั้งแต่กลับมาที่นี่แล้ว เชื่อแม่เถอะ ตราบใดที่ไลเซนทัส คัตเตอร์ แล้วก็เยอบีร่ายังจำลูกได้ พี่ชายของพวกเขาก็จะต้องจำลูกได้เช่นกัน”

“เมื่อไหร่ล่ะคะแม่”

“อันนี้แม่ก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน แต่เด็กคนนั้นน่ะ…ไม่มีทางลืมลูกได้ตลอดไปหรอก พยายามเข้านะ”

“ค่ะแม่” ฉันตอบรับพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาก่อนจะเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับกล่องใส่ขนมเค้กในมือ…

นั่นน่ะสินะ ไม่มีใครจำใครได้ตลอดไปหรอก และก็คงไม่มีใครลืมใครได้ตลอดไปเหมือนกัน…มั้ง

ทันทีที่ฉันเดินพ้นรั้วบ้านออกมาก็เลี้ยวขวาทันทีโดยไม่ลังเลก่อนจะเดินเข้ามาในบ้านข้างๆ ซึ่งจะเปิดประตูรั้วเอาไว้เป็นปกติเพราะเป็นร้านดอกไม้ด้วยนั่นเอง ถึงแม้ว่าตอนนี้หัวใจของฉันกำลังเต้นเร็วขึ้นพร้อมกับหายใจไม่ทั่วท้องก็เถอะ แต่ฉันก็ชินแล้วล่ะกับอาการตื่นเต้นที่จะได้เจอไฮเดรนแบบนี้

ไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันก็ไม่เคยทำให้อาการแปลกๆ เหล่านี้หายไปได้เลย  วันนี้เป็นวันหยุด เขาไม่ได้ไปมหาวิทยาลัย และแน่นอนว่าคนไม่ค่อยเที่ยวอย่างเขาก็คงต้องอยู่บ้านอยู่แล้วละ

“อ้าวหนูแพม เอาอะไรมากฝากจ๊ะ” ป้าบุษที่ยืนอยู่หน้าบ้านพอดีเป็นฝ่ายเอ่ยทักฉันก่อน หลังจากที่เมื่อสักครู่ฉันเห็นว่าท่านเดินออกมาส่งลูกค้าขึ้นรถ

“เค้กกล้วยหอมค่ะ วันนี้แพมกับแม่ทำเค้กกล้วยหอมกัน”

“แหม บ้านนี้ทำขนมทีไร ไม่ลืมที่จะทำเผื่อบ้านป้าตลอดเลย ขอบใจมากเลยนะจ๊ะ” ป้าบุษพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มพร้อมกับยื่นมือออกมารับกล่องขนมที่ฉันส่งให้

“ไม่เป็นไรค่ะ ^_^

“ไป เข้าไปในบ้านก่อนสิ พวกดอกไม้ของป้านั่งดูโทรทัศน์กันอยู่ในห้องนั่งเล่นแหนะ” ป้าบุษพยักหน้าให้ฉันเดินตามท่านเข้าไปในบ้าน ฉันจึงพยักหน้ารับน้อยๆ พร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะเดินตามท่านเข้าไป

ปกติแล้วฉันก็มาที่นี่แทบจะทุกวันถ้าไม่ติดออกไปธุระข้างนอก และถึงแม้ว่าวันธรรมดาจะไม่ค่อยเจอพวกเจ้าชายแห่งดอกไม้เพราะพวกเขาไปเรียนกันก็เถอะ แต่ก็มีได้เจอบ้างเพราะแต่ละคนก็เรียนมหาวิทยาลัยกันหมดแล้ว ตารางเรียนเลยกินเวลาแค่บางช่วงเวลาของวันเท่านั้น และส่วนมากเรียนเสร็จพวกเขาก็จะกลับบ้านเลย ที่จะชอบไปเที่ยวกับเพื่อนก็เห็นจะเป็นไลเซนทัสนั่นแหละ ส่วนเยอบีก็มีบ้างรองลงมา แต่ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้เจอไอ้ตัวแสบหรอก เพราะเขาอยู่ปีหนึ่ง กิจกรรมที่คณะก็เลยดูจะเยอะกว่าพวกพี่ๆ

คัตเตอร์นั้นไม่ต้องพูดถึง รายนั้นก็ไม่ชอบเที่ยวเหมือนกัน ไม่สิ…เขาไม่ค่อยเที่ยวกับเพื่อนๆ มากกว่า ส่วนมากจะใช้เวลาไปกับครอบครัว ส่วนพี่คนโตสุดของบ้านนั้นเฮ้อ! อย่าพูดถึงเขาดีกว่า

กิจกรรมหลักของฉันช่วงนี้ก็คือมาช่วยป้าบุษจัดดอกไม้นี่ละ ฉันว่ามันเพลินดีเหมือนกัน ได้อยู่ท่ามกลางสิ่งสวยงามแบบนี้น่ะ ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมป้าบุษถึงได้ชอบดอกไม้พวกนี้นัก เพราะมันทำให้เราผ่อนคลายและลืมเรื่องเศร้าๆ ได้ดีทีเดียว

“ดูหนังกันอยู่เหรอหนุ่มๆ” ฉันยิ้มทักทายลูกชายทั้งสามของเจ้าของบ้านยกเว้นคนโตสุดที่ไม่เห็นอยู่ในห้องนี้พร้อมกับเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวเล็กตรงข้ามกับคัตเตอร์ที่ยังว่างอยู่ ส่วนตัวยาวก็ถูกจับจองจากเยอบีร่าที่นอนเหยียดยาวพาดขาไปบนตักของไลเซนทัสนั่นเอง ก็เลยทำให้ไม่มีที่ว่างพอให้คนอื่นได้นั่งด้วย

“อ้าวหนูแพม ลมอะไรหอบมา” เยอบีเอียงหน้ามาทักฉันเป็นคนแรก

“สงสัยจะลมคิดถึงพี่ไฮ คิกคิก” ไลเซนทัสแกล้งแซวจนฉันรู้สึกหน้าร้อนผะผ่าวไปหมด ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันคงจะแดงมากๆ เลยละตอนนี้

“เอ…ลมนี้ดูท่าจะพัดมาทุกวันเลยนะครับหนูแพม” คัตเตอร์แซวบ้าง ฉันบอกไปหรือยังว่าเดี๋ยวนี้หมอนี่ก็แอบร้ายกาจเหมือนกันนะ เห็นสุภาพเรียบร้อยแบบนี้ก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้ต่างจากพี่น้องของเขาเท่าไหร่หรอก เฮอะ!

“พูดบ้าอะไรของพวกนาย -///-

“พูดเรื่องจริงไม่ต้องเขิน ฮ่าๆๆ” ไลเซนทัสกระเซ้าต่อจนฉันต้องแยกเขี้ยวให้เขาไปหนึ่งทีเพื่อเป็นสัญญาณให้เขาหยุดแกล้งฉันได้แล้ว

“เด็กๆ นี่เค้กจ๊ะ หนูแพมเขาเอามาฝาก” ป้าบุษเดินถือจานใส่เค้กกล้วยหอมบางส่วนเข้ามาวางลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาที่พวกเรานั่งอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“นี่ฉันกับแม่ทำเองเลยนะ รับรองว่าอร่อยมาก ลองชิมกันสิ” ฉันรีบโฆษณาทันทีด้วยความกระตือรือร้น

“อร่อยจริงๆ ป้าแอบชิมในครัวแล้วละ…ยังไงหนูแพมก็คุยเล่นกับไอ้พวกนี้ไปก่อนนะ ป้าขอไปจัดดอกไม้ต่อก่อน” เจ้าบ้านหันมาบอกฉันก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“อร่อยจริงเหรอ อย่างนี้ต้องไม่พลาดแล้ว…” ไลเซนทัสทำตาเป็นประกายก่อนจะหยิบเค้กกล้วยหอมชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากจานแล้วร่นกระดาษบางๆ สีขาวที่ทำหน้าที่เป็นถ้วยลงมาก่อนจะกัดเข้าปากไปคำโต “เออ อะอ่อยอิงอ้วยอะ ง่ำๆๆ”

พี่ชายคนรองของบ้านพูดทั้งๆ ที่ยังเคี้ยวอยู่จนคัตเตอร์ต้องร้องเตือนด้วยความเป็นห่วงว่า

“ระวังติดคอนะครับพี่รอง เคี้ยวเสร็จแล้วค่อยชมหนูแพมก็ได้มั้งครับ”

“อะแฮ่มๆ ! แกลองกินดิ” ไลเซนทัสกลืนเค้กลงคอไปก่อนจะบอกคัตเตอร์พร้อมกับพยักพเยิดหน้าให้น้องชายลองชิมบ้าง

“ครับ” คัตเตอร์พยักหน้าลงน้อยๆ ก่อนจะหยิบเค้กไปชิมบ้างและหลังจากที่เขากลืนคำแรกลงคอไปนั้นเขาก็หันมาสบตากับฉันที่กำลังนั่งลุ้นอยู่ว่าจะถูกปากเขาหรือเปล่า

“อร่อยมากเลยครับ ^_^” ลูกชายคนที่สามของบ้านชมเปราะ ทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้ และยิ่งประโยคต่อมาของเขานั้น ยิ่งทำให้ฉันยิ้มแก้มปริเลยล่ะ “หนูแพมเปิดร้านเบเกอรี่ได้สบายๆ เลยนะเนี่ย”

“จริงเหรอ! อย่างนั้นก็ดีน่ะสิ แต่เสียดายที่ฉันไม่ค่อยสนใจธุรกิจส่วนตัวเท่าไหร่” ฉันบอกไปตามความจริง

ที่จริงแล้วธุรกิจส่วนตัวก็เป็นสิ่งที่น่าทำอยู่ไม่น้อยนะ เพราะมันดูท้าทายความสามารถของเราดีเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ค่อยอยากจะทำมันสักเท่าไหร่ อยากจะทำงานที่มันเป็นหลักแหล่งและดูมั่นคงมากกว่า ก็ฉันเป็นลูกคนเดียวนี่นา อีกหน่อยก็คงต้องเลี้ยงพ่อแม่แล้ว ก็เลยอยากทำอะไรที่มันสามารถเป็นหลักประกันได้ว่าฉันจะสามารถเลี้ยงตัวเองแล้วก็พวกท่านได้น่ะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าธุรกิจส่วนตัวมันไม่ดีนะ แค่มันคงยังไม่ถึงเวลาที่ฉันจะทำล่ะมั้ง

“อยากกินบ้างอะ พี่รองไลเอามาป้อนผมอันนึง” เยอบีบอกเสียงอ้อนก่อนจะทำปากเผยอเหมือนลูกนกที่อ้าปากรอแม่ป้อนอาหารอย่างนั้นแหละ

“ลุกขึ้นมากินเองสิวะ” คนโดนสั่งปฏิเสธทันที

“ป้อนน้องไม่ได้เหรอครับ ฮะ?”

“น้องพิการเหรอครับ ฮะ?”

ยอมรับเลยว่าสองคนนี้เถียงกันทีไร ฉันอดขำไม่ได้ทุกที ฮ่าๆๆ ก็มันตลกนี่นา โตจนป่านนี้แล้วยังเถียงกันเหมือนเด็กน้อย แถมคู่กัดที่เถียงกันตลอดก็มีแต่คู่นี้เสียด้วยนะ

“โห่!

“โห่อะไรๆ ท่อนขาคุณน้องเนี่ยทำพี่เหน็บกินหลาบรอบแล้วยังไม่บ่นเลยครับ หายใจเข้าไปก็มีแต่กลิ่นตีน”

“ตลก! ไม่มีสักหน่อย อย่าหยาบคายดิ -0-” น้องเล็กโวยวายทันที แต่ก็ยังไม่ยอมลุกขึ้นมานั่งอยู่ดี

“เหอะ”

“ตกลงจะป้อนป่ะ ถ้าไม่ป้อนผมจะเอาเบอร์ใหม่ของพี่รองไลไปให้ยัยเจ๊หน้างิ้วคู่ควงเมื่อเดือนที่แล้วของพี่ -3-

“เฮ้ย! ไม่ต้องเสือกครับ ป้อนก็ได้เอ้า!” ไลเซนทัสรีบร้องห้ามอย่างหัวเสียก่อนจะยัดเค้กที่เหลืออยู่ในมือเข้าปากน้องชายคนเล็กอย่างช่วยไม่ได้ เป็นพี่นี่มันก็ต้องยอมน้องอย่างนี้แหละนะ ฮ่าๆ

“ขี้ปากว่ะ แล้วนี่ดีนะไม่เอากระดาษยัดปากมาด้วยเนี่ย” คนอายุน้อยบ่นอุบหลังจากที่เคี้ยวและกลืนลงไปเรียบร้อย

“รังเกียจเหรอ” คนโดนบ่นถามเสียงเขียว

“รังเกียจไม่ทันแล้วอะดิ…ว้า! เสียดายจัง >O<

“เดี๋ยวก็เททั้งจานใส่ปากซะหรอก เดี๋ยวก่อนๆ” พี่คนรองพูดอย่างคาดโทษ

“นอนกินไม่ดีเลยนะเยอบี” คัตเตอร์ปรามน้องเล็ก แต่เจ้าตัวก็ทำเป็นไม่ได้ยิน และยังคงแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ไลเซนทัสอยู่

ฉันและคัตเตอร์ที่กลายเป็นเป็นตัวประกอบไปแล้วก็ได้แต่หันมองหน้าก่อนพร้อมกับถอนหายใจออกมาและส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ การที่สองคนนี้ทะเลาะกันดูจะเป็นอีกเรื่องที่ฉันชินแล้วละนะ และฉันเชื่อว่าคนอื่นๆ ในบ้านนี้ก็ชินแล้วเหมือนกัน เผลอๆ จะออกไปทางปลงเสียมากกว่า

“ว่าแต่พี่ชายพวกนายไม่อยู่บ้านเหรอวันนี้”

นี่ฉันตั้งใจจะมาเจอเขามากกว่าน้องๆ ของเขาอีกนะเนี่ย เฮ้อ! แต่อย่าได้พูดออกไปเชียวนะ ไม่อย่างนั้นสามคนนี้งอนตายเลย แต่ถึงไม่พูดฉันว่าพวกเขาก็น่าจะพอรู้อยู่ละมั้ง

“พี่ไฮอ่านหนังสืออยู่ในสวนข้างบ้านครับ” คัตเตอร์เป็นคนตอบ

“อย่างนั้นเหรอ…คงห้ามรบกวนสินะ”

“พี่ไฮไม่ได้บอกไว้อย่างนั้นนะ! รบกวนได้ตามสบายเลยหนูแพม >_< เค้กนี่อร่อยๆ จริงๆ เลยน้า” ประโยคนี้เป็นของเยอบีพร้อมกับที่เจ้าตัวเปลี่ยนจากท่านอนมาเป็นนั่งแบบคนอื่นๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปฉกเค้กมาจากจานแล้วกัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ท่ามกลางสายตาแผ่รังสีของไลเซนทัสที่เมื่อครู่เท้าของน้องชายตัวดีเกือบจะโดนหน้าเขาอยู่แล้ว

“ฉันไปได้แน่เหรอ”

ฉันมองพวกเขาสามคนสลับกันไปมาอย่างชั่งใจ พวกเขาเองก็พร้อมใจกันมองมาที่ฉันเป็นตาเดียวและพยักหน้าหงึกๆ เป็นเชิงว่าให้ฉันทำตามที่เยอบีบอก

“ดูเหมือนว่าพี่ไฮยังไม่ได้กินข้าวกลางวันนะ หนูแพมแบ่งเค้กกล้วยหอมไปให้พี่ไฮด้วยสิครับ” คัตเตอร์บอกด้วยรอยยิ้ม และนั่นก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันตัดสินใจได้ว่าจะไปหาผู้ชายคนนั้น

“โอเค แต่เดี๋ยวฉันไปเอาจากในครัวใหม่ดีกว่า ป้าบุษน่าจะเก็บไว้ในนั้น”

หลังจากที่เจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสามของฉันพยักหน้าลงเป็นเชิงเห็นด้วย ฉันก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปยังเป้าหมายทันที

เมื่อเข้ามาในครัวฉันก็พบว่ากล่องขนมเค้กที่ฉันนำมาให้ป้าบุษนั้นวางอยู่บนเคาน์เตอร์ภายในห้องครัว ฉันก็เลยแบ่งออกมาสามชิ้นแล้ววางลงในจานทรงกลมสีขาวลายดอกไม้(บ้านนี้มีแต่อะไรที่เป็นดอกไม้ จนฉันเองก็ติดไปใช้กับที่บ้านตัวเองเหมือนกัน) ก่อนจะรินน้ำอุ่นจากเหยือกที่มีติดครัวไว้ประจำใส่แก้วสีเขียวใส แล้วจึงนำสิ่งที่เตรียมไว้ทั้งหมดใส่ในถาด

ฉันยกถาดออกมาจากครัวแล้วเดินไปทางประตูหลังบ้านเพื่อจะเลาะไปข้างบ้านที่ซึ่งไฮเดรนนั่งอยู่ตามที่คัตเตอร์บอก ขณะที่เดินมาตามทางเรื่อยๆ นั้น ฉันก็นึกตลกตัวเองที่ทำทุกอย่างราวกับว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองอย่างนั้นแหละ ฉันอดคิดถึงสมัยยังเป็นเด็กที่มาวิ่งเล่น กิน นอน อยู่บ้านนี้ไม่ได้ เวลานี่ก็ผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ และมันก็นานมาแล้วด้วยจากตอนนั้น…

เวลาสิบกว่าปีสำหรับบางคนมันอาจจะไม่นาน แต่สำหรับฉันมันนานจนสามารถทำให้ใครบางคนลืมฉันได้เลยล่ะ

แย่จัง! 

“ไฮ…เห็นคัตเตอร์บอกว่านายยังไม่ได้กินอะไร ฉันก็เลยเอาของว่างมาให้” ฉันบอกร่างสูงที่นั่งเอนหลังพิงพนักพิงของเก้าอี้ไม้สีขาวพลางอ่านหนังสือในมืออย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อเดินเข้ามาถึงโต๊ะแล้วฉันก็ยกของในถาดลงวางบนโต๊ะไม้สีขาวที่เข้าชุดกันกับเก้าอี้ ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับไฮเดรน เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองฉัน เพียงแต่เอียงหน้าเล็กน้อยเหมือนจะฟังเสียงเท่านั้นแต่แล้วก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ตอบกลับมานอกจากเสียงพลิกหน้ากระดาษเบาๆ ที่มันดูเหมือนจะดังที่สุดในตอนนี้

            “ฉันรินน้ำอุ่นมาให้นายด้วยนะ จำได้ว่านายไม่ชอบดื่มน้ำเย็น” ฉันรวบรวมความกล้าแล้วพูดกับคนตรงหน้าอีกครั้ง และคราวนี้มันก็ได้ผล…เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันแล้ว! >_<

            “มาเป็นคนรับใช้ของบ้านฉันตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “เอ่อ…” ความดีใจเมื่อครู่พลันหายไปทันทีเมื่อน้ำเสียงเย็นชาเอ่ยถามจบ และสายตาที่ว่างเปล่าของเขามองมาที่ฉันนิ่งเพื่อรอฟังคำตอบ

ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังสั่น…สั่นจนพูดไม่ออก

            “ขอบคุณ” เมื่อเห็นว่าฉันไม่กล้าตอบอะไร เขาก็เลยพูดสั้นๆ ตามมารยาทและเหมือนต้องการจะตัดบท ก่อนจะหลุบสายตาลงไปที่หนังสือในมือ โดยไม่แตะอาหารที่ฉันตั้งใจนำมาให้เขาเลย

            “เค้กนี่ฉันทำเองเลยนะ นายไม่ชิมหน่อยเหรอ”

            “…

            “ป้าบุษ กับน้องๆ ของนายบอกว่ามันอร่อยนะ”

            “ฉันไม่ชอบของหวาน”

            “แต่มัน…

            “เสร็จธุระแล้วก็ออกไป อย่ารบกวนสมาธิฉัน”

            ‘..ก็ไม่ได้หวานอะไรแบบนั้นนะ ฉันจำใจต้องพูดต่อในใจ เพราะคำพูดเป็นเชิงไล่ของเขานั้นทำให้ใจของฉันหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีอย่างช่วยไม่ได้ ทำไมเขาถึงได้ทำแบบนี้นะ ไม่คิดอยากจะจำฉันให้ได้บ้างเลยหรือไง

            “ถ้าอย่างนั้นฉันไปละนะ” ฉันบอกเสียงแผ่วพลางสายตาก็มองคนตรงหน้าอย่างตัดพ้อ แต่เขากลับไม่สนใจฉันเลย เขาได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่าก็ยังไม่รู้

            กริ๊ก!

            ขณะที่ฉันกำลังลุกขึ้นและจะเดินออกมาจากตรงนั้น ด้วยความที่มัวแต่มองไฮเดรนก็เลยไม่ทันได้ระวังทำให้ถาดที่อยู่ในมือพลาดไปโดนแก้วน้ำเข้า มันก็เลยล้มลงและพาลทำให้น้ำในแก้วต้องออกมาด้านนอกด้วยทันทีที่แก้วล้มลง โชคดีนะที่แก้วน้ำไม่ร่วงลงพื้นแล้วแตก แต่ว่า

            “ทำบ้าอะไร!” เสียงทุ้มของไฮเดรนตะโกนถามอย่างหัวเสียงพร้อมทั้งมือหนาที่เอื้อมไปคว้าแก้วน้ำเอาไว้แล้วจับตั้งขึ้นอย่างรีบแก้สถานการณ์ ก่อนที่น้ำจะไหลไปโดนหนังสือของเขามากกว่านี้

            ใช่แล้วล่ะ น้ำที่หกมันไหลไปโดนหนังสือในมือของเขาเข้าเต็มๆ ฉันถึงได้ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูกอยู่นี่ไง ซุ่มซ่ามจริงๆ เลยแฮะ แบบนี้เขาคงยิ่งไม่ชอบขี้หน้าฉันเข้าไปใหญ่ T_T

            “ขอ…ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

            “เรียกร้องความสนใจเหรอ”

            “หา?”

คำถามนั้นทำให้ฉันถึงกับทำหน้าไม่ถูกพลางมองไฮเดรนที่ตอนนี้ลุกขึ้นมายืนเต็มความสูงอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ทำไมสายตาดุดันของเขาถึงได้มีผลต่อการหายใจของฉันแบบนี้ล่ะ…

ขอร้องล่ะ อย่ามองฉันแบบนั้นเลย…ได้โปรด

ฮือๆๆ

“พวกผู้หญิงนี่ร้องไห้เก่งกันทุกคนหรือเปล่า…เหอะ” เขาแสยะยิ้มอย่างนึกขัน ที่เห็นน้ำตาแห่งความกลัวของฉันไหลออกมา

ใจร้ายที่สุดเลย!

“ฮึก!” ฉันพยายามปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างเดียวโดยไม่ให้มีเสียงสะอื้น ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ

“หนังสือนั่นฉันขอได้หรือเปล่า ฮึก! เดี๋ยวฉันไปหาซื้อมาใช้คืนให้” ฉันยื่นมือที่สั่นเทาออกไปหวังให้เขาส่งหนังสือที่เปียกน้ำมาให้ แต่นอกจากเขาจะไม่ทำแบบนั้นแล้ว เขายังนำมันไปหลบไว้ข้างหลังอีกด้วยก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า

“ไม่จำเป็น”

“…

“ทำไมเธอถึงได้วุ่นวายกับชีวิตของฉันนัก”

“ฉะ…ฉันก็แค่อยากให้นายจำได้ฉันบ้างก็เท่านั้น”

“บางทีนะ การที่ฉันลืมเธอ…อาจจะเป็นเพราะตอนเด็กๆ เธอทำตัวงี่เง่าแบบตอนนี้ก็ได้” สิ้นคำพูดนั้นก็ราวกับว่ามีเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงลงมาที่ใจของฉัน จนฉันแทบอยากจะควักหัวใจทิ้งไปเสียเลยจะได้ไม่ต้องรู้สึกอะไรอีก และไม่ต้องมาทนเจ็บปวดกับคำพูดเสียดแทงของเขาแบบนี้

ฉันมันไม่ดีเหรอไฮเดรน นายถึงได้ทำแบบนี้กับฉัน ฉันทำให้นายเจ็บช้ำน้ำใจอะไรมากมายอย่างนั้นเหรอ นายถึงได้ไม่หลงเหลือความเมตตาให้ฉันบ้างเลย ฉันต้องกลายเป็นผู้หญิงน่ารังเกียจ เป็นเด็กวุ่นวายที่คอยสร้างเรื่องปวดหัวให้นายทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้อยากจะให้มันเป็นแบบนี้ ฉันต้องทำยังไงนายถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ ฉันต้องทำอะไรบ้าง ฮือๆๆ

ฉันต้องทำยังไง ถึงจะได้สายตาที่มีแต่ความเป็นห่วงฉันแบบนั้นกลับมา บอกฉันสิ…

“ฉันขอโท…

“เรื่องระหว่างเรา…มันน่าจดจำขนาดนั้นเลยหรือไง เธอถึงอยากให้ฉันจำมันได้นัก” แววตาแข็งกร้าวที่จ้องมาทำให้ฉันต้องหลบสายตาของเขาด้วยความกลัว

ใช่…มันคงเรียกว่า กลัวล่ะมั้ง ฉันไม่กล้าจะพูดอะไรออกไปอีก เพราะกลัวว่าพูดไปแล้วจะทำให้เขาเกลียดฉันมากกว่านี้

ไฮเดรนยืนจ้องฉันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินหนีออกไป ทิ้งให้ฉันยืนตัวสั่นอยู่เพียงลำพัง พร้อมกับความสับสนที่เกิดขึ้นในจิตใจ ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรก่อนหลัง ไม่รู้ว่าควรจะเดินหน้าต่อไป หรือหยุดเอาไว้เพียงเท่านี้ ยิ่งฉันเข้าใกล้เขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเดินห่างฉันออกไปมากเท่านั้น

“ทำไมฉันถึงได้เป็นคนอ่อนแอแบบนี้ ฮึก! ฮือๆๆ” ฉันพึมพำออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ยังคงไหลต่อเนื่อง ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าตัวเองทำอะไรผิดนักหนา ไฮเดรนไม่เคยสนใจความหวังดีของฉัน และไม่เคยไยดีต่อคำขอโทษที่ฉันบอกเขา

“หนูแพมไม่ได้อ่อนแอหรอก แต่แค่ยังเข้มแข็งไม่มากพอต่างหาก…” เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองผู้มาใหม่ทันที แล้วก็พบกับไลเซนทัสที่กำลังส่งยิ้มมาให้ฉันอย่างอ่อนโยน

เขาเดินมาตอนไหนกันนะ?

“เดี๋ยวผมช่วยเก็บเองครับ” เสียงของคัตเตอร์ที่ดังตามมาพร้อมกับเจ้าตัวที่เดินมายืนข้างฉันตอนไหนก็ไม่รู้ แต่รู้ตัวอีกทีตอนนี้เขาก็แย่งถาดในมือฉันไปถือไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ ก่อนที่เขาจะจัดแจงเก็บจานและแก้วบนโต๊ะด้วยท่าทางทะมัดทะแมง

“ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาให้พอใจนะหนูแพม หลังจากนั้นหนูแพมต้องรู้สึกดีขึ้นแน่นอน ^O^” และนี่ก็เป็นเสียงของเยอบีที่ดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่เดินมากอดคอฉันเอาไว้เป็นเชิงปลอบ

            “ฮือๆๆๆ”

            “ไม่ว่าเมื่อไหร่ไม่ว่าที่ไหน” เยอบีพูดขึ้นก่อนจะปล่อยฉันแล้วเดินไปยืนอยู่ตรงหน้า ข้างๆ กับไลเซนทัส พลางหันหน้าไปหาพี่คนรองของตัวเองเล็กน้อยเป็นเชิงให้เขาพูดต่อ

“พวกเราเจ้าชายแห่งดอกไม้…” ไลเซนทัสรับช่วงต่อก่อนจะหันหน้าไปหาคัตเตอร์ที่เก็บของเสร็จแล้วและเดินมายืนอยู่ข้างๆ เขาอีกด้าน

“ก็พร้อมจะปกป้องหนูแพมเสมอครับ”

สิ้นประโยคสุดท้ายที่ดังออกมาจากปากของคัตเตอร์ พวกเขาทั้งสามคนก็ยิ้มยิงฟันให้ฉันอย่างพร้อมเพรียง

“ไม่ว่าเมื่อไหร่

“ไม่ว่าที่ไหน

“พวกเราเจ้าชายแห่งดอกไม้

“ก็พร้อมจะป้องหนูแพมเสมอครับผม”

ประโยคสี่ประโยคที่ออกมาจากเจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสี่เรียงตามลำดับจากไฮเดรน ไลเซนทัส คัตเตอร์ และเยอบีร่า ทำให้ฉันในวัยเด็กยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ด้วยความดีใจที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน พวกเขาก็จะคอยอยู่เคียงข้างเสมอ

ฉันหลับตาลงแล้วเงยหน้าเล็กน้อยเพื่อห้ามน้ำตาให้หยุดไหล และสลัดภาพในวัยเด็กที่นึกขึ้นมาได้ทิ้งไป ก่อนจะลืมตาอีกครั้งแล้วมองผู้ชายทั้งสามคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ฉันรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ ที่อย่างน้อยฉันก็ยังมีพวกเขาเหมือนแต่ก่อนที่ฉันเคยมี พวกเขาที่ไม่เคยทิ้งฉันเลยตั้งแต่ตอนนั้นจนกระทั่งวันนี้ก็ยังไม่หนีฉันไปไหน ถึงแม้ว่าจะอยู่ไม่ครบทุกคนก็ตาม…

เจ้าชายแห่งดอกไม้ของฉัน…

ต้องมีสักวันสิที่พวกเขาจะกลับมายืนอยู่ตรงหน้าฉันแบบนี้ครบทั้งสี่คน!





 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk

เค้ากลับมาแล้ววววววววววว เย้ๆๆๆๆๆ (จุดพลุตอนรับเร็วววว)
อ้าวเฮ้ย! รองเท้าใครปามา ฮ่าๆๆๆๆ >____<
ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามนะคะ
ซีรีย์นี้มีด้วยกันสี่คู่สี่เรื่อง ยังเจอกันอีกาวๆ เนอะ อิอิ
ต้องขอดทษด้วยที่หายไปนานเลย
มีทั้งช่วงเวลาที่ไม่ว่างจริงๆ แล้วก็ช่วงเวลาที่ขี้เกียจด้วย(ยอมรับ)
ซึ่งตอนนั้นสมองมันก็ตันๆ
แต่ตอนนี้มายปิดเทอมแล้ว กว่าจะเปิดก็ 18 สิงหาแน่ะ
มีเวลาอัพอีกยาวๆ เลยจ้า >___<
ขอบคุณทุกการติดตาม และทุกกำลังใจที่มีให้กันเสมอมาและตลอดไปนะคะ


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #633 my-B (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 19:25
    ไฮเดรนเยียนี่จะใจร้ายไปถึงไหนนนน ฮือออ เข้าใจว่าเย็นชาแต่ถ้าจะเย็นชาขนาดนี้ก็โหดร้ายเกินไปปปปป๊! แต่3หนุ่มดอกไม้ที่เหลือน่ารักมากเลย อยากเป็นหนูแพม///-///
    #633
    0
  2. #542 -peartheend- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 00:38
    ไฮโง่เหรอ เกลียดไฮแค่นี้ก็ลืม ชิชะ
    #542
    0
  3. #244 ღ~Mr.เน่ฮุน~ღ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 01:10
    ฮรื้อออออ ทำไมจินทำงี้? T___T เจ็บปวด #มโนว่าตัวเองเป็นหนูแพม 5555555555555
    #244
    0
  4. #242 soulmuk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 18:32
    ไฮทำไหมแกดูเลวอย่างนี้!!!!ทำหนูแพมร้องไห้ได้ไงฟะ
    #242
    0
  5. #229 TANH_ZEPIA (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 20:57
    ไฮเดรนใจร้ายยยยยยย
    ...แต่หนูแพมก็ซุ่มซ่ามจริงๆ อะแหละ
    (//อ้าว ตกลงแกรเข้าข้างใคร)
    ก็แหม ถ้าเป็นเรา เราก็เคืองนะ ทำน้ำหกใส่หนังสือซึ่งเป็นของรักของหวงของเรา
    ต่อให้เป็นคนในครอบครัวก็อดโมโหไม่ได้อะ แหะๆ

    อ่านแล้วก็รู้สึกว่าไฮเดรนต้องมีเหตุผลแน่ๆ
    ทำไมล่ะ กลัวความรักเหรอ ไม่อยากมีความรักรึเปล่า
    หรือมีการเข้าใจผิดอะไร
    ยิ่งอ่านก็ยิ่งสงสัยว่าไฮเดรนมันคิดอะไรอยู่
    ทั้งๆ ที่น้องๆ ทุกคนก็ดีกับหนูแพมอะ
    แล้วในอดีต ทั้งคู่ก็ไม่ได้บาดหมางอะไรกัน
    ไม่ม้าง คงไม่ได้แค่ลืมแล้วรำคาญเฉยๆ แล้วม้าง

    น่ารักอะตอนสุดท้าย ให้อารมณ์ขบวนการสี่สีมาก ฮ่าๆๆ
    หวังว่าสมาชิกเจ้าของวลี "ไม่ว่าเมื่อไหร่..." จะกลับมาทำหน้าที่ของตนเร็วๆ นะ
    ดักฉุดแล้วลากเข้าถ้ำเลยหนูแพม
    (//โปรดอย่าฟังอินี่ถ้ายังอยากคีพลุคนางเอก)

    แม่หนูแพมใจดีจัง ไม่ห้ามเรื่องไม่ทำงานด้วย
    คุณแม่อาจจะรู้ว่าคุณลูกกำลังดำเนินการใหญ่
    นั่นคือการจีบหนุ่ม! (#ไม่ใช่ละ)

     
    คำผิดเน้อ
    เขียงข้าง = เคียงข้าง ไม่ยากทำ = ไม่อยากทำ จะเค้ก = จากเค้ก ในหน้า = ใบหน้า พะเหยอ = เผยอ
    #229
    0
  6. #225 'ทิชาเมียอึนจี' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 16:23
    สงสารหนุแพมจีจี TT
    #225
    0
  7. #213 annita (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 21:01
    สงสารหนูเเพม ไฮใจร้าย เย็นชาเกิ๊นนนนนนนน
    #213
    0
  8. #209 หนองโพ~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 22:28
    สงสารหนูแพมมมมมมม T^T
    #209
    0
  9. #208 SweetSone (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 14:19
    สงสารหนูแพมอ่า T^T 
    #208
    0
  10. #207 MINE(DUCKKY) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 20:05
    สงสารหนูแพมสุดT^T
    #207
    0
  11. #206 wawa kochakorn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 19:47
    รออ่านต่ออยู่น่ะค่ะ สงสารหนูแพมจังเยยยย ไฮใจร้าย
    #206
    0
  12. #205 `EVAJOHN- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 14:19
    ตามมาแอดคืนคะ ศูนย์แฮงง T^T!!! 
    ติดตามค่ะอัพต่อๆ >__< #205
    0
  13. #204 SiriyakornMuangchan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 12:06
    เย็นชาสมชื่อ =_= พี่ไฮใจร้ายเกินไปแล้วววว
    #204
    0
  14. #203 ˋจี้เซยอลบาแอลกยู. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 10:39
    พี่ไฮใจย้ายยยยยยยยยยยย>_________________<'' 
    #203
    0
  15. #202 Pretzz07 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 10:27
    เย้ กลับมาแล้ว ><
    ไฮใจร้ายมากๆเลยอะ สุดท้ายคนที่จะเจ็บปวดที่สุดก็คือ ไฮ เองนั่นแหละ!
    #202
    0
  16. #201 `โรซี่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 07:53
    พี่ไฮใจร้ายยย T0T///
    #201
    0
  17. วันที่ 16 เมษายน 2557 / 00:00
    นังไฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ !! // กระโดดไซคิกกกก !!
    ทำไมใจร้ายอย่างงี้ จี๊ดแทนหนูแพมเลย T_T แงๆๆ ให้คนอื่นเป็นพระเอกแทนได้มั้ยคะเนี่ย!?
    #200
    0
  18. #199 MR.CHU_APINK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 23:35
    ไฮแกเย็นชาไปหนายยยยยยยย -..-
    #199
    0
  19. #198 Lächeln (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 22:17
    ไฮเดรนเย็นชามากอ่ะ ปากร้ายด้วย สงสารนู๋แพม
    #198
    0
  20. #197 Bai'Tong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 21:58
    ไฮ! ทำไมแกใจร้ายแบบเน้!!!! สงสารหนูแพม T^T หาพระเอกใหม่ดีมั้ยเนี่ย
    #197
    0
  21. #196 `บ๋อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 21:18
    อ๊ากก มาแล้ว ดีใจมากๆเลยค้า มาอัพบ่อยๆนะคะ ><
    #196
    0
  22. #188 annita (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 23:08
    จะรอนะคะ

    #188
    0
  23. #187 `บ๋อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 16:55
    รอนะคะ ติดตามนิยายพี่มาเสมอ สัญญาได้มั้ยคะจะมาอัพวันละตอน วันเว้นวันก็ได้ค่ะ หรืออาทิตย์ละตอนก็ดีT^T
    #187
    0
  24. #186 SiriyakornMuangchan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 18:58
    รอเสมออ ♥
    #186
    0
  25. #183 ˋจี้เซยอลบาแอลกยู. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 14:38
    รอค้าาาาาาาาาาาาTOT
    ไกลจุงงงงรอพี่มายด์จุ้บๆ-3- 
    #183
    0