◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 7 : - (Hydrangea) Chapter 2 ของแบบนี้มันต้องรู้สึกกันเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 ส.ค. 60




 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Hydrangea

Chapter 2

- ของแบบนี้มันต้องรู้สึกกันเอง -

 



 

 

“แล้วพ่อหนูแพมไม่กลับมาด้วยหรอกเหรอ” ไลเซนทัสเอ่ยถามขึ้นขณะที่เขากำลังเช็ดตู้โชว์อยู่ใกล้ๆ กับฉันซึ่งกำลังเช็ดโต๊ะวางของอยู่

ตอนนี้เราสองคนอยู่ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านฉัน ส่วนคนอื่นๆ ก็กระจายกันไปช่วยตามส่วนต่างๆ ของบ้าน ยกเว้นป้าบุษบากับลุงเป็นต่อที่รับหน้าที่จัดเตรียมงานเลี้ยงปีใหม่อยู่ที่บ้านของเขา และเวลาเลิกงานของพวกเราวันนี้ก็อยู่ที่หกโมงเย็น จากนั้นฉันกับแม่ก็จะกลับไปยังโรงแรมที่พักเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ แล้วกลับมาร่วมปาร์ตี้ที่บ้านของเจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสี่ของฉัน ^O^

“พ่อฉันรอเคลียร์งานทางโน้นอยู่น่ะ ท่านจะตามกลับมาทีหลัง” ฉันหันไปตอบก่อนจะยิ้มให้คนตัวสูง

ในบรรดาดอกไม้ทั้งสี่ นอกจากไฮเดรนเยียที่ฉันสนิทที่สุดแล้วก็เห็นจะมีไลเซนทัสนี่แหละที่สนิทรองลงมา คงเป็นเพราะอายุของเราสองคนห่างกันแค่ปีเดียวด้วยละมั้ง แต่ว่าตอนนี้ ฉันคิดว่าตัวเองจะสนิทกับไลเซนทัสที่สุดแทนพี่ชายคนโตของเขาแล้วละ…

เฮ้อ! พอคิดว่าหมอนั่นจำฉันไม่ได้แล้วก็ยิ่งเสียใจและเจ็บใจในคราวเดียวกัน

คนทั้งคนนี่มันลืมกันได้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ L

จริงสินะ…ตั้งแต่เริ่มเก็บกวาดบ้านมานี่ ฉันยังไม่รู้เลยว่าไฮเดรนเยียหายไปอยู่ส่วนไหนของบ้าน ฉันไม่เห็นเขาเลยละ ทั้งๆ ที่ฉันเห็นคนอื่นๆ ครบทุกคนเพราะมีเดินสวนกันบ้างอะไรบ้าง

“ฉันกับน้องๆ จะรีบช่วยกันทำความสะอาดบ้านหนูแพมให้เสร็จเร็วๆ นะ หนูแพมจะได้ย้ายกลับมาอยู่ใกล้ๆ พวกเราสักที ส่วนพี่ไฮ เอ่อ…ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเป็นอะไร แต่ยังไงเขาก็ต้องมาช่วยด้วยอยู่แล้วละไม่ต้องห่วง -_-^

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันห่วงหรอกนะ เพราะเรื่องที่ฉันห่วงจริงๆ ก็คือการที่พี่ชายนายลืมฉันต่างหาก T^T

“แต่คนเรามันก็มีลืมกันได้นะ อย่างพี่ไฮก็ไม่แปลกหรอก ในสมองของเขามีแต่เรื่องเรียนๆๆ แล้วก็เรียน -_-^” เขาบอกพร้อมกับย่นจมูกแล้วทำปากจู๋เหมือนกับว่าไม่ค่อยเห็นด้วยกับแนวทางของพี่ชายตัวเองสักเท่าไหร่

“อย่างนั้นเหรอ…แล้วตอนที่ฉันย้ายไปแรกๆ พวกนายพูดอะไรถึงฉันบ้างหรือเปล่า”

“ถ้าเป็นเรื่องนั้นฉันจำไม่ได้หรอกว่าพวกเราคุยอะไรกันหรือเปล่า แต่มีอะไรบางอย่างบอกฉันว่าพวกเราคุย -.,-

นี่เขาไม่ได้กำลังพูดปลอบใจฉันอยู่ใช่ไหมเนี่ย

“นายนี่นะ -_-^

“ฉันถามอะไรหนูแพมสักอย่างได้ไหม” ไลเซนทัสทำน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาจนฉันรู้สึกแปลกๆยังไงชอบกล เขาจะถามอะไรกันนะ…

“ว่ามาสิ”

“หนูแพมชอบพี่ไฮใช่ไหม”

“เอ่อ…

“หึหึ มองหน้าฉันก็รู้แล้วว่าหนูแพมคิดอะไรอยู่ >_<

“นายรู้ขนาดนั้นจริงๆ น่ะเหรอ” ฉันถามด้วยความไม่แน่ใจ

นี่สีหน้าของฉันมันบ่งบอกว่าฉันรู้สึกอะไร ยังไง กับใคร ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย แล้วถ้าไลเซนทัสรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่ คนอื่นๆ ก็อาจจะรู้ด้วยหรือเปล่านะ แล้วคนนั้นล่ะ…

เขาจะรู้ด้วยหรือเปล่า?

“ขนาดนั้นแหละ” เขาตอบพลางพยักหน้าลง สายตาเจ้าเล่ห์ที่มองมาทำเอาฉันรู้สึกประหม่ายิ่งกว่าเดิมเสียอีก

“ฉันไม่คุยกับนายดีกว่า” ฉันแกล้งทำเสียงเข้มเพื่อกลบเกลื่อนความเขินก่อนจะหันกลับมาก้มหน้าก้มตาเช็ดโต๊ะต่อ

“ตรงนั้นน่ะ หนูแพมเช็ดๆ ถูๆ จนโต๊ะมันจะถลอกแล้วนะ ไม่เช็ดตรงอื่นบ้างเหรอ มาเช็ดในหัวใจฉันก็ได้นะ >_<” ไลเซนทัสแกล้งส่งเสียงแหย่  แต่สิ่งที่เขาพูดมันก็คือเรื่องจริงนั่นแหละ นี่เขาไม่รู้จักคำว่าเขินจนทำอะไรไม่ถูกหรือไงนะ! -///-

“เงียบเถอะนายน่ะ -0-

“ฮ่าๆ วันนี้หนูแพมจะเช็ดเสร็จไหมน้า~

“หนูแพม! หนูแพม! แย่แล้ว!! >O<” เสียงเยอบีร่าเอะอะโวยวายดังนำเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งหน้าตั้งเข้ามาด้วย “แย่แล้วหนูแพม! แฮ่กๆ!

ฉันขมวดคิ้วมองคนตัวสูงที่ก้มลงเอาสองมือยันกับหัวเข่าของตัวเองด้วยอาการเหนื่อยหอบอย่างนึกสงสัย แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยถามอะไรออกไป พี่ชายของเขาก็ยิงคำถามไปเสียก่อน

“เกิดอะไรขึ้นวะไอ้เยอ ร้องแรกแหกกระเชออย่างกับมีคนตายงั้นอะ -*-

“ยังไม่ตายแต่กำลังจะตายอะดิพี่รองไล แฮ่ก!

“ใคร?!” คราวนี้ฉันกับไลเซนทัสร้องถามออกมาพร้อมกันด้วยน้ำเสียงและสีหน้าตกใจ

“พี่ไฮๆ แฮ่กๆ คือ พี่ไฮโดนแมลงสาบกัดอยู่ที่ห้องเก็บของ!” เยอบีร่าตอบพร้อมกับชี้นิ้วออกไปด้านนอกห้องซึ่งจุดหมายของเขาก็คงจะเป็นห้องเก็บของนั่นแหละ

“แมลงสาบก็แย่ละ เมาน้ำเปล่าเหรอไอ้เยอ -_-^” ไลเซนทัสหรี่ตาลงจ้องน้องเล็กของเขาด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ

นั่นน่ะสิ แมลงสาบอะไร -_- เยอบีร่าเพ้อเจ้อหรือเปล่าเนี่ย ไฮเดรนเยียโดนแมลงสาบกัดเนี่ยนะ เออถ้าเป็นงูเงี้ยวเขี้ยวขอก็ว่าไปอย่าง

“ไม่ใช่ๆ แมลงขาบ เอ๊ย! ตะขาบ เอ๊ย! เออๆ ตะขาบถูกแล้ว รีบไปดูเร็ว ผมจะไปตามแม่บุษ >[]<” ทันทีที่สิ้นเสียงนั้นฉันก็ปล่อยผ้าขี้ริ้วที่อยู่ในมือให้ร่วงลงไปที่พื้นทันทีก่อนที่จะรีบวิ่งออกมาจากห้องนั่งเล่น

ตะขาบ! ไฮเดรนเยียโดนตะขาบกัด!

สองขาของฉันพาร่างกายมายังห้องเก็บของด้วยความรวดเร็วด้วยเวลาไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ ฉันรีบพุ่งเข้าไปด้านในทันทีด้วยความเป็นห่วงคนที่อยู่ในห้องพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อของเขาดังลั่น

“ไฮเดรน! นายอยู่ในนี้หรือเปล่า!

“…” ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมา

“ไฮเดรน!!!

“…

“ไฮเดรน!!! นายอยู่ตรงไหน! ได้ยินฉันหรือเปล่า!” ฉันตะโกนพลางเดินเลาะไปตามทางแคบๆ ที่มีชั้นวางของสูงๆ ตั้งเรียงกันอยู่คล้ายๆ กับชั้นหนังสือที่ห้องสมุด ถึงแม้ห้องนี้จะมีไฟนีออน แต่ความสว่างของมันก็มีไม่มากพอสักเท่าไหร่ เนื่องจากเป็นห้องเก็บของมันก็เลยดูแออัดด้วยแหละ

“โวยวายอะไรของเธอ” น้ำเสียงเย็นๆ ของไฮเดรนเยียดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่ก้าวออกมาจากชั้นเก็บของที่ฉันกำลังจะเดินเลี้ยวเข้าไป

 “นายเป็นยังไงบ้าง”

“ฉัน? ไม่ได้เป็นอะไรนี่” เขาขมวดคิ้วเข้าหากันพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ก่อนจะมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่ไว้วางใจ

“จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง ก็นายโดนตะขาบกัดไม่ใช่เหรอ?!

“ตะขาบเหรอ อย่ามามั่ว” เขาทำหน้าและน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินเข้าไปในช่องเดิมที่เขาเดินออกมา

หมับ!

“นายจะโดนอะไรกัดก็ช่างเถอะ แต่นายต้องไปทำแผล!” ฉันรีบคว้าข้อมือของคนตัวสูงเอาไว้พร้อมกับตะโกนบอกไปอย่างออกคำสั่งด้วยความลืมตัว ทำให้คนตัวสูงชะงักเท้าก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา

“ฉันไม่ได้โดนตัวบ้าอะไรกัดทั้งนั้นแหละ…” เขาทำหน้าบูดยิ่งกว่าเดิม คิ้วที่ขมวดเข้าหากันในตอนแรก ตอนนี้กลับเป็นปมใหญ่มากขึ้น ก่อนที่เขาเหลือบไปยังข้อมือของตัวเองที่อยู่ภายใต้การจับกุมของฉันพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความน่ากลัวเอาไว้ “ปล่อย”

“ขะ ขอโทษ…เห็นเยอบีบอกว่านายโดนตะขาบกัดฉันก็เลยรีบมา” ฉันรีบปล่อยมือออกจากข้อมือของคนตรงหน้าทันทีแล้วก้มหน้าพูดเพราะไม่กล้าสบตากับเขา ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น

ฉันก็แค่เป็นห่วงเขา ฉันผิดด้วยหรือไง?

“เยอบี? เหอะ! เธอโดนหลอกแล้วละ” เขาทวนชื่อของน้องชายตัวเองเสียงสูงก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา

หมายความว่าเยอบีร่าหลอกฉันเล่นอย่างนั้นเหรอ?

หนอยแน่ะ!

“ถ้านายไม่ได้เป็นอะไร ฉันขอตัวก่อนก็แล้วกัน…” ฉันบอกก่อนจะหมุนตัวเตรียมจะเดินออกมาจากตรงนั้น คนอุตส่าห์เป็นห่วง จะพูดจาดีๆ ด้วยหน่อยไม่ได้หรือไงนะ เฮอะ!

ถึงแม้ห้องเก็บของจะมีพื้นที่ในการเดินแล้วหายใจอยู่น้อยนิด แต่ฉันก็คิดว่ามันคงไม่ได้ทำให้ฉันอึดอัดอะไรหรอก สิ่งที่ทำให้ฉันหายใจไม่ทั่วท้องก็คือผู้ชายที่อยู่ในห้องนี้ต่างหาก เขาทำราวกับว่าฉันเป็นคนแปลกหน้า ทั้งๆ ที่เราเคยสนิทกันมาก และถึงแม้มันจะนานมาแล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่น่าจะเปลี่ยนไปขนาดนี้

เด็กผู้ชายที่ไม่เคยอ่อนโยนกับเด็กผู้หญิงคนไหนนอกจากหนูแพมของเขาคนนั้นที่ฉันเคยรู้จักหายไปไหนแล้วนะ…

            “เดี๋ยวก่อน!” ไฮเดรนเยียเอ่ยรั้งฉันเอาไว้ด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าปกติ จนฉันต้องหยุดก้าวเท้าแล้วหันกลับไปด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยอยากจะคุยกับเขาตอนนี้สักเท่าไหร่

            “เมื่อกี๊เธอบอกว่ารีบมา…คิดอะไรกับฉันเหรอ” เขาถามพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น

            “…เปล่า” ฉันโกหกออกไปพร้อมกับก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างเราสองคนที่กำลังเหลือน้อยลงเต็มที และตอนนี้หลังของฉันก็ชนเข้ากับชั้นเก็บของที่ตั้งติดอยู่กับผนังเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

            หมับ!

            “อ๊ะ! O_O

            ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ!

            จู่ๆ ไฮเดรนเยียก็คว้าตัวฉันแล้วดึงเข้าไปหาด้วยความรวดเร็วจนหน้าของฉันไปแปะติดอยู่กับหน้าอกของเขาซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่เสียงอะไรบางอย่างร่วงลงกระทบพื้นข้างหลังฉัน

            “ระวังหน่อยสิ” น้ำเสียงเนิบๆ ที่ดังขึ้นเรียกสติของฉันให้กลับมาก่อนจะดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของคนตัวสูงทันที

            ฉันหันกลับไปก็พบกับกองสมุดที่เพิ่งร่วงลงมาจากชั้นเมื่อกี๊ มันคือสมุดและหนังสือของเด็กอนุบาลซึ่งมันก็คือของฉันนั่นเอง ถ้าโดนร่วงใส่หัวนี่คงมึนน่าดูเลยล่ะ ถ้าจำไม่ผิดในนั้นมีสมุดคัดลายมือกอไก่ ขอไข่ ตั้งหลายเล่ม T^T

“ขอบคุณนะที่ช่วยฉัน” ฉันหันกลับไปสบตากับคนตัวสูงพร้อมกับเอ่ยออกไปตามความรู้สึกจริงๆ  แต่ไฮเดรนเยียก็ได้แต่ทำหน้านิ่งๆ ใส่ฉันโดยไม่พูดอะไร

จริงอยู่ที่ว่าเขาเป็นคนไม่ค่อยพูดตั้งแต่เด็ก แต่เขาก็ไม่เคยเย็นชากับฉันแบบนี้ แต่มองโลกในแง่ดี…อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เย็นจนปล่อยให้ฉันโดนกองสมุดร่วงใส่หัวละนะ >_<

เฮ้อ!

ฉันมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่งอย่างไม่รู้จะพูดอะไร ตอนนี้เราเหมือนคนที่เพิ่งจะรู้จักกันเลยแฮะ ฉันตัดสินใจหันกลับไปนั่งยองๆ เพื่อจะเก็บกองสมุดที่ร่วงกระจายอยู่เต็มพื้น แต่ก็เรียงไปได้แค่สองสามเล่มเท่านั้น เสียงของไฮเดรนเยียก็ดังขึ้นว่า

“เธอออกไปเถอะ เดี๋ยวฉันเก็บเอง”

“มะ…

ฉันเอี้ยวตัวหันกลับไปตั้งใจจะบอกเขาว่า ‘ไม่เป็นไร แต่คนตัวสูงก็ชิงตัดบทเสียก่อน

“ฉันทำหน้าที่เก็บกวาดห้องนี้อยู่แล้ว” คำพูดแบบนั้นมันอะไรกัน หมายถึงไม่ใช่หน้าที่ของฉันสินะ -_-^

“งั้นก็ฝากด้วยละกัน” ฉันบอกพร้อมกับลุกขึ้น เพราะคิดว่าเถียงกับคนแบบนี้ไปก็ไร้ประโยชน์

หลังจากที่ยืนขึ้นเต็มความสูงของตัวเองแล้วฉันก็หันกลับไปสบตากับไฮเดรนเยียอีกครั้ง แววตาของเขานิ่งเหลือเกิน ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่า...

เขาผิดสัญญากับฉันได้ยังไง!

“ตะล๊อก ต๊อกแต๊ก” ฉันส่งเสียงออกมาเป็นเพลงที่เราสองคนชอบเล่นกันตอนเด็กๆ

“…” ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหนารูปกระจับของคนตรงหน้า เขาเพียงแต่ขมวดคิ้วหนาเข้าหากันน้อยๆ เท่านั้น

“ตะล๊อก ต๊อกแต๊ก” ฉันร้องเพลงย้ำอีกครั้งหนึ่งด้วยความหวังว่าไฮเดรนเยียจะถามกลับมาว่า…

“ออกไป…แล้วช่วยบอกเยอบีให้กลับมาช่วยฉันขนของออกไปรวมกันที่หน้าบ้านด้วย” เขาบอกเสียงเรียบ ตัดความหวังของฉันสุดๆ เลยละ

และแล้ว ‘มาทำไม ของฉันก็กลับกลายเป็นคำว่า ออกไป T_T

ให้ตายสิแพม!

ฉันพยักพเยิดหน้าอย่างไม่เต็มใจนักก่อนจะเดินออกมาอย่างขัดใจ แต่ก่อนที่จะบอกให้เยอบีกลับมาหาพี่ชายของเขา ฉันคงต้องต่อว่าไอ้เด็กบ้าสักหน่อยแล้ว! เจ้าชายดอกไม้ของฉันหายตัวไปไหนกันหมดเนี่ย ทำไมเหลือแต่อะไรก็ไม่รู้

ไม่สิ…ยังมีไลเซนทัสกับคัตเตอร์อยู่สองคน T^T

“ฮ่าๆๆๆๆๆ~

ยังไม่ทันที่ฉันจะเดินไปถึงหน้าห้องนั่งเล่น ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของผู้ชายดังออกมาจากห้องนั้น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าต้องเป็นเยอบีร่า เพราะเขาต้องกำลังสะใจที่หลอกฉันได้สำเร็จอยู่แน่ๆ

“เยอบี! นายหลอกฉัน T^T” ฉันบอกพร้อมกับก้าวเข้ามาภายในห้องนั่งเล่น ไลเซนทัสกับเยอบีร่าที่นั่งหัวเราะกันอยู่ก็หุบปากสนิททันที

จริงๆ แล้วฉันก็ไม่รู้จะจัดการกับเยอบีร่ายังไงหรอก เฮ้อ! ก็ตอนเด็กๆ มีแต่เขากับพวกพี่ชายที่ปกป้องฉันนี่ ฉันไม่เคยจะกล้าหือกล้าอือกับใครหรอก

“โอ๋ๆ หนูแพม ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ แผนนี้พี่รองไลเป็นคนคิดเลยเถอะ! >_<” เยอบีร่ายกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปิดตาตัวเองเอาไว้แล้วใช้มืออีกข้างชี้นิ้วไปยังไลเซนทัส

ฉันว่าแล้ว! เมื่อกี๊ไลเซนทัสเองก็นั่งหัวเราะอยู่ด้วย ฮึ่ม!

สรุปแล้วเจ้าชายของฉันก็เหลือแค่คัตเตอร์คนเดียวสินะ

“แหม ฉันก็แค่อยากให้หนูแพมกับพี่ไฮได้ใกล้ชิดกัน เผื่อพี่ไฮจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง >_<

“แล้วเป็นไงบ้างหนูแพม ใกล้ป่ะ? *O*” เยอบีร่าร่วมสบทบด้วยอีกเสียง

ตอนนี้ฉันอยากจะฆ่าพวกเขาหมกส้วมมากเลยละขอบอก เสียรู้จนได้สิน่ายัยแพม เฮ้อ! เพราะฉันเป็นแบบนี้ก็เลยมีเจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสี่คอยปกป้อง แต่สุดท้ายคนที่ไว้ใจก็ร้ายที่สุดจนได้

“ฉันจะงอนพวกนายสามวัน!

“ไม่เอาน่า…ตกลงว่าได้ใกล้พี่ไฮหรือเปล่า ^O^” ไลเซนทัสส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วยกับฉัน ก่อนจะส่งสายตาเป็นประกายมาให้

ใกล้…มาก!

ฉันได้แต่นึกคำตอบนั้นอยู่ในใจ พลางคิดย้อนไปถึงอ้อมกอดของไฮเดรนเยียตอนที่เขาช่วยไม่ให้ฉันโดนกองสมุดหล่นใส่หัว ช่วงเวลานั้นฉันรู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยจากอันตรายทุกสิ่งที่เข้ามาเลยละ เพียงเพราะอ้อมกอดที่แข็งแกร่งและอบอุ่นนั่น…

 

 

“ฮือๆๆๆๆ”

เสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับมือน้อยๆ ที่พยายามจะต่อหัวของตุ๊กตาหมีขนปุกปุยสีน้ำตาลเข้ากับตัวของมัน แต่ทว่ามันไม่สามารถติดกันได้อย่างที่เธอต้องการ

“โฮะๆๆ สมน้ำหน้า!” เด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอยืนกอดอกด้วยมาดนางร้าย พลางแสยะยิ้มอย่างสะใจกับฝีมือของตัวเองที่แกล้งแย่งตุ๊กตาของเพื่อนรุ่นเดียวกัน และด้วยเหตุที่ทั้งสองคนดึงยื้อกันไปมา ตุ๊กตาก็เลยขาด

“เธอแกล้งฉันทำไม ฮือๆๆๆ” หนูน้อยเจ้าของตุ๊กตาเอ่ยถามเพื่อนของเธอด้วยความไม่เข้าใจ

“ก็เพราะเธอ! เพราะเธอก็เลยทำให้ไม่มีใครอยากเล่นกับฉัน ใครๆ ก็อยากเล่นกับเธอด้วยกันทั้งหมด! โดยเฉพาะพวกสี่พี่น้อง!!” เธอบอกด้วยความโกรธ แววตาแสดงความเกลียดชังคนตรงหน้าอย่างเห็นได้ชัด

“ก็เพราะเธอนิสัยอย่างนี้ไง เลยไม่มีใครอยากเล่นด้วย” เสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น เรียกความสนใจจากคนทั้งสองให้หันไปมองผู้มาใหม่ทันที

“ไฮเดรน…!!” เด็กผู้หญิงตัวร้ายเอ่ยชื่อของคนมาใหม่ด้วยอาการตื่นๆ ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งหนีไป

“หนูแพม ไม่ร้องนะ ^_^” เจ้าของชื่อ ไฮเดรน หันมาหาเด็กหญิงเจ้าของตุ๊กตาด้วยแววตาอ่อนโยน พร้อมกับเดินเข้ามาหาเธอ

“ตุ๊กตาขาดแล้ว ฮือๆๆๆ”

“แม่ฉันชอบซื้อตุ๊กตาแบบนี้มาให้เล่น เดี๋ยวฉันแบ่งให้เธอเอาไหม”

“แต่ตัวนี้นาย  ฮึก! ให้เป็นของขวัญวันเกิดฉัน ฮือๆๆๆ” เธอบอกแล้วก้มหน้างุดด้วยความรู้สึกผิดที่รักษาของสำคัญเอาไว้ไม่ได้ อีกทั้งคนให้ก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ด้วย

“เดี๋ยวฉันเอาไปฝากให้คุณป้าเจ้าของร้านตัดเสื้อช่วยซ่อมให้ ทีนี้ก็เลิกร้องไห้แล้วนะคนเก่ง โอ๋ๆๆ” เขาบอกอย่างจริงใจก่อนจะขยับเท้าเข้ามาใกล้คนตัวเล็กตรงหน้ามากขึ้นแล้วดึงเธอเข้าไปกอดปลอบ

 

 

“…ตุ๊กตาตัวนั้น” ฉันพูดออกมาอย่างกับคนไร้สติ หลังจากที่ภาพเหตุการณ์ในอดีตของตัวเองหายไปแล้ว ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังตู้โชว์ที่ไลเซนทัสเป็นคนเช็ดก่อนหน้าที่ฉันจะออกไปยังห้องเก็บของ

ตุ๊กตาหมีขนปุกปุยสีน้ำตาล ที่ฉันซื้อเสื้อลายสก็อตมาใส่ให้มัน ตั้งอยู่ในนั้นที่ชั้นบนสุด…มันอยู่ในนั้นมานานมากกว่าสิบปี และตอนนี้ก็ยังคงอยู่ในนั้นเหมือนเดิมใช่แล้วล่ะ ตุ๊กตาตัวนั้นคือตัวเดียวกับที่ไฮเดรนเยียให้เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบห้าขวบของฉัน

ถึงแม้ตัวกับหัวของมันจะเคยขาดออกจากกันไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่มันก็ถูกซ่อมจนกลับไปเป็นเหมือนเดิมราวกับไม่เคยขาดมาก่อน…ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม ความรู้สึกของฉันก็เหมือนเดิม แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังคงเป็นแบบนั้น อ้อมกอดของผู้ชายคนนั้นยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม หากแต่ความรู้สึกของเขาคงจะไม่เหมือนเดิมแล้ว

“หนูแพม!

“หะ หา? ว่าไงไลเซน” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเพราะเสียงตะโกนเรียกชื่อของตัวเองที่ดังมาจากไลเซนทัส

เขากำลังยืนกอดอกมองมาที่ฉันด้วยแววตาระคนสงสัย ก่อนจะเริ่มก้าวเท้าเดินวนรอบตัวฉันช้าๆ ฉันหมุนตัวหันมองตามเขาจนรู้สึกมึนหัวไปหมด

“หยุดเดินเถอะไลเซน ฉันเวียนหัว T^T

“เมื่อกี๊หนูแพมเพ้อถึงตุ๊กตาอะไรเหรอ =_=^” เขายอมหยุดตามที่ฉันร้องขอ ก่อนจะใช้มือหนึ่งลูบคางของตัวเองพลางดวงตาคู่คมก็หรี่ลงมองฉันอย่างต้องการคำตอบ

“ตุ๊กตา…นั่นไง พี่นายให้ฉันมา” ฉันชี้ไปยังตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลที่นั่งตาแป๋วอยู่ในตู้โชว์

ไลเซนทัสเอี้ยวตัวหันมองตามปลายนิ้วชี้ของฉันไป ก่อนที่เขาจะหันกลับมาด้วยสีหน้าคิดหนัก เขามองหน้าฉันสลับกับเพดานไปมาอยู่นานสองนาน

“ฉันพอจะหาวิธีให้พี่ไฮจำหนูแพมได้ ได้แล้วล่ะ...หนูแพมลองเอาของเก่าๆ ที่เคยมีอยู่ในความทรงจำร่วมกันไปให้พี่ไฮดูสิ เผื่อเขาจะจำได้ ฉันเองก็จะช่วยด้วยอีกแรง *O*

“แต่เขาดูต่อต้านฉันยังไงก็ไม่รู้สิ (_ _|||)”

“เขาก็เป็นแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนนั่นแหละ อย่าคิดมากน่า”

“อื้อ…เอ้อ! แล้วเยอบีไปไหนแล้วล่ะ” ฉันถามถึงเจ้าตัวแสบพร้อมกับหันมองไปรอบๆ ห้อง แต่ก็ไม่พบแม้แต่เงาของเขาเลย

“ไอ้เยอมันกลับไปช่วยพี่ไฮนานแล้วละ เราสองคนเรียกหนูแพมตั้งนาน แต่หนูแพมก็เอาแต่ยืนเหม่อ -_-^” เขาตอบก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขี้ริ้วที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะมาไว้ในมือแล้วลงมือเช็ดๆ ถูๆ ตู้ต่อ

ฉันลอบถอนหายใจออกมาก่อนจะเก็บผ้าขี้ริ้วของตัวเองที่อยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วเริ่มทำงานต่อบ้าง ขณะที่ในใจก็คิดไม่ตกเรื่องของไฮเดรนเยีย ถ้าเขารู้ว่าฉันคิดอะไรกับเขา เขาจะดีกับฉันมากกว่านี้หรือเปล่านะ หรือความสัมพันธ์ของเราอาจจะแย่กว่านี้

“จริงสิ! หนูแพมยังไม่ได้บอกเลยว่าได้ใกล้ชิดกับพี่ไฮหรือเปล่า คิกคิก!” ไลเซนทัสเอ่ยถามก่อนจะหัวเราะคิกคักอย่างหยอกเย้า

ฉันเหล่ไปทางเขาด้วยสีหน้าหนักใจ แต่ก็ไม่กล้าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องเก็บของให้เขาฟังเพราะเขาต้องล้อฉันแน่ๆ ถึงแม้ฉันกับไฮเดรนเยียจะไม่ได้ใกล้กับแบบแนวโรแมนติกอะไรก็ตาม แต่มันก็ทำให้ฉันใจเต้นได้ละนะ

“เปล่า…

“โห่! ไม่ได้นะหนูแพม อย่างพี่ไฮน่ะไม่มีทางจีบใครก่อนแน่นอน ถ้าเป็นฉันก็ว่าไปอย่างหนูแพมต้องลุยเลย!

“จะบ้าเหรอ! ฉันเป็นผู้หญิงนะไลเซน -_-^

“เอ้า! ผู้หญิงแล้วไงอะ หรือผู้หญิงไม่มีหัวใจล่ะครับหนูแพม คิก! >_<

“นายน่ะไม่รู้อะไร…ความรัก ถ้าเรายิ่งวิ่งเข้าหา มันก็จะยิ่งวิ่งหนีเราไป”

“ไม่เห็นจะรู้เลย รู้แต่ดับเครื่องชนอะ…เดี๋ยวก่อนนะ! สรุปว่าหนูแพมคิดไม่ซื่อกับพี่ไฮใช่ไหม?! O[]O” นัยน์ตาสีดำจ้องฉันด้วยความตื่นตะลึง ส่วนฉันก็ได้แต่ทำหน้าเลิกลั่ก เพราะรู้ตัวอีกทีก็เผลอพูดความในใจออกไปเสียแล้ว

แย่จริงๆ เลยฉันเนี่ย! ตั้งใจว่าจะไม่บอกใครแล้วแท้ๆ ใครจะคิดหรือสงสัยอะไรก็ปล่อยให้เดากันไปเอง แต่แล้วก็จนได้สิน่าและแล้วความลับก็ไม่มีอยู่ในโลกจริงๆ T^T

“ฉันยกตัวอย่างเฉยๆ” ฉันแสร้งไม่สนใจคำพูดของเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงปกติ

“ไม่ต้องมาเนียนเลย ฉันรู้ทันหนูแพมหรอกน่า หึหึ” ไลเซนทัสยกยิ้มเจ้าเล่ห์จนฉันต้องรีบหลบสายตาแพรวพราวของเขาทันที

ยังไงซะฉันก็คงปิดผู้ชายคนนี้ไม่ได้สินะ -_-^

“นายห้ามบอกไฮเดรนนะ”

“ไม่บอกหรอก ของแบบนี้มันต้องรู้สึกกันเอง แล้วมันก็อยู่ที่ว่าหนูแพมจะทำให้พี่ไฮรู้สึกได้หรือเปล่าก็แค่นั้น”

“ขอบใจนะ เฮ้อ!

“เขาบอกว่าผู้หญิงก็เหมือนไฟ…หนูแพมก็ลองเป็นไฟที่ละลายก้อนน้ำแข็งอย่างพี่ไฮดูสิ”

“…

สิ้นประโยคนั้นของไลเซนทัสก็เกิดความเงียบเข้าครอบงำภายในห้องนั่งเล่นทันที ฉันกับเขาไม่ได้พูดอะไรกันต่อ เพราะต่างคนต่างก็ทำงานของตัวเอง ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่หรือเปล่า แต่ฉันน่ะคิด…

คิดว่าสิ่งที่เขาพูดมันอาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ฉันไม่รู้ว่าจะสามารถทำให้ไฮเดรนเยียกลับมาเป็นเจ้าชายแห่งดอกไม้ที่แสนดีของฉันได้ไหม ไม่รู้ว่าฉันจะเป็นไฟที่ละลายน้ำแข็งได้หรือเปล่า หรืออาจจะเป็นเพียงหยดน้ำเล็กๆ ที่โดนความเย็นจากก้อนน้ำแข็งจนกลายเป็นเศษน้ำแข็งอยู่ข้างๆ เขากันแน่…





 

     
- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk

วู้วววววว สงสารหนูแพมจัง ฮ่าๆๆๆๆๆ
แต่เรื่องนี้ไม่ดราม่านะคะยบอกเลย ซีรีย์นี้มีแต่ความสนุก(มั้ง)
จริงๆ ! ไม่เอาดราม่าเข้ามา ฮิฮิ
แค่ให้มีเศร้าๆ เหงาๆ เล็กๆ น้อยๆ ให้พอกรุ้มกริ่ม อิอิ
ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ *O*



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #650 ULILO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 22:01
    โดนแมลงสาบกัด โอ๊ย คิดได้ไงลูกก5555
    #650
    0
  2. #632 my-B (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 19:14
    เกิดอะไรขึ้นกับไฮเดรนนน! ทำไมถึงลืมหนูแพมได้ ใจร้ายที่สุด!T^T
    #632
    0
  3. #541 -peartheend- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 00:25
    ตกลงลืมจริงเหรอเนี่ยโหยเป็นนี่งอนตายเลย
    #541
    0
  4. #252 poon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 16:10
    ฮืออออ...สงสารนางเอกจัง

    ไม่เชื่อหรอกว่าไฮจะจำแพมไม่ได้ ต้องมีตัวร้ายมาเป่าหูไฮแน่ๆเลย ไฮเลยโกรธแพมมมมม งือๆๆๆ
    #252
    0
  5. #243 ღ~Mr.เน่ฮุน~ღ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 00:48
    กรี๊ดดดดดดด กอดกันในห้องเก็บของ โมเม้นต์นี้ก็น่ารักดีแฮะ -.,- ทำไมฉันฟินนน อรั้ยยยย♥
    #243
    0
  6. #224 'ทิชาเมียอึนจี' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 16:22
    แพมสุ้ๆน้า
    #224
    0
  7. #195 MR.CHU_APINK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 14:48
    แพมสู้ๆน้า~
    #195
    0
  8. #185 SiriyakornMuangchan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 18:58
    ไฮเดรนเปลี๊ยนไป๋ แง นอยด์แทนหนูแพม T..T
    #เยอรีมานำตลอด อะไรคือแมลงขาบกัดคะ 555555555555555555
    #185
    0
  9. #182 ˋแฟนโอเซ. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 13:17

    แมลงขาบ-_______-;
    พ่อคุณ! คิดด้ายยย55555555-,-
    ชอบๆสนุกกกกมากฮ้าาฮวี่ฮี่ฮ้าาส์
    พี่ไฮเย็นชาเกินไปแล้วนะเฮ้ยยT__T
    งอนพี่ไฮเลยหนูแพมไม่ต้องไปสนใจ!{วิ่งหนีเกิบ._.}
     
    #182
    0
  10. #179 wawa kochakorn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 21:57
    แมลงสาบกัดอย่างฮาาาาา
    #179
    0
  11. #177 `โรซี่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 12:30
    นังเยอบี!
    แกบ้า? โดนแมลงสาบกัดเนี่ยนะ
    คุณพระ! -*-
    #177
    0
  12. #176 SweetSone (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 20:56
    ลืมหนูแพมได้ไง T^T
    #176
    0
  13. #175 E_X_O_cheraim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 19:32
    เอิ่มมมมมมมมมมมมมมมม แมลงสาบกัด==:; ไหวป่ะ?
    #175
    0
  14. #174 annita (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 05:45
    หนูแพมสู้ๆนะ เค้าเปงกำลังใจให้ ส่วนพี่ไฮก้ออย่างเย็นชาให้มันมากนักนะ เค้าสงสารหนูแพม

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 มีนาคม 2557 / 21:54
    #174
    0
  15. #172 TANH_ZEPIA (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 23:01
    ตอนแรกอ่านแล้วแบบ หา แมลงสาบกัด?
    คนหล่อโดนแมลงสาบกัด...
    กร๊ากกกกกกกกกกก
    ที่แท้ก็ตะขาบ แต่ก็ยังฮาอยู่ดี
    ไลเซนก็ช่างคิดสถานการณ์มาได้
    เล่นเอาไฮเดรนหมดเท่เลย -_- โดนตะขาบกัด

    อย่างน้อยหนูแพมก็ไม่ได้โดดเดี่ยวละนะ
    พี่น้องคนอื่นๆ ยังเชียร์เธอ ดังนั้นเธอก็ต้องเชียร์ตัวเองด้วย
    จงรุก จงรุก จงรุก !!!
    ชอบประโยคของไลเซนมาก
    "ผู้หญิงแล้วไงอะ หรือผู้หญิงไม่มีหัวใจ?"
    โหย โดนเลย
    แสดงว่าไลเซนไม่รังเกียจผู้หญิงที่รุกจีบตัวเองก่อนอะดิ คิๆ

    ไฮเดรนแอบใจร้ายอะ คำพูดคำจา
    คือถ้าเป็นเรานี่เลิกยุ่งกับมันละ
    จำไม่ได้ก็บ๊ายบาย ลาก่อน คงไม่ทนแบบหนูแพม
    (//อะนะ คนเค้ารักจริงไรจริง~)
    แต่ไฮเดรนก็มีมุมอ่อนโยนเหมือนกันแฮะ ตอนช่วยหนูแพม
    อย่างน้อยก็ยังช่วย ไม่ได้ผลักออกไป
    ถ้าผลักนี่เฮิร์ตเลยนะ
    ถ้าเจ็บตัวและเจ็บใจ โฮ...

    ตอนเด็กๆ ของไฮเดรนนี่แบบ...
    นี่มันไฮเดรนจริงๆ เหรอ !!!
    นายเอาสมองไปโดนระเบิดมารึเปล่า
    ทำไมเปลี่ยนเป็นคนละคนได้ถึงขนาดนี้
    ตอนเด็กๆ นี่น่ารักชะมัด ไม่แปลกใจที่หนูแพมหลงรัก
    แล้วดูตอนนี้เซะ... เฮ่อ
    อยากรู้เหมือนกันนะว่าไฮเดรนมีเหตุผลส่วนตัวอะไรรึเปล่า
    รอต่อไป~

     
    คำผิดๆ
    หัวเขา = หัวเข่า จะขาบ = ตะขาบ ที่คงมึน = นี่คงมึน เล็ดรอด = เล็ดลอด ซะใจ = สะใจ ย้อยไป = ย้อนไป
    อ้อมออด = อ้อมกอด ยืดกอดอก = ยืนกอดอก ทั้งกันหมด = กันทั้งหมด

    ประโยคแปลกๆ
    โดยพูดอะไร = โดยไม่พูดอะไร
    เขาไม่เป็นคนไม่ค่อยพูด = เขาเป็นคนไม่ค่อยพูด
    #172
    0
  16. #170 Bai'Tong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 19:33
    ไฮเดรน!! แกจะเย็นชาเกินไปแล้ววว 
    แมลงสาบ แมลงขาบ?? คือระ =..=
    บ้าาา 
    #170
    0
  17. #169 Bingo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 10:33
    แมลงสาบกัดคือฮาาาาา 55555
    #169
    0
  18. #168 60second (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 10:16
    คือแบบเดี๋ยวนะ แมลงสาบกัด...
    อันนี้มันอยู่ในแผนด้วยรึเปล่า ว ะ ค ะ? 55555
    ภาวนาให้ไฮเดรนจำหนูแพมได้
    แต่ว่า...ไฮเดรนคงไม่ได้แกล้งจำไม่ได้หรอกใช่มั้ย?

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วฮร่ะ
    มาอัพไวไวนะเจ้~~~~
    #168
    0
  19. #166 กะทิ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 09:46
    เย่ มาอ่านแล้ว 
    พอรู้ว่านิยายอัพเดตแล้วก็รีบมาอ่านทันที ชอบมาก บทนี้ช่างมีความสุข~
    โดนแมลงสาบกัดนี่มันเป็นยังไงนะ...#หึหึ
    ติดตามต่อไปจ้า 
     
    #166
    0
  20. #165 fate heria ^o^ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 05:32
    น่าตื่นเต้นค่าาาา
    ต้องไม่ลืมสิ 5555
    ลืมได้ไงอ่า TT
    #165
    0
  21. #164 N'nin Ka (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 21:42
    หนูแพมสู้ๆๆๆๆๆๆ
    #164
    0
  22. #163 MIRUSU (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 20:07
    ไฮแกเย็นชาเกินไปแล้ววว งื้ออออ รอค่าาไรท์ สู้ๆๆๆ
    #163
    0
  23. #162 Lächeln (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 19:32
    ไฮเดรนทำไมใจร้ายจังเลยอ่า สงสารนู๋แพม
    #162
    0
  24. #161 กะทิ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 17:30
    เอ้า เจิมมมม
    ไฮเดรนเอ๋ย สงสารหนูแพมเห๊อะ จำน๊า~ จำให้ได้
    รอไรท์มาอัพต่อไวๆ เดี๋ยวจะมาเม้นท์ให้เบย
    ขอให้ไรท์สู้ๆ แล้วมาแต่งต่อค่า~
    #161
    0
  25. #160 ไออุ่นน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 12:40
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #160
    0