◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 5 : - (Hydrangea) Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 ส.ค. 60


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ปกติคนเราจะจดจำด้วยสมอง

แต่จะมีคนพิเศษบางคนเท่านั้น ที่เราจะจดจำเขาด้วยหัวใจ

และเมื่อเขาเข้ามาอยู่ในใจเราแล้ว มันก็ยากที่จะลืมเลือน

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 

Hydrangea

Prologue

 


 

 

แอดดด~

เสียงประตูเล็กของรั้วบ้านถูกเปิดออกเผยให้เห็นสีหน้านิ่งๆ ของเด็กชายวัยเก้าขวบซึ่งเป็นลูกชายคนโตของบ้านที่เปิดเป็นร้านดอกไม้ และรับจัดดอกไม้เนื่องในโอกาสต่างๆ รวมทั้งงานมงคล แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันที่หนึ่งของเดือนซึ่งร้านจะปิดเป็นประจำทุกเดือน

และที่พิเศษว่าทุกเดือนก็คือนอกจากวันนี้จะเป็นวันแรกของเดือนใหม่แล้วยังเป็นวันแรกของปีใหม่อีกด้วย แน่นอนว่าครอบครัวอบอุ่นครอบครัวนี้ก็ไม่ลืมที่จะจัดปาร์ตี้ฉลองกันตามเทศกาล

“ตะล๊อก ต๊อกแต๊ก” เสียงของเด็กหญิงดังเจื้อยแจ้วเป็นเนื้อเพลงที่เธอกับเขามักจะเล่นกันเป็นประจำ ก่อนจะส่งรอยยิ้มสดใสไปให้เด็กชายเจ้าของบ้านเปิดประตูออกมา

“มาทำไม” เด็กชายที่ตัวสูงกว่าเด็กหญิงประมาณครึ่งฟุตต่อเพลงอย่างรู้ทัน ก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่ม

“มาซื้อดอกไม้”

เด็กหญิงจับมือไขว้กันไว้ด้านหลังพร้อมทั้งบิดตัวเล็กน้อยอย่างขวยเขินจนพวงแก้มขาวใสปรากฏสีแดงระเรื่อ ส่วนเด็กชายก็มีสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มแห่งความสุขที่เขาห้ามมันไม่เคยได้สักครั้งยามเมื่อมองใบหน้าของเด็กหญิงแก้มป่องข้างบ้านคนนี้

เด็กชายกลอกตาไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะอ้าปากเพื่อเปล่งเสียงถามคนตัวเล็กตรงหน้าตามเนื้อเพลง

“ดอกอะไร”

“ดอกจำปี”

“ไม่มี”

“ดอกจำปา”

“ไม่มา”

“ดอกมะลิลา”

“มะลิลาหยุด”

“ดอกรักที่สุด

“ไฮเดรนเยีย! ให้หนูแพมเข้ามาในบ้านสิลูก” เสียงของผู้เป็นแม่ตะโกนบอกลูกชายคนโตที่มีชื่อประหลาดๆ ว่า ไฮเดรนเยียซึ่งเหมือนกับดอกไม้ชนิดหนึ่ง และชื่อนี้เธอก็เป็นคนคัดสรรมาตั้งให้ลูกชายเองเลยล่ะ

บุษบา ผู้หญิงที่เป็นใหญ่ที่สุดในบ้านหลังนี้ เธอให้ลูกชายคนโตมาเปิดประตูรับลูกสาวของเพื่อนบ้านข้างๆ ที่เป็นเพื่อนสมัยเรียนของเธอด้วย แต่ลูกชายของเธอกลับยืนคุยอะไรสักอย่างอยู่ที่หน้าบ้านกับ แพมหรือ หนูแพม ที่เธอชอบเรียกจนบรรดาลูกชายพากันเรียกตาม แน่นอนว่าหนูแพมของเธอกับลูกชายของเขาเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่ยังจำความกันไม่ได้ด้วยซ้ำ!

ไม่รู้ว่าเจ้าลูกชายแกล้งอะไรลูกสาวของเพื่อนเธอหรือแปล่านะ

“ครับแม่บุษ!...เข้ามาสิหนูแพม ^_^” เด็กชายหันไปขานรับผู้เป็นแม่เสียงดังฟังชัด ก่อนจะหันกลับมาหาผู้มาเยือนพร้อมกับส่งรอยยิ้มอบอุ่นไปให้

“อื้อ ^_^” เด็กหญิงยิ้มรับแล้วเดินเข้ามาภายในบริเวณบ้าน ก่อนจะตรงดิ่งเข้าไปร่วมปาร์ตี้กับ บรรดาน้องชายของไฮเดรนทั้งสามคน

เด็กทั้งห้าคนมีความสนิทสนมกันเป็นอย่างมาก และเวลาที่แพมโดนเด็กคนอื่นแกล้ง เจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสี่ของเธอก็จะคอยช่วยเหลือและปกป้องเสมอ เพราะเธอคือ เจ้าหญิงของพวกเขา

 

 

หลายอาทิตย์ต่อมา

      “เธอจะไปจริงๆ เหรอหนูแพม” ไฮเดรนเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ หลังจากที่ได้รู้ว่าเพื่อนของเขากับครอบครัวกำลังจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ

      “จริงสิไฮ พรุ่งนี้ฉันก็ต้องไปแล้ว” แพมตอบเสียงเศร้าก่อนจะไกวชิงช้าที่ตนเองนั่งอยู่ในสนามเด็กเล่นภายในสวนสาธารณะของหมู่บ้านให้ช้าลงแล้วหันไปสบตากับไฮเดรน เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ “ฉันคงคิดถึงนายแย่เลยเนอะ”

      “อื้อ ฉันก็คงคิดถึงเธอเหมือนกันแล้วจะกลับมาเมื่อไหร่”

      “ไม่รู้สิ”

      “ไปอยู่โน่น อย่าลืมฉันนะ” ไฮเดรนบอกเสียงสั่นแล้วก้มหน้าหลุบตามองต่ำลงไม่กล้าที่จะสบตากับคนข้างๆ

      “ได้สิ! ฉันจะไม่ลืมนายกับน้องๆ เลย”

      “สัญญานะ” คนตัวสูงพูดสั้นๆ แล้วยื่นนิ้วก้อยส่งมาให้คนข้างๆ โดยที่ยังไม่ยอมหันไปมองหน้าเธอ คงกลัวว่าเธอจะรู้ว่าเขากำลัง ร้องไห้ อยู่น่ะสิ เขาไม่ชอบให้ใครเห็นตอนที่ตัวเองร้องไห้เพราะกลัวจะโดนล้อเลียน

      ก็เขาเป็นเด็กผู้ชายนี่!

      นายเองก็จะไม่ลืมฉันใช่ไหม” เสียงเล็กถามกลับอย่างลังเล และยังไม่ยอมเกี่ยวก้อยสัญญากับเขา

      “ไม่ลืมหรอก สัญญา”

      “สัญญาแล้วนะ” ในที่สุดคนตัวเล็กก็ยื่นมือออกไปแล้วเกี่ยวก้อยกับคนข้างๆ ด้วยรอยยิ้มละมุน แต่ทว่าเขากลับไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาจากพื้นเลย

           

 

        “คุณครับ!

        

        “คุณครับ!!!

        “เอ่อ คคะ” ฉันหลุดออกจากภวังค์หลังจากที่มาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง พื้นที่ภายในรั้วบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยดอกไม้มากมายที่ปลูกตกแต่งอย่างสวยงามชวนให้ผู้ที่ผ่านไปผ่านมาต้องหันมอง แต่อย่างว่า ก็ร้านดอกไม้นี่นะ ไม่มีดอกไม้ก็คงจะแปลก

        Flowers Terrace

ฉันคิดถึงที่นี่จังเลยแฮะ แล้วก็พวกเขาด้วยเจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสี่

        “จะมาซื้อดอกไม้เหรอครับ วันนี้วันที่หนึ่ง ร้านปิดนะครับ” ผู้ชายที่เดินมาเปิดประตูรั้วบอกเสียงใสก่อนจะส่งยิ้มยิงฟันมาให้

        “เปล่าค่ะ” ฉันตอบพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะจ้องคนตรงหน้าแล้วพยายามนึกว่าผู้ชายคนนี้คือใคร

        ดวงตาคู่คมที่ดูเอาแต่ใจเล็กน้อยกับจมูกโด่งรั้นและปากรูปกระจับนั่น รวมกันแล้วยิ่งทำให้ใบหน้าขาวใสภายใต้เรือนผมสีดำธรรมชาติซอยสั้นระต้นคอที่ปล่อยหน้าม้าลงมาปรกคิ้วของเขาดูโดดเด่นมากเลยทีเดียว

        แต่ฉันนึกไม่ออกจริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้คือใครในบรรดาเจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสี่ซึ่งเป็นลูกชายของเจ้าของบ้านนี้ที่ฉันรู้จัก สิบกว่าปีแล้วที่ฉันไม่เจอพวกเขา โตกันขนาดนี้แล้วถ้าจำได้ก็เก่งมากเลยล่ะ บางที ผู้ชายคนนี้อาจจะเป็นแค่พนักงานที่ร้านไม่ใช่คนที่ฉันรู้จักก็ได้ หรือไม่เขาก็อาจจะเป็นเพื่อนของใครคนใดคนหนึ่งในสี่คนนั้น

        “ถ้าอย่างนั้นมาหาใครหรือเปล่าครับ ผมเรียกตั้งนานกว่าคุณคนสวยจะรู้สึกตัว ^-^” พูดจบก็ยกยิ้มเป็นเชิงหยอกล้อ

        “เปล่าค่ะ ฉันแค่เดินผ่านมาเฉยๆบ้านสวยดีนะคะ” ฉันโกหกออกไปคำโต ที่จริงแล้วฉันตั้งใจจะเดินมาดูบ้านหลังนี้ต่างหากล่ะ

        “อ๋อ ขอบคุณมากนะครับ บ้านหลังนี้ออกแบบและตกแต่งโดยแม่ของผมเอง เอาไว้ผมจะไปบอกท่านให้ว่ามีคนชมนะครับ >_<

แม่ของผมนี่แสดงว่าเขาต้องเป็นหนึ่งในสี่คนนั้นไม่ผิดแน่!

“เอ่อค่ะ” ฉันยิ้มเจื่อนๆ ส่งไปให้เขาอย่างคนทำหน้าไม่ถูก แต่ภายในหัวก็ยังพยายามคิดอยู่ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร

“เยอบี! มีอะไรหรือเปล่า!” เสียงตะโกนถามดังมาจากผู้ชายคนหนึ่งที่เปิดประตูฝั่งคนขับลงมาจากรถยนต์ส่วนตัวสีขาวสะอาดตา

ฉันรู้แล้วล่ะว่าผู้ชายที่เดินมาเปิดประตูรั้วคนนี้คือใคร

เยอบี หรือชื่อเล่นแบบเต็มๆ ว่า เยอบีร่า ลูกชายคนเล็กของเจ้าของบ้านนี้ยังไงล่ะ!

“ไม่มีอะไรพี่ไฮ!...ถ้าคนสวยเดินผ่านมาเฉยๆ ก็ช่วยเดินผ่านไปอีกหน่อยได้ไหมครับ พอดีว่ามีรถกำลังจะออกน่ะ” คนตัวสูงตรงหน้าฉันหันไปตะโกนตอบคำถามของผู้ชายคนนั้นก่อนจะหันกลับพูดกับฉันอีกครั้งแล้วยิ้มทะเล้น

กวนประสาทตั้งแต่เด็กจนโตสิน่า

“อ๋อค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ” ฉันพยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวเดินเลยประตูรั้วของบ้านหลังนี้มา แล้วมาหยุดยืนอยู่ตรงหัวมุมของฟุตบาตริมรั้วบ้าน ก่อนจะเอี้ยวตัวกลับไปชะโงกมองเข้าไปในบ้านที่ตอนนี้เยอบีเปิดประตูรั้วจนสุดแล้ว

ฉันหวังจะได้เห็นผู้ชายคนที่ตะโกนถามเยอบีเมื่อสักครู่นี้แต่เขาก็กลับขึ้นรถไปเสียแล้ว

พี่ไฮ ของหมอนั่นต้องเป็น ไฮเดรน แน่ๆ

        ไฮเดรน หรือ ไฮเดรนเยีย คือผู้ชายที่ฉันแอบชอบมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ เขาคือเพื่อนสนิทที่สุดของฉันและเป็นพี่ชายคนโตของเจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสี่ด้วย!

เด็กบ้านนี้มีชื่อแปลกๆ ใช่ไหม?

มันจะไม่แปลกเลยถ้าคุณรู้จักดอกไม้พวกนี้ไฮเดรนเยีย ไลเซนทัส คัตเตอร์ และเยอบีร่า

ใช่แล้วล่ะ! ที่ฉันบอกไปนั่นคือ ชื่อที่เหมือนกับดอกไม้ ของพวกเขา เจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสี่ของฉัน ^_^ แล้วพวกเขาก็เป็นลูกชายของ ป้าบุษบา และ ลุงเป็นต่อ เพื่อนข้างบ้านที่เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของแม่ฉันนั่นเอง

จริงสินะ ฉันลืมนะแนะตัวไปสนิท ฉันชื่อ แพม อายุ 22 ปี บ้านของฉันอยู่ข้างๆ บ้านดอกไม้หลังนี้เองแหละ แต่ครอบครัวของฉันไม่ได้อยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีแล้ว เนื่องจากพ่อของฉันต้องย้ายไปเป็นหัวหน้าหน่วยงานที่ต่างประเทศ ท่านก็เลยพาฉันกับแม่ไปด้วย แต่ว่าตอนนี้เรากลับมาอยู่ที่แผ่นดินเกิดของเราแล้วล่ะนะ

ที่บ้านหลังเดิมซึ่งห่างจากบ้านหลังนี้เพียงรั้วกั้นเท่านั้น >_<

“คนสวยครับ ตกลงว่าเดินผ่านมาเฉยๆ แน่นะ =_=” เยอบีชะโงกหน้ามาถามฉันอีกครั้งเพื่อความแน่ใจพร้อมทั้งหรี่ตามองมาอย่างจับผิดเมื่อเห็นว่าฉันเอาแต่ยืนมองเข้าไปในบ้านของเขา

        “ค่ะ เดินผ่านมา แหะๆ” ฉันยิ้มเจื่อนๆ อีกครั้งแล้วเดินเลยมาอีกหน่อยก่อนจะตัดสินใจหลบอยู่หลังเสาไฟฟ้าใกล้ๆ กันนี้

เพียงไม่กี่อึดใจ รถยนต์สีขาวก็วิ่งออกมานอกรั้วบ้าน ก่อนที่จะหยุดอยู่ใกล้ๆ กับที่ฉันหลบอยู่นี้เพื่อรอเยอบีปิดประตูรั้วให้เสร็จ และจังหวะนี้เองที่ฉันมองสามารถเห็นไฮเดรนได้ชัดขึ้นเพราะเขาเปิดกระจกรถแล้วชะโงกหัวพร้อมกับยื่นมือที่ถือผ้าขนหนูผืนเล็กประมาณผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดกระจกมองข้าง แต่เขาก็ไม่ได้สังเกตเห็นฉันหรอกนะ

ไฮเดรนคือผู้ชายเจ้าของเรือนผมซอยสั้นสีน้ำตาลเข้มยุ่งๆ เหมือนไม่ได้ผ่านการหวี ริมฝีปากหนาสีแดงซีดกับจมูกโด่งเป็นสันคั่นกลางระหว่างดวงตาคมกริบที่ดูจะจริงจังกับชีวิตมากกว่าน้องชายคนเล็กของเขา โครงหน้าของเขากับเยอบีออกจะคล้ายๆ กัน แน่ล่ะ! ก็เขาเป็นพี่น้องกันนี่นะ แต่ฉันว่าเขาสองคนก็ดูมีเสน่ห์กันคนละอย่างนะ

ฉันมองสีหน้าออกไปทางยุ่งๆ เหมือนผมของเขาแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ ถ้าใบหน้านิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์นั้นจะยิ้มสักหน่อยก็คงจะน่ารักมากเชียวล่ะ

ฉันชักอยากจะเห็นเจ้าชายอีกสองคนที่เหลือแล้วล่ะสิ ไม่รู้ว่านั่งอยู่ในรถคันนี้ด้วยหรือเปล่า

        ไม่นานนัก ใบหน้าและมือของไฮเดรนก็หายกลับเข้าไปในรถก่อนที่กระจกจะค่อยๆ เลื่อนปิดขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับที่เยอบีวิ่งมาขึ้นรถพอดีแล้วรถยนต์คันสวยก็เคลื่อนตัวออกไปตามถนนของหมู่บ้านที่มุ่งออกไปสู่ถนนใหญ่ซึ่งห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร

        ฉันก้าวเท้าออกมาจากข้างเสาไฟฟ้าที่ใช้ซ่อนตัวอยู่เพื่อย้อนกลับไปตามทางเดิมและไม่ลืมที่จะหันไปมองบ้านดอกไม้ที่ฉันคิดถึงอีกครั้งแล้วก็อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ เมื่อนึกไปถึงช่วงเวลาตอนเด็กที่ฉันชอบมาเล่นที่บ้านหลังนี้เป็นประจำ        

  


 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk

โว้วววว ความรักในวัยเด็กช่วงสวยงาม *O*
คิคิ อ่านบทนำแล้วเป็นไงบ้าง? อยากอ่านต่ออะดิ -.,-
ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ แล้วเจอกันที่ไฮเดรนเยีย ตอนแรกค่ะ
(เปิดมาหลายตอน ยังไม่ใช่ตอนแรกสักที ฮ่าๆๆๆ)


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #648 ULILO (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 20:39
    น่ารักกก หนูแพมน่ารักมากมาย โอยย เป็นตอนที่ดีใจมาก อร้ายย
    #648
    0
  2. #539 -peartheend- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 00:03
    แพมโคตรน่ารักฮื่อออออ
    #539
    0
  3. #222 'ทิชาเมียอึนจี' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 16:20
    น่าติดตามที่สุดดดดดดดดดดดดดด
    #222
    0
  4. #193 MR.CHU_APINK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 14:47
    ตอนเด็กยังอ่อนโยนอยู่เลย ทำไมโตมาเย๊นช้าเย็นชาล่ะไฮเดรน -*-
    #193
    0
  5. #180 ˋแฟนโอเซ. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 12:56

    ว้ายยยย~น่ารักจังเลยย>O<
    ชอบอ่าาา -...-{เพิ่งมาอ่านนกรี๊ดด}
    หลงไฮเดรนเยียไม่ลืมหูลืมตา-____-; (╥﹏╥)
    ด้วยรักและรักมากกก♥ [อัลใลของมัน555ปล่อยนางไป]
    #180
    0
  6. #116 Y_Sharp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:59
    น่ารักนะคะ ชอบอ่ะ
    #116
    0
  7. #93 wawa kochakorn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:50
    ชอบอ่าาา -///- น่ารักมาก มาอัพต่อไวๆน่าาา
    #93
    0
  8. #92 inspiritPloyINFINITE (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:22
    เขินจัง เยอบี ตัวป่วน :P
    #92
    0
  9. #90 ღ~Mr.เน่ฮุน~ღ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 13:20
    มาต่อเร็วๆเถอะ ไรท์ๆๆ ><'b แง้ๆๆๆ อยากอ่านต่อแล้วอ่าาาา
    #90
    0
  10. #88 panwira (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 22:19
    สนุกมากเลยค่ะชอบ ไฮเดรนเยียน่ารักจิง อยากเอาไปไว้ในบ้าน >////<
    #88
    0
  11. #87 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 21:46
    ละมุนละไมมากข่าาาาาาาแก
    นางเอกแอบชอบพระเอกตแ่เด็กๆๆ แอร๊ยยยยยย
    โมเม้นนี้น่ารักอ่ะ 
    #87
    0
  12. #84 Lächeln (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 08:01
    อั๊ย >. #84
    0
  13. #82 nasnatHear (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 14:13
    แค่เริ่มแรกก็สนุกแล้ววว ><
    มาอัพต่อไวๆนะค้ะไรเตอร์
    #82
    0
  14. #81 Ferine (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2557 / 15:22
    หนูแพมเข้าไปทักเลยไฮเดรนต้องจำได้อยู่แล้วเพราะเขาจกด้วยหัวใจ มีผู้หญิงไม่กี่คนที่ผู้ชายจะร้องไห้ให้แค่นี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าไฮเดรนรักหนูแพม อัพเร็วๆนะคะ
    #81
    0
  15. #80 E_X_O_cheraim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 22:44
    เอร๊ยยยยยไฮเดรนนายมันที่จริงแล้วก็อบอุ่นนี่หว่า////อยากเป็นเจ้าหญิงของเจ้าชายดอกไม้ทั้งสี่บ้างอ่ะ><
    #80
    0
  16. #77 lovevilla❤ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 16:05
    ไฮเดรนอ่อนโยนกับหนูแพมมากเลยอ่ะ>O<
    ทำไมโตมาเย็นช๊าเย็นชา สงสัยจะมุ้งมิ้งกับหนูแพมคนเดียว
    อ้ากก ติดตามค่า อัพๆ
    #77
    0
  17. #76 annita (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 10:28
    ความทรงจำในวัยเด็กของหนูเเพมกับไฮเดรนเยียช่างน่ารัก สดใส จังเลย อ่านเเล้วฟินมากอ่ะ ชอบสุดๆตรงที่มีการหยอกล้อกันด้วยเพลงของคู่นี้ ลุ้น ลุ้น ลุ้น หนูเเพมจ๋า สู้ๆ นะจ๊ะ มั่นใจหน่อย ใส่ความกล้าไปนิดเข้าไปทักเจ้าชายเเห่งดอกไม้ทั้งสี่เลย ปล.เปงกำลังใจให้ไรเตอร์นะคะ สู้ๆคะ
    #76
    0
  18. #75 fate heria ^o^ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 05:20
    โอ๊ยน่ารักกก
    แพมมม ไฮเดรนเยียยยย
    55555
    รีบอัพนะคะ
    #75
    0
  19. #70 `โรซี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 18:07
    "ตะล๊อกต๊อกแต๊ก มาทำไม?"
    "มาซื้อดอกไม้"
    "ดอกอะไร?"
    "ดอกไฮเดรนเยียจ้ะ >///<"

    เอาใส่ถุงกลับบ้านเลย พี่ไฮเดรนน่ารักกก~

    น่ารักอ่ะค่ะ อัพต่อเลยค่ะๆๆๆ

    ปล.เคยอ่านคำว่า 'เป็นต่อ' เป็น 'เพนเทอร์' ด้วยค่ะ 55555555555 



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 มกราคม 2557 / 18:07
    #70
    0
  20. #68 Bai'Tong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 16:27
    ปั๊ปปี้เลิฟ น่ารักอ่าาา ><
    ไฮเดรนมันจะจำได้ไหมเนี่ยย 
    #68
    0
  21. #67 MINE(DUCKKY) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 15:33
    อร๊ายยย>,<
    น่ารักละมุนละไมมาก
    กรี๊ดกร๊าด
    ไฮเดรน น่ารักตั้งแต่เด็กทำไมโตมา พูดน้อยจัง
    ส่วนหนูแพมก็แอบชอบไฮตั้งแต่เด็ก
    ครุคริมากค่ะ
    ติดตามๆๆๆ แฟนคลับไฮเดรนมากอ่ะ!!
    #67
    0
  22. #66 ` hwaseong ♡ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 11:55
    เพ็ทเตอร์ ชาแล็คเตอร์คือลุงผัก 5555 xD
    เพลงแบบได้ฟิวอ้ะพี่ ชอบๆ
    แต่แหม!! ยัยแพมแอบชอบเฮียไฮ ฮึ่ยๆ อย่ามาแย่งช้านนะย้าา ! (อินๆ ) 
    รอรอมาต่อนะคะ 
    #66
    0
  23. #65 TANH_ZEPIA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 10:30
    เป็นบทที่อ่านแล้วกระชุ่มกระชวยดีจัง
    ความรักวัยเด็กอันแสนบริสุทธิ์นี่ช่างหอมหวานจริงๆ เนาะ
    ชอบอะๆ ตอนเด็กๆ ทั้งคู่น่ารักมาก
    ไฮเดรนก็ดูเป็นเด็กชายใจดี ยิ้มง่าย
    (แต่ไหงโตมาถึงไม่ค่อยยิ้มล่ะเนี่ย)
    ชอบที่เด็กชายทั้งสี่เรียกแพมว่าหนูแพม
    มันดูน่าเอ็นดูมากอะ แบบ เรียกเด็กผู้หญิงรุ่นเดียวกันว่าหนู
    ><

    แพมคงรู้สึกฟินในระดับนึงเลยสินะ
    ได้เจอเพื่อนเก่าที่หล่อเหลาขึ้นเป็นกอง โฮะๆ
    ชอบประโยคของเยอบีอะ
    "ถ้าคนสวยเดินผ่านมาเฉยๆ ก็ช่วยเดินผ่านไปอีกหน่อยได้มั้ย"
    ช่างเป็นประโยคไล่ที่น่ารักบ้องแบ๊วอะไรเยี่ยงเน้!
    เหมาะสมกับบุคลิกนิสัยของน้องเยอบีมาก

    อยากรู้แฮะว่าถ้าทั้งสี่ได้เจอแพมอีกครั้ง จะเฮฮาดี๊ด๊ากันขนาดไหน
    โดยเฉพาะไฮเดรน จะมีปฏิกิริยายังไงมั่ง
    ไม่แน่ว่าแพมก็อาจจะเป็นรักแรกของไฮเดรนเหมือนกันก็ได้
    งานนี้สนุกแน่ ฮี่ๆ

    คำผิดๆ
    ช็ด =ช็ด

    ประโยคแปลกๆ
    หันกลับพูด = หันกลับมาพูด
    มองสามารถเห็น = สามารถมองเห็น
    ยิ้มกับตัวเองไม่ได้ = อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้
    #65
    0
  24. #63 หนองโพ~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2557 / 09:21
    ชอบอ่า น่ารักงุงิ>< 
    #63
    0
  25. #21 ไวท์ช๊อกโกแลต (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:21
    อัพพ เร็วนะคะ ติดตามอยู่
    #21
    0