◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 27 : - (Lisianthus) Chapter 8 คนมันรัก ห้ามได้ไหม #40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 พ.ย. 60

 
Lisianthus
Chapter 8

- คนมันรัก ห้ามได้ไหม -

 

 

 

 


     

  





Lisianthus’s part

“ถือว่าชดใช้เรื่องนั้นแล้วกัน ที่เหลือก็ช่วยตัวเองนะ”

ไอ้เยอบีร่าน้องชายตัวแสบจากไปพร้อมกับไอ้กล้ามและทิ้งประโยคนั้นไว้ให้ผม ถึงผมกับมันจะรักกันปานจะกลืนกิน(ประชด) แต่ผมก็สัมผัสได้ว่ามันอยู่ทีมผมล่ะนะ

ไม่คิดเลยว่าจะเจอน้องชายที่ร้านกาแฟนี่ แต่ดีเหมือนกัน ตอนนี้ไอ้พี่ฟานไม่อยู่แล้ว ผมค่อยหายใจหายคอสะดวกขึ้นมาเยอะเลย ผมมองตามหลังสองคนนั้นไปจนลับตา ก่อนจะหันกลับมาเจอกับหน้ายุ่งๆ ของเอเวีย ยัยนี่ก็ตลกดี ทำหน้าอะไรก็น่ารักไปหมด เอ่อ... ผมหมายถึงหน้าเธอมันตลกดีอะ

“เป็นไร ทำหน้าเหมือนคนปวดขี้” ผมถาม เล่นเอาอีกฝ่ายนิ่วหน้าหนักกว่าเก่า

“ที่น้องชายนายพูดหมายความว่าไงเหรอ”

“มันก็หมายถึงเรื่องกางเกงในฉันที่มันแกล้งนั่นไง ลืมแล้วเหรอ” ผมเตือนความจำอีกฝ่าย หน็อย นึกแล้วก็เจ็บใจไอ้น้องบ้านั่นไม่หาย แต่เห็นว่าคราวนี้มันช่วยผมเพื่อชดใช้ความผิดหรอกนะเลยจะยอมหายเคืองก็ได้

“อ๋อ แล้ว...” เธอเงียบไป ทำท่าเหมือนนึกอะไรก่อนจะพูดต่อ “ทำไมหมอนั่นบอกให้นายช่วยตัวเองอะ”

“ก็...” ผมลากเสียงยาว แววตาที่จ้องเอเวียเปลี่ยนเป็นกรุ้มกริ่มขึ้นมาจนเธอทำหน้าเลิ่กลั่ก เธออาจจะไม่ได้คิดไปถึงเรื่องนั้น และถึงแม้จริงๆ มันจะไม่ใช่เลยก็ตาม แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะสรรหาเรื่องมาแกล้งอีกฝ่าย “เพราะไม่มีคนช่วยฉันอะดิ ช่วงนี้ของขาด”

“ของ?” เธอเลิกคิ้วงง บ่งบอกว่ายังไม่เก็ต

“เธอสนใจมาช่วยฉันไหมล่ะ ฉันจะได้ไม่ต้องช่วยตัวเอง” ผมยื่นหน้าเข้าไปถามเธอเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน ดูจากสีหน้าตกใจของยัยนี่แล้ว ผมว่าเธอเข้าใจความหมายที่ผมจะสื่อแล้วล่ะ น่าปลื้มซะไม่มี

เผียะ!

“ไอ้หื่น!” คนตรงหน้ายกมือขึ้นมาตีหน้าผมเต็มแรงจนหน้าสั่น เกือบๆ จะตบนั่นแหละแต่เรียกตีละกันเพราะหน้าผมไม่ได้หันไปตามแรง

“อะไรวะ คนเขาถามดีๆ” ผมกลับมานั่งพิงพนักพิงของเก้าอี้เหมือนเดิมแล้วลูบแก้มตัวเองข้างที่โดนยัยอเวจีตีป้อยๆ มองเธอด้วยสีหน้าท่าทางงอนๆ ไม่รู้ว่าเธอจะเข้าใจความหมายที่ผมพยายามส่งผ่านไปทางสายตาเวลามองเธอหรือเปล่านะ ดูโง่ๆ ยังไงก็ไม่รู้ด้วยยัยบ้านี่

“ในสมองนายคิดอย่างอื่นเป็นไหมเนี่ย” เธอถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ เอาจริงๆ ดูจะหงุดหงิดตั้งแต่ที่ผมเข้ามาขัดความสุขของเธอกับไอ้พี่เทรนเนอร์คนนั้นแล้วล่ะ เหอะ! คิดว่าผมจะยอมให้เธอไปชอบคนอื่นง่ายๆ หรือไง ไม่มีทางหรอกน่า

คอยดูเถอะ... เผลอเมื่อไหร่ พ่อจะรวบหัวรวบหางกินแม่งทั้งตัว!

“พอเห็นหน้าเธอแล้วมันคิดอย่างอื่นไม่ออกเลย”

“เฮอะ!” เธอพ่นลมหายใจเซ็งๆ ออกมาก่อนจะลุกขึ้นทำท่าเหมือนจะไปจากตรงนี้ ผมรีบลุกตามทันทีด้วยความลนลาน ทว่าสายตาดันเหลือบไปเห็นไลเซนทัสจูเนียร์ลูกรักถูกทิ้งไว้ในถุง เอเวียไม่ได้หยิบไปด้วย สงสัยจะโมโหจนลืม ผมรีบพุ่งเข้าไปคว้าถุงตุ๊กตาหมีมาถือไว้แล้วเดินตามเอเวียมาติดๆ ดีที่ยัยนี่มันเตี้ย ผมเลยเข้ามาประชิดถึงตัวเธอได้โดยใช้เวลาไม่นาน

“จะรีบไปไหนอะ” ผมชะโงกหน้าไปถามอีกฝ่ายหลังจากเดินมาขนาบข้างคู่กับเธอแล้ว สองเท้าของเธอยังก้าวไม่ยอมหยุด ผมเองก็ด้วย

“กลับบ้านไง ฉันมาเจอพี่ฟาน ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้วฉันก็ต้องกลับ” เธอพูดทั้งๆ ที่ไม่หันมาสนใจผมเลยสักนิด

“แล้วฉันล่ะ” ผมถามด้วยเสียงน้อยใจ นี่ผมเป็นแฟนเธอนะเว้ย! ถึงจะปลอมๆ ก็เถอะ พวกคุณก็รู้ใช่ไหมว่าใจของผมมันคิดอะไรอะ คงมีแค่ยัยนี่นั่นแหละที่ไม่รู้เรื่อง เฮ้อ!

“นายก็กลับบ้านนายไปสิ วันนี้เราหมดธุระกันไปนานแล้วนี่” เธอเหลือบมามองผมนิดหน่อย ตอนนี้สาวเจ้าลดจังหวะการเดินกลายเป็นปกติแล้ว

“ที่บ้านไม่มีเธออะ ไม่อยากกลับ” โอ๊ยยยย พูดไปแล้ววววว พูดไปได้ยังไงวะไอ้ไลเซนทัส! เสี่ยวฉิบหายเลยเว้ยเฮ้ย

คนตัวเล็กชะงักเท้ากึก เล่นเอาผมเกือบจะเดินเลยไปเธอก่อนแต่ก็หยุดเดินได้ทัน

“เมื่อกี้นายว่าไงนะ” เธอทำหน้าเครียดขณะเอ่ยถามผม ทว่าตาไม่ได้มองทางนี้นะ มองทางเดินข้างหน้านิ่งเลยนิ่งมากเหมือนเห็นอะไรอยู่ตรงนั้นทั้งที่ไม่มีอะไร

“ไม่อยากกลับ” ผมตอบ

“ไม่ ก่อนหน้านั้นอีก”

“อ๋อ ก็ที่บ้านไม่มี...”

“ฟึด!” จู่ๆ เอเวียก็สูดหายใจเข้าเสียงดังเหมือนรวบรวมพลัง ก่อนที่เธอจะห้ามไม่ให้ผมพูดต่อ “พอ ฉันเข้าใจแล้ว”

“ฮะ? เข้าใจว่าไร” ผมนิ่วหน้างง เธอเข้าใจอะไรวะ ตอนแรกก็ถามว่าผมพูดอะไร พอผมจะทวนให้ใหม่ก็มาขัดจังหวะไม่ให้พูด ผมนี่ไม่เห็นจะเข้าใจเธอเลย

“เรื่องของฉันน่า” เธอบอกปัดๆ แล้วเริ่มเดินต่อ ผมเองก็เดินตามมาอย่างไม่ลดละความพยายามเหมือนกัน

“นี่ บอกหน่อยสิ เข้าใจอะไรเหรอ...”

สรุปแล้วผมก็ไม่ได้คำตอบจากยัยอเวจี ผมถามคำถามนั้นกับเธอซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบจนกระทั่งเดินมาถึงหน้าบ้านของเจ้าตัว เชื่อไหม เธอไม่ปริปากคุยกับผมเลยสักคำเดียว พอถึงแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาจะเข้าบ้านลูกเดียว เล่นเอาผมต้องรีบก้าวไปขวางประตูรั้วเอาไว้

“หลบไป มาขวางทางฉันทำไมเนี่ย” นี่เป็นประโยคแรกที่เธอพูดกับผม หลังจากที่ทำหน้าหงุดหงิดผมมาตลอดทางเหมือนเมนส์เคลื่อน ไม่เข้าใจเลยว่าเดินกับคนหล่อๆ พ่อแม่โคตรปลื้มอย่างผมนี่มันน่าอารมณ์บูดตรงไหน เป็นสาวคนอื่นเขามีแต่ดีใจ เพิ่งเคยเจอยัยนี่คนแรกเนี่ยแหละที่ทำตัวงี้กับผม

เธอมันน่าจับฟัดให้หายมันเขี้ยว! ฮึ่ยยย

“ก็เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย”

“คุยอะไร” แน่ะ ทำหน้าไม่เก็ตอีกละยัยนี่

“ก็ฉันยังไม่รู้เลยว่าเธอเข้าใจอะไร เธออาจจะเข้าใจผิดก็ได้นี่หว่า” ผมว่า

เอเวียมองหน้าผมแล้วถอนหายใจพรืดเหมือนชาตินี้จะไม่หายใจอีกแล้ว ดวงตากลมโตนั่นกลอกมองบนนิดหน่อย สุดท้ายเธอก็ยอมเฉลยกับผมจนได้

“ก็เข้าใจว่านายมันขี้อ่อย บริหารเสน่ห์ไปทั่ว ทำตัวกะล่อน เจ้าชู้ ชอบให้ความหวังคนอื่นทั้งๆ ที่ไม่ได้คิดอะไร ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่านายจะเคืองที่ฉันเข้าใจผิดเรื่องกางเกงในของนายอะไรนักหนา ถึงได้แกล้งฉันอยู่แบบนี้ เป็นไม้กันหมาให้ก็แล้ว ยังจะมาทำให้ฉันหวั่นไหวอีกงั้นเหรอ บ้าที่สุด นายนี่มัน...!” เธอชูกำปั้นค้างกลางอากาศ สีหน้ากล้ำกลืนฝืนทนมาก เหมือนคนอัดอั้นมานาน พอเห็นผมยืนกะพริบตาปริบๆ มองเธออย่างอึ้งๆ เจ้าตัวก็ลดกำปั้นที่เหมือนจะต่อยผมลงไปข้างลำตัว

“นี่ ยัยอเว...”

“เอเวีย!” เธอขึ้นเสียงเพื่อแก้ชื่อตัวเองให้

“อะ...เอเวีย ใจเย็นๆ นะ หายใจทันไหมวะเนี่ย” ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องติดอ่างไปแบบนั้นด้วย ตลกดีว่ะ ว่าแต่ ดูหน้ายัยนี่ดิ โคตรจะบึ้ง ฮ่าๆ ๆ

“นายนี่มันน่าหงุดหงิดจริงๆ เลยไลเซน”

“เธอมันก็น่าหงุดหงิดไม่ต่างกันหรอกน่า นี่ไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้กันแน่วะ”

“รู้อะไร” เธอชะงักไปนิดหน่อยเมื่อโดนผมตัดพ้อเข้าให้

“ที่เธอบอกว่าฉันกะล่อน อ่อยไปทั่ว บริหารเสน่ห์ มันก็ถูกอะ แต่...ช่วงนี้ก็เป็นแค่กับเธอนะ” ผมพูดออกไปตามตรง ยกมือข้างที่ไม่ได้ถือถุงตุ๊กตาไปลูบท้ายทอยแก้เก้อด้วย ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยสารภาพรักกับผู้หญิงหรือจีบแบบนี้ แต่บอกแล้วว่ายัยนี่ไม่เหมือนคนอื่น แน่นอนว่าความรู้สึกตอนที่พูดจาทำนองนั้นมันก็ต่างจากที่ผ่านมาด้วย

O_O!” คนตรงหน้าเบิกตากว้าง เธอก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยแหละ

“แล้วไอ้ที่ว่าฉันให้ความหวังเธอเนี่ย ก็ยอมรับ แต่ฉันเองก็อยากได้ความหวังจากเธอเหมือนกันแหละน่า อย่าเอาเปรียบกันดิ ให้แล้วให้คืนด้วย” ผมบุ้ยปากน้อยๆ ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาพูดแบบนี้ มันอาจจะดูเร็วเกินไปสำหรับเราสองคน แต่เรื่องความรักความชอบน่ะ ชักช้ามากก็ไม่ทันการนะครับ จะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้เลย ไม่รีบบอกแล้วเดี๋ยวมาเสียใจภายหลังก็ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนะ

O_O!!” เออ เอาสิ ตายัยนี่ยังโตได้อีก ผมว่าไม่นานมันก็จะหลุดออกมานอกเบ้าแล้ว

“เป็นอะไร ตกใจอะไรเหรอ” ผมถามหน้าตายเหมือนก่อนหน้านี้แค่พูดกับเธอว่า ถึงบ้านเธอแล้ว เข้าบ้านไปสิยัยเด๋อ งั้นแหละ แต่ก็เข้าใจนะ ถ้าผมเป็นเธอก็คงอึ้งอยู่เหมือนกัน ตอนแรกผมก็อยากจะเนียนๆ จีบเธอแบบไม่ให้รู้ตัวไปเรื่อยๆ ก่อน แต่พอเห็นหน้าไอ้กล้ามวันนี้แล้วผมแบบ...

ไม่ได้ว่ะ ช้าไม่ได้ละ ยัยนี่ดูจะชอบไอ้พี่บ้านั่นด้วย เห็นแล้วหมั่นไส้

“นะ...นายชอบฉันเหรอ” เธอละล่ำละลักถาม ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงเรื่อๆ มองแล้วผมก็ชักจะเขินตามแต่ก็ต้องแกล้งตีนิ่ง วันนี้หลุดไปเยอะแล้ว พอก่อน

“ชอบอะไร บอกว่าชอบตอนไหน”

“นี่นายแค่กวนตีนงั้นเหรอ”

“ไม่รู้สิ อยากกวนใจมากกว่า” แต่ก็นะ สุดท้ายก็อดหยอดไม่ได้เลยแฮะ ผมไหวไหล่นิดๆ เห็นหน้าอึ้งๆ งงๆ โกรธๆ ของเอเวียแล้วมันก็นึกเอ็นดูขึ้นมา

“ยังจะมาพูดอีก แล้วเมื่อกี้...!

“อ๊ะๆ เธอบอกว่าเธอหวั่นไหวด้วยนี่ ใช่ไหม” ผมทำหน้าล้อเลียน เมื่อกี้มันเหมือนเธอฟิวส์ขาดแล้วก็พูดสิ่งที่รู้สึกออกมาทั้งหมด และผมเชื่อว่านั่นเป็นความจริง อย่าหาว่ามั่นหน้าเกินไปเลยนะ แต่ยัยนี่ต้องมีหวั่นไหวกับผมบ้างแหละน่า

 “อะไรของนาย หูฝาดแล้ว!” เธอพูดเสียงดัง ท่าทางเหมือนคนร้อนตัว สุดท้ายก็เดินชนแขนผมหนีเข้าบ้านไปจนได้

“เฮ้ย... เดี๋ยวดิเอเวีย! ตุ๊กตาล่ะ” ผมหมุนตัวไปทางบ้านเธอแล้วชูถุงตุ๊กตาในมือให้เห็น อีกฝ่ายก้มลงมองที่มือตัวเองเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ พอเห็นว่าไม่ได้ถืออะไรติดมือไปด้วย เจ้าตัวก็เลยยอมหันกลับมามองผมที่อยู่นอกรั้ว เพราะงั้นผมก็เลยฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวส่งไปให้ สั่นถุงในมือไปมาให้รู้ว่ามันอยู่นี่

คนเพิ่งรู้สึกตัวเดินกระฟัดกระเฟียดออกมาแย่งถุงในมือผมไปแล้วเดินปึงปังกลับเข้าบ้าน ผมไม่ได้รั้งเธอเอาไว้อีก ได้แต่ยืนมองตามไปแบบขำๆ บอกแล้วว่าเธอมันน่ารัก

ยัยเอเวียตัวร้ายของไอ้ดอกไม้โคตรหล่อ

เชี่ยยยย ช่วงนี้ผมเสี่ยวๆ ว่ะ กลับบ้านดีกว่า ต้องเดินกลับไปเอารถที่ร้านกาแฟอีกเนี่ย วุ่นวายฉิบหายเลยตอนมีความรัก










 40%
 
 
 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Animated GIF
Animated GIF

Writer's talk

 โอ๊ยยยยย ฉันเขินอีรองไล
อีบร้าาาาา คนบร้าาาาา
หล่อจ้าาาา จ้าพ่อคุณทูนหัว
555555555
 
 

|||
 
 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #656 Nokoreng (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 13:17
    มาต่อหน่อยค่ะอยากอ่านนนนนน
    #656
    0
  2. #652 FLORA(พฤกษา) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 10:21
    มาแล้ววววววววววว ดีจายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย มาต่อเร็วๆน่าคร้าาาาาาา 
    #652
    0
  3. #651 --M=o=D-- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 21:43
    งื้อออ เอเวียร์ก็น่ารักขนาดนี้ ทำไมพระเอกของเราถึงจะไม่หยอดเล่าาา เขินๆๆๆๆ
    #651
    0