◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 25 : - (Lisianthus) Chapter 6 ไลเซนทัสจูเนียร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ส.ค. 60

Lisianthus
Chapter 6

- ไลเซนทัสจูเนียร์ -

 

 



(Siska - อย่ามากมาย)

     

  



 

ความเดิม(หลาย)ตอนที่แล้ว

          เอเวียตั้งใจเข้าไปแกล้งให้ไลเซนทัสผิดใจกับน้องมิรา โดยการประกาศตัวว่าเธอเป็น 'แฟน' ของเขา แต่ดันผิดแผน! เพราะมันเข้าทางเขาพอดีที่จะสลัดน้องมิราออกจากชีวิต ไลเซนทัสขู่จะไล่ปล้ำเอเวีย >.,< ถ้าเธอไม่ยอมช่วยเป็น 'แฟนปลอมๆ' หรือไม้กันหมา(น้องมิรา) ให้เขา

          สุดท้ายเอเวียต้องยอมตกลงเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของตัวเอง และเธอก็ได้เล่าความจริงทั้งหมดให้ ตาต้า เพื่อนตุ๊ดคนสนิทของเธอฟัง ตั้งแต่เข้าใจผิดเรื่องกางเกงใน จนเรื่องแผนที่จะแกล้งไลเซนทัสแต่ดันซวยเอง แล้วก็เรื่องที่เธอเคย 'แอบชอบ' พ่อดอกไม้จอมหื่นนั่นด้วย

          ถึงคราวลำบากใจของเอเวียก็งานนี้แหละ เพราะตอนนี้เธอชอบ 'พี่ฟาน' รุ่นพี่คนสนิทที่ทำงานเป็นเทรนเนอร์ในฟิตเนสติดกับคอนโดฯ ใกล้บ้านเธอ เขารู้และคิดกับเธอแค่น้องสาวเท่านั้นซึ่งเธอเองก็ยอมรับแต่โดยดี แต่เธอก็คิดว่าเธอชอบเขาอยู่ เพราะเขาทำให้เธอเลิกชอบไลเซนทัสได้นั่นเอง

          แต่!!! เอเวียอาจจะต้องทบทวนความรู้สึกตัวเองอีกครั้ง เพราะหลังจากไลเซนทัสบังคับให้เธอช่วยเป็นแกล้งเป็นแฟนนั้น ดูเขาจะแสดงได้ดีจนออกนอกหน้าผิดกับคำพูด 'ต่างคนต่างอยู่' ที่บอกกับเธอตอนแรก

          อาการมีลับลมคมในของพ่อดอกไม้จอมกะล้อนที่เผยให้เอเวียแอบสังเกตตั้งแต่ที่เขาคุยกับแม่ของเธอ และระหว่าง 'เดต' บังหน้าของคนทั้งคู่นั้น ทำให้เธอเริ่มสะกดใจตัวเองไม่ให้มโนไปไกล เพราะไลเซนทัสดูจะไหลลื่นไปเรื่อย อีกทั้งรูปคู่กับเอเวียที่เขาลงในเฟซบุ๊กก็มีแต่คนเข้ามาแซวไม่เว้นแม้กระทั่งบรรดาพี่น้องของเขาที่ขนกันมายกสวนดอกไม้ >///<

          พ่อดอกไม้สุดหล่อของแม่บุษบา...เขาจะรู้มั้ยนะว่ามีคนคิดมาก!

          ยิ่งใกล้ชิดเขามากเท่าไหร่ เอเวียก็ยิ่งกลัวความรู้สึก 'เดิมๆ' ที่เธอเคยรู้สึกกับเขาจะกลับมามากเท่านั้น...


CUT

- Chapter 6 -





“มีอะไรอีกที่เราต้องทำวันนี้”

ฉันถามหลังจากไลเซนทัสจ่ายเงินค่าราเม็งเรียบร้อยแล้ว ตอนแรกฉันก็จะช่วยเขาหารครึ่งอยู่หรอก แต่เจ้าตัวบอกว่าเขาจะเลี้ยงเอง เดี๋ยวเสียชื่อหมดถ้ามากับสาวแล้วให้สาวช่วยออกเงิน และเพราะไอ้ประโยคหลังอันน่าหมั่นไส้นี่แหละฉันเลยไม่เซ้าซี้จะช่วยออกเงินเลย อยากออกดีนักก็ออกไป นี่ยังรู้สึกเสียดายเลยนะ รู้อย่างนี้สั่งเมนูแพงๆ ก็ดีอะ

“ตามสูตรแล้วเราต้องไปดูหนังกัน” ร่างสูงหันมาตอบยิ้มๆ ขณะที่เราเริ่มเดินออกจากร้าน

“สูตรบ้าสูตรบออะไรของนาย”

“สูตรการเดตไง ถามจริงๆ นี่ไม่เคยมีแฟนเหรอ”

ประโยคจี้ใจดำนั่นทำเอาฉันฉุนกึก

“ไม่เคย! แล้วก็ไม่อยากมีด้วย”

ที่ฉันไม่เคยมีแฟนก็เพราะนายนั่นแหละอีตาบ้าเอ๊ย!

เขาคือผู้ชายคนแรกที่ฉันแอบชอบแต่ก็ดันไม่กล้าบอกเพราะยังไงก็คงผิดหวัง พอเข้ามหาลัยฉันเลยเริ่มตัดใจบวกกับมีโอกาสได้รู้จักกับพี่ฟาน นานวันเข้าฉันเลยชอบพี่ฟานแทนแต่รักครั้งนี้ก็ไม่มีทางสมหวังตามเคย ยังไงซะพี่ฟานก็ไม่ชอบฉันแบบนั้น

“ทำไมต้องทำท่าทางโกรธขนาดนั้นด้วยอะ”

ไอ้ดอกไม้ตัวแสบเอานิ้วมาจิ้มแก้มฉันด้วยสีหน้าจ๋อยๆ แต่ฉันก็ปัดออกไปด้วยความรำคาญแล้วก็เดินหนีเขามาอีกทาง ซึ่งเขาก็ไม่วายเดินตามมาขวางทางเอาไว้

“เป็นอะไรของเธอเนี่ย”

“เปล่า” ฉันตอบแล้วหมุนตัวจะเดินหนีไปทางอื่น แต่ไลเซนทัสก็ตามมาดักไว้อีกจนได้

“แล้วจะเดินหนีไปไหนอะ หรือว่าไม่อยากดูหนัง”

“ใช่ ไม่อยากดู อยากกลับบ้าน”

“นี่ฉันทำให้เธออึดอัดขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” น้ำเสียงเศร้าสร้อยของไลเซนทัสทำเอาฉันรู้สึกผิดที่พูดออกไปแบบนั้น

สีหน้าของคนตัวสูงดูหม่นแสงลงไปจนฉันใจกระตุกแปลกๆ ยามเมื่อสบสายตากับแววตาสั่นไหวคู่นั้น นี่เขาคงไม่ได้เสียใจจริงๆ หรอกใช่มั้ย คำพูดของฉันคงไม่ได้กระทบกระเทือนใจอะไรเขาขนาดนั้นมั้ง หมอนี่ต้องแกล้งเล่นใหญ่รัชดาลัยอยู่แน่ๆ เลยอะ

“ก็...เปล่า” ฉันอึกอักตอบ ความจริงฉันไม่ได้อึดอัดอะไรหรอก แอบดีใจด้วยซ้ำที่ได้อยู่กับเขาแบบนี้ ความรู้สึกตอนเราแอบชอบใครมันก็ดีแบบนี้แหละ แต่อย่าให้เขารู้เชียว...

เดี๋ยวนะ แอบชอบเหรอ?

บ้าน่า! ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้วสักหน่อย

เอ...หรือว่าคิดนะ

“นี่ ยัยอเวจี ทำไมอยู่ๆ หน้าแดงอะ ไม่สบายหรือเปล่า” คนตรงหน้าใช้หลังมือแตะไปทั่วหน้าฉันด้วยสีหน้าตื่นๆ

“เอ่อ เปล่า” ฉันเผลอจ้องหน้าเขาอยู่นาน พอรู้สึกตัวเลยรีบก้มหน้าหลบแล้วหันมาอีกทาง บ้าจริง! นี่ฉันเป็นอะไรเนี่ย ทำไมควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้เลย เขาจะจับได้หรือเปล่านะ TTOTT

“ฮั่นแน่! หรือว่าเขินที่ได้มาเดตกับคนหล่อๆ อย่างฉัน ต้องใช่แน่ๆ”

“หลงตัวเองจริงๆ เลยนายเนี่ย” ฉันจะไม่เขินก็เพราะเขาพูดแบบนี้แหละ เฮ้อ! แต่ก็ยอมรับว่ามองหน้าเขาใกล้ๆ เมื่อกี้แล้วฉันก็เขินจริงๆ นั่นแหละ มันรู้สึกตัวเบาล่องลอยเหมือนโลกไร้แรงโน้มถ่วงงั้นเลย

“หลงเธอด้วย”

“หือ? นายว่าไงนะ” เพราะมัวแต่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยฉันเลยได้ยินที่เขาพูดไม่ถนัดเท่าไหร่ อะไรหลงๆ นะ

“เอ่อ...หลงแล้วไงล่ะ ฉันหลงตัวเองแล้วทำไมเหรอ อย่างน้อยก็มีสาวๆ มาชอบเยอะแล้วกัน” พูดจบแล้วเขาก็ยืดตัวขึ้นประหนึ่งว่าหล่อวัวตายควายล้ม ดูภาคภูมิใจเสียเต็มประดา

“ชิ”

พลั่ก!

ฉันผลักอกเขาให้ไปหนึ่งทีอย่างไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร แค่เขามีผู้หญิงมาชอบมาหลงเยอะแยะเอง ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย

“เธอผลักฉันทำไมเนี่ย”

“เอ่อ ขอโทษที”

“นาทีนึงเธอมีกี่อารมณ์กันเนี่ย บ้าบอจริงๆ” ร่างสูงบ่นอุบพลางส่ายหน้าใส่ แต่แล้วเขาก็เบิกตากว้างเมื่อหันไปเห็นกลุ่มผู้หญิงสามสี่คนกำลังเดินคุยกันและมุ่งหน้ามาทางนี้

ฉันมองพวกนั้นสลับกับไลเซนทัสแบบงงๆ แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรเขาก็คว้าแขนฉันแล้วดึงให้เดินตามมา ไม่เดินสิ เรียกว่าวิ่งเพ่นเลยดีกว่า

“หลบเร็ว! ยัยอเวจี”

“เล่นอะไรของของนายเนี่ย เกิดอะไรขึ้น”

ไลเซนทัสไม่ตอบแต่ลากฉันเข้ามาในร้านขายตุ๊กตาแล้วพามาหลบอยู่ด้านหลังตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ยักษ์ที่เป็นสัญลักษณ์ของทางร้าน ฉันพยายามจะชะเง้อมองผู้หญิงพวกนั้นตามเขาบ้างเพราะสงสัยว่าเป็นใครและฉันรู้จักหรือเปล่า แต่เขาก็เอาแต่กดหัวฉันไม่เลิก แต่ตัวเองกลับคอยแอบดูพวกนั้นคนเดียว ระหว่างนี้สงครามตีมือแบบย่อมๆ ของเราสองคนเลยเกิดขึ้น

ในที่สุดเขาก็ยอมให้ฉันแอบส่องบ้างแล้วก็เห็นว่าผู้หญิงพวกนั้นเดินผ่านหน้าร้านแล้วเลี้ยวไปทางอื่นแล้ว ไอ้ดอกไม้ตัวแสบเดินออกไปยืนเท้าสะเอวสองข้างพลางชะโงกหน้ามองตามไล่หลังพวกนั้นไป ฉันตามออกมาก็เห็นว่าเขาถอนหายใจโล่งอก สีหน้าต่างจากเมื่อกี้สุดๆ

“เจ้าหนี้เหรอ”

“เออ เฮ้ย! จะบ้าเหรอ”

“แล้วทำไมต้องหนีด้วยล่ะ น้องมิราก็ไม่ได้อยู่ในนั้นซะหน่อย”

“หนึ่งในนั้นเป็นผู้หญิงคนก่อน เอ่อ...สักก่อนเนี่ยแหละจำไม่ได้ ฉันไปหลอกฟันเขามา”

O[]O!

“ฮะ?! นายไปหลอกฟะ...อุบ!

“เบาๆ!” ไลเซนทัสรีบเข้ามาล็อกตัวฉันจากทางด้านหลังโดยใช้มือปิดปากฉันเอาไว้แน่นจน ฉันได้แต่ส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอเท่านั้น ทรมานเหลือเกินจ้ะนายจ๋า TvT

“ใจเย็นๆ คือก็เกือบจะคบแล้วแหละ แต่ผัวเก่าเขามาแสดงตัวไง กล้ามเป็นมัดๆ แถมรอยสักเต็มตัวน่ากลัวฉิบหาย ฉันก็เลยแบบ...Let she go~” เขาอธิบายแต่ก็ยังไม่ยอมเปิดปากฉัน แถมยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งรัดฉันแน่นขึ้นไปอีก ฮ่วย! ฉันจะขาดใจตายอยู่แล้วนะไอ้บ้า

“อ่อยอั๋น!(ปล่อยฉัน!)” ร้องและพยายามดิ้นต่อไปค่ะ T_T

“เดี๋ยวปล่อย แต่ต้องตกลงกันก่อนว่าเธอจะไม่แหกปากอีก”

“อื้อ!” ฉันรีบพยักหน้ารับอย่างแรง ความจริงเมื่อกี้ไม่ได้อยากจะแหกปากประจานอะไรเขาหรอก ฉันแค่ตกใจเฉยๆ น่ะ

ไลเซนทัสลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมปล่อยแต่โดยดี ฉันรักษาสัญญาที่ให้ไว้เมื่อกี้แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรีบขยับออกห่างจากเขาโดยสัญชาติญาณปกป้องตัวเอง หมอนี่ทำแบบนี้มากี่รายแล้วล่ะเนี่ย หน้าตาก็ดีไม่น่าเป็นคนแบบนี้เลยนะ ตอนแรกที่เขาขู่จะปล้ำฉันก็ว่าน่ากลัวแล้ว พอได้รู้เรื่องนี้ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ บรึ๋ย~

ฉันต้องระวังเขาให้มากขึ้นแล้วล่ะ!

“อะไรๆ ไม่ต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย เดี๋ยวพ่อก็จับปล้ำให้หรอก”

นั่น!

“อย่ามาทำหื่นแถวนี้นะ ไอ้บ้า”

“ฮ่าๆ แถวอื่นได้ใช่มั้ย”

“ไม่ได้ทั้งนั้นแหละ! ฉันยอมช่วยนายแล้วนะอย่าลืมสิ TOT

“เออๆ รู้น่า”

“ว่าแต่นายจะหลบหน้าผู้หญิงที่นายพูดถึงทำไม ไหนว่าผัวเขามาตามคืนไปแล้ว บังเอิญเจอไม่ได้เหรอไม่เป็นไรหรอกมั้ง”

“ไม่ได้! เธอนี่ไม่เข้าใจจริงๆ ไอ้ฉันน่ะเลิก แต่ยัยนั่นดูท่าไม่อยากเลิกน่ะสิ นี่ฉันบริสุทธิ์ใจก็เลยบล็อกทุกช่องทางการติดต่อเลยนะ โชคดีที่ยัยนั่นไม่รู้ว่าบ้านฉันอยู่ไหน พูดตรงๆ ว่าฉันไม่อยากให้สามีผู้น่ากลัวของยัยนั่นตามมาทวงคนของเขาคืนอีกรอบหรอก แค่คิดก็เสียวไส้” ไอ้ดอกไม้ตัวดีพูดไปก็ทำหน้าสยองขวัญไปด้วย

“หน็อย กล้าพูดเนอะว่าบริสุทธิ์ใจ เข้าทางนายเลยไม่ใช่เหรอ จะสลัดผู้หญิงทิ้งล่ะสิไม่ว่า นิสัยเสีย!

“ถ้าฉันนิสัยดีกลัวว่าจะมีสาวติดมากกว่านี้น่ะสิ” ร่างสูงทำหน้าตากรุ้มกริ่มจนฉันนึกหมั่นไส้อยากจะข่วนใบหน้านั้นให้พังยับเยินกันไปข้าง

“เฮอะ”

“ใจหายใจคว่ำหมดเลยเมื่อกี้ ขอบคุณไอ้ร้านตุ๊กตานี่จริงๆ” ไลเซนทัสพูดพลางหันกลับไปยืนมองร้านขายตุ๊กตาด้วยแววตาเป็นปลื้มที่สุดเท่าที่จะปลื้มได้

“โอ๊ะ! O_O” จู่ๆ เขาก็อุทานออกมาแล้วลากฉันกลับเข้าไปในร้าน

“อะไรของนายเนี่ย” ลากไปลากมาอยู่ได้ เห็นฉันเป็นรถเข็นช็อปปิ้งหรือไงยะ TT_TT

ไลเซนทัสพาฉันมาหยุดอยู่หน้าบ้านตุ๊กตา เขาหยิบตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเหลือบเทาในชุดสูทรสีดำผูกไทด์สีแดงเลือดหมูขึ้นมาโชว์หราอยู่ตรงหน้าฉัน

“ยัยอเวจี เธอว่าตัวนี้น่ารักมั้ย”

“อือ ก็น่ารักดี” ว่าแต่ใจคอจะไม่เลิกเรียนฉันว่า อเวจี จริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย ย๊ากกกก~!

“ดีๆ น่ารัก” หนุ่มดอกไม้พึมพำ ดูเหมือนคำตอบของฉันทำให้เขาอารมณ์ดีอยู่ไม่น้อย ร่างสูงถือตุ๊กตาไว้ในมือหนึ่ง พลางหันไปสอดส่องสายตาหาอะไรบางอย่าง

และในที่สุดเขาก็เจอ...

อีตาดอกไม้ตัวแสบเดินไปยังราวแขวนเสื้อผ้าตุ๊กตาหมี ฉันยืนกอดอกรอเขาเลือกชุดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนักเขาก็เดินกลับมาพร้อมชุดลำลองของตุ๊กตาหนึ่งชุด เป็นกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินและเสื้อยืดสีขาวลายจุดสีฟ้าจางๆ ว่าแต่ทำไมหมอนี่นึกอยากจะเล่นตุ๊กตาขึ้นมานะ แล้วดูหน้าสิ บานเป็นจานบินแล้วนั่นน่ะ

“ไปจ่ายเงินกัน” เขาพยักหน้าแล้วเดินนำฉันไปที่เคาน์เตอร์ พอรับถุงใส่ของที่ซื้อทั้งหมดมาเขาก็เดินตามฉันที่ออกมาก่อนไม่กี่ก้าวมายังหน้าร้าน

“ไม่ยักรู้ว่านายชอบเล่นตุ๊กตาด้วย ทำไมไม่ซื้อไปหลายๆ ชุดล่ะ” ฉันถามแกมแซว

“ชุดเดียวก็ไม่รู้จะขยันเปลี่ยนให้หรือเปล่า...” เขาบอกพลางเก็บกระเป๋าสตางค์ก่อนจะยื่นถุงตุ๊กตามาให้ฉัน “เธอน่ะ”

“ฮะ?” ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแบบงงๆ นี่เขาซื้อให้ฉันเหรอ หรือว่าไง หรือว่าจะฝากไปให้สาวที่ไหน

“ฉันให้”

“ให้ทำไม เนื่องในโอกาสอะไร”

“ก็ในโอกาสที่เธอยอมเป็นแฟนฉันไง ^O^

“ตลกเหรอ เราเป็นแฟนปลอมๆ กันนายอย่าลืมสิ”

“แล้วไง ให้ไม่ได้เหรอ คิดว่าให้ปลอมๆ ก็ได้” น้ำเสียงเขาแปล่งๆ ไปเล็กน้อย แถมเขายังยัดถุงนั้นใส่มือฉันเองเสร็จสรรพ

คิดว่าให้ปลอมๆ แบบนี้ก็ได้เหรอ =_=^

“แต่...”

“ฉันยินดีให้เธอเรียกมันว่า ไลเซนทัสจูเนียร์คิดซะว่าเป็นตัวแทนฉันละกันนะ ฉันจะถือว่ามันเป็นลูกชาย เอาไว้ดูต่างหน้าเผื่อคิดถึงฉันเวลาไม่เจอน่ะ” เขาระบายยิ้มที่ทำให้ฉันแทบจะหยุดหายใจแล้วตายไปตรงนี้ ไหนจะประโยคบ้าๆ ชวนให้คิดไปเองนั่นอีก

แต่เดี๋ยวก่อน! ฉันจะตายไม่ได้

“ถึงยังไงเราก็...”

“ฉันให้ก็รับไว้เถอะน่า ตุ๊กตาน่ารักจะตายเธอจะทิ้งมันได้ลงคอเหรอ”

“ไม่ได้บอกว่าจะทิ้ง”

“งั้นเธอจะเก็บมันไว้ใช่มั้ย >_<

“นายนี่มัน…!

...อันตรายต่อหัวใจฉันซะจริงๆ เลย พ่อดอกไลเซนทัสจอมเจ้าเล่ห์

“เอาน่า ถือซะว่าเป็นตัวแทนของมิตรภาพที่ดีระหว่างเราสองคนไง คึๆ”

“กล้าพูดเนอะ นายเรียกการข่มขู่จะปล้ำฉันถ้าฉันไม่ยอมช่วยนายว่ามิตรภาพที่ดีเหรอ เฮอะ! ฉันอยากจะหัวเราะเป็นภาษาลิงบาบูน”

“ไหนหัวเราะให้ฟังซิ” ร่างสูงกอดอกทำหน้าตั้งใจรอฟัง แววตาวิบวับเป็นประกายคู่นั้นทำเอาฉันโกรธเขาไม่ลง

แต่จะบ้าหรือไง ใครจะไปหัวเราะเป็นภาษาลิงบาบูนได้ล่ะ ฉันก็พูดไปงั้นอะ เชอะ

เราสองคนเดินเล่นกันนิดหน่อย ไลเซนทัสลากฉันให้ไปช่วยเลือกผลไม้กลับไปฝากแม่ของเขา หลังจากนั้นเราก็กลับเพราะฉันไม่อยากดูหนังเท่าไหร่ เอาจริงๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากดูหรอก แต่เพราะฉันกลัวอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของตัวเองเหลือเกิน ต้องกลับมาฝึกวิชาควบคุมใจตัวเองใหม่ซะแล้วจะได้รับมือเขาได้

ฉันไม่อยากหวั่นไหวไปมากกว่านี้ กลัวผิดหวังเสียใจขึ้นมาแล้วจะกลายเป็นหมาแทนไม้กันหมาน่ะสิ!

“อย่าลืมเปลี่ยนชุดให้ฉันบ่อยๆ นะ” ไลเซนทัสบอกก่อนฉันลงจากรถ เขาพยักพเยิดหน้ามายังถุงตุ๊กตาในมือฉันแล้วขยิบตาให้หนึ่งทีตบท้ายด้วย

ค่ะ รู้แล้วว่าหล่อ ไม่ต้องโปรยเสน่ห์ใส่ฉันบ่อยๆ ก็ได้ นายจะอ่อยกันมากเกินไปแล้วนะไลเซน!

ฉันพยักหน้ารับส่งๆ ก่อนจะรีบลงมาจากรถ ฉันยังไม่ได้เข้าบ้านในทันทีแต่เดินมายังตึกฟิตเนสก่อน ก็ฉันบอกพี่ฟานว่าจะมาหานี่นา อีกอย่างนะ ฉันจะได้เล่าความจริงให้เขาฟังด้วย เขาจะได้ไม่เข้าใจผิดว่าฉันกับไอ้ดอกไม้นั่นมีซัมธิงกัน

พอเข้ามาในตึกฉันก็เดินด้อมๆ มองๆ สอดส่องสายตามองหาคนที่อยากเจอ นี่เดินจนจะทั่วแล้วนะเนี่ย ไปไหนของเขานะ...

“จ๊ะเอ๋!

“อุ๊ย! พี่ฟาน!” ฉันสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ คนที่ฉันกำลังตามหาตัวอยู่ก็โผล่ออกมาจากข้างตู้ล็อกเกอร์ ขวัญหนีดีฟ่อหมดเลยฉันเนี่ย นึกว่าผี TOT

“ทำไมมาเร็วล่ะ” ร่างสูงถามพลางยื่นมามือลูบหัวฉันเล่น เพราะแบบนี้สิน่าฉันเลยหลงเสน่ห์เขาเข้าเต็มๆ แต่เขาก็เห็นฉันเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น แถมเขายัง...เฮ้อ! ไม่พูดดีกว่า น้องก็น้องวะเอเวีย

“ก็ตอนแรกว่าจะดูหนังอะค่ะ แต่เกิดเรื่องนิดหน่อยเลยไม่ได้ดูแล้ว”

“อ๋อ กับ คนนั้นอะเหรอ” พี่ฟานยิ้มกริ่มเหมือนจะล้อฉันกลายๆ

“ค่ะ แต่ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะ! คือเรา...เราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“ใช่หรือเปล่าน้า...พี่ว่าเราไปหาที่นั่งคุยกันดีกว่า พี่ว่างพอดี”

“ค่ะ”

สุดท้ายเราสองคนก็มาจบลงที่ร้านเบเกอรี่ใต้คอนโดฯ ที่อยู่ติดกันนี้ พี่ฟานไม่อยากไปไหนไกลเพราะเขามีเทรนต่อตอนเย็นกลัวจะกลับมาไม่ทัน ฉันเลยเสนอว่าอยู่ตรงนี้แล้วกันใกล้บ้านฉันและใกล้ที่ทำงานของเขาดี เข้าท่าสุดแล้ว อีกอย่างฉันเองก็ขี้เกียจไปที่อื่นด้วยเหมือนกันแหละ

“เออ คืองี้พี่ฟาน ผู้ชายคนนั้นกับเอเวียรู้จักกันมาก่อนแล้วน่ะ แล้วเขาก็ให้เอเวียช่วยเป็นแฟนปลอมๆ ให้ เพราะเขาโดนผู้หญิงตามตื๊ออยู่ เรื่องมันก็ประมาณนี้แหละ” ฉันเล่าให้เทรนเนอร์สุดหล่อฟังขณะที่เขานั่งจิบกาแฟไปพลาง เขาสั่งเครปเค้กชาเขียวของโปรดฉันมาให้ด้วยแหละ น่ารักชะมัด >///<

“จริงเหรอ แต่พี่ว่า...พี่รู้สึกทะแม่งๆ ยังไงชอบกล” เขาทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะเหลือบมายังเจ้า ไลเซนทัสจูเนียร์ที่หัวโผล่ออกมาจากถุงกระดาษเล็กน้อย “เขาให้เหรอ”

“เอ่อ...ค่ะ แต่ไม่มีอะไรจริงๆ นะ” ฉันส่ายหน้ารัวๆ

“แล้วเราชอบเขาหรือเปล่า”

“เอ่อ...”

“ชัวร์”

“พี่ฟาน!

“ทำไมเราไม่ลองสารภาพความรู้สึกกับเขาไปล่ะ พี่ว่ามีโอกาสสมหวังสูงนะ”

ไปกันใหญ่แล้ว~

“ไม่หรอกค่ะ จริงๆ ก็เคยชอบแหละแต่ตอนนี้ไม่แล้ว” ฉันตอบเสียงเบาก่อนจะก้มลงจิบโกโก้เย็นในแก้วตรงหน้าแล้วพูดต่อ “อีกอย่างนะ เขาคงไม่ชอบคนอย่างเอเวียหรอกพี่ฟาน”

“เป็นพี่ ถ้าให้เป็นแฟนปลอมๆ พี่จะไม่ซื้อตุ๊กตาแพงขนาดนั้นให้หรอกนะ แถมถ่ายรูปคู่ลงเฟซอีก แค่แคปชั่นก็กินขาดแล้ว แม่ทูนหัว อิๆ”

“เขาก็ทำบังหน้าไปงั้นแหละ ส่วนไอ้ตุ๊กตานี่เขาบอกให้ไว้เป็นตัวแทนเขาน่ะ แต่เอเวียว่าคงให้เพราะเอเวียช่วยเขาล่ะมั้ง”

“พี่ว่าเขาจีบเราอยู่แน่ๆ ไอ้แฟนปลอมๆ อะไรนั่นมันข้ออ้างว่ะดูก็รู้”

“ไม่ใช่หรอกค่ะ” ฉันส่ายหน้าเป็นพัลวัน “รอบตัวเขามีแต่ผู้หญิงสวยๆ ทั้งนั้น เอเวียเทียบอะไรไม่ติดเลย เพราะงั้นเขาคงไม่มาจีบเอเวียหรอก”

“เรารู้ได้ไงว่าเขาชอบผู้หญิงพวกนั้น”

“พี่ฟานไม่รู้อะไร หมอนั่นเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยจะตาย เจอแต่ละทีไม่เคยซ้ำหน้าหรอก”

“แต่ก็ไม่เคยเปิดตัวลงโซเชียล”

“...”

“ใช่มั้ย?”

“ไม่รู้สิคะ แต่เขาไม่ได้เป็นแบบที่พี่ว่าแน่ๆ รับรอง!” ฉันตักเค้กเข้าปากพลางในหัวก็คิดเรื่องที่คนตรงหน้าพูดไปด้วย ไม่มีทางหรอกน่า ไลเซนทัสน่ะเหรอจะจีบฉัน

เฮ้อ~ ฉันมันก็แค่ไม้กันหมาของเขาเท่านั้นแหละ

“ทำไมล่ะ เอเวียของพี่นิสัยดีน่ารักจะตาย เอ...ว่าแต่ผู้ชายคนนั้นชื่ออะไรนะ”

“ไลเซนทัสค่ะ”

“ฮะ?!” กาแฟในปากพี่ฟานแทบจะพุ่งออกมา โชคดีที่เขายกมือขึ้นมาปิดปากไว้ทัน

“ชื่อแปลกใช่มั้ย ฮ่าๆ ๆ จริงๆ ชื่อของบรรดาพี่น้องเขาก็แปลกกันหมด ไฮเดรน ไลเซนทัส คัตเตอร์ เยอบีร่า สี่พี่น้องแห่งร้านดอกไม้ที่อยู่หมู่บ้านในซอยติดบ้านเอเวียไงคะ”

“ร้านดอกไม้? อ๋อ พี่นึกออกละ พี่เคยซื้อช่อดอกไม้จากที่นั่นไปให้รุ่นน้องตอนมันรับปริญญาอยู่ แต่พี่ว่าพี่คุ้นหน้าเขาอยู่นะ ปกติเขามาฟิตเนสหรือเปล่า”

“เอ่อ...น่าจะ”

“อืม...” พี่ฟานพยักหน้ารับ สายตาของเขามองเลยฉันไปเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ไม่นานเขาก็เลื่อนสายตากลับมาสบกับฉัน “ถ้าไม่คุ้นจากฟิตเนส ก็คงเป็นร้านนี้แหละ บ้านไอ้หมอนั่นอยู่แถวนี้ก็ไม่แปลกที่จะเจอหรอกเนอะ”

“ใช่ค่ะ” ฉันพยักหน้าเห็นด้วย

“แถมตอนนี้เขายังนั่งกินน้ำส้มอยู่ข้างหลังเราด้วย...” พี่ฟานบอกพลางส่งสายตาไปทางด้านหลังฉัน แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะหันไปดูเขาก็ห้ามซะก่อน “อย่าหันนะ เดี๋ยวเขารู้ตัวว่าเรารู้ตัว ลองนี่...”

“ยิ้มหน่อยดิ” คนตรงหน้าหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแกล้งถ่ายรูปให้ ฉันก็รับมุกทำเป็นนั่งโพสท่าอย่างดิบดี พี่ฟานถ่ายไปสองสามรูปก็หยุดแล้วยื่นโทรศัพท์มาให้

เขาพูดเสียงเบา “ลองดูว่าใช่ไหม”

ฉันรีบรับมาซูมดูทันทีแล้วก็เห็นไลเซนทัสนั่งอยู่โต๊ะถัดไปสามสี่โต๊ะด้านหลังฉันจริงๆ ด้วย O_O หมอนั่นตามฉันมาเหรอ หรือบังเอิญ หรือยังไง?!

“ใช่ไลเซนอะไรนั่นไหม”

“เอ่อ...ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับแบบลอยๆ เพราะยังตกอยู่ในอาการอึ้งอยู่ขณะส่งโทรศัพท์คืนให้เจ้าของ ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองจริงๆ หรือแค่คนหน้าเหมือน บ้าน่า! นอกจากหน้าเหมือนแล้วยังใส่ชุดเหมือนอีกเหรอ

“พี่ขอดูตุ๊กตาหน่อยได้เปล่า”

“คะ? อ๋อ เอาเลย” ฉันตอบทั้งที่ยังนั่งคิดไม่ตก พลางมือก็หยิบถุงตุ๊กตายื่นให้พี่ฟาน

เขาหยิบตุ๊กตาออกมาจากถุงแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “น่ารักดีนะ เข้ากับเอเวียดีพี่ว่า”

“ค่ะ ก็น่ารักอยู่หรอก”

“เฮ้ย...มาว่ะ”

“คะ?” ฉันเลิกคิ้วงงเพราะไม่เข้าใจสิ่งที่พี่ฟานพูด จนกระทั่ง...


“อะแฮ่ม! เอ่อ ขอโทษนะครับ ช่วยวางลูกชายผมลงด้วย”


 
 
 
 
 
 
 
 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk

พี่รองไลมันร้ายนะคะหัวหน้า!!!
งือออออ หายไปนานเลยยยย คิดถึงเค้ามั้ยยยย 55555
คิดถึงหนุ่มๆ ดอกไม้ทั้งสี่หรือเปล่า?
ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ขอโทษจริงๆ TT_TT
ตอนนี้ปิดเทอมละ เจอกันบ่อยขึ้นน้าาา
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ เจอกันตอนหน้าจ้า <3

 
1 คอมเม้นท์ คือล้านกำลังใจให้ไรท์น้า
ขอบคุณงับ
 
|||
 
 


มุมแอบขายของ
 


BITE ME! if you dare 'ปักษา'
เกลียดพี่เหรอ กัดพี่สิ
ถ้าไม่กัดพี่จิกนะ เคป่ะน้อง?”

 
  

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #616 rainbonpink (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 17:26
    เฮ้ย มาว่ะ พี่ติมเย็นมาแล้วว่ะ //ล้อเล่งงง รอค่า
    #616
    1
  2. #615 P' P (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 13:43
    จีบก้บอกว่าจีบค่ะพี่รอง อย่าเนียนๆ
    #615
    0
  3. #614 noowiwie (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 22:46
    555555555 ชอบคู่นี้จริงๆ
    #614
    0
  4. #613 FLORA(พฤกษา) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 11:44
    คิดถึงงงงง โม้เม้นคู่นี้อย่างมุ้งมิ้งอะดีต่อจายยยยย มาต่อเร็วๆนะคร้าาาาา
    #613
    0
  5. #612 แคสเติ้ลจี ★ ออมสิน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 07:01
    เป็นตุเป็นตะ 55555 ผู้ชายอะไรวะ แหม
    #612
    0
  6. #611 meeminn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 21:40
    อยากอ่านแล้วน้าาาา
    #611
    0
  7. #610 แคสเติ้ลจี ★ ออมสิน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 08:50
    ไอมิสยู *---*
    #610
    0
  8. #609 0992291240 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 07:34
    คิดถึงมากค่าาาา มาต่อเร็วนร้าๆๆ
    #609
    0