◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 23 : - (Lisianthus) Chapter 4 เฉไฉ สไตล์พี่รอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ส.ค. 60


Lisianthus
Chapter 4

- เฉไฉ สไตล์พี่รอง -

 

 

 

 

  

 

 

       ตื้ดดดด~ ตื้ดดดด~ ตื้ดดดด~

        เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนหลังจากไปอาบน้ำมา ใครโทรมาดึกดื่นป่านนี้เนี่ย จำได้ว่าตอนฉันออกไปอาบน้ำมันประมาณเกือบๆ ห้าทุ่ม ซึ่งตอนนี้ก็น่าจะห้าทุ่มกว่าแล้ว เวลาพักผ่อนนี่ไม่รู้จักหรือไงนะ

        ฉันบ่นในใจแต่ก็รีบเดินมาหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงนอนขึ้นมาดูชื่อ

        ‘084-88418xx’

        เบอร์แปลก?

        ฉันไม่ค่อยชอบรับโทรศัพท์ของเบอร์ที่ไม่รู้จักเท่าไหร่ ยิ่งเวลาดึกดื่นด้วยแล้วอาจจะเป็นพวกโรคจิตก็ได้ แต่ตาต้าเคยด่าฉันไปรอบนึง นางบอกว่าถ้าเกิดเพื่อนจะเป็นจะตายแล้วใช้เบอร์คนอื่นโทรมาขอความช่วยเหลือจะทำยังไง หลังจากนั้นฉันก็เลยเปลี่ยนนิสัยตัวเองนิดหน่อยรับก็ได้

        “สวัสดีค่ะ”

        (พิซซ่ามั้ยครับ) เสียงทุ้มฟังดูคุ้นหูยังไงชอบกลถามมาตามสาย ฉันว่าแล้วโรคจิตจริงๆ ด้วย

        “เก็บไว้กินเองเถอะ” ฉันบอกและกำลังจะวางสาย ทว่า

        (เฮ้ยๆ! อย่าเพิ่งวางสิยัยอเวจี)

        อเวจี? อะอะไรนะ?!

        “นายใคร นายเป็นใคร” ฉันถามเสียงอึกอัก รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรคุยต่อ แต่ว่าหมอนี่ต้องรู้จักฉันแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่แกล้งเรียกชื่อฉันเพี้ยนแบบนั้นหรอก เอเสียงเหมือนใครนะ คุ้นมากเลยแฮะ

มันเหมือน

        (แฟนเธอไง)

        “ไลเซนทัส! O_O” ฉันเผลอร้องเรียกชื่อเขาออกมาเสียงดังเมื่อจังหวะที่เขาเฉลยนั้นเป็นช่วงเดียวกับที่ฉันนึกขึ้นมาได้ว่าคุ้นเสียงนี้มาจากไหนพอดี แล้วฉันก็ถามสูง “นายเอาเบอร์ฉันมาได้ไงเนี่ย”

        (ฮะๆ ออสติน น้องเธอไม่ได้บอกเหรอว่าเจอฉันเมื่อเย็น) เขาตอบขำๆ

        ไอ้บอกน่ะบอก แต่บอกไม่หมดน่ะสิ! ฉันอยากจะไปเคาะห้องเรียกแกออกมาข่วนหน้าจริงๆ เลยไอ้น้องชายตัวดี กล้าดียังไงเอาเบอร์พี่สาวตัวเองไปให้ผู้ชายเนี่ย กรอดดดด~

        “ก็เห็นพูดอยู่ แล้วนี่นายคงไม่ได้บอกเรื่องที่เรา

        (เปล่า)

        “แล้วมีธุระอะไรถึงโทรมาดึกดื่นแบบนี้”

        (คิดถึง ลงมาหาหน่อยสิ) เขาบอกเสียงอ้อน ให้ตายเถอะ ทำไมใจฉันต้องสั่นกับน้ำเสียงของเขาด้วยนะ เชื่อมั้ยว่าตอนนี้ฉันจินตนาการหน้าของเขาออกเลยล่ะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้หญิงมากมายถึงได้ตกหลุมรักเขา แต่ฉันรู้ทันหรอกน่า นี่มันเป็นแค่กับดักเท่านั้นแหละ

ผู้ชายอย่างไลเซนทัสน่ะลูกไม้เยอะจะตายไป

        “ว่าไงนะ”

        (หูตึงอีก ฉันอยู่หน้าบ้านเธอเนี่ย มีเรื่องอยากคุยด้วย)

        ฉันเบิกตาโพลง ใจหนึ่งก็คิดว่าเขาล้อเล่น แต่อีกใจก็คิดว่าอาจจะจริง ขาเจ้ากรรมก็เลยเดินมาเปิดม่านหน้าต่างห้องนอนดูอย่างรู้งาน พอดีห้องนอนฉันอยู่ฝั่งหน้าบ้านน่ะ

        สิ่งที่ฉันเห็นทำให้ฉันตกใจยิ่งกว่าไลเซนทัสโทรมาซะอีกเขายืนอยู่หน้าบ้านฉันจริงๆ!

        ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมามองเหมือนรู้อยู่แล้วว่าฉันต้องมาดูตรงหน้าต่าง เขาส่งยิ้มกวนประสาทมาให้แล้วชูโทรศัพท์ขึ้นโบกไปมา ก่อนจะชักมือกลับที่เดิม

        (เพิ่งอาบน้ำเสร็จเหรอ เซ็กซี่จัง >_<) เสียงที่ดังออกมาจากโทรศัพท์ทำให้ฉันรีบปิดม่านด้วยความรวดเร็ว ฉันลืมไปสนิทว่าตัวเองอยู่ยังไม่ได้แต่งตัว ตอนนี้ก็เลยมีแค่ผ้าขนหนูกระโจมอกอยู่เท่านั้น

        “ไอ้บ้า!

        (รีบแต่งตัวแล้วลงมาเร็วเข้า ฉันจะรอ) เขาบอก

        “คุยทางนี้ก็ได้ ทำไมฉันต้องลงไปด้วย”

        (ฉันไม่ชอบคุยโทรศัพท์)

        “แล้วรู้ได้ไงว่านี่ห้องฉัน”

        (ออสตินไง)

        “มีอะไรอีกมั้ยที่มันลืมบอก” ฉันกัดฟันถาม

        ไอ้ออสตีนนนน~ ไอ้น้องชั่ว ไอ้น้องขายพี่ ฮือๆ ๆ หมอนี่มันโรคจิตบ้ากามไม่รู้หรือไง นายกำลังทำให้ฉันตกที่นั่งลำบากรู้มั้ยไอ้น้องรัก TOT

        (อย่าทำเสียงงั้นเซ่ ยัยอเวจี)

        “เอเวีย แม่ฉันตั้งชื่อว่าเอเวีย”

        (ก็มุ้งมิ้งแบบคนเป็นแฟนกันไง คือเขาก็ต้องมีชื่อเรียกเฉพาะใช่มั้ยล่ะ)

        “มุ้งมิ้งพ่องงงง!” ฉันตอบกลับทันควัน อเวจีที่เป็นนรกเนี่ยนะมุ้งมิ้ง เฮอะ ใช้ขี้เล็บคิดหรือไง

        (จุ๊ๆ พ่อผมนอนแล้วครับ)

        “มีอะไรว่ามา เร็วๆ เข้า”

        (ไม่คุยในนี้ ต้องมาเจอหน้า) เขาบอก

        “ไม่!

        (ฉันไม่ลากเธอไปปล้ำตอนนี้หรอกน่า แต่ถ้าเธอไม่ลงมา ฉันบุกเข้าไปฉุดแน่ หึๆ) เขาหัวเราะด้วยน้ำเสียงโรคจิตที่ฉันได้ยินแล้วขนลุกซู่ ไม่รู้จะหาคำด่าไหนให้เหมาะสมกับไอ้ดอกไม้หื่นกามนี่ดี เหอะ

        “เออๆ รอแป๊บนึง แค่นี้นะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงรำคาญเต็มที่ บ้าจริง มันใช่เวลาต้องมาทำอะไรแบบนี้มั้ยเนี่ย

        (เดี๋ยว!...) คนปลายสายส่งเสียงดัง

        “อะไรอีก”

        (ยุงกัดอะ เอายาฉีด ยาทา หรือยาอะไรก็ได้ที่ไล่ยุงมาให้หน่อยดิ)

        ติ๊ด!

        ฉันกดตัดสายทิ้งทันทีที่เขาพูดจบ ข่มขู่ฉันแล้วยังจะมาเรื่องมากอีก ใครมีวิธีจัดการหมอนี่บอกฉันหน่อยเถอะจะเป็นพระคุณอย่างมาก ฉันจะรับมือเขาไหวหรือเปล่าเนี่ย หัวใจเจ้ากรรมก็ตุ้มๆ ต่อมๆ ทุกครั้งเวลาอยู่กับเขา โอ๊ยยยย~

        สามนาทีในการแต่งตัวแบบรีบๆ ของฉันหมดไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดฉันก็ลงมาข้างล่างในสภาพผมเปียกหมาดๆ ยังไม่แห้งดีกับเสื้อยืดตัวโคร่งของน้องชายที่มันไม่ใส่แล้ว พร้อมทั้งกางเกงผ้าผ้าสั้นใส่สบาย นี่แหละชุดนอนประจำของฉัน เวลานี้แบบนี้ทั้งบ้านมีแค่ฉันที่ยังไม่นอน แม่น่ะนอนเร็วเป็นปกติ สามทุ่มก็เฝ้าพระอินทร์แล้ว น้องชายก็เด็กอนามัย สี่ทุ่มครึ่งละครหลังข่าวจบแล้วรีบเข้านอน

        ฉันเดินหน้ามุ่ยมาเปิดประตูบ้าน ไลเซนทัสยิ้มดีใจเมื่อเห็นฉันออกมา เขาลุกขึ้นจากขอบอิฐที่ก่อสูงขึ้นมาจากพื้นเป็นบล็อกสำหรับปลูกต้นไม้ริมรั้วแล้วเอามือปัดก้นสองสามที

        “ยากันยุงอะ” ไลเซนทัสแบมือ

        “ไม่มีนายมีธุระอะไรก็รีบๆ พูด ฉันง่วงแล้ว” ฉันเร่งทั้งๆ ที่ความจริงยังไม่ง่วงเลยแม้แต่น้อย

        “อะไรวะ ไม่สวยแล้วยังใจร้ายอีก” เขายู่หน้าอย่างผิดหวัง

        “ขอบคุณสำหรับคำชม” ฉันก้มหัวรับก่อนจะยิ้มกวน ไม่ใช่ว่าสิ่งที่เขาอยากได้ไม่มีหรอก แต่ฉันอยากแกล้งเขามากกว่า ให้โดนยุงกัดตายไปเลยยิ่งดี ชิ!

        “เอาล่ะๆ คือพรุ่งนี้วันอาทิตย์”

        “ทำไม” ฉันถามเมื่อเห็นว่าเขาเงียบไปไม่ยอมพูดต่อ

        “มันก็เป็นวันครอบครัวไง”

        “แล้วมันยังไงล่ะ” ฉันเริ่มขมวดคิ้วเมื่อคนตรงหน้ายังไม่ยอมเข้าประเด็นสักที ยุงเริ่มมาป้วนเปี้ยนฉันอีกคนแล้วเนี่ย มีหวังอยู่นานกว่านี้อีกห้านาทีได้นอนคันยิบๆ ทั้งคืนแน่เลย

        “ฉันว่าเราควรไปเดตกัน” เขาบอกแล้วยิ้มตามสไตล์ แต่ฉันนี่อึ้งไปแล้ว

        ดะเดต!!!

        “เอ่อ

        “นะ”

        “ไหนว่าวันครอบครัวไง เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ” ฉันพยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ไม่ให้เขาจับได้ว่าฉันกำลังใจสั่น เส้นเสียงสั่น ตัวสั่น ถึงจะแอบดีใจก็ตามที TOT

        “เอ้า! แฟนก็เหมือนครอบครัวแหละน่า”

        “ไม่ใช่แฟนจริงๆ สักหน่อย ก็แค่อุปโลกน์ขึ้นมาแหกตากิ๊กนายเท่านั้น” ฉันว่า

        “ถึงไม่ใช่ตัวจริง ก็ต้องแกล้งทำให้เนียนๆ สิ แบบเราต้องสวีทกันบ้างอะไรบ้าง ไม่อย่างนั้นน้องมิราจะเชื่อเหรอ” อะไรของเขาเนี่ย ตอนแรกไม่เห็นบอกเลยว่าต้องไปเดตด้วยน่ะ คุณหลอกดาวนี่หว่า

        “เอ่อเมื่อกี้นายบอกว่า ควรไป งั้นฉันไม่ไปก็ได้ใช่ป่ะ”

        “เอาใหม่เราต้องไปเดตกัน” เขาแก้

        “แบบนี้ก็ได้เหรอ TT_TT

        “เอาไง จะเดตหรือจะยอมให้ปล้ำ”

เขาเริ่มทำหน้าเจ้าเล่ห์พลางขยับเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น ฉันเห็นท่าไม่ดีก็เลยรีบยกมือขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้แล้วถอยหนี ซึ่งอาการนี้ดูจะเรียกเสียงฮาจากเขาได้มากเลยล่ะ

“ฮ่าๆ ๆ กลัวขนาดนั้นเลยเหรอ”

“รักมากอยากอยู่ใกล้มั้ง ถามได้ ใครไม่กลัวก็ประสาทแล้วล่ะ -0-

“เหรอ งั้นผู้หญิงคนอื่นคงประสาทกันหมด มีแต่คนชอบ” ไลเซนทัสหยุดพูดแค่นั้นก่อนจะแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากล่างแบบที่เคยทำ เขามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ จนฉันลอบกลืนน้ำลายลงคอ หวังว่าหมอนี่คงไม่ทำอะไรฉันหรอกนะ

“อโอเคๆ ฉันไปกับนายก็ได้ พอใจยัง” ฉันบอกแล้วถือโอกาสถอยหนีอีกก้าว โชคร้ายที่คราวนี้หลังฉันชนกับประตูรั้วบ้านตัวเองแล้ว เวรกรรมอะไรของเอเวียเนี่ย อยู่กับหมอนี่สองคนทีไรเหตุการณ์ลงเอยแบบนี้ทุกที สามครั้งแล้วนะ!  โฮกกกก~

“พอใจมากกกก~” เขาลากเสียงยาวแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม “เธอนี่น่ารักจริงๆ สมแล้วที่เป็นแฟนฉัน”

“แล้วถ้าฉันไม่น่ารักล่ะ จะเหมาะสมเป็นแฟนนายหรือเปล่า” ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันถามออกไปแบบนั้น อาจจะเป็นความรู้สึกลึกๆ ที่ฉันพยายามปิดมันเอาไว้ เก็บมันไว้ให้ลึกที่สุดล่ะมั้ง

“ห๊ะ?!” เขาเลิกคิ้วสูงไม่เข้าใจคำถาม

“เอ่อช่างเถอะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันไปนอนนะ” ฉันบอกแล้วหมุนตัวไปเปิดประตูรั้ว

“เอเวีย” เสียงทุ้มของไลเซนทัสดังขึ้นเรียกให้ฉันต้องหันกลับมาอีกครั้งแล้วเราก็สบตากันพอดีฉันชะงักไปราวกับต้องมนตร์สะกด แต่แล้วเสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้งดึงฉันให้กลับสู่โลกความจริง “ฝันดีนะ ^_^

ร่างสูงยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินจากไป

โลกความจริงเหรอ?

นี่มันความฝันต่างหากล่ะ! ความฝันชัดๆ มันไม่ใช่ความจริง ฉันต้องเผลอหลับไปแล้วฝันถึงเขาแน่ๆ เพราะเขาไม่มีทางยิ้มแบบนั้นให้ฉันหรอก

ฉันหลับตาปี๋แล้วลืมตาพรึบขึ้นทว่ากลับพบตัวเองยืนอยู่ที่เดิม ฉันไม่ได้ฝัน แต่มันคือความจริง O_O นี่ฉันคิดบ้าอะไรเนี่ย อย่าลืมสิว่ามีความจริงอีกอย่างที่ฉันต้องย้ำกับตัวเองตลอดเวลาฉันมันก็แค่แฟนหลอกๆ ของเขาเท่านั้นแหละ

เธอไม่ใช่ตัวจริงสักหน่อย เอเวีย

 

 

 

วันรุ่งขึ้น...

Lisianthus’s part

 

        “วิ้ววว~

เช้านี้ผมเดินผิวปากลงมาจากชั้นสองอย่างอารมณ์ดี วันนี้ไม่ใช่วันพิเศษอะไรของผมหรอก แต่จะเรียกว่าพิเศษก็ได้แหละมั้ง เพราะผมมีนัดกับคนพิเศษไงล่ะ ^O^

ถึงแม้ยัยเอเวียจะถูกผมบังคับให้มาเป็นแฟนปลอมๆ ก็ตาม แต่น่าแปลกที่ยัยนั่นทำให้ผมอารมณ์ดีได้จนเผลอคิดไปว่าถ้าเธอเป็นแฟนจริงๆ ของผมก็คงจะน่ารักพิลึกดี

ทำไมน่ะเหรอ?

หนึ่ง ยัยนั่นเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ไม่อยากอยู่กับผมสองต่อสอง(ไม่ต้องคิดต่อ)

สอง ยัยนั่นเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมแกล้งแล้วรู้สึกสนุกที่สุดเท่าที่เคยแกล้งมา

สาม ยัยนั่นเป็นผู้หญิงคนเดียวที่แสดงออกชัดเจนว่ากลัวผมจนเคยวิ่งหนีหางจุกตูดเลยน่ะสิ! ตลกชะมัด

“ฮะๆ ๆ” ผมหลุดขำออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

เมื่อกี้ผมส่งข้อความไปบอกเอเวียว่าจะไปรับที่บ้านตอนสิบโมง ซึ่งเมื่อวานผมทำการยืมรถพี่ไฮเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนแรกเขาจะไม่ให้เพราะนัดหนูแพมไปเที่ยว โชคดีที่พ่อต่อเดินมาพอดีเลยให้พี่ไฮยืมรถ เออแล้วทำไมผมไม่ใช้รถพ่อเนี่ย ต้องมายืมพี่ไฮ แล้วพี่ไฮยืมพ่ออีกทอดทำไม =_=

“แม่เห็นพ่อดอกไลเซนทัสอารมณ์ดีตั้งแต่เมื่อวานแล้ว มีข่าวดีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ” แม่บุษที่กำลังจัดโต๊ะอาหารเช้ากับคัตเตอร์หันมาถามแล้วยิ้มกริ่ม

“นั่นสิ เมื่อกี้ก็หัวเราะคนเดียว ท่าจะบ้า!” ไอ้ตัวแสบที่เดินมาติดๆ กันกับผมหันมาเน้นเสียงคำว่า บ้า ใส่หน้าผมแล้วเดินเลยไปนั่งประจำที่

“หน็อย ไอ้เยอ คดีเก่ายังไม่จบดี อย่าริอาจกวนตีนฉัน” ผมบอกเสียงคาดโทษแล้วเดินมานั่งเก้าอี้ของตัวเองก่อนจะหันไปตอบที่แม่บุษถามเมื่อกี้ “ไม่รู้ว่าดีหรือเปล่าครับแม่บุษ”

“ผมว่าต้องดีแน่เลยครับ ไม่งั้นเมื่อคืนพี่รองจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียวหลังกลับจากหน้าหมู่บ้านได้ไง” คัตเตอร์พูดเป็นเชิงแซว

นี่เมื่อคืน

“แกไม่ได้ขึ้นไปนอนแล้วเหรอ” ผมหันไปถามอย่างแปลกใจ

เมื่อคืนก่อนที่ผมจะไปหายัยตัวแสบเอเวีย ผมสวนกับคัตเตอร์ที่เพิ่งเดินไปล็อกประตูรั้วแล้วกลับเข้ามา พอมันถามว่าผมจะไปไหน ผมก็เลยตอบไปว่าหน้าหมู่บ้าน

“ผมลืมหนังสือน่ะครับก็เลยออกจากห้องจะลงมาข้างล่าง แล้วก็ทันเห็นพี่รองเดินยิ้มกลับเข้าห้องพอดี” น้องชายบอกก่อนจะขยับเก้าอี้ของตัวเองออกเพื่อนั่งลง เป็นจังหวะเดียวกับที่พ่อต่อแล้วก็พี่ไฮเดินมาถึงโต๊ะอาหารพอดี

“คุยอะไรกันอยู่เหรอ” พ่อต่อถาม

“ก็ลูกคนสองน่ะสิ ดูอาการแปลกๆ” แม่บุษเป็นคนตอบ

“ใช่ๆ อาการเป็นไงไหนบอกหมอซิ” ไอ้เยอเอียงคอถามแล้วทำหน้าตากวนตีน มันน่าตบกระบาลให้ลิ้นจุกปากจริงๆ เลย

“ไม่มีอะไรมากหรอกครับพ่อต่อ ก็เห็นแม่บุษชอบบ่นว่าผมไม่คบใครจริงจังสักที” ผมบอกแล้วพลันหน้าของยัยอเวจีตอนกลัวผมลอยเข้ามา จนผมต้องรีบไล่ภาพนั้นออกจากหัวไปก่อนจะหลุดขำออกมาอีก

“นี่หมายความว่า” แม่บุษค่อยๆ คลี่ยิ้ม ดูเหมือนแม่จะเดาทางผมออกนะเนี่ย

“ก็กำลังพยายามจริงจังอยู่ครับ” ผมตอบเสียงเบา ยอมรับว่าแอบเขินเล็กๆ จนต้องหยิบช้อนขึ้นมาเขี่ยข้าวในจานตรงหน้าเล่นเลยล่ะ

เออๆ ผมสารภาพก็ได้ว่าจริงๆ แล้วผมกำลัง จีบยัยนั่นอยู่ คนอะไรมึนชะมัด ไม่รู้ตัวเลยอะ น่าจับมาตีจริงๆ เลยให้ตายสิ รู้มั้ยว่าน้องมิราไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ผมปฏิเสธ แต่เมื่อวานผมพยายามเริ่มตัดความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นเหมือนกัน เริ่มจากตอบแชทช้า และไม่คุยหยอกเล่นเหมือนแต่ก่อน

จะว่าผมนิสัยไม่ดีก็ได้นะ แต่นั่นมันชีวิตเมื่อก่อนของผมจริงๆ ก่อนหน้าเมื่อวานแค่วันเดียวด้วย ผมเห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นของเล่นแบบที่แม่บุษเคยเตือนเอาไว้ แต่ผมเจ้าชู้เพราะยังไม่เจอใครที่ใช่และลงตัวนี่ ส่วนตอนนี้น่ะ

โฮ้ย! เขินว่ะ พูดใหม่ได้ป่ะ ไม่เขินเล็กแล้วแต่เขินใหญ่มาก -///-

“แกเขินนิ่งๆ แบบฉันไม่เป็นเหรอ ข้าวหกเลอะเทอะหมดแล้ว” พี่ไฮเอื้อมมือมาล็อกมือผมเอาไว้ และนั่นก็ทำให้ผมเงยหน้าจากจานข้าว(ที่จริงๆ ไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย)ขึ้นมามองหน้าสมาชิกในบ้านเรียงคน

เริ่มจากแม่บุษ พ่อต่อ คัตเตอร์ แล้วก็เยอบี ทั้งสี่คนยิ้มแบบแปลกๆ จ้องผมเป็นตาเดียว พี่ไฮเองก็เหมือนกัน เพียงแต่คนนี้ไม่ยิ้มแถมยังนิ่วหน้าอีกด้วย

“อ่าเอ่ออื้อหืออออ~ นี่มันทอดมันของโปรด *O*” ผมแสร้งเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นทอดมันที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยในจานอาหาร

“เฉไฉไปเรื่อย แต่แม่มีความสุขจังที่ได้ยินแบบนี้ คิดได้ก็ดีแล้วนะลูก” แม่บุษบอกกลายๆ โล่งอกที่ผมกลับตัวกลับใจ

“ใครหน้อ~ ผู้หญิงโชคร้าย” เยอบีพูดลอยๆ

“ผมว่ามีบางคนยังคิดไม่ได้นะแม่บุษ” ผมบอกพลางส่งสัญญาณผ่านสายตาไปให้น้องเล็กหยุดพูด

“ผู้หญิงคนนั้นอยู่หน้าหมู่บ้านเราเหรอครับ” คัตเตอร์ถามขณะที่เอื้อมมือไปตักทอดมันมาให้ผมเพราะรู้ว่าตำแหน่งผมตักไม่ถนัดนัก

“เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าพี่เอเวีย” เยอบีร้องขึ้นพร้อมด้วยอาการตกใจแบบเว่อร์วังอลังการ มันเหลือกตากว้างมองมาที่ผมแล้วยกมือขึ้นไปปิดปาก

ติ๊ดๆ!

เสียงข้อความของผมดังขัดขึ้นพอดี ผมรีบล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วเปิดออกอ่าน

 

‘Avia’

11 โมงได้มั้ย ขอช่วยงานแม่ก่อน

 

“เออ” ผมพูดเบาๆ พลางพิมพ์คำที่พูดตอบกลับไป แต่ไม่คิดว่าความเงียบบนโต๊ะอาหารนี้จะทำให้ทุกคนได้ยินกันหมด

“นี่พี่เอเวียจริงเหรอเนี่ย!” เป็นเสียงแหกปากของเยอบีร่าอีกครั้ง ผมรีบเงยหน้าขึ้นไปถลึงตาใส่มันทันทีพร้อมกับที่นิ้วกดปุ่ม Send

“ว้าวววว~” แม่บุษร้องด้วยเสียงประหลาดใจปนดีใจ

ตายล่ะ! แม่บุษสนิทกับน้าออม แม่ยัยนั่นด้วยนี่หว่า TOT

“เอ่อผมว่าเรากินข้าวกันดีกว่า” ผมบอกพลางเก็บโทรศัพท์มือถือเข้าที่เดิมแล้วทำเนียนตักข้าวเข้าปาก โดยไม่สนว่าคนอื่นๆ กำลังสนใจประเด็นบนโต๊ะอาหารของเช้าวันนี้มากเป็นพิเศษ

“ถึงว่าสิ วันนี้แต่งตัวหล่อผิดปกติ” เสียงพี่ไฮแว่วมาเข้าหู

“หล่อเป็นปกติต่างหาก” ผมรีบออกตัวหันไปแก้ให้พี่ชายคนโตพร้อมทั้งใช้นิ้วโป้งชี้เข้าหาตัวเองด้วย

ผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิดปกติสักหน่อย แค่เชิ้ตแขนยาวพับแขนถึงข้อศอกที่ผมใส่อยู่ตอนนี้มันเป็นตัวใหม่ที่ซื้อมาแล้วยังไม่ได้ใช้เท่านั้นเองมือมันหยิบไปโดนน่ะ เปล่าตั้งใจเลือกเลยจริงๆ 

 

 

 
 
 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk

เขินแรงจังพ่อดอกไลเซนทัสสสสสส อือเฮื่อออออ >///< 
ยังไงมันก็ซึนทั้งคู่นั่นแหละว่ามั้ย ฮ่าๆ
ช่วงนี้จะเจอกันบ่อยขึ้นนะคะ
บอกแล้วว่าจะพยายามอัปบ่อยขึ้น งดดอง อิอิ

ถ้าใครจะหาปมอะไรจากเรื่องนี้บอกเลยว่ายาก ไม่มี ฮาาาาาา
คือซีรีย์ร้านดอกไม้นี้มายตั้งใจแต่งให้เป็นฟีลกู๊ด
ชิลๆ อ่านแล้วขำไปวันๆ ไม่เครียด ตามชื่อเรื่องภาษาไทยที่เพิ่งคิดได้เมื่อตอนที่แล้ว...
รักใสๆ ของนายดอกไม้ทั้งสี่ #เลี่ยนไป เกือบจะรักใสๆ หัวใจสี่ดวง ฮ่าๆ ๆ ๆ

บอกเลยว่าเรื่องพี่ไฮคือดราม่าสุดๆ ของซีรีย์แล้ว นอกนั้น...อย่าหวัง #ลั่น
แหม มันก็มีอามณ์หม่นบ้างแต่ไม่หนักหน่วงเท่าพี่ไฮกะหนูแพมแล้วล่ะ
ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่าาาาาาา
รักคนอ่านทุกคนเหมือนเเดิม เพิ่มเติมคือม๊ากมาก จุ๊บๆ
 
1 คอมเม้นท์ คือ ล้านกำลังใจให้ไรท์อัปนิยายน้า
ขอบคุณค่าาาา(ขอหลายๆ ล้าน)
 
|||
 
     
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #605 EXO.BT.G7 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 23:57
    แหมมมม เขินไม่เก็บอาการเลยนะจย้าาา 5555 ข้าวหกเลอะเทอะหมด
    #605
    0
  2. #604 Tim_ThanidaVimol (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 08:09
    พี่รองไลเขินเหรอออ
    ปล.นางรุกแรงมากกกก
    ตอนหน้าจะรุกไงต่อ
    ลุ้นนนน?
    พี่มายด์สู้ๆค่าาา
    ปั่นๆๆ
    #604
    0
  3. #602 P' P (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 12:10
    ทำไมพี่รองถึงเขิลน่ารักขนาดนี้~~~
    #602
    0
  4. #601 แคสเติ้ลจี ★ ออมสิน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 15:28
    พี่รองไล 555555 ทำไมพี่อ่อยแรงจังเลยค่ะ มีความเขินจนข้าวเลอะ เวอร์วังจริงๆ 55555555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 กรกฎาคม 2559 / 15:36
    #601
    0
  5. #600 FLORA(พฤกษา) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 10:57
    รองไล จะเขิลอะไรเบอร์นั้น ตลกพี่ไฮ เขิลนิ่งๆ คืออะไรอะพี่555555
    #600
    0
  6. #599 meeminn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 10:36
    พ่อดอกไลเซนทัสเขินหนักมากกก 
    #599
    0
  7. #598 κoтoκɴ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 21:42
    นั่งรอเลยงับบบ ????
    #598
    1
    • #598-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 23)
      24 กรกฎาคม 2559 / 22:36
      ฝันดี พรุ่งนี้เจอกัน 555555555555555555
      #meโดนถีบ
      #598-1