◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 22 : - (Lisianthus) Chapter 3 เอเวียตัวร้ายกับนายดอกไม้หื่นกาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ส.ค. 60

Lisianthus
Chapter 3

- เอเวียตัวร้ายกับนายดอกไม้หื่นกาม -





  



        “นี่ เอเวีย แกแน่ใจนะว่าจะไม่บอกฉันก่อนจริงๆ น่ะ”

        ตาต้าถามพร้อมกับถึงแขนเสื้อนักศึกษาของฉันยิกๆ ขณะที่เราสองคนเดินกลับมายืนอยู่ที่หน้าร้านอาหารซึ่งมีไลเซนทัสกับน้องมิราอยู่ในนั้น

        “เออ~ แน่ใจ ไม่บอก” ฉันตอบเพื่อนแต่สายตากำลังเล็งไปยังเป้าหมายทั้งสองคน

        “ก็ได้ๆ เอาไงเอากัน” ตาต้าทำท่าทางอิดออดเล็กน้อย ฉันกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะย่างสามขุมนำเพื่อนรักเข้ามาภายในร้าน

        ไลเซนทัสเหลือบมองมาทางฉันเล็กน้อยแล้วเขาก็หันไปสนใจใบหน้าของรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยฉันต่อเหมือนกับเราสองคนไม่รู้จักกัน แต่คงเพราะเขามองผ่านๆ เท่านั้นแหละมั้งเลยไม่สังเกตว่าเป็นคนรู้จัก...

  เดี๋ยวนะ…ตอนนี้เขาหันกลับมาอีกครั้งแล้ว!

        ^__^” ฉันฉีกยิ้มกว้างส่งไปให้เหมือนคนไม่มีพิษไม่มีภัยอะไร(ไม่มีจริงจริ๊ง ไว้ใจฉันได้เสมอ)

        ไลเซนทัสหรี่ตาลงมองฉันอย่างจับผิด เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อย สีหน้าแสดงความแปลกใจบวกสงสัยสุดขีดที่จู่ๆ ก็เจอฉันที่นี่ ถ้าให้เดา ตอนนี้เซ้นส์เขาคงกำลังส่งสัญญาณเตือนบางอย่างอยู่ล่ะมั้ง คนเราก็มักจะเป็นแบบนี้แหละเวลามีภัยเข้าใกล้ตัว จริงมั้ย ส่วนน้องผู้หญิงที่นั่งอยู่กับเขานั้นหันมองมาทางฉันด้วยความสงสัยว่าผู้ชายของเธอจ้องอะไรอยู่

        ไม่ต้องห่วงหรอกพ่อดอกไม้คนหล่อ เอเวียคนนี้จะพยายามยั้งปากยั้งมือเอาไว้ละกัน ฮิๆ

        “ไลเซน~ แหม มาถึงก่อนเวลานัดนะเนี่ย” ฉันเสนอหน้าเข้าไปยืนอยู่ตรงหัวโต๊ะแล้วทักทายคนที่กำลังเบิกตากว้างเมื่อฉันเข้ามาอยู่ในระยะประชิดแบบที่เขาคงไม่ได้คาดเอาไว้

        ซึ่งหนึ่งในนี้มีคนที่ตกใจกว่านั้นค่ะน้องมิรานั่นเอง เธอไม่รู้จักฉันหรอกแต่ชื่อเสียงเรื่องการเป็นดาวคณะบัญชีของเธอทำให้ฉันกับตาต้ารู้จักน้องคนนี้

        “พี่ไลเซน นี่มันอะไรกันคะ” มิราถามด้วยน้ำเสียงที่ฉันจับได้ว่าเธอพยายามพูดให้เป็นปกติที่สุด แต่มันก็ปิดความรู้สึกจริงๆ เอาไว้ไม่มิดหรอกเธอกำลังโกรธ

        ขอโทษนะน้องนะ แต่ผู้ชายคนนี้เขาไม่จริงจังกับใครหรอกพี่จะบอกให้

“นั่นสิ พี่ก็งงเหมือนกัน” ดอกไลเซนทัสคนหล่อละสายตาจากฉันไปตอบก่อนจะหันกลับมามองหน้าฉันอีกครั้ง แล้วเอ่ยถาม “ยัยเอเวีย เธอมาทำไม แล้วใครนัดเธอไว้ไม่ทราบ”

“โถ่! อย่าทำเป็นไก๋สิ ที่รัก” ฉันบอกก่อนจะหันไปส่งสัญญาณผ่านสายตาให้ตาต้าแล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างๆ ไลเซนทัสที่มองตามฉันทุกกิริยาท่าทาง ตาต้าเองก็ย่างกรายด้วยมาดนางพญาเข้าไปนั่งข้างน้องมิราอย่างรู้งาน

“เมื่อกี้เธอพูดว่าไงนะ” สีหน้าของไลเซนทัสดูจะตกใจมากเลยล่ะ

และแน่นอนว่า

“พี่ไลเซน! นี่มันอะไรกันคะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?!” น้องมิรามองหน้าฉันกับไลเซนทัสสลับกันไปมา

“เป็นเป็นเราเป็นอะไรกันด้วยเหรอ” ไลเซนทัสยังคงตกอยู่ในอาการอึ้ง เขาพูดจาอึกอักแล้วหันมาถามฉัน พลางนิ้วก็ชี้ไปมาระหว่างฉันกับตัวเขาเอง ไม่งงก็แย่แล้วค่ะคุณขา

        “แหม ขี้เล่นตลอดเลยนะนายเนี่ย เราก็เป็นแฟนกันไง” ฉันบอกแล้วทำท่าแอ๊บแบ๊วส่งจุ๊บขยิบตาไปให้เขา และนั่นก็ทำให้เจ้าตัวถึงกับอ้าปากค้าง และยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไรต่อ น้องมิราก็แวดขึ้นซะก่อน

        “ยัยบ้า! เธอจะเป็นแฟนเขาได้ยังไงในเมื่อเขาบอกฉันว่าไม่มีแฟน”

อุ๊บส์! แปลว่าน้องนี่ก็ไม่ใช่สินะ

        “น้องคะ  ตอนบอกกับตอนนี้มันคนละตอนกันหรือเปล่า เพื่อนพี่นี่ตัวจริงนะคะ อย่าเข้าใจอะไรยาก” ตาต้าทำงานได้ดีมาก อย่างนี้ต้องพาไปเลี้ยงขนมสักหน่อยแล้ว >_<

        “ไม่จริง!

        “เอเวีย เธอคิดจะทำอะไร” ไลเซนทัสถาม น่าแปลกใจที่ตอนนี้สีหน้าเขาดูโอเคกว่าเมื่อกี้ เหมือนเขาไม่มีความทุกข์แล้วอย่างนั้นแหละ เอมันแปลกๆ นะว่ามั้ย แต่ช่างเถอะ

        “เฮ้อ! เลิกเล่นเถอะไลเซน นี่เอเวียไง เอเวียแฟนนายจำไม่ได้เหรอ นายนัดฉันมาเพื่อจะบอกเลิกกิ๊กนายไม่ใช่หรือไง อันที่จริงฉันไม่ได้อยากมาเจอผู้หญิงคนอื่นของนายหรอกนะ แต่ถ้าฉันไม่จัดการขั้นเด็ดขาดนายก็คงไม่เลิกนิสัยเสีย” ฉันยังคงตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จต่อไปเรื่อยๆ

หากแต่ว่าแทนที่ฉันจะได้เห็นสีหน้าร้อนรนของเขา ฉันกลับเห็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏขึ้นพร้อมๆ กับแววตาเจ้าเล่ห์จนฉันต้องขมวดคิ้ว

        “จริงด้วย! ฉันคุยกับเธอแล้วนี่เนอะ คือน้องมิราครับ พี่ขอโทษจริงๆ แต่พี่มีแฟนแล้ว ที่พี่นัดน้องมาวันนี้ก็เพราะจะบอกเรื่องนี้แหละครับ” พ่อดอกไม้ทำหน้าเศร้าสุดชีวิต

คราวนี้เป็นฉันที่อึ้งกิมกี่ไป เพราะจู่ๆ ไลเซนทัสก็หันมาร่วมมือกับฉันอย่างออกหน้าออกตา ไม่วายเอื้อมมือมาโอบไหล่ฉันเอาไว้ด้วย

เฮ้! ทำไมไลเซนทัสถึงพูดแบบนั้นล่ะ รู้สึกเหมือนเป็นฉันเองที่โดนแกล้งยังไงก็ไม่รู้สิเนี่ย

        ฉฉันเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่านะ?

        “หมายความว่าไงคะ?!” รุ่นน้องร่วมมหาวิทยาลัยของฉันยังคงงงเป็นไก่ตาแตก

        จะบอกว่าฉันเองก็เหมือนกันไม่ใช่แค่เธอหรอกยัยมิรา ตาต้าลอบสบตากับฉันเหมือนอยากจะถามว่า นี่มันอะไรกันฉันหน้าเจื่อนแล้วส่ายหน้าน้อยๆ ตอบกลับไป

        “ก็หมายความตามนั้นแหละครับ ที่พี่นัดน้องมาวันนี้เพราะว่าพี่จะสารภาพความจริงนี่แหละ น้อง เลิกยุ่ง กับพี่เถอะครับ ถือว่าเห็นแก่แฟนพี่นะ” ประโยคสุดท้ายไอ้ดอกไม้ตัวแสบใช้มือข้างที่โอบฉันอยู่บีบต้นแขนฉันเบาๆ ด้วย

        กรี๊ด!!! นี่ฉันขุดหลุมฝังศพตัวเองใช่มั้ยเนี่ย นี่กลายเป็นว่าเข้าทางไอ้บ้านี่หรอกเหรอ

        “ใจร้าย! ทำไมพี่ไลเซนถึงทำแบบนี้คะ พี่เป็นคนเข้ามาคุยกับมิราก่อนแท้ๆ แต่จู่ๆ ก็มาบอกให้เลิกคุยกันดื้อๆ แบบนี้มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ”

        “ก็พี่ไม่ได้คิดอะไร พี่คิดกับน้องแค่พี่น้องจริงๆ” เขาบอกก่อนจะหันมายักคิ้วให้ฉัน

ฉันไม่เชื่อไอ้หมอนี่หรอก ให้ตายเถอะ นี่มันเป็นวิธีที่เขาใช้บอกเลิกกิ๊กหรือไงนะ พี่ไม่ได้คิดอะไร เหอะ! ถึงว่าสิ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า

        “แค่พี่น้อง? แล้วทำไมถึงบอกว่าไม่มีแฟนคะ”

        “ตอนนั้นไม่มีก็บอกไม่มีสิครับ พี่กับเอเวียคุยกันมาสักพักแล้วล่ะ แต่เราเพิ่งคบกันเมื่อวานนี้เอง” ให้ตายสิ! หมอนี่ตีบทแตกกระจุยยิ่งกว่าตาต้าซะอีก เล่นเอาฉันอ้าปากพะงาบๆ ไปเลย แทบอยากจะประเคนรางวัลตุ๊กตาทองให้ซะตอนนี้

นี่ฉันจะมาแกล้งเขานะ ไม่ใช่มาช่วยเขา!

        ตาต้าทำหน้าเหลือเชื่อพร้อมขยับปากเป็นคำว่า จริงป่ะส่งมาให้ ฉันก็เลยส่ายหน้าตอบกลับไป ซวยแล้วเอเวียเอ๊ย ไม่น่าคิดแผนนี้มาเอาคืนเขาเลยแฮะ ตกที่นั่งลำบากแล้วมั้ยล่ะ

        “ใช่ค่ะ พี่เป็นพยานได้ น้องไม่รู้เหรอว่าคุยกันแต่ไม่ได้คบกันน่ะมีถมถืดไป และเสียใจด้วยที่ต้องบอกว่าน้องเป็นหนึ่งในนั้น นกค่ะ!” ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าตาต้าเป็นผู้หญิงจะร้ายกาจขนาดไหน ยัยน้องมิรารับนกเข้าไปเต็มหน้า(อาจจะแถมน้ำลายหรือเปล่าฉันก็ไม่รู้ ยี้~!) =_=

        แต่ตาต้าจ๋าตอนนี้ฉันอยากจะบอกแกเหลือเกินว่ายิ่งแกพูดก็เท่ากับช่วยเอาดินฝังกลบฉันด้วยอีกแรง ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว ฮือๆ ๆ

        “จิ๊บๆ ๆ” ไลเซนทัสทำเสียงร้องเหมือนนกลอยขึ้นมาเพื่อสนับสนุนตาต้า ฉันหันขวับไปมองคนข้างๆ แล้วก็อยากจะข่วนหน้าหมอนี่ให้รู้แล้วรู้รอด ดูรอยยิ้มกวนประสาทนั่นสิ!

เหมือนเขากำลังเย้ยฉันว่าเกมพลิกแล้ว ตอนนี้เธอกับเพื่อนคือผู้ช่วยฉัน

“พี่ไลเซน! ทำไมทำแบบนี้คะ”

“แบบไหน” คนถูกถามเลิกคิ้วสูง

“ก็คุยหลายคนไง ไม่น่ารักเลยนะ มิรานึกว่าพี่จะเลิกเจ้าชู้แล้วซะอีก”

“มันก็ต้องดูว่าหลายคนที่ว่า คุยแบบไหนบ้าง” เขาบอก

ฉันล่ะเกลียดไอ้หมอนี่จริงๆ ถอนตัวทันมั้ยเนี่ย TT_TT

“เอ่อ น้องคะ ความจริงแล้วพี่” ฉันพยายามจะสารภาพความจริง ทว่ากลับโดนไลเซนทัสเอามือมาปิดปากไว้ซะก่อน

“ตัวเองไม่ต้องพูดหรอก เค้าพูดเองน้องมิราครับ พี่มีแฟนแล้วตัดใจซะเถอะนะ พี่ขอร้อง”

ตัวเอง! เค้า! O[]O

“ก็ร้องสิคะ! แต่มิราไม่มีวันยอมเด็ดขาด มิราชอบพี่! ได้ยินมั้ยว่ามิราชอบพี่! เธอ…!” มิราหันมาจ้องฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“ฉันไม่มีทางยอมแพ้เธอหรอก ได้คบแล้วไง เดี๋ยวก็ได้เลิก!” เธอบอกก่อนจะลุกขึ้นมองแรงใส่พวกเราสามคนแล้วสะบัดก้นเดินหนีออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้ฉันนั่งเบิกตาอ้าปากค้างหลังจากไลเซนชักมือกลับไปแล้ว

“ของเขาแรงจริงๆ เฮ้อ~” ไลเซนทัสมองตามไปก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ตอนนี้ฉันกำลังแน่นอกมากพูดเลย

“นี่มันอะไรเนี่ยตุ๊ดงงไปหมดแล้ว ตกลงทั้งสองคนรู้จักกัน? ช่วยกัน? หรืออะไร หรือแกเป็นแฟนสุดหล่อคนนี้จริงๆ จ๊ะเอเวีย” ตาต้ารัวคำถามใส่ฉันกับไลเซนทันทีที่เหตุการณ์สงบลง

“ไม่ใช่นะ! คือฉันว่าฉันเข้าใจผิด” ฉันตอบ

“คิดจะแกล้งฉันหรือไงยัยบื้อ ช้าไปสิบชาติ” ไลเซนทัสยิ้มอย่างผู้มีชัย “โชคดีจริงๆ ที่เจอเธอ ฮ่าๆ ๆ ยัยน้องนั่นตามราวีฉันไม่เลิก รู้มั้ยว่าผู้หญิงของฉันหนีหมดก็เพราะมิราไปคอยตามแสดงความเป็นเจ้าของฉันนี่แหละ วันนี้ก็ตั้งใจจะมาพูดกับน้องเขาตรงๆ ดีจริงๆ ที่เธอเข้ามาช่วย”

“จะโทษใคร มันเพราะนายเห็นแก่ตัวเองไม่ใช่หรือไง ฉันจะไปบอกยัยนั่นว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน” ฉันทำท่าจะลุกขึ้น

“หยุด!” เขารั้งฉันเอาไว้ด้วยการจับแขนซะแน่นจนฉันรู้สึกเจ็บ จากนั้นก็ออกแรงกดให้ฉันนั่งนิ่งติดเก้าอี้

“เธอต้องรับผิดชอบฉัน ฉันจะบอกให้ว่าเรื่องกาง” ไลเซนทัสหยุดพูดไปกะทันหันก่อนจะเหลือบไปมองตาต้าที่นั่งจ้องเราสองคนตาแป๋ว เห็นแบบนั้นเขาจึงชะโงกหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างหูฉันแทนเพื่อให้เราได้ยินกันแค่สองคน

“เรื่องเมื่อวาน มันเป็นฝีมือของไอ้เยอ ไม่ใช่ฉัน ฉัน-โดน-น้อง-ตัว-เอง-แกล้ง เข้าใจมั้ย เพราะฉะนั้นเธอต้องรับผิดชอบที่ไปต่อว่าให้ฉันเสียหน้าต่อหน้าพี่น้องและพ่อแม่ถึงในบ้านโดยการเป็นไม้กันหมาให้ฉันนับจากวันนี้เป็นต้นไป ยังไม่มีกำหนดเลิก ต้องรอจนกว่าน้องมิราจะล้มเลิกความตั้งใจจับฉันไปทำพระสวามี สรุปง่ายๆ คือ เราต้องแกล้งเป็นแฟนกัน”

…!” ฉันอึ้ง เบิกตาค้าง พูดอะไรไม่ออก

ฝีมือพ่อดอกไม้คนเล็กเหรอเนี่ย! ไม่น่าเชื่อเลยแฮะ ดูน่ารักไร้เดียงสาแท้ๆ ใครจะคิดว่าจริงๆ แล้วร้ายเดียงสาต่างหาก โฮ~ หมดกันเยอบีร่าน้อยของฉัน

ไลเซนทัสขยับออกห่างจากฉันไปแล้วพูดเสียงปกติ

“อย่าเงียบสิ จะให้พาไปถามไอ้เยอมั้ย เมื่อคืนพอเธอกลับไปฉันก็จัดการมันไปแล้ว แต่ถ้าเธอต้องการตบ เตะ หรือทึ้งหัวมันด้วยตัวเองก็ได้นะ ฉันอนุญาตในฐานะพี่รอง”

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ เล่นส่งมาแบบนั้นเป็นคนอื่นก็เข้าใจว่านายทำทั้งนั้นแหละ นี่ถ้าแม่ฉันเป็นคนเห็นจะทำยังไง”

“ไม่รู้แหละ เธอทำฉันอับอายต่อมายแฟมิลี่ เธอต้องช่วยฉันกันยัยน้องนั่นออกไป ทำไมล่ะ เธอตั้งใจจะมาแสดงตัวว่าเป็นแฟนฉันอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ฮะๆ” เขาพูดกลั้วหัวเราะด้วยความชอบใจ เอ้ออออ~ เย้ยฉันได้เย้ยฉันไป อย่าเผลอละกัน...

“ไม่! ฉันไม่ยอมเป็นไม้กันหมากันแมวอะไรทั้งนั้น”

“ต้องเป็น”

“เดี๋ยวนะ ตกลงว่ามีเรื่องอะไรกันเหรอ เฮลโลว~ ฉันยังนั่งอยู่ตรงนี้นะจ๊ะ” ตาต้ายกมือขึ้นเป็นสัญญาณว่าตรงนี้นั่งกันอยู่สามคน ฉันกับไลเซนทัสหันไปมองก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้ากันต่อ ขอโทษนะตาต้า แต่ฉันขอเคลียร์ทีละคน

“นายเป็นคนเข้าไปยุ่งกับยัยน้องมิเลิกรานั่นเองไม่ใช่เหรอ ก็จัดการปัญหาตัวเองไปสิ ส่วนเรื่องนั้นขอโทษด้วยละกัน จบนะ”

“เฮ้ย! แต่ฉันก็เสียหายนะ! ขอโทษที่ลืมกางเกงไว้บ้านเธอ! ถึงเธอจะช่างมันแต่ฉันบอกแล้วไงว่าจะรับผิดชอบ! เดี๋ยวนี้ผู้หญิงได้แล้วทิ้งเหรอ! ถ้าเธอท้องก็แต่ง! โอเคมั้ย!” ไลเซนทัสตะโกนลั่นร้านจนคนเริ่มหันมาสนใจพวกเรา ตาต้าเองก็ดูจะอึ้งไปเหมือนกัน ตานี่โตเป็นไข่ไดโนเสาร์แล้วดูสิ

“นายจะตะโกนฮะ?! ว่าไงนะ O[]O

“โอเคมั้ย? ^__^” เขาฉีกยิ้มกว้างไม่สนใจสีหน้าของฉันเลยสักนิดเดียว

“ออกไปคุยกันเดี๋ยวนี้!” ฉันลุกขึ้นแล้วลากเขาออกมาด้วย

พวกเราทิ้งให้ตาต้าที่ไม่ทันตั้งตัวนั่งตะโกนเรียกเราสองคนอยู่ที่เดิม ตอนนี้นางลุกมาไม่ได้เนื่องจากโดนพนักงานของร้านล็อกตัวไว้ให้จ่ายค่าอาหารที่กำลังทยอยมาเสิร์ฟพอดี

ฉันขอโทษนะแกที่พามาซวยด้วยกัน เดี๋ยวค่อยไปเคลียร์เรื่องเงินกับไอ้บ้านี่ทีหลังนะ

“พูดบ้าอะไรของนาย ฉันเสียหายหมดแล้ว” ฉันถามเสียงเขียวหลังจากลากไลเซนออกมาได้ไกลพอสมควร ไกลจนถึงลานจอดรถเลยล่ะ ไม่รู้จะเอาหน้าไปซ่อนไว้ตรงไหนแล้วเนี่ย ใครก็ได้ช่วยเอาปี๊บคลุมหัวให้ฉันหน่อย T_T

“ฉันก็เสียหายเหมือนกัน” เขาบอกหน้าตาย ไม่ได้สำนึกเลย

“คนอื่นไม่รู้จักยังไม่เท่าไหร่ แต่เพื่อนฉันเข้าใจผิดหมดแล้ว!

“แล้วไง เธอจะช่วยฉันมั้ยล่ะ ถ้าช่วยฉันก็จะยอมให้เธอบอกความจริงกับเพื่อนเธอ แต่ถ้าไม่” เขาบอกแล้วขยับเข้ามาประชิดตัวฉันเรื่อยๆ แววตาของเขาราวกับเสือที่กำลังจ้องเหยื่ออันโอชะ สองเท้าของฉันก้าวถอยโดนอัตโนมัติทันที

“นนายจะทำอะไร”

“ก็จะทำให้เรื่องที่ฉันพูดเป็นจริงไง เธอสะดวกตรงไหนเสนอมาเลย จะให้ลากเข้าพุ่มไม้หรือซอกหลืบแถวนี้เลยมั้ยล่ะ” เขาพยักพเยิดหน้าไปด้านข้าง

“สติดีหรือเปล่าเนี่ย!

“งั้นไปเปิดห้องเลยมั้ย” เขาทำหน้าโรคจิตแล้วก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก

ซวยแล้ว ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่เขาแกล้งฉันย้อนกลับเขามาในหัวอีกครั้ง หวังว่าเขาคงจะแค่แกล้งฉันเล่นๆ แบบเมื่อคืนนะ ฉันพยายามถอยหนีแต่ดันขาพันกันเองซะนี่!

กรี๊ด! >_<

หมับ~

ไลเซนทัสคว้าตัวฉันเอวไว้แล้วดึงเข้าหาตัว ฉันจึงจำต้องอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก็ดีกว่าหงายท้องหัวฟาดพื้นให้เขายืนหัวเราะเยาะใส่ในความเปิ่นเป๋อล่ะมั้ง

เอ่อมั้งนะ

ตึก! ตึก! ตึก! ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!

“หัวใจเต้นแรงนะเธอเนี่ย ไปให้หมอตรวจมั้ย หรือจะให้ฉันตรวจให้ก็ได้นะ” เขาแกล้งก้มหน้าลงมากระซิบใกล้ๆ จนหน้าฉันร้อนผ่าว ฉันก็เลยรีบผลักเขาออกให้พ้นตัวหลังจากทรงตัวได้แล้ว

“ไม่! ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น”

“ว้า แย่จัง งั้นคงต้องตรงนี้

“หยุด! นายจะมาทำรุ่มร่ามแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันจะจะจะฟ้องป้าบุษ!

“แล้วไง ฟ้องเล้ย~ ฉันปล้ำก่อนก็ได้ ฟ้องไปก็เท่านั้น สุดท้ายฉันก็ต้องรับผิดชอบ ปล้ำก่อนได้เปรียบเนี่ยเคยได้ยินมั้ย” คราวนี้เขาขยิบตาทำหน้าเซ็กซี่กัดริมฝีปากล่างพร้อมทั้งใช้นิ้วชี้ทั้งสองข้างวาดเป็นรูปหัวใจกลางอากาศส่งมาให้ เฮอะ! ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์ร่วมกับนายหรอกย่ะ ไม่ต้องมาอ่อย

ให้ตายเถอะ! ใครก็ได้มาเอาตัวฉันออกไปจากตรงนี้ที โฮกกกก~

“ไอ้ไอ้โรคจิต!” สมองฉันรวนไปหมด คิดคำด่าไม่ออกเลยเนี่ย แย่ๆ ๆ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าหมอนี่จะร้ายกาจและกวนประสาทได้ขนาดนี้

“ว่าไง จะยอมได้ยัง” ไลเซนทัสถามเสียงใส

“เงียบอีกละ ถ้าไม่ยอมนะฉันสัญญาเลยว่าเจอเธออีกเมื่อไหร่จะวิ่งไล่จับเลยคอยดู จนกว่าเราสองคนจะได้มา featuring กัน babe~” ยังยังจะร้องเพลง

ไอ้…!!

“ยังไงๆ เป็นแฟนปลอมๆ นี่มันยากอะไรนักหนา แค่ไม้กันหมาน่าอย่าคิดมาก หน้าที่เธอคือคอยจัดการน้องมิราให้ฉันแค่นั้น ที่เหลือเราสองคนก็ใช้ชีวิตปกติ

“ฉันจะไปแจ้งความ!

“ไม่มีหลักฐานใครเขาจะเชื่อ แต่ถ้าจะให้มีก็ได้อยู่” เขาใช้สายตาโลมเลียฉันพลางมือข้างหนึ่งก็ลูบคางตัวเองไปมาอย่างใช้ความคิด “แต่เธอจะยอมให้ฉันทำหลักฐานเพื่อให้เธอวิ่งโร่ไปโรงพักมั้ยล่ะ มันจะได้คุ้มเสียหรือเปล่า”

“นายเป็นคนแบบไหนกันแน่เนี่ย มีจิตสำนึกบ้างมั้ยฮะ! พูดมาได้ไม่อายปากว่าจะไล่ปล้ำฉัน ไอ้บ้า! ไอ้เสื่อม! ไอ้…!

“ถ้าด่าอีกคำพ่อจะปล้ำตรงนี้เลยคอยดู”

“ไอ้…!” ฉันกลืนคำต่อว่าทั้งหลายแหล่ลงคอไปหมดเลยทีนี้ นี่ฉันแพ้เขาจริงๆ เหรอเนี่ย

“จะเอาไง เร็วๆ เข้าฉันมีธุระต่อ”

“เออ!” เอาความปลอดภัยของตัวเองเป็นหลักก่อนแล้วกันตอนนี้ แต่ฉันไม่รามือแน่ ฉันจะหาจังหวะเอาคืนเขาให้ได้เลยคอยดูสิ!

“น่ารักมากเป็นแฟนพี่ไม่มีเดือดร้อน ยามกินพี่จะป้อน ส่วนยามนอน...พี่จะปล้ำ คิกๆ ^__^” เขาเอื้อมมือมาดึงแก้มฉันทั้งสองข้างไปมาแล้วยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินหนีไปทิ้งให้ฉันยืนพ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสียอยู่คนเดียว

พี่จริงสิ ถ้าไม่นับระดับการศึกษาเขาก็แก่กว่าฉันหนึ่งปีนี่นะ แต่พี่แบบนี้

ฉันไม่เอาเว้ย!

“เอเวีย! ตายแล้วมาอยู่นี่เอง ไอ้ฉันก็เป็นห่วง เดินหาจนทั่วเลย” ทำไมแกไม่มาให้เร็วกว่านี้ล่ะตาต้า

“แกคือว่า

ฉันเบะปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก่อนจะเล่าความจริงให้ตาต้าฟังจนหมดเปลือกตั้งแต่เรื่องเข้าใจผิดเมื่อวาน แล้วก็แผนการจริงๆ ของฉันเมื่อกี้ที่จะแกล้งทำให้ไลเซนทัสโดนผู้หญิงเทแต่ดันไปเข้าทางเขาเพราะฉันดันเข้าใจผิด(อีกแล้ว) เพื่อนสาวแตกของฉันดูจะตกใจไม่น้อยเมื่อฉันเล่าจบ

“แต่จะว่าไปเป็นแฟนสุดหล่อนั่นก็ดีนะแก อย่างกับหนูตกถังข้าวสารเลยอะ”

“ถังขี้น่ะสิ! ฉันเห็นเขาตั้งแต่เด็กแต่ไม่คิดเลยว่าหมอนั่นโตมาแล้วจะร้ายขนาดนี้ โฮ! TOT

“เอาน่า มันก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร แกช่วยให้เขาปลอดภัยจากยัยน้องมิรามหาประลัยนั่น ก็เท่ากับแกช่วยตัวเองให้ปลอดภัยจากเออ นั่นแหละ แล้วก็ทวงค่าอาหารให้ฉันด้วยนะ นี่ใบเสร็จ” ตาต้าส่งใบเสร็จมาให้ พอฉันรับมาเก็บลงกระเป๋าแล้วนางก็เอื้อมมือมาลูบหัวฉันเหมือนแม่กำลังปลอบใจลูกสาว

“ถึงฉันจะเคยชอบเขาก็จริง แต่แกก็รู้ว่าตอนนี้ฉันชอบพี่ฟาน”

พี่ฟานคือรุ่นพี่คนสนิทของฉัน พี่เขาทำงานเป็นเทรนเนอร์อยู่ใน Fitness center ติดกับคอนโดฯ ตรงบ้านฉันนั่นแหละ เรารู้จักกันมาสามสี่ปีแล้วตั้งแต่ฉันยังเรียนมอปลายซึ่งเป็นช่วงที่พี่เขามาทำงานใหม่ๆ ร้านซักรีดบ้านฉันรับผ้าจากฟิตเนสนั่นมาตั้งแต่เจ้าของเปิดกิจการน่ะ ฉันก็เลยรู้จักคนที่ทำงานในนั้นแทบทุกคนรวมทั้งพี่ฟานด้วย เพราะฉันชอบคนใหม่นี่แหละ ฉันถึงได้เลิกชอบหมอนั่น

“แกเคยชอบสุดหล่อไลเซนเหรอ?!

“ใช่ ไม่เคยบอกใครเลยนะเนี่ย T_T

“ว่าแล้วเชียว! ตุ๊ดว่าแล้วว่ามันมีกลิ่นแปลกๆ อย่าคิดมากเลยแก บางทีนะ แกอาจจะแค่ปลื้มพี่ฟานเฉยๆ ก็ได้ ปลื้มในความมีซิกส์แพ็ก ปลื้มในความสมาร์ท ความคมเข้ม แต่แกก็รู้ว่าพี่ฟาน

“โฮ!!! อย่าตอกย้ำสิ” ฉันขัดขึ้นก่อนที่ตาต้าจะพูดจบ

“โธ่! แกมันเป็นน้องสาวที่แสนดีจริงๆ”

“ฮือออ~

“เอาน่า เรื่องแกกับพี่ฟานน่ะไม่มีทางเป็นไปได้ แต่แกแน่ใจแล้วเหรอว่าเลิกชอบไลเซนแล้วจริงๆ ก็อย่างที่บอก แกอาจจะแค่ปลื้มพี่ฟานเฉยๆ ไง แล้วแกก็ยังลืมสุดหล่อไม่ได้”

“มีอะไรช้ำใจกว่านี้มั้ยอะ TOT

“อย่าทำหน้าเป็นหมาหงอยสิลูก~” ตาต้าลูบหัวฉันเลยทีนี้ “ไปหาซื้อขนมกันเถอะ ฉันตั้งใจจะเอาไปฝากแม่ออมกับน้องออสติน >_<

จ้ะ! นี่ก็เข้าทางแม่ตลอด จะกินน้องฉันตล๊อด =_=

 

 

เย็นวันเดียวกัน

กว่าฉันกับตาต้าจะซื้อของเสร็จกลับมาถึงบ้านฉันก็ปาเข้าไปหกโมงเย็นหน่อยๆ แล้ว เสียเวลาตรงเดินทางนานเพราะรถติดนี่ละไม่ใช่อะไรหรอก อีกสักพักน้องชายฉันคงกลับถึงบ้านเหมือนกัน ตาต้าจะแฮปปี้ดี้ด้ามากเวลามาบ้านฉัน ก็รู้นะว่ามันเล่นๆ ขำๆ ตามประสา แต่ก็อดแอบหวงน้องไม่ได้อะ >_<

“พี่สาวซื้อขนมมาฝากน้องเหรอ” นั่นไง คิดถึงปุ๊บโผล่หัวมาปั๊บ

ออสตินที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านเดินมาส่องบรรดาถุงขนมที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะตรงหน้าฉัน

“เปล่า ตาต้าซื้อมาฝาก”

“พี่ต้ามาเหรอ” ปากว่ามือถึงจริงๆ ไม่ทันไรมันก็หยิบเอาขนมไปแกะเข้าปากแล้ว

“เออ อยู่ในครัวน่ะ ช่วยแม่ทำกับข้าว” เพื่อนคนนี้มันสมควรสลับร่างกับฉันเป็นอย่างยิ่งเลยล่ะว่ามั้ย

“เออพี่ เมื่อกี้น้องเจอพี่ไลเซนด้วย”

“รเหรอ เจอที่ไหน” ฉันแสร้งทำเป็นไม่สนใจนัก แต่สายตาที่ดูโทรทัศน์อยู่เริ่มลุกลี้ลุกลนแล้วล่ะ แค่ได้ยินชื่อเขาฉันก็ขนลุกขนพองไปหมดแล้วตอนนี้

ตั้งสติเข้าไว้เอเวีย ตั้งสติเข้าไว้

“เขาออกมาจากตึกฟิตเนสน่ะ กำลังจะกลับบ้าน”

เดี๋ยวนี้เขาออกกำลังกายบ่อยจังแฮะ แต่ก่อนเห็นนานๆ จะเข้าฟิตเนสสักที แต่พักหลังมานี้ฉันไปที่นั่นทีไรก็เจอเขาตลอด แต่เจอแบบที่ฉันเห็นเขาแต่เขาไม่เห็นฉันน่ะ

“แล้วไงอะ”

“เขาพูดถึงพี่ด้วย” คราวนี้ฉันหันขวับไปหาน้องชายทันที ไอ้บ้านั่นมันพูดอะไรไม่เข้าท่าให้น้องฉันฟังหรือเปล่าเนี่ย ตายแล้วๆ

“พูดอะไร” ฉันถามเสียงแข็ง

“ก็บอกว่า วันนี้เจอทั้งพี่ทั้งน้อง แล้วก็ขอโทษเรื่องกางเกงในเมื่อวาน เห็นว่าพี่เยอบีเป็นคนแกล้งน่ะ เขาบอกว่าบอกพี่แล้วนี่ อ้อ! จริงสิ เขายังบอกอีกด้วยว่าพี่สาวแกนี่พิลึกคนนะอะไรทำนองนี้แหละ” ออสตินแกล้งดัดเสียงเลียนแบบไลเซนทัสถึงแม้จะไม่เหมือนก็ตามที

“แค่นั้นเหรอ”

“ฮั่นแน่! มีอะไรปิดบังน้องเหรอ พี่ไปทำอะไรพี่ไลเซนอะ หรือว่าเรื่องเมื่อคืน” เจ้าของร่างสูงโปร่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“อ๋อเออใช่ๆ เรื่องเมื่อคืนนั่นแหละไม่มีอะไรหรอก”

ฉันโบกมือไปมาเป็นเชิงว่า ช่างมันเถอะ ก่อนจะทำเนียนหันมาสนใจโทรทัศน์ต่อ แต่จริงๆ แล้วฉันกำลังนึกถึงสีหน้ากวนส้นเท้าของไลเซนทัสด้วยความเจ็บใจต่างหากล่ะ ป่านนี้หมอนั่นคงนอนขำกลิ้งสะใจที่ฉันแกล้งเขาไม่สำเร็จแล้วล่ะ หาเหาใส่หัวแท้ๆ เลยเอเวีย ฮึ่ย!

“พี่นี่พิลึกคนจริงๆ ด้วย” ออสตินว่าพลางส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะเดินหนีเข้าครัวไป

มีพิลึกกว่าฉันอีกย่ะ ไอ้พี่ไลเซนของนายนั่นไง ชิ!


 

 
 
 
 
 
 
 
 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk

กรี๊ดดดดด มายขอกรี๊ดด้วยคน ทำไมพี่รองไลนิสัยแบบนี้
ทำตัวแบบนี้แม่บุษไม่รู้ใช่มั้ย พูด!!!!

เอาใจช่วยเอเวียกันด้วยนะคะ ดูเหมือนจะแตะต้องพี่รองไม่ได้เลยอะ
ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวว่ะงานนี้ 5555555
ขอโทษที่อัปเดตช้านะคะ จะพยายามปรับปรุงตัว งือออออ TT__TT
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์กำลังใจนะคะ มันคือส่วนสำคัญทำให้มีแรงปั่นนิยาย อิอิ
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมาตลอดนะ เจอกันตอนนหน้าค่า
รักเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือหัวใจใหญ่ขึ้น จุ๊บ! <3

1 คอมเม้นท์ คือ 1 ล้านกำลังใจให้พี่รองไล
เอ๊ย!!! เอเวียสู้ต่อไปนะ
#ไรท์ด้วยอิอิ
 
|||
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #637 my-B (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 09:27
    กี้สสสส///-/// อยากจะบอกว่าหลงพี่รองไลเหลือเกินนนน อยากเป็นเอเวียมาก ณ จุดนี้////-/////
    #637
    0
  2. #597 Tim_ThanidaVimol (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 18:48
    พี่มายด์นี่ทิมนะ
    จำได้มั้ย5555555
    ต้องจำได้สิ!?
    ดีใจที่พี่มายด์มาอัพแย้ววว
    กรี๊ดด!
    ปล.พี่รองไลน่ารักพลิกเกมส์ได้น่าตีจริงๆ55555555
    #597
    3
    • #597-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 22)
      23 กรกฎาคม 2559 / 19:01
      พี่รองมันร้าย!!!
      ขอบใจที่ติดตามน้าน้องทิม
      นี่พี่มายเอง 555555
      #597-1
    • #597-3 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 22)
      28 กรกฎาคม 2559 / 21:40
      รับไว้ในใจสักคนเถอะ อิอิ
      #597-3
  3. #596 P' P (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 23:51
    โดนพี่ไลพลิกเกมเลยย
    #596
    1
    • #596-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 22)
      17 กรกฎาคม 2559 / 00:05
      พี่รองไลมันร้ายนะคะหัวหน้า 5555555
      #596-1
  4. #594 แคสเติ้ลจี ★ FLY (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 19:34
    ปล้ำเลย ปล้ำเลย ปล้ำเลย ปล้ำเลย เย้ //เดี๋ยวๆ เหมือนจะสนับสนุนผิดทาง 555555
    โอ๊ย เขินไลเซนหนักมาก ผู้ชายบ้าอะไรขนาดหื่นยังดูดีงาม ดูน่ารัก ขำไอ่ตรงจิ๊บๆๆ เนี่ย
    แหม่ 5555555 เอเวียเอ๊ย ได้แฟนแบบนี้คือดีงามแล้วค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 กรกฎาคม 2559 / 19:35
    #594
    1
    • #594-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 22)
      16 กรกฎาคม 2559 / 20:09
      ใจเย็นนนนนนนนนนนนนนน
      เดี๋ยวพี่รองจะค่อยๆเผยด้านมืดในตัว 55555
      ด้านมืดที่เรื่องพี่ไฮไม่มีใครได้เห็น #มุมหื่น
      #594-1
  5. #593 meeminn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 16:07
    ทำไมอ่านไม่ได้ 
    #593
    1
    • #593-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 22)
      16 กรกฎาคม 2559 / 16:55
      ล็อกตอนไว้้ กำลังจะลงเนื้อหา 555555555555
      #593-1