◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 21 : - (Lisianthus) Chapter 2 สตอล์กเกอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ส.ค. 60

Lisianthus
Chapter 2

- สตอล์กเกอร์ -

           




       Lisianthus’s part


“โอ๊ย! ขำโว้ย ฮ่าๆ ๆ ๆ ก๊ากกก~” ผมยืนเกาะขอบประตูบ้านหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งไปหมดกับภาพที่ยัยเอเวียตัวแสบวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิต ถึงแม้ตอนนี้ยัยนั่นจะกลับไปแล้วแต่ผมก็อดหัวเราะไม่ได้จริงๆ ภาพนั้นโคตรติดตาอะบอกเลย หน้าตาก็ดีทำไมโก๊ะอย่างนี้วะ ฮ่าๆ ผู้หญิงคนนั้นแปลกดีแฮะ เจอกี่ครั้งก็ดูไม่ค่อยห่วงสวยเท่าไหร่เลย ไม่เหมือนสาวๆ ของผมสักนิดเดียว      

ผมพยายามสูดหายใจให้ลึกที่สุดเพื่อบังคับตัวเองให้เลิกขำกลิ้งลิงกับหมาสักที บ้าจริง เวลานี้ผมควรจะนอนหลับฝันดีแล้วนะเนี่ย ที่วันนี้นอนตั้งแต่หัวค่ำก็เพราะเพลียจากฟิตเนสเมื่อตอนบ่าย สงสัยวันนี้จะหักโหมเกินไป ฮั่นแน่ อยากเห็นซิกส์แพ็กผมล่ะสิ

ตื่นครับ! กำลังพยายามมีอยู่ครับ ใกล้แล้ว

ผมออกไปปิดประตูรั้วแล้วสำรวจดูความเรียบร้อยของบ้าน เมื่อล็อกประตูอะไรเรียบร้อยแล้วก็กลับขึ้นชั้นสอง บ้านผมมีห้องนอนทั้งหมด 4 ห้อง คือห้องพ่อต่อกับแม่บุษ ห้องพี่ไฮเดรน ห้องคัตเตอร์ และห้องผมซึ่งใช้ร่วมกับเยอบีร่า สาเหตุที่พี่ไฮกับไอ้คัตได้นอนเดี่ยวก็เพราะแม่บุษบอกว่าพี่ไฮเป็นพี่คนโตและชอบความสงบมากกว่าคนอื่น คัตเตอร์น้องคนสามเป็นผู้ชายเรียบร้อยและสะอาดสะอ้าน ส่วนผมที่ถึงแม้ว่าจะรักสะอาดกว่าไอ้เยอแต่ดันแกล้งกันบ่อยตั้งแต่เด็กจึงสมควรอยู่ด้วยกันจะได้รักกันมากๆ

และนั่นคือสาเหตุที่ผมกับน้องเล็กค่อนข้างจะสนิทกันกว่าคนอื่นๆ เพราะนอนดูหนังโป๊ด้วยกันบ่อย เอ๊ย! เพราะนอนด้วยกัน แต่ไม่ต้องห่วงเพราะผมวางแผนเอาไว้แล้ว ถ้าพี่ไฮแต่งงานกับหนูแพมเมื่อไหร่ ผมจะยุให้พี่ไฮไปอยู่บ้านโน้นเพราะห้องนอนเหลือเฟือ ส่วนผมก็จะเข้ายึดเมืองทันที! วะฮ่าๆ ๆ

ก๊อกๆ ๆ !

ผมตรงมาที่ห้องพี่ไฮเป็นห้องแรกแล้วเคาะประตูเรียกพี่ชายทันที ตอนนี้พี่ไฮเป็นหนึ่งในบุคคลต้องสงสัย แถมยังมีพิรุธสูงกว่าอีกคนนิดหน่อยด้วย

ไม่นานนักร่างสูงโปร่งที่เตี้ยกว่าผมสามสี่เซนติเมตรก็เปิดประตูออก

“ว่าไง” พี่ไฮไม่ได้มีอาการแปลกใจเท่าไหร่ที่เห็นหน้าผม อย่างกับเขาคิดเอาไว้อยู่แล้วแหละว่าผมต้องมา มิหนำซ้ำยังทำท่ากลั้นหัวเราะด้วย เฮ้! ถ้าเป็นไอ้เยอนี่ผมตบหัวทิ่มแล้วนะเนี่ย -0-

เขาเอียงคอมองหน้าผมแล้วบอก “หน้ายังเป็นรอยนิ้วอยู่เลยนี่หว่า”

“ว่าไงนะ!” ผมเบิกตาโพลงยกมือขึ้นมาแปะแก้มข้างที่โดนตบโดยอัตโนมัติ ก่อนจะรีบพุ่งเข้ามาในห้องพี่ไฮอย่างถือวิสาสะจนเจ้าของห้องเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน

เมื่อเข้ามาแล้วสิ่งที่ผมทำก็คือมายืนสำรวจใบหน้าตัวเองที่กระจกในห้องน้ำนั่นเอง หน้าผมเป็นรอยครบทั้งห้านิ้วเลยดูสิ

ยัยอเวจีตัวแสบ!

“ตายๆ ยัยนั่นก็ไม่ได้ตบแรงอะไรมากทำไมเป็นรอยขนาดนี้วะ” ผมลูบแก้มตัวเองอย่างเบามือ อยากจะกรีดร้องจริงๆ

“หน้าด้านแล้วหรือเปล่า” พี่ไฮที่เดินตามมายืนเท้าแขนกับกรอบประตูห้องน้ำถามขำๆ

“ไม่ต้องพูดมากเลยพี่อะ สารภาพมาซะดีๆ ว่าเป็นฝีมือพี่”

ให้ตายเถอะ! พรุ่งนี้ผมนัดสาวเอาไว้ด้วย

“ฝีมือฉัน? เรื่องอะไร” คนโดนถามชี้นิ้วเข้าหาตัวเองด้วยสีหน้างงงัน ก่อนจะเปลี่ยนท่าเป็นยืนกอดอก

“แหนะ! ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อเลยพี่ชาย ก็คนที่เอากางเกงในผมไปใส่ไว้ในตะกร้าผ้าให้ยัยอเวจีตามมาชี้หน้าด่าจนหมดหล่อถึงในบ้านก็คือพี่ไม่ใช่หรือไง”

“น้องเขาชื่อเอเวีย”

“ผมจะเรียกอเวจี อเวจีๆ ๆ ! เจอหน้าก็จะเรียก” ยิ่งตอนนี้สมองผมจินตนาการไปว่า ยัยนั่นกำลังชี้หน้าหัวเราะเยาะผมออกมาจากกระจกเงาตรงหน้า ผมก็ยิ่งแค้นเข้าไปใหญ่ หวังว่ารอยนิ้วมือจะหายทันพรุ่งนี้นะ

“ฉันไม่เคยเห็นแกหัวเสียเพราะผู้หญิงเลยนะ ผู้หญิงที่ตามจิกแกไม่เลิกฉันก็เห็นแกแค่ขำๆ”

“พี่ก็ดูยัยนั่นทำเข้าสิ นี่ไม่รู้ผมจะโดนแม่บุษว่าอะไรอีก เพราะพี่นั่นแหละ” ผมบอก

“ฉันเปล่า”

“ไม่จริง” ผมละสายตาจากกระจกมาจ้องหน้าพี่ชายอย่างคาดคั้น ทว่าสีหน้าของเขากลับไม่มีร่องรอยของการโกหกเลย

ถึงแม้พี่ชายผมจะหน้านิ่งแทบจะตลอดเวลาก็เถอะ ถ้าไม่นับช่วงหลังๆ มานี้ที่กำลังอินเลิฟจนพี่แกมีสีหน้าอื่นปรากฎให้เห็นบ้าง เวลาพี่ไฮโกหกทีไรผมก็จะจับได้เสมอ แต่ครั้งนี้ผมคงจะเข้าใจผิดจริงๆ ล่ะมั้งเนี่ย

“จริงไม่จริงแกน่าจะรู้ บอกแล้วไงฉันไม่เล่นไร้สาระ” เขายืนยัน

โอเค...ผมจ้องตาพี่ไฮอีกครั้งและเริ่มมั่นใจแล้วว่าใครเป็นคนทำ คนที่ไร้สาระตัวเด่นที่สุดในบ้าน คนที่ตอนแรกผมสงสัยน้อยกว่าพี่คนโต

ไอ้เยอ!!!

“ไอ้แสบชัวร์เพราะไอ้คัตไม่ทำแน่”

“นั่นสิ วันนี้เยอบีเอาผ้าไปส่งนี่ แถมยังกระซิบบอกฉันว่ายังไม่จ่ายค่าซักรีดด้วยแต่มุบมิบตังค์ไว้ พอแม่บุษทวงเมื่อเย็นทำเป็นเฉไฉ”

“เดี๋ยวจะโดนหักค่าขนมกันหมดทั้งสี่ดอก ขยันก่อเรื่องจริงๆ ไอ้บ้านี่”

“บางทีแกอาจจะต้องขอบคุณมันทีหลังก็ได้นะ”

“ไม่มีทาง!

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายของคืนนี้ที่ผมได้คุยกับพี่ไฮ เพราะตอนนี้ผมกำลังเดินปึงปังกลับมาที่ห้องของตัวเอง แต่ยังไม่ทันจะเปิดเข้าไปก็เจอคัตเตอร์เปิดออกมาซะก่อน

“อ้าวพี่รองมาพอดี” น้องชายยิ้มน้อยๆ ตามประสา

“ไอ้เยอล่ะ”

“นั่งกินขนมอยู่ข้างในครับ ผมบอกกี่ครั้งก็ไม่เชื่อว่าอย่ากินขนมบนที่นอน เอ่อส่วนเรื่องนั้นผมว่าค่อยๆ คุยกันดีกว่านะครับ” คัตเตอร์ขยับตัวขวางทางผมเมื่อเห็นว่าผมเตรียมจะพุ่งเข้าไป

“แปลว่าแกมาคุยกับมันเรื่องนี้ใช่มั้ย”

คัตเตอร์ไม่ตอบแต่พยักหน้าลงอย่างกล้าๆ กลัว โถ่เอ๊ยน้องชาย จะกลัวทำไมล่ะวะ คนผิดมันยังหน้าระรื่นไม่กลัวอะไรเลยดูซิน่ะ

“แกไปนอนเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

“ครับพี่รอง”

คนนี้อะน้องรัก คนนั้นน่ะน้องร้าย!

ดูเหมือนเยอบีร่าคงจะได้ยินที่ผมคุยกับคัตเตอร์เมื่อกี้หมดทุกประโยคแล้ว ผมปิดประตูก่อนจะย่างสามขุมเข้ามาภายในห้อง น้องชายตัวแสบหันมายิ้มยิงฟันแล้วกระเด้งตัวลุกขึ้นมาจากเตียงตรงดิ่งเข้ามาประชิดตัวผม จากนั้นก็ยกแขนขึ้นมากอดคอผมไว้ ด้วยส่วนสูงที่เกือบจะเท่าๆ กันมันจึงไม่ต้องพยายามอะไรมาก(ในบ้านมีไอ้คัตนั่นแหละเตี้ยสุด แต่ถ้ายืนเรียงกันก็แลดูใกล้ๆ กันหมดแหละ)

“ขนมสักหน่อยมั้ยพี่รองไล~” เยอบีทำเป็นยื่นซองขนมในมือมาให้

“กางเกงในสวมหัวสักหน่อยมั้ยน้องชาย~” ผมถามกลับก่อนจะกระทุ้งศอกไปที่ท้องน้องชายตัวดีแล้วยกท่อนแขนของมันออกไปให้พ้นคอด้วยความรำคาญ

“อุก! นี่ผมง้อแล้วนะเนี่ย” ไอ้ตัวแสบทำหน้าเหยเกเพราะความจุก

“แปลว่ายอมรับสินะ”

“โถ่พี่ ก็ผมเห็นชีวิตพี่ขาดความรื่นเริง ก็เลยช่วยเอากางเกงในไปใส่ไว้ในตะกร้าผ้าที่ส่งซักให้ไง >O<

แปะ!

“ป้าบเข้าให้! ให้ฉันโดนด่าเล่น”

ผมตบกะโหลกไอ้แสบไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ ที่จริงผมไม่ได้โกรธอะไรมันนักหนาหรอก รู้ว่าเล่นกันขำๆ ซึ่งผมก็ชินแล้วล่ะ เราสองคนก็แกล้งกันไปมาแบบนี้ตลอดตั้งแต่เล็กยันโต แต่ครั้งนี้ดูมันจะลามปามไปสักหน่อย อยู่ดีไม่ว่าดีให้พี่ชายโดนผู้หญิงด่าซะงั้น บอกตามตรงว่าในชีวิตผมนอกจากแม่บุษกับคุณครูแล้วผมก็ไม่เคยโดนผู้หญิงคนอื่นว่าเลย มีแต่ตามกรี๊ดกับชื่นชมในความหล่อเหลาของผมเท่านั้น

เอ้า! นี่ไม่เชื่อกันใช่มั้ย พวกคุณไม่เคยเห็นดอกไม้หล่อมากกว่าสวยเหรอ ถ้าอยากรู้ว่าเป็นไงมาที่ Flowers Terrace บ้านผมสิครับ เปิดประตูเข้ามาแล้วเรียกชื่อนี้สิ ไลเซนทัส

“โถ่พี่รองไล กางเกงในตัวเดียวน่า แถมตัวใหม่ยังไม่ได้ใช้ด้วย” เยอบีทำปากยื่นปากยาว

“อ๋อเหรอ แหม ขอบคุณนะที่ไม่เอาใส่ไปครบทุกตัวที่ฉันมี”

“อ้าวจริงเหยอ! งั้นคราวหน้าผมเอาใส่ให้ใหม่นะ”

“ไอ้เยอ!

ดูเหมือนไอ้ตัวแสบจะรู้ตัวว่ากำลังจะโดนเล่นงานอะไร เพราะมันรีบพุ่งตัวไปที่ประตูห้องแล้วเปิดออกก่อนจะวิ่งปรู๊ดหนีลูกเตะของผมไปได้อย่างฉิวเฉียด แต่ผมน่ะเหรอจะยอมยืนนิ่งๆ รอมันกลับมาให้เตะ

ฝันไปเถอะ! ถ้าคืนนี้ผมไม่ได้เตะตูดมันล่ะก็ ผมไม่ยอมนอนแน่

 

 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


วันต่อมา

Avia’s part


แม้วันนี้จะเป็นวันเสาร์แต่ฉันก็ต้องแบกสังขารมาเรียน มันน่าโมโหจริงๆ ที่วิชานี้ฉันลงเรียนคลาสวันศุกร์ไม่ทัน วันหยุดฉันก็เลยมีแค่วันอาทิตย์วันเดียว แหงล่ะ เมื่อวานนี้พออีกวิชางดคลาสฉันก็เลยได้หยุดอยู่ช่วยงานที่บ้านได้ไง ช่วยจนเกิดเรื่องบ้านั่น...ตอนนี้ฉันยังไม่หายโกรธไอ้หมอนั่นนะ คนอะไรหยาบคายที่สุดแถมยังโรคจิตหื่นกามอีกด้วย ฮึ่ย!

ปึง!

“อุ๊ยตาย! เป็นไรจ๊ะเอเวีย เมนส์ไม่มาเหรอลูก”

ตาต้าตุ๊ดสาว(?) เพื่อนสนิทของฉันถามหลังจากยกมือขึ้นมาทาบอกด้วยความตกใจที่ฉัน(ลืมตัว)ฟาดหนังสือลงบนโต๊ะแทนที่จะเก็บลงกระเป๋าเพราะตอนนี้หมดเวลาเรียนแล้ว

“โทษที ฉันคิดอะไรเพลินไปหน่อยก็เลยพลั้งมือ”

“อ๋ออออ~ เพลินไปหน่อย” ตาต้าพยักหน้าลงด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่

ฉันยิ้มแห้งก่อนจะเก็บหนังสือลงกระเป๋าผ้าสะพายข้างอย่างเบามือแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโหมดปกติ ไม่ลืมกดดูเวลาด้วย วันนี้อาจารย์ปล่อยเลท ดูสิเนี่ยคลาสเลิก 11.30 น. แต่นี่ล่อเข้าไปเที่ยงกว่าแล้ว วิญญาณหมูเห็ดเป็ดไก่ในท้องฉันร้องโหยหวนหาเพื่อนใหม่จนฉันแทบคลั่ง

“ตกลงว่าไง ไปกินหม้อไฟเกาหลีกันมั้ย”

“อีกแล้วเหรอ?! เออๆ อะไรก็กินหมดแหละตอนนี้ โคตรหิวเลย”

เมื่อเช้าฉันตื่นสายเลยรีบมามหาวิทยาลัยเพราะกลัวเข้าคลาสเช็กชื่อไม่ทันแล้วจะโดนหักคะแนน พาลทำให้ไม่ได้กินข้าวเช้าไปด้วย

“โอเค งั้นรีบไปกันเถอะ”

สิบห้านาทีต่อมาเราสองคนก็มาถึงร้านหม้อไฟเกาหลีในห้างสรรพสินค้าแบบ Open air ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยที่สิงประจำของพวกฉัน ที่นี่มีร้านหม้อไฟเกาหลีสาขาย่อยส่งตรงมาจากเกาหลีซึ่งเป็นร้านโปรดของตาต้าเลยแหละ รายนี้น่ะชอบทุกสรรพสิ่งที่เป็นเกาหลีโดยเฉพาะนักร้องผู้ชาย ฉันเห็นคนนั้นคนนี้ก็เป็นสามีของนางหมด -_-^

เราสองคนใช้เวลาสำหรับมื้อกลางวันประมาณ 1 ชั่วโมงเห็นจะได้ หลังจากนั้นก็ออกมาเดินเล่นกันตามปกติที่ทำเป็นประจำ

“ฉันเคยบอกแกมั้ยว่าชอบบรรยากาศห้างแบบนี้ มันดูแบบได้ช้อปปิ้งท่ามกลางธรรมชาติดีอะ”

“แหม ไปในป่าอเมซอนเลยมั้ยล่ะลูก” ตาต้าแกล้งประชดจนฉันหยิกแขนนางไปหนึ่งทีอย่างมันเขี้ยว

“อันนั้นก็ธรรมชาติไปย่ะ”

“อุ๊ยๆ ๆ ดูผู้ชายคนนั้นสิแก หล่อมาก หล่อลากกระชากมดลูกสุดๆ” ตาต้าทำหน้าเคลิ้มแล้วเหมือนจะเดินตามเขาไป ฉันดึงตัวนางเอาไว้ก็เลยไม่ทันได้หันไปมองคนที่นางพูดถึง

“เดี๋ยวๆ มีมดลูกเหรอยะ”

“เถอะน่า! แกดูสิ หล่อขนาดนี้ทำไมได้ผีเป็นแฟน เอ๊ะ! นั่นมันน้องมิรา ดาวคณะบัญชีมอเราไม่ใช่เหรอ”

ประโยคนั้นทำให้ฉันรีบหันขวับไปมองทันทีแล้วก็ได้เห็นผู้หญิงผมสั้นแต่งหน้าจัดในชุดนักศึกษา ฉันจำได้ว่านั่นคือ มิราเจ้าของตำแหน่งดาวคณะบัญชีของมหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนอยู่ รู้สึกคนนี้จะเป็นตัวเก็งในการประกวดดาวมหาวิทยาลัยด้วยนะ แต่ฉันว่ายัยน้องนี่หน้าแก่ไปหน่อย เอ่อฉันหมายถึงแต่งหน้าแต่งตัวเกินวัยยังไงก็ไม่รู้สิ ถ้าไม่เคยเห็นอายุในป้ายพีอาร์ฉันก็นึกว่าเรียนจบไปแล้วนะนั่น ขนาดไลเซนทัสที่ยืนดูดน้ำอยู่ข้างๆ ยังดูหน้าเด็กกว่าอีก

อ๋อ ฉันรู้แล้ว ผู้ชายคนเมื่อกี้คือไลเซนทัสสินะ หน้าอปป้าเกาหลีแบบนั้นฉันไม่แปลกใจหรอกที่ตาต้ามันจะกรี๊ดน่ะ

เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ

“ไลเซน!” ฉันเบิกตาโพลงเมื่อได้สติ สายตาเปลี่ยนโฟกัสจากยัยมิราเป็นจับจ้องผู้ชายที่มีเรื่องกับฉันเมื่อคืนตาค้างทันที ใช่เขาจริงๆ ด้วย

“แกรู้จักสุดหล่อคนนั้นด้วยเหรอ”

“รู้สิ ก็เขาเป็น...!!” ฉันหยุดพูดไว้แค่นั้นเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าไม่บอกเรื่องกางเกงในกับตาต้าน่าจะดีกว่า

“เป็น? เป็นอะไรเหรอแก” ตาต้ารบเร้าเขย่าแขนฉันไปมาเป็นเด็กน้อยอยากได้ของเล่น

“ป...เป็น...เป็นคนแถวบ้านน่ะ”

“กรี๊ด! จริงเหรอ” ดู...ดูมันทำ ออกอาการบ้าผู้ชายขั้นสุด โอ๊ยจะเว่อร์อะไรเบอร์นั้นค้าาาาา

“ใจเย็นๆ นะ บ้านฉันไม่ใช่บ้านแก บ้านหมอนั่นเป็นร้านดอกไม้น่ะ แม่ฉันกับแม่เขาสนิทกัน” ฉันบอกโดยพยายามระงับอารมณ์หลายๆ อย่างที่กำลังปะทุขึ้นในใจ...

“แล้วเขาเป็นแฟนกับยัยน้องมิราหน้าวอกเหรอ”

“ฉันจะไปรู้เหรอ”

“อ้าว”

“ก็...ฉันไม่ได้สนิทกับหมอนั่นสักหน่อย อีกอย่างฉันเห็นเขาควงผู้หญิงไม่เคยซ้ำหน้า”

“จริงเหรอ เพลย์บอยสินะ ว่าแต่ยัยน้องมิราน่ะร้ายจะตาย เพื่อนฉันที่เป็นรุ่นพี่คณะนางบอกมา งานนี้ยัยนั่นคงไม่ใช่คู่ควงเฉยๆ หรอกม้างงง”

“คงงั้น”

ฉันตอบเสียงเบาแล้วหันหน้ามองไปทางอื่น ฉันไม่อยากให้ความรู้สึกเดิมๆ กลับมา ความรู้สึกเวลาที่เห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ความรู้สึกที่

ช่างมันเถอะ!

พอได้แล้วเอเวีย เลิกคิดอะไรบ้าๆ สักที หมอนั่นนิสัยไม่เห็นจะดีเลย ไปสนใจเขาทำไม

ฉันกำชับกับตัวเองแล้วพยายามไล่ความคิดเฮงซวยออกจากหัวเพราะไม่อยากกลายเป็นคนฟุ้งซ่านคิดมากกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

“เอเวีย แกเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมหน้าตึงๆ” ตาต้าชะโงกหน้าเข้ามาถาม

“ป...เปล่า เปล่านี่”

“เอ...หรือกินอิ่มเกินไปแล้วไม่เรอ”

“จะบ้าเหรอ!” ฉันหันหน้าหนี

“อ้าว ถ้างั้นทำไมต้องดึงหน้าตึงด้วยล่ะ”

“หน้าฉันก็เป็นงี้...” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบเพื่อนรักก็หันขวับไปทางสองคนที่พวกเรานินทาถึงเมื่อกี้ก่อนที่เจ้าตัวจะมีสีหน้าตกใจ

“อุ๊ย! สองคนนั้นเดินไปโน่นแล้ว เรารีบตามไปกันเถอะ” ตาต้าทำท่าจะก้าวขาออกเดินตามจนฉันต้องดึงแขนเอาไว้อีกครั้ง ให้ตายสิน่า เห็นผู้ชายหล่อแล้วเป็นอย่างนี้ทุกที

“เฮ้ๆ แกจะไปตามเขาทำไมล่ะ เป็นสตอล์กเกอร์หรือไง” ฉันทำหน้าบูด อารมณ์ก็บูดด้วย คงเป็นเพราะเห็นหมอนั่นแล้วนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนั่นแหละ

“ก็ฉันอยากรู้นี่ว่าสองคนนั้นเป็นแฟนกันจริงหรือเปล่า”

“แกจะทำยังไง เดินตามไปแล้วเข้าไปถามเหรอ”

“ก็เออจริงด้วย ทำยังไงดีล่ะ” ตาต้าเสียงอ่อนลงซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันนึกอะไรดีๆ ออก...

คราวนี้ล่ะนายเสร็จฉันแน่ไลเซนทัส ฉันจะเล่นงานนายให้เละเหมือนดอกกุหลาบเมื่อคืนเลยคอยดูสิ หึๆ อยากรู้ใช่มั้ยว่าฉันคิดอะไรออก

ก็แผนการที่จะแก้แค้นผู้ชายคนนั้นไง!

“รีบตามไปกันเถอะ” ฉันบอกพร้อมกับเป็นฝ่ายจูงแขนตาต้าเดินตามสองคนนั้นแทน

เมื่อเหตุการณ์พลิกล็อกจึงไม่แปลกเลยที่...

“ต๊าย! อะไรยะ ตุ๊ดงงไปหมดแล้วเนี่ย”

รอยยิ้มค่อยๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของฉัน นายไม่รอดแน่ไลเซน ให้มันรู้ซะบ้างว่าเล่นกับใคร นี่ฉันเอเวียพี่สาวออสตินลูกคุณนายออมเจ้าของร้านซักรีดไง แล้วก็เป็นคนที่แอบ

แอบตามนายอยู่

โอเค นั่นแหละฉันกำลังแอบตามเขา

ฉันกับตาต้าเดินตามสองคนนั้นมาจนกระทั่งทั้งคู่เข้าไปในร้านอาหารซึ่งยังคงอยู่ในห้างฯ แห่งนี้ แน่นอนว่าเดี๋ยวฉันจะตามเข้าไป แต่ก่อนอื่นต้องตกลงกับเพื่อนรักซะก่อน

“ตาต้า” ฉันเรียกชื่อคนข้างๆ ด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“หือ ว่าไง”

“แกสัญญาอะไรกับฉันอย่างนึงสิ”

“อะไรเหรอ”

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ แกห้ามถามและห้ามพูดอะไรทั้งสิ้นนอกจากตามน้ำไปกับฉัน แล้วเอาไว้ฉันจะกลับไปตอบทุกคำถามที่แกอยากรู้ โอเคมั้ย” ฉันจ้องตาเพื่อนสาวนิ่งต้องการสื่อให้มันรู้ว่านี่ฉันไม่ได้มาเล่นๆ แต่ฉันมาเพื่อเอาจริง

ฉันมาเพื่อชนะเท่านั้น!

“แกจะทำอะไรยะ ทำไมพูดเป็นลางแปลกๆ”

“เออน่า ฉันบอกจะกลับไปตอบคำถามแกไง เพราะงั้นไม่ใช่ลางจะไปตายแน่นอน เข้าใจ๊?”

“เอออันนั้นฉันรู้ แต่” ตาต้ามีสีหน้าลังเลพลางเหลือบมองไปยังไลเซนทัสกับน้องมิราที่กำลังสั่งอาหารกันอยู่

“แกต้องช่วยฉันเข้าใจมั้ย” ฉันเร่ง

“ช่วย? เออๆ สัญญาก็ได้ ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆ ดีนะที่ฉันหันมาชอบผู้ชายตั้งแต่เด็ก” ตาต้าบ่นอุบจนฉันเกือบจะหลุดหัวเราะ แต่ก็ต้องรีบเก็กหน้าขรึมเอาไว้

“จริงๆ นะ”

“จริงๆ ช่วยจริงๆ เพื่อนกันนี่ยะ”

“น่ารักมากกกก~” ฉันบอกพร้อมกับเอามือถูแก้มทั้งสองของเพื่อนไปมาจนหน้ามันบู้บี้

“โอ๊ยหยุด! เดี๋ยวผู้ชายผ่านไปมาเข้าใจผิดว่าฉันเป็นแฟนแกหมด”

ตาต้าไม่พูดเปล่าแต่เอามือฉันออกแล้วตีด้วยหนึ่งที ส่วนฉันกลับหัวเราะร่าไม่ได้สำนึกอะไรทั้งสิ้น ส่วนหนึ่งก็เพราะอาการรักนวลสงวนตัวของเพื่อนสาว อีกส่วนก็หัวเราะให้กับความพ่ายแพ้ของพ่อดอกไม้สุดหล่อที่กำลังจะเกิดขึ้นน่ะสิ ฮิๆ

“ซ้อมก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะพูดเปิด ส่วนแกก็ช่วยพูดเสริม โอเคมั้ย” ฉันถาม

“อ่าๆ ๆ โอเค” ตาต้าทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค ฉันจึงยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“อะแฮ่ม! สมมติฉันพูดว่า นี่! ทำอย่างนี้ได้ยังไง แกต้องพูดว่า?”

“ใช่ๆ ทำอย่างนี้ไม่ถูกนะยะ!” ตาต้าเข้าถึงบทบาทได้ดีและตีบทแตกขั้นสุดจนฉันอยากจะประเคนรางวัลตุ๊กตาทองให้ ก็ดูหน้านางตอนนี้สิ อินมากกว่าฉันซะอีก

“โอเคทำดีมาก แล้วทีนี้ถ้าฉันบอกว่า คิดจะหาเรื่องกันใช่มั้ย?!’ ล่ะ”

“คิดผิดแล้วตุ๊ดบอกเลย! เกิดใหม่อีกร้อยปีก็ยังคิดไม่ถูก” ตาต้าจีบปากจีบคอสุดๆ

“โอเค แล้ว

“สนใจเมนูไหนเข้ามาดูในร้านก่อนได้นะคะ”

“ไม่สนมั้ยล่ะตอนนี้! คนเพิ่งกินมาอิ่มๆ”

ช้าก่อนประโยคนั้นฉันไม่ได้ถามแต่เป็นพนักงานของร้านที่คงเห็นเราสองคนยื่นคุยกันอยู่หน้าร้านนานแล้วก็เลยเดินออกมาอัญเชิญ แต่อีตาต้านี่สิจริงจังกว่าฉันอีกตอนนี้

“แล้วยังไงต่อแก พูดอะไรอีกมั้ย” ยังยังไม่รู้ตัว

“เอ่อขอตัวก่อนนะคะเดี๋ยวมาใหม่” ฉันหันไปตอบพนักงานก่อนจะดึงแขนตาต้าให้เดินออกมาจากตรงนั้นก่อน ส่วนยัยพนักงานที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ก็ยิ้มงงไปตามระเบียบ

“อ้าว พนักงานพูดเหรอ” ตาต้าหันไปมองหน้าพนักงานด้วยสีหน้างงเป็นไก่ตาแตกไม่แพ้กัน

“รู้สึกตัวช้านะ” ฉันบอกเมื่อเราเดินห่างออกมาจากหน้าร้านพอสมควร

“ช่วยไม่ได้นี่ยะ กำลังได้อารมณ์”

“ฉันว่าแกไม่ทำฉันขายหน้าแน่นอน งั้นเดี๋ยวเราเข้าไปลุยกันเลย”

“โอเค ให้มันรู้ซะบ้างว่าฉันเป็นใคร นี่ถ้าฉันเข้าวงการบันเทิงนะบอกเลยว่าอารยาก็อารยาเถอะ ดับไม่ได้เกิด!” เจ้าตัวยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

“อ๋อเหรอ”

“แน่นอนย่ะ เออว่าแต่แกจะเข้าไปหาเรื่องสองคนนั้นเหรอ ทำไมล่ะ ไปแค้นอะไรมา นี่มีอะไรปิดบังฉันอยู่ใช่มั้ย แล้ว

“หยุดก่อนๆ” ฉันยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปรามก่อนจะพูดต่อเมื่อตาต้าหุบปากไปในที่สุด “บอกแล้วไงว่าฉันจะตอบแกหลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ โอเค๊?”

“เออๆ ก็ได้ ชะนีนะชะนีชอบทำให้ตุ๊ดมึน” 

“หึๆ ไปกันเถอะ”

ฉันพยักหน้าเป็นสัญญานก่อนจะสูดหายเข้าลึกๆ แล้วปั้นหน้านิ่ง พยายามนึกถึงเรื่องที่ไลเซนทัสทำผิดไว้เมื่อวานเพื่อปรุงให้อารมณ์ได้ที่ พลางสองเท้าก็ค่อยๆ ก้าวเดินนำตาต้ามาอย่างนิ่งสงบราวกลับภูเขาไฟที่รอวันปะทุและระเบิดออกมาอีกครั้ง

 
 
 
 
 
 
 
 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk

โอ๊ะโอ...มายกลับมาแล้วววววว แฮร่!!!
หายไปสองสามเดือนสำหรับเรื่องนี้ 5555555
คงต้องพูดว่าซอรี่อีกแล้ว T_T
แต่มาช้าดีกว่าไม่มาเนอะ อิอิ
คิดถึงทุกคนเลยยยยย >_<
ตอนนี้ปิดเทอมอยู่จะพยายามอัพให้บ่อยที่สุดน้าาาา

เข้าเรื่องตอนนี้กันบ้างงงงงงง
เอเวียจะเข้าไปอาละวาดร้านพังหรือเปล่าหรือยังไง?
เอาใจช่วยแพะรับบาปอย่างพี่รองไลกันด้วยนะคะ
งานนี้พ่อหนุ่มดอกไม้คงนั่งไม่ติดเก้าอี้
เพราะเอเวียเชื่อเต็มที่ว่ากางเกงในเป็นฝีมือเจ้าตัว อิอิ
ไม่รู้จะเข้าข้างใครเลยทีนี้ 55555
คราวนี้ร้านดอกไม้ได้มีเรื่องวุ่นๆ กันอีกแล้ว! 
ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าน้าาาาา จุ๊บๆ 


|||

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #588 P' P (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 23:22
    จะทำอารายเอเวีย 555
    #588
    1
    • #588-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 21)
      27 มิถุนายน 2559 / 23:29
      นางไม่ได้มาเล่นๆ บอกเลย eiei
      #588-1
  2. #587 แคสเติ้ลจี ★ FLY (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 16:52
    เอเวียจะทำอะไรคะ 555555 เอาแล้วไลเซนนนนน
    สงสารพี่รองล่วงหน้าแป๊บนะ เอ๊ะ..หรือควรเตรียมหัวเราะดี
    #587
    1
    • #587-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 21)
      18 มิถุนายน 2559 / 19:04
      สงสารพี่รองไว้ดีกว่า อิอิ
      #587-1
  3. #586 Thanida♥ tim (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 13:07
    พี่มายหายจนทิมแอบคิดว่าจะไม่แต่งต่อล่ะเนี่ยย!
    ดีใจที่พี่มายอัพสักที
    อร๊ายยย!
    อ่านกี่ทีก็ขำชื่อพระเอก
    พี่รองไล
    ขุ่นพระ!ชื่อตลก5555555
    รออ่านตลอดๆๆๆๆ
    อย่าอู้น้อววว
    ลงต่อๆๆ
    #586
    3
    • #586-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 21)
      18 มิถุนายน 2559 / 13:39
      ไลเซนทัสสสสสสสสส 555555
      เรื่องนี้สี่คู่อะ ยาวเลย T T
      #586-1
    • #586-3 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 21)
      28 กรกฎาคม 2559 / 21:40
      55555 จ้าาาา ขอบคุณน้า
      #586-3
  4. #585 meeminn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 11:54
    รอนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก คิดว่าไรท์ลืมไปแล้วววววววว
    #585
    1
    • #585-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 21)
      18 มิถุนายน 2559 / 11:58
      ไม่ลืมเรื่องนี้แน่นอนนนนน
      ขอบคุณที่ยังติดตามน้า กอดหน่อยยย >__<
      #585-1
  5. #584 NTPMMAY (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 08:44
    กลับมาแล้วววววว
    #584
    1