◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 20 : - (Lisianthus) Chapter 1 ตะกร้าของใคร กางเกงในสีแดง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ส.ค. 60

Lisianthus
Chapter 1

- ตะกร้าของใคร กางเกงในสีแดง -

           




        “เธอเอเวียเหรอ”

        ไลเซนทัสทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกออกว่าฉันคือใคร

        ฉันพยายามสงบสติอารมณ์ให้มากที่สุดแล้วทำหน้านิ่งๆ ส่งกลับไปโดยไม่ตอบอะไรเขาสักคำ ร่างสูงในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกับบ็อกเซอร์ลายตารางสีน้ำเงินเดินเลยพ่อกับแม่ของเขาลงบันไดมาแล้วเลื่อนสายตาจากหน้าฉันไปยังกางเกงในสีแดงในมือที่ฉันลดลงไว้ข้างลำตัวแล้ว ฉันไม่อยากโวยวายอะไรมากเพราะตอนนี้ป้าบุษบากับลุงเป็นต่ออยู่ในสถานการณ์ด้วย แล้วทุกสายตาของสมาชิกในบ้านก็กำลังจับจ้องมาที่ฉันเป็นตาเดียวอย่างสนใจใคร่รู้

        “เฮ้ย! นั่นมันชุดของลูกชายตัวใหม่ที่หายไปของฉันนี่ เธอขโมยไปเหรอ?!

        ไลเซนทัสทำท่าด้อมๆ มองๆ ของที่อยู่ในมือฉันก่อนจะอ้าปากค้างชี้นิ้วมายังสิ่งที่เขาเรียกว่า ชุดของลูกชาย ด้วยท่าทางตกใจ

        “เออ เอ๊ย! ไม่ใช่ ฉันไม่ได้ขโมยแต่นายนั่นแหละเอาใส่ไว้ในตะกร้าผ้าที่ส่งซัก” ฉันพูดเสียงลอดไรฟัน มองเขาตาขวาง และดูเหมือนเขาจะตกใจยิ่งกว่าเดิมกับสิ่งที่ฉันบอก

        “คนหล่อๆ อย่างฉันเนี่ยนะจะส่งกางเกงในไปร้านซักรีด บ้าแล้ว”

        “ก็บ้าน่ะสิ คนไหนก็ทำได้ทั้งนั้นถ้าบ้าและหน้าด้านซะอย่าง”

        “คิกๆ”

จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะจากผู้ชมเหตุการณ์คนหนึ่งดังขึ้น ฉันกับไลเซนทัสหันไปมองพร้อมกันแล้วก็พบว่าเป็นเยอบีร่านั่นเอง เจ้าตัวรีบเอามือปิดปากแทบจะทันทีที่รู้ตัว

        “เดี๋ยวนะเด็กๆ เข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะ”

ป้าบุษบาเดินเข้ามาเป็นกรรมการระหว่างฉันกับไลเซนทัส เรียกความสนใจให้เราสองคนละสายตาจากเยอบีร่า แล้วหันกลับมาประสานสายตากันอีกครั้ง ฉันถลึงตามองเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนเขาก็ทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวราวกับตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด

        “ไม่เข้าใจผิดแน่ๆ ค่ะป้าบุษ หนูเจอกางเกงในตัวนี้ในตะกร้าผ้าของไลเซนจริงๆ”

        “ก็แย่แล้วววว เอามานี่!...” ไลเซนทัสสั่นหัวระรัวเป็นการบอกว่าเขาไม่ได้เป็นคนทำแบบนั้นแน่ๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาแย่งของๆ ตัวเองกลับคืนไป

        “น้องชายฉันเป็นพยานได้นะ อีกอย่างถ้านายไม่ได้ทำแล้วมันจะไปอยู่ที่บ้านฉันได้ยังไง”

        “พ่อดอกไลเซนทัสลูก นึกให้ดีๆ นะ เผลอเอาใส่ผิดตะกร้าไปหรือเปล่า” ป้าบุษบาเอื้อมมือไปแตะไหล่ลูกชายคนที่สองของเธอ แต่ร่างสูงก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธความผิดเหมือนเดิม

        “ไม่ใช่อะแม่บุษ ผมไม่ได้ทำแน่ๆ ผมว่าเรื่องนี้มันต้องมีผู้ร้าย” ไลเซนทัสหันขวับไปหาพี่ไฮเดรนกับเยอบีร่าที่กำลังเอี้ยวตัวกลับมาใช้เอาศอกเท้าพนักพิงของโซฟาอย่างตั้งใจดูสถานการณ์ตรงนี้อยู่ สองคนนั้นหันมองหน้ากันงงๆ ทันที

        “ไอ้เยอ วันนี้แกเป็นคนเอาผ้าไปส่งใช่มั้ย”

        “ผมเปล่านะ!” น้องเล็กรีบปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นว่าฉันมองไปเขาก็แก้ประโยคใหม่ทันที “คือหมายถึงเอาไปส่งอะใช่ แต่ไม่ได้เป็นผู้ร้ายอย่างที่พี่รองไลกล่าวหาแน่นอน”

        “ฉันยังไม่ได้กล่าวหาอะไรแกเลย ยิ่งร้อนตัวยิ่งมีพิรุธนะโว้ย” พี่รองเอียงหน้ามองน้องด้วยสีหน้าจับผิด

        “ก็สีหน้ากับน้ำเสียงมันใช่อะ แม่บุษครับ พี่รองไลใส่ร้ายผม T^T

        “แม่ว่าเราก็ทำตัวน่าสงสัยอยู่นะ” คนเป็นแม่ไม่ได้เข้าข้างลูกคนเล็กเลยแม้แต่น้อย นี่สิ แม่ยังไงก็คือแม่ ต้องรักลูกเท่าเทียมกันอยู่แล้ว

        “โฮ! พ่อต่อคร้าบบบบ~” น้องเล็กหันไปหาผู้ช่วยใหม่ทันที แต่รายนั้นก็ยักไหล่ แบมือทั้งสองข้างออกแล้วส่ายหน้าอย่างคนที่ช่วยอะไรไม่ได้

        “ไม่รู้แหละ! ยังไงเรื่องนี้นายก็ผิดเต็มๆ” ฉันโพล่งขึ้น

        “อ้าว! ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงเฮ้ย”

        แปะ!

        “ไลเซนทัส! ทำไมขึ้นเสียงกับผู้หญิงแบบนี้ล่ะ ไม่น่ารักเลยนะ” ป้าบุษบาเปลี่ยนจากจับไหล่ลูกชายเป็นตีเขาไปหนึ่งทีจนร่างสูงสะดุ้งโหยง

        “ก็ผมไม่ได้ทำจริงๆ นี่ครับแม่บุษ บางทียัยนี่อาจจะขโมยกางเกงในผมไปจริงๆ ก็ได้”

        ให้ตายเถอะ! อย่างเอเวียเหรอจะขโมยกางเกงใน ฉันไม่ใช่ยัยโรคจิตซะหน่อย มีแต่เขานั่นแหละที่โรคจิตไม่รู้จักกาลเทศะ มีที่ไหนเอาของแบบนั้นไปส่งร้านซักรีดน่ะ ผิดแล้วไม่ยอมรับผิดยังจะมาโยนขี้ให้ฉันอีก น่าตบให้ความหล่อหลุดออกจากหน้าจริงๆ

        “ตายๆ ๆ ของแบบนี้มันไม่ได้ขโมยกันได้ง่ายๆ นะ” คนเป็นแม่เอามือกุมขมับ

        “แต่ข่าวโจรโรคจิตแบบนี้ก็มีเยอะแยะนะครับแม่บุษ”

        “แต่นั่นมันก็ตามห้องเช่า หอพัก แต่นี่บ้านเรานะพ่อลูกชาย พอๆ คุยกับเราแล้วปวดหัว แม่ขอตัวไปนอนดีกว่า” ป้าบุษบาทำหน้าเหยเก ก่อนจะหันมาพูดกับฉัน

“ยังไงป้าก็ฝากหนูเอเวียจัดการคนผิดได้เต็มที่เลยนะ แล้วเดี๋ยวป้าจะสั่งสอนลูกชายตัวดีให้อีกที” พูดจบก็เดินกลับขึ้นชั้นสองไปโดยลากลุงเป็นต่อขึ้นไปด้วย

“อ้าวแม่บุษเดี๋ยวดิแม่!

“เอ่อพี่รองทำจริงๆ เหรอครับ” คัตเตอร์เดินเลียบๆ เคียงๆ เข้ามาถามพี่ชายเสียงเบา แต่ยืนใกล้แค่เอื้อมแบบนี้ไม่มีทางรอดพ้นรัศมีการได้ยินของฉันไปได้หรอก

“ก็บอกว่าไม่ได้ทำไง ต้องมีคนจงใจแกล้งฉันแน่ๆ” ไลเซนทัสไม่วายเหล่ไปทางพี่คนโตและน้องคนเล็กอีกครั้ง ซึ่งทางสองคนนั้นก็ส่ายหน้าเป็นจังหวะเดียวกัน

“อย่าเอาแต่โทษคนอื่นสิ ทำไมไม่คิดบ้างว่าตัวเองจะทำเอง”

“ก็ฉันเออๆ ง่วงนอนแล้วเนี่ย ขอโทษละกัน ฉันอาจจะลืมเอง” ไลเซนทัสทำหน้ายุ่งแล้วหันไปทางคัตเตอร์ พลางยัดกางเกงในตัวปัญหาใส่มือน้องชาย “ไอ้คัต ฉันฝากเอาไปใส่ตะกร้าในห้องให้ที”

“ได้ครับ” น้องสามรับคำก่อนจะหันตัวเดินไปทางบันไดแต่ก็ไม่วายหันไปเรียกน้องเล็กด้วยน้ำเสียงแปร่งๆ เหมือนแฝงอะไรอยู่ “น้องเยอนอนห้องเดียวกับพี่รองไม่ใช่เหรอ ขึ้นไปกับพี่หน่อยสิ”

“ขี้เกียจขึ้นอะ” คนโดนเรียกตอบกลับทันควัน

“เยอบีร่า” ดอกไม้ดอกที่สามของบ้านเริ่มทำเสียงเข้มจนน้องชายหน้าจ๋อย

“ว้า~ ก็ได้ๆ”

และแล้วตอนนี้ก็เหลือแค่ฉัน ไลเซนทัส และพี่ไฮเดรน ฉันเหลือบมองไปยังพี่ใหญ่ของบ้านที่ยังคงมองมาทางเราสองคนนิ่งๆ ไม่พูดไม่จา ทว่าก็ดูน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก สมแล้วที่เป็นลูกชายคนโตน่ะ

“ฉันว่าเราออกไปเคลียร์กันข้างนอกดีกว่า” ฉันเอื้อมมือไปคว้าแขนไลเซนทัส

บอกตรงๆ ก็ได้ว่าพี่ไฮเดรนดูน่ากลัวกว่าป้าบุษและลุงเป็นต่อซะอีก บรึ๋ย~

“อะไรของเธอเนี่ย

“เดี๋ยว! จะพาน้องชายฉันไปไหน” พี่ไฮเดรนรีบลุกจากโซฟาเดินตรงมาหาเราสองคนทันที ฉันชะงักเท้าหยุดเดินแล้วปล่อยมือออกจากแขนไซนทัสโดยอัตโนมัติ

“เอ่อ คือว่า” ฉันอึกอัก

“ถ้าเป็นฉันนะ ไม่เสียเวลาลากมันไปโน่นมานี่หรอก ฉันด่ามันตรงนี้แหละ เมื่อกี้คนเยอะแยะเธอยังอาละวาดได้เลย ตอนนี้เหลือฉันคนเดียวแล้วไม่เห็นต้องกลัวอะไร”

“คะ?” ฉันอึ้งกับประโยคที่พี่คนโตของบ้านนี้บอก

“ถ้าฉันเป็นเธอคงโกรธมากเหมือนกัน ฉันเข้าใจเธอนะ ว่าแต่ทำไมไม่ตบมันล่ะ” พี่ไฮพยักพเยิดหน้าไปทางน้องชายของเขาที่ยืนอ้าปากพะงาบๆ อยู่ อาจเพราะกำลังอึ้ง ทึ่ง งงเหมือนฉันว่าพี่ชายของเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

“คะ?!

“ตบมันเลย” เข้าย้ำหน้าตาย

“เอ่อ

“นี่มันเอากางเกงในไปส่งร้านซักรีดบ้านเธอเลยนะ จะไม่จัดการอะไรหน่อยเหรอ”

“พี่ไฮ! หรือว่าไม่ใช่ไอ้เยอแต่เป็นพี่ที่แกล้งผมเนี่ย” ไลเซนทัสเบิกตาโต สุดท้ายเขาก็ยังไม่วายโทษว่าคนอื่นทำอยู่ดี ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไม่ใช่ฝีมือเขาน่ะ เพราะเขาดูหยาบคายที่สุดในบ้านแล้ว

“ฉันไม่เล่นอะไรไร้สาระแบบนั้นหรอกน่า =_=

เห็นมั้ย คนอื่นดูเป็นคนดีและมีสาระกันทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นพี่ไฮเดรน คัตเตอร์ หรือไม่ก็น่ารักๆ แบบเยอบีร่า มีแต่ไอ้หมอนี่เนี่ยแหละที่ฮึ่ย! ยิ่งพูดก็ยิ่งขึ้น

“แต่ว่า

“ตบดิ” พี่ไฮยุอีกครั้ง

เผียะ !

“โอ๊ย!

คราวนี้ฉันก็งงตัวเองเหมือนกันที่คำพูดของพี่ไฮเดรนดูมีอิทธิพลเหลือเกิน ฉันเงื้อมือขึ้นไปตบหน้าไลเซนทัสแบบไม่แรงมากแต่ก็เรียกเลือดฝาดให้ขึ้นมาเป็นรอยนิ้วมือบนแก้มของเขาได้

ส่วนคนช่างยุก็เอาแต่ยืนกลั้นหัวเราะ

“เฮ้ย! คือ” ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแดงบนหน้าไลเซนทัสเริ่มชัดขึ้นกว่าตอนแรก เขาไม่ได้หันมาต่อว่าฉันแต่หันไปหาคนต้นคิดแทน

“พี่ไฮแกล้งผมใช่มั้ยเนี่ย”

“เปล่า ฉันแค่สอนเอเวียให้ลงโทษคนทำผิด” 

“พี่ไฮ!

“เธอตบเบาไปนะ ฉันรู้ว่าเธอแรงเยอะกว่านี้” คนช่างยุยังไม่วายหันมาติติงฉัน ก่อนจะตั้งท่าเดินหนี ทว่าก่อนไปเขาได้หันไปพูดกับน้องชายด้วยอาการน่าสงสัยดูมีลับลมคมในเหมือนไม่อยากให้ฉันรู้ แต่เขาดันจงใจพูดเสียงดังขัดกับท่าทางของตัวเองซะนี่

“ผู้หญิงตบเนี่ย รู้นะว่าควรทำไง” พูดจบเจ้าตัวก็เดินตัวปลิวขึ้นหนีขึ้นชั้นสองไปอีกคน

ฉันมองตามพี่ไฮเดรนไปแบบงงๆ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาที่ไลเซนทัสซึ่งกำลังยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ ดูท่าเขาจะไม่โกรธที่โดนฉันตบหน้า แถมยังดูเหมือนนึกอะไรสนุกๆ ออกด้วย

“ฉันไม่ได้ตั้งใจตบนายนะ คือว่าช่างเถอะ!” จะบอกว่าไงดีล่ะ ไม่มีเหตุผลอธิบายเลยอะ แงๆ ๆ TOT

“ไงล่ะ ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจทำเรื่องหยาบคายใส่เธอเหมือนกัน เชื่อฉันได้ยัง”

“ไม่! มันคนละเรื่องกัน”

“จะเอายังไงวะครับ ที่ตบผมนี่เพราะเรื่องกางเกงในไม่ใช่เหรอคุณผู้หญิง” เขาเริ่มพูดจากวนโอ๊ย

“ก็พี่ไฮ

“ตบจูบๆ จุ๊บๆ” ร่างสูงทำปากจูจุ๊บแล้วยักคิ้วให้ฉันด้วยสีหน้ากวนตีนขั้นสุด

“นี่นายคงจะไม่ได้

“กล้าตบก็กล้าจูบนะครับ ผมนี่คนจริง

เขาบอกพร้อมกับขยับตัวเดินเข้ามาประชิดตัวจนฉันต้องก้าวถอยหนี แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเอเวียผู้โชคร้ายในแดนผู้ชายแห่งดอกไม้เอาซะเลย เพราะฉันก้าวหนีได้เพียงสองสามก้าวก็ชนเข้ากับโต๊ะตัวยาวที่เต็มไปด้วยถังใส่ดอกไม้

แย่แล้ว ไอ้ปีศาจร้ายมันเข้ามาแล้วววว~

“หยุดนะไอ้โรคจิต! อย่าเข้ามานะ!” ฉันยกมือขึ้นชี้หน้าเขา ทว่าความตั้งใจที่จะใช้ช่วงแขนของตัวเองสร้างระยะห่างก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เขายังคงลอยหน้าลอยตาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับปัดมือฉันออกหน้าตาเฉย

“ต้องขอบคุณพี่ชายฉันจริงๆ ที่เปิดทาง”

“เปิดทางอะไรของนาย”

“ตอนแรกฉันก็ง่วงนอนนะ แต่ตอนนี้ฉันตื่นแล้ว แล้วก็อยากหาอะไรสนุกๆ ทำด้วย อย่างเช่น

เขาบอกพลางเดินเข้ามาใช้มือสองเท้าลงบนโต๊ะทั้งซ้ายและขวาของฉัน พูดง่ายๆ ก็คือตอนนี้ฉันโดนเขากักตัวเอาไว้เรียบร้อย มีทางหนีทางเดียวคือย่อตัวลงแล้วลอดเป้าเขาออกไป แต่ไม่มั้ยล่ะ! การทำแบบนั้นมันสุ่มเสี่ยงเกินไป ถึงแม้ว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้จะอันตรายไม่แพ้กันก็เถอะ

“น...นายจะทำอะไร”

“ทำไรดีน้า~

เขาแกล้งลากเสียงทำสีหน้าครุ่นคิด ในขณะเดียวกันก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น และมากขึ้นมากจนฉันต้องหลับตาปี๋

ฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของคนตรงหน้ารดอยู่ที่ปลายจมูก ให้ตายสิ! ทำไมใจฉันเต้นระส่ำแบบนี้ล่ะเนี่ย ไม่นะเอเวีย เธอห้ามหวั่นไหวกับเขาเด็ดขาด แล้วก็ห้ามอ่อนระทวยด้วย

ม่ายยยย~

เอ๊ะ! กลิ่นอะไรฉันทำจมูกฟุดฟิดทันทีเมื่อลมหายใจของไลเซนทัสแผ่วเบาลงจนหายไปแล้วแทนที่ด้วยกลิ่นหอมของอะไรสักอย่าง กลิ่นนี้มัน

ดอกกุหลาบ!

O_O

ฉันลืมตาพรึบเมื่อตัวเองปลอดภัยจากการทำมิดีมิร้ายของร่างสูงตรงหน้าแล้วหรือเปล่านะ?

…!

ฉันตกใจแทบทรุดเมื่อใบหน้าของไลเซนทัสอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ ระหว่างปลายจมูกของเราสองคนมีเพียงดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนดอกใหญ่ที่เขาถืออยู่กั้นเอาไว้เท่านั้น นี่เขาคงเอื้อมไปหยิบมาจากด้านหลังฉันสินะ

“ไอ้บ้า!” ฉันรีบผลักเขาออกห่างทันทีเมื่อตั้งตัวได้ ก่อนที่จะพาตัวเองเดินห่างออกมาจากโต๊ะวางดอกไม้เพื่อป้องกันประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

“ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีอย่างนั้นล่ะ ฮ่าๆ ๆ”

“นายนี่มันโรคจิต!

“ฉันให้” เขาบอกพร้อมกับยื่นดอกกุหลาบดอกเดิมในมือมาให้ฉัน “ขอโทษเรื่องกางเกงในสีแดงครับ ^O^

…!

“รับไปสิ ปกติคงไม่มีคนให้ดอกไม้เธอใช่มั้ยล่ะ” ไม่ว่าเปล่าแต่เขาเดินเอาดอกกุหลาบมายัดใส่มือฉันเองเสร็จสรรพ

“ทำไมนายถึงหยาบคายแบบนี้เนี่ย แม่นายก็สอนดีนะ ทำไมไม่เข้าสมองบ้างเลยล่ะ”

“นี่เธอจะเอายังไงวะครับ ก็บอกว่าขอโทษๆ ไม่ได้ตั้งใจ ถ้าฟังภาษาคนไม่รู้ความหมายจะลองภาษากายหน่อยมั้ยล่ะ เมื่อกี้ว่าจะไม่แล้วนะ” เขาทำท่าจะเดินเข้ามาหาฉันอีกครั้ง

“หยุดนะ! ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ไอ้หื่นกาม! ไอ้…! คนอย่างนายนี่ไม่น่าโตมาเลยนะ” ฉันใช้ดอกไม้ที่เขาให้มานั่นแหละชี้หน้าด่าเขา โอ๊ยให้ตายเถอะ ทำไมหมอนี่ทำฉันหงุดหงิดได้ขนาดนี้เนี่ย

“ผู้หญิงอย่างเธอก็ไม่น่าโตเหมือนกันนั่นแหละ” แปลกๆ แฮะ ทำไมเขาพูดแล้วไม่มองหน้าฉันแต่มองหน้าอกฉันแทนล่ะ

ไอ้นี่มัน…!

“อ่านปากฉันนะฉัน เกลียด นาย ไอ้โรคจิตหื่นกาม!

ฉันบอกก่อนจะปาดอกกุหลาบในมือลงพื้นแล้วกระทืบซ้ำหลายๆ รอบจนมันเละเป็นโจ๊ก ขอโทษนะเจ้าดอกไม้  ฉันทำไปเพราะบันดาลโทสะจริงๆ T_T

“เฮ้ย! ขึ้นเลยๆ ของขึ้นเลยเนี่ย ทำร้ายดอกไม้แสนสวยได้ไงวะครับ เดี๋ยวฉันจะฟ้องแม่บุษว่าเธอกระทืบดอกกุหลาบ ยัยฆาตกร!” ไลเซนทัสทำสีหน้าตกใจสุดขีดพร้อมกับชี้หน้าประจานประหนึ่งว่าฉันไปฆ่าคนตาย

“ปัญญาอ่อน”

“อ้าวงี้ต้องเคลียร์” เขายืดตัวขึ้นแล้วหักข้อนิ้วมือทั้งซ้ายขวาเสียงดังกร๊อบพลางเดินย่างสามขุมเข้ามาหาฉัน เป็นอะไรมั้ยถ้าฉันอยากจะบอกฉันกลัวเขามากกว่าเมื่อกี้ซะอีก ดูสิ! เขาแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากล่างของตัวเองแถมยังทำหน้าหื่นใส่ฉันด้วย TOT

“อ...ไอ้บ้า!” ฉันตะโกนใส่หน้าเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะรีบติดสปีดวิ่งหนีอออกมาจากบ้านของเขาทันที โชคดีชะมัดที่หมอนั่นไม่ได้ตามออกมาแต่ก็ยังไม่วายส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยไล่หลังมาติดๆ

“ฮ่าๆ ๆ ๆ วิ่งหนีหางจุกตูดเลยเว้ยเฮ้ย!

ขวัญเอ๊ยขวัญมา ขวัญเอเวียจงกลับคืนมา ฮือๆ ๆ เมื่อกี้ฉันเผชิญหน้าอยู่กับตัวอะไรกันแน่เนี่ย ไอ้บ้านั่นโรคจิตกว่าที่ฉันคิดเอาไว้อีก แปลกจริง ปกติก็เห็นดูเป็นคนดีทำไมวันนี้ถึงร้ายกาจแบบนี้ล่ะเนี่ย

ฉันรีบสตาร์ทเครื่องเวสป้าคู่ใจแล้วขี่กลับบ้านทันทีทั้งๆ ที่หัวใจยังเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ นี่ถ้าสติเตลิดแล้วขี่มอเตอร์ไซค์แหกโค้งขึ้นมาฉันจะไม่แปลกใจเลย แต่ให้รู้ไว้ด้วยว่าถ้าฉันตายจะมาบีบคอไลเซนทัสคนแรก!

ดูเหมือนขากลับฉันจะขี่ไวกว่าขาไปอีกนะเนี่ย ความกลัวของคนเรามันมากกว่าความโกรธจริงๆ ยิ่งนึกถึงสีหน้าหื่นกามของไอ้บ้านั่นแล้วฉันยิ่งขนลุกซู่

“อ้าวพี่ มาพอดี น้องกำลังจะปั่นจักรยานไปตามกลับมากินข้าวเลยเนี่ย”

หลังจากที่ฉันเก็บเวสป้าเข้าที่เดิมแล้วกำลังจะเดินเข้าบ้านนั้น ออสตินก็เดินออกมาพอดี แต่พอหมอนี่เห็นสีหน้าตื่นๆ ของฉันเขาก็ต้องเลิกคิ้วสูงด้วยความสงสัย

“นี่ไปทำไรมาเนี่ย โทร๊มโทรม” ร่างสูงเอียงคอถาม

“เจอโรคจิตไงจะอะไรล่ะ”

“โรคจิต? พี่ไลเซนเหรอ”

“เออ ไอ้บ้านั่นแหละ เล่นงานฉันเกือบตาย!” ฉันว่าพลางเดินเข้าบ้าน น้องชายเองก็หมุนตัวเดินกลับเข้ามาพร้อมกัน

“แย่ละ นี่น้องนึกว่าพี่ไปเล่นงานเขา ไหงโดนเล่นเองซะล่ะ ฮ่าๆ ๆ” น้ำเสียงมันดูสะใจดีที่พี่สาวเจอบทพลิกล็อกแบบนี้

“ก็ไอ้หมอนั่น...! ช่างเถอะ ไปกินข้าวกัน” ฉันโมโหจนแยกไม่ออกว่าตอนนี้ท้องร้องเพราะหิวข้าวหรือว่าเพราะพยาธิในกระเพราะโกรธแทนฉันกันแน่

“ไรวะ ไม่คิดจะเล่าให้น้องฟังเลยเหรอ”

“ออสติน” ฉันหยุดเดินแล้วหันไปมองหน้าน้องชาย “ไม่เสือกดิ”

“อ้าว -0-”

“ทีให้ไปด้วยล่ะไม่ไป เพราะงั้นไม่ต้องมาอยากรู้เลย นายมีสิทธิ์ที่จะไม่ถามเพราะทุกคำถามฉันจะไม่ตอบ โอเค๊?” ฉันยกมือขึ้นมาทำสัญลักษณ์โอเคใส่หน้าน้องชายก่อนจะเดินหนีตามกลิ่นหอมของอาหารมายังโต๊ะกินข้าวที่มีคุณนายออมนั่งรออยู่ บ้านฉันก็กินข้าวดึกกันแบบนี้แหละ

“ไอ้พี่ใจร้าย! จำไว้เลย” ออสตินเดินบ่นอุบอิบตามมา

ระหว่างกินข้าวฉันก็ไม่ได้สนใจที่จะสนทนากับคนในครอบครัวสักเท่าไหร่หรอก เพราะยังโมโหเรื่องนายดอกไม้คนนั้นไม่หาย แทนที่เขาจะสำนึกแต่ก็ไม่เลย

ไลเซนทัสอย่าให้ฉันเจอนายอีกเชียว แม่จะแก้เผ็ดให้ดู! ให้มันรู้ซะบ้างว่าเอเวียลูกสาวคุณนายออมเจ้าของร้านซักรีดไม่ยอมใครง่ายๆ หรอกนะจะบอกให้ 

 
 
 
 
 
 
 
 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk

ลั้นลา ~ พี่รองของเราเริ่มแผลงฤทธิ์แล้ว
ร้ายใช่ย่อย! ว่าแต่พี่ไฮคือระ... #ทำไมไม่ตบมันละ #ตบมันเลย
5555555555 คือแต่งเองก็ขำเองว่ะ คือโมเม้นท์แบบหน้านางนิ่งๆ ไง
เอเวียตั้งหลักไม่ทันเลยคราวนี้ เจอหนุ่มๆ ดอกไม้เข้าไป
ยังไงก็เอาใจช่วยพวกนางๆ ทั้งหลายกันด้วยนะคะ
แต่เดาออกไม่ยากใช่มั้ยว่าใครคือตัวการ คิดว่าน่าจะรู้ทกคนแล้วล่ะ 5555
แล้วเจอกันตอนหน้าน้าาาา >__<
รักทุกคนเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือคอเม้นท์ให้เค้าบ้างจิ ^O^
|||
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #580 TND3_timtim (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 10:41
    โหย
    พึ่งได้อ่านของพี่มายยย
    พี่แต่งสนุกมากกกกก
    ทิมอ่านรวดเดียวเลยอ่ะดอกไม้นี่
    #580
    1
  2. #579 Paew_Hyukha (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 19:27
    โอ้ย...ขำไฮ5555ติดตามไปเร่ยจ้า มาต่อเร็วๆน่ะ
    #579
    1
    • #579-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 20)
      16 มิถุนายน 2559 / 16:29
      ขอบคุณนะค้าาาาา ><
      ปล. ไรท์หายไปนานเลยไม่รู้จะจำกันได้ไหม TT
      #579-1
  3. #577 `โรซี่ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 12:21
    ขำพี่ไฮอ่ะ 555555 ตบมันเลย ตบดิ 55555
    #577
    1
  4. #576 `โรซี่ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 12:21
    ขำพี่ไฮอ่ะ 555555 ตบมันเลย ตบดิ 55555
    #576
    0
  5. #575 JannieJK (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 08:26
    นังพี่ไฮลูกช่างยุยุได้ยุดีจริงๆเลยนะยะ5555
    #575
    1
  6. #574 Rarinthip Meena (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 00:57
    พี่ไฮช่างยุ 55555 รอดูเอเวียแก้เผ็ดอยู่น้าาาาาาา  
    #574
    1
  7. #573 SiriyakornMuangchan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 22:36
    ตบดิ ผลัวะ! พี่ชายแค้นอะไรน้องงง5555555
    #573
    1
    • #573-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 20)
      14 มีนาคม 2559 / 23:17
      อาจจะแอบแค้นที่น้องๆ เคยป่วนเรื่องตัวเองเอาไว้
      ก็เลยรอเชือดเรียงคน #สายโหด 55555555555
      #573-1
  8. #572 แคสเติ้ลจี ★ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 07:43
    อ่านตอนแรกนี่ฮาเยอละนะ ในสี่ดอกไม้น่าจะมีเยอที่ดูแสบ 55555+
    แต่อ่านลงมา อ้าว....พี่ไฮ -_-;;; ทำไมทำงี้
    จะให้เอเวียตบพี่รอง แล้วให้พี่รองจูบอ่ะนะ
    พี่ไฮคิดได้ไงคะ 555555555+ ตายละ ตายๆๆ //ยืมคำพูดแม่บุษ
    น่ารักกันจริงๆ
    #572
    1
    • #572-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 20)
      14 มีนาคม 2559 / 18:23
      มันโตมาด้วยกันได้ มันต้องมีนิสัยอะไรคล้ายๆ กันนอกจากชื่อดอกไม้ 555555555555
      #ตบมันสิ
      #572-1
  9. #571 isyarashmi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 06:20
    สงสารพี่รองไลนะตอนเเรกๆพอพี่ไฮยุให้ตบหลังจากนั้นจะบอกว่ามันไม่น่าสงสารพี่รองไลเเล้วสงสารเอเวียเเทน55
    #571
    1
    • #571-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 20)
      14 มีนาคม 2559 / 18:09
      ฮ่าาาาาาาาาาาาา พี่ไฮมาวิน
      พี่น้องกันต้องเข้าข้างน้องตัวเองเป็นหลัก ฮิๆ
      ทำไงก็ได้ให้น้องได้กำไร 555555555
      #571-1
  10. #570 rainbonpink (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 01:18
    ติดตามค่าาา พี่ไฮคือไรอ่ะตัวยุหรอ ตอนแรกสงสารเอเวีย ไปๆมาๆสงสารออสติน โดนด่าซะงั้น 555
    #570
    1