◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 19 : - (Lisianthus) Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ส.ค. 60


Lisianthus
Prologue
 
 
 

 

ชีวิตจริงและนิยายไม่ได้มีแค่ผู้ชายดีๆ

เพราะผู้ชาย(บัดซบ)สิ้นดี ก็มีเหมือนกัน!

- เอเวียกล่าวไงจะใครล่ะ –

 



 

        ขณะนี้เวลา 08.45 น.

ณ ร้านคุณนายออมซักรีด หน้าหมู่บ้านนอร์ธวิลเลจ

“เอาผ้ามาส่งคร้าบบบบ~ เฮลโลว มีใครอยู่หรือเปล่าครับ”

“มาแล้วค่า~” ฉันรีบวิ่งตาลีตาเหลือกจากในครัว ละมือที่กำลังทาเนยลงบนขนมปังสำหรับอาหารเช้าเพื่อมารับผ้าจากลูกค้าที่หน้าบ้าน

ฉันชื่อ เอเวียเป็นลูกคนโตของคุณนายออมเจ้าของกิจการร้านซักรีดที่เลื่องชื่อในย่านนี้ พ่อฉันเป็นลูกครึ่งไทย-สวีเดน ฉันก็เลยเป็นลูกเสี้ยว(เสี้ยวจริงๆ) พ่อแยกทางกับแม่ไปตั้งแต่น้องชายฉันยังไม่คลอด ใช่แล้วล่ะ ฉันมีน้องชายโคตรกวนตีนแต่ว่าน่ารัก(แถมหล่อ) อยู่หนึ่งคน รอมันกลับมาแล้วฉันจะแนะนำให้รู้จักนะ อ้อ! มันยังไม่มีแฟนล่ะ

“อ้าว เยอบีนี่เอง นึกว่าใคร” ฉันฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นลูกค้าประจำยืนทำหน้าทะเล้นอยู่หน้าบ้าน

เยอบีร่าเป็นลูกชายคนเล็กของป้าบุษบา เจ้าของร้านดอกไม้ที่อยู่ในหมู่บ้านนอร์ธวิลเลจนี่เอง แล้วถ้าใครยังโสดอยู่บนคาน ฉันจะแนะนำให้สักนิดว่าร้านนี้ลูกชายหล่อทุกคน เยอบีร่ามีพี่ชายอีกสามคน แต่เท่าที่รู้มา ไฮเดรนเยียพี่ชายคนโตน่าจะมีคนคุยๆ อยู่นะ อีกคนก็ ไลเซนทัสพี่รองของบ้านน่ะมีสาวแน่นอน ส่วน คัตเตอร์ พี่ชายคนที่สามคิดว่าโสดสนิทเหมือนน้องเล็กนี่แหละ หนุ่มๆ สี่คนนี้จะผลัดเวรกันเอาผ้ามาส่งที่ร้านฉัน แต่คนที่ฉันเจอบ่อยสุดก็เห็นจะเป็นเยอบีร่า เพราะเวลาคนอื่นมาฉันมักติดภารกิจไม่ค่อยได้เจอเท่าไหร่

“ดอกไม้สุดหล่อเองครับ ฮ่าๆ ” เจ้าตัวบอกก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถแล้วหยิบตะกร้าผ้าออกมา บ้านนี้น่ารักอย่างนึงนะ แต่ละตะกร้าเขาจะมีป้ายชื่อติดไว้ด้วยแหละ รวมทั้งหมดก็ห้าใบ

“มาเดี๋ยวพี่ช่วย” ฉันเดินไปรับตะกร้าจากหนุ่มดอกไม้มาไว้ในโซนสำหรับวางตะกร้าผ้ามาใหม่

“แล้วน้าออมกับออสตินไม่อยู่เหรอพี่”

“สองคนนั้นไปทำบุญที่วัดตั้งแต่เช้า ยังไม่กลับเลย” ฉันตอบพร้อมกับวางตะกร้าใบสุดท้ายลงกับพื้นแล้วบิดขี้เกียจเล็กน้อย

“อ๋อครับ ผ้านี่ยังไงฝากพี่กับออสตินไปส่งเหมือนเดิมนะครับ”

“สบายมาก!” ฉันยกนิ้วโป้งปัดปลายจมูก

“งั้นผมไปละ ต้องไปซื้อของให้แม่บุษ”เยอบีร่ายกมือโบกไปมาเป็นการลา

ฉันโบกมือบ๊ายบายตอบกลับแล้วยืนรอจนรถยนต์ของเยอบีลับตาไปจึงเดินกลับเข้าบ้าน แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อคิดได้ว่าควรเอาผ้าไปแยกแล้วจัดการซักเลยดีกว่า ยังไงวันนี้ฉันก็ว่างทั้งวัน ไม่ต้องไปมหาวิทยาลัยเพราะอาจารย์งดคลาส

“พ่อต่อ แม่บุษ...ไฮเดรน ไลเซนทัส คัตเตอร์ เยอบีร่า” ฉันอ่านชื่อแต่ละตะกร้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะทยอยยกตะกร้าเข้าไปไว้ในห้องซัก

ฉันให้เวลากับตัวเองกลับไปจัดการอาหารเช้าที่ทำค้างอยู่ในครัวครึ่งชั่วโมง เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้วก็กลับมาที่ห้องซัก ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่เสียงของน้องชายดังขัดจังหวะมาจากทางหน้าบ้าน

“พี่สาว~ น้องซื้อขนมครกเจ้าอร่อยมาฝาก”

ฉันหูผึ่งทันทีที่ได้ยิน ปล่อยผ่านไม่ได้เลยนะเรื่องของกินของฝากเนี่ย คนอย่างเอเวียไม่เคยพลาดค่ะ แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะหันหลังเดินพ้นประตูห้องซักออกไป น้องชายสุดที่รักก็โผล่หน้าขาวๆ เหมือนไข่ปลอกมาที่หน้าห้องซะก่อน ในมือของเขามีถุงขนมครกส่งกลิ่นหอมอยู่ด้วย

ออสตินคือน้องชายแท้ๆ ของฉันเอง หมอนี่เป็นนักเรียนวัยใสชั้นมอหก อายุ 17 ปี (ไม่เอานะคะ รู้นะคิดอะไรอยู่ อย่าเพิ่งพรากน้องชายไปจากฉันนะ) เขาอ่อนกว่าฉันสามปีซึ่งนั่นแปลว่าฉันอายุ 20 แต่ว่าเรียนปีสามแล้ว เพราะเข้าเรียนก่อนเกณฑ์ด้วยความฉลาดและเฉียบแหลมที่คุณนายออมให้มาเองแหละ

ปกติแล้วออสตินไม่ค่อยรักและหวังดีแบบนี้กับฉันเท่าไหร่ เพราะจริงๆ มันชอบกวนประสาท ความกวนของมันนี่ไม่น้อยหน้าใครเหมือนกันนะ

“น่ารักที่สุดเลยน้องใครเนี่ย” ฉันยิ้มแก้มปริ เอื้อมมือไปรับถุงขนมที่น้องชายยื่นมาให้

“พอดีเมื่อเช้าน้องเห็นตังค์พี่วางอยู่ในห้องนั่งเล่นสองร้อยก็เลยหยิบไปซื้อน่ะ ที่เหลือก็ถือว่าให้น้องเนอะ”

นั่นไง...มันมีเบื้องลึกเบื้องหลังนี่เอง!

ฉันเงยหน้าเบะปากแล้วมองค้อนใส่ไอ้น้องชาย ก่อนจะหยิบขนมครกเข้าปากอย่างเซ็งๆ  ถ้าไม่ติดว่ามันตัวสูงกว่าฉันมากล่ะก็คงตบมันหัวทิ่มไปนานแล้ว

“แล้วคุณนายล่ะ” ฉันถามถึงแม่บังเกิดเกล้า

“ลั้นลาอยู่ในครัว พอดีแวะตลาดแล้วได้ของเล่นมาน่ะ” ออสตินตอบพลางพยักพเยิดหน้าไปทางครัวก่อนจะเอื้อมมือเข้ามาฉกขนมครกในถุงที่ฉันถืออยู่ไปยัดเข้าปาก

“ของเล่นอะไร”

“ไอ้เสื่อไม้ที่เอาไว้ม้วนซูชิอะ”

“ซูชิ? เฮ้อ~ จะรอดมั้ยเนี่ยคุณนาย” ฉันส่ายหน้าอย่างเอือมๆ

แม่ฉันเก่งงานบ้านงานเรือนทุกอย่าง ทั้งงานของผู้หญิงจนกระทั่งงานของผู้ชาย แน่นอนว่ากับข้าวกับปลานี่ฝีมือไม่เคยตก แต่เฉพาะอาหารไทยนะ เพราะเวลาคุณนายแกทำอาหารต่างประเทศทีไรอ้วกแตกทุกที!

“เออว่าแต่แกมาก็ดีเลย เมื่อกี้มีผ้าของร้านดอกไม้มา ไหนๆ คุณนายก็คงระเริงในครัวอีกนาน แกมาช่วยฉันดีกว่า”

“แหมๆ ร้านดอกไม้มาทีไรนี่รีบเลยนะ พี่แอบชอบใครในบ้านนั้นป่ะเนี่ย” ไอ้ตัวแสบทำเสียงหยอกล้อ

“จะบ้าเหรอ! ชอบเชิบอะไร แกก็รู้ว่าป้าบุษบากับคุณนายเขาสนิทกัน แถมบรรดาลูกชายบ้านนั้นก็เป็นรุ่นพี่จากโรงเรียนแกไม่ใช่เหรอ แกเองน่ะรู้จักพวกนั้นมากกว่าฉันซะอีก”

“เออๆ ไม่เห็นต้องทำหน้าบึ้งใส่น้องเลย ฮ่าๆ”

ก็อย่างที่ฉันบอกนั่นแหละ ออสตินเป็นรุ่นน้องของสี่คนนั้น จะว่าไปตอนมันเด็กๆ ก็เห็นชอบไปเตะบอลอยู่กับพวกนั้นตลอด

“บึ้งอะไร หน้าเป็นงี้อยู่แล้วเหอะ” ฉันทำเสียงแข็ง

แต่ก่อนฉันเคยแอบชอบเด็กบ้านนั้นอยู่จริงๆ นั่นแหละ คนๆ นั้นน่ะ...แต่มันก็เมื่อนานมาแล้ว เรื่องนี้ฉันไม่เคยบอกใครเลยแม้แต่ออสติน แล้วฉันก็คิดว่าความรักครั้งนั้นมันคงไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ฉันเริ่มถอดใจตอนช่วงจบจากโรงเรียนมัธยม หมอนั่นน่ะเหรอจะสนใจผู้หญิงธรรมดาที่หน้าตาพอใช้ได้อย่างฉัน ลองคิดดูสิ ทุกวันนี้เวลาฉันเจอเขาทีไร เขายังไม่เคยมองเห็นฉันเลย แล้วผู้หญิงที่เขาควงด้วยแต่ละคนก็ดูดีกว่าฉันมาก ทุกคนเป๊ะเว่อร์ ทั้งเสื้อผ้า หน้า ผม จนฉันนึกว่าหลุดออกมาจากนิตยสาร ดีแล้วที่ฉันไม่เคยบอกความรู้สึกของตัวเองออกไป ถ้าโดนปฏิเสธมันคงเจ็บมากกว่าตอนที่ฉันตัดใจเยอะเลย

“อย่าให้น้องรู้ละกัน”

“หุบปากไปเลยน่า!

“คิกๆ”

ร่างสูงยังไม่วายทำหน้าล้อเลียนก่อนจะเดินผ่านฉันเข้าไปในห้องซัก ฉันแอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกแล้วเดินตามน้องชายเข้ามา...

สุดท้าย กว่าพวกฉันจะได้จัดการเสื้อผ้าที่เยอบีร่าเอามาส่งให้เมื่อเช้าก็ปาเข้าไปมืดค่ำแล้วเพราะออสตินเตือนสติว่าต้องทำตามคิวก่อน แล้ววันนี้ลูกค้าจากคอนโดฯ ที่อยู่ติดกันนี้ก็เอาผ้ามาส่งที่ร้านวันเดียวพร้อมกันหลายเจ้าโดยไม่ได้นัดหมาย ไหนจะเวลาพักเหนื่อยของพวกฉันที่กินไปหลายชั่วโมงอีก ส่วนคุณนายออมน่ะเหรอ...ปล่อยคุณเธอหรรษากับซูชิไปหนึ่งวันละกัน

“กรี๊ดดดด! ใคร นี่ตะกร้าใคร?!

ฉันใช้นิ้วคีบกางเกงในสีแดงของผู้ชายออกมาจากตะกร้าที่สามจากร้านดอกไม้ซึ่งอยู่ในความดูแลของฉัน แม้ว่ามันจะเป็นกางเกงในที่ยังไม่ได้ใช้เพราะป้ายที่ห้อยอยู่ยังไม่ได้เอาออกก็ตาม แต่มันก็น่าเกลียดมาก! ใครมันกล้าทำแบบนี้ อ๊ากกกก~

“สีสวยว่ะ” ออสตินหันมาทางฉันแล้วทำตาลุกวาว

“ใช่เวลาชมมั้ยฮะ!” ฉันโมโหจนเลือดขึ้นหน้า สถานการณ์ย่ำแย่แบบนี้ยังจะมาชมกางเกงในปริศนาตัวนี้อีก บ้าบอ

จริงสิ! ที่ตะกร้ามีชื่อเจ้าของนี่ ตอนที่แบ่งตะกร้ากัน ออสตินเป็นคนแบ่งซึ่งฉันเองก็ไม่ทันได้ดูชื่อว่าของใครเป็นของใครบ้าง แต่ก่อนฉันก็คิดนะว่าไม่ต้องติดชื่อที่ตะกร้าก็ได้ เพราะบ้านเดียวกันฉันก็ซักของพวกเขารวมกันอยู่ดีแค่แยกผ้าสีผ้าขาว แยกเสื้อออกจากกางเกงเท่านั้นเอง เวลาไปส่งก็รวมไปทุกครั้งให้เขาไปแยกเอาเอง แต่บ้านนี้ก็ชอบทำอะไรแปลกๆ แบบนี้แหละ และแล้วป้ายชื่อที่ฉันคิดว่าไม่มีประโยชน์ มันกลับมีค่ามากที่สุดในเวลานี้

ฉันวางกางเกงในแยกต่างหากไม่รวมกับผ้ากองอื่นก่อนจะรีบหมุนตะกร้าที่กำลังแยกอยู่เพื่อหาชื่อเจ้าของ แล้วมันก็ประจักษ์แก่สายตาของฉัน

“ไล-เซน-ทัส!

ฉันกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ นี่คิดจะแกล้งกันหรืออะไร ปกติก็ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกันสักหน่อย ดีนะที่ฉันเป็นคนเจอ ถ้าเป็นคุณนายออมมาเจอแบบนี้นางคงคิดว่าเด็กรุ่นลูกคนนั้นตั้งใจอ่อยแน่ๆ แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เอาเป็นว่ายังไงมันก็ไม่สมควร

“ออสติน ออกรถ!” ฉันผุดลุกขึ้นโดยไม่ลืมหยิบกางเกงในเจ้ากรรมติดมือมาด้วย

“ออกรถอะไรพี่ ใจเย็นๆ ดิ น้องว่าเขาอาจโยนลงผิดตะกร้าก็ได้ คงไม่ได้ตั้งใจหรอก” ออสตินพยายามแก้ต่างให้คนผิด

“หยุดพูด ไม่ไปใช่มั้ยงั้นฉันไปเอง” ฉันบอกก่อนจะพุ่งออกมาจากห้องซักทันทีด้วยความเร็วแสง รู้สึกฉันจะเห็นคุณนายออมเดินสวนฉันไปแว็บๆ ด้วย แล้วนางก็เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่เอาไว้ทีหลังแล้วกันนะ

ฉันรีบติดเครื่องมอเตอร์ไซค์เวสป้าคู่ชีพแล้วขี่มุ่งไปยังร้านดอกไม้ในหมู่บ้านทันที โดยไม่สนว่าตอนนี้มันจะมืดจะค่ำแล้วก็ตาม

ร้านดอกไม้ปิดแล้ว ประตูรั้วของบ้านก็เลยปิดไปด้วยตามระเบียบ ฉันต้องจอดมอเตอร์ไซค์เอาไว้หน้าร้านแล้วลงไปกดกริ่งรัวๆ แบบไม่ยั้งมือ

“ใจเย็นๆ นะครับคุณ มีอะไรหรือปะ...อะ อ้าว! พี่เอเวีย” นั่นเป็นประโยคแรกที่เจ้าของบ้านถามเมื่อเขารีบวิ่งสุดชีวิตมาเปิดประตูให้ เขาคือคัตเตอร์ หมอนี่เรียกฉันว่าพี่ทั้งๆ ที่เราอายุเท่ากัน และสาเหตุที่เรียกแบบนั้นก็เพราะฉันเรียนก่อนเขาหนึ่งปี

“พี่ชายนายอยู่หรือเปล่า”

“พี่ชาย? อยู่กันหมดครับ พี่เอเวียมีธุระด่วนใช่มั้ยครับเนี่ย”

“ด่วน ด่วนมาก”

“กับคะ

“ไลเซนทัส!!!” ฉันตะโกนเรียกชื่อคู่กรณีโดยไม่รอให้คนตรงหน้าพูดจบก่อนจะถือวิสาสะเดินชนไหล่คัตเตอร์เข้ามาด้านใน

“พี่ครับ! พี่เอเวีย ใจเย็นๆ นะครับ” คัตเตอร์รีบปิดประตูบ้านแล้วตามฉันเข้ามาพร้อมกับพยายามห้ามปราม แต่ฉันสนที่ไหนล่ะ ขอเสียมารยาทหนึ่งวันนะ

“ไลเซนทัส! นายอยู่ไหน ออกมาคุยกับฉันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้นะ” เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในบ้านฉันก็มองหาตัวการที่ทำให้ฉันปรี๊ดแตกทันที ทว่าก็ไม่พบเขา

พี่ไฮเดรนที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่กับเยอยีร่าหันมามองฉันด้วยความตกใจ ตามมาด้วยป้าบุษบาที่วิ่งลงมาจากชั้นสองโดยมีลุงเป็นต่อตามมาติดๆ

“เกิดอะไรขึ้นพ่อดอกไม้ของแม่...อ้าว หนูเอเวีย มีเรื่องอะไรกันเหรอจ๊ะ” ป้าบุษบางงเป็นไก่ตาแตก

“เอาผ้ามาส่งเหรอลูก” ลุงเป็นต่อถามบ้าง

“เอ่อ...ขอโทษที่มารบกวนเวลาแบบนี้แถมยังทำให้ทุกคนตกใจนะคะ คือว่า” ฉันอ้ำอึ้งไม่รู้จะเริ่มอธิบายยังไงดี แอบอายเหมือนกันแฮะที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่ใครใช้ให้หมอนั่นหยามหน้าฉันก่อนล่ะ

“ใครโวยวายอะไรเหรอ เหมือนมีคนเรียกผมแว่วๆ เลยอะ ฮ้าววว~” ไลเซนทัสเดินเกาหัวลงมาจากชั้นบนเป็นคนสุดท้ายก่อนจะป้องปากหาว เขามองกวาดไปรอบๆ และเหมือนจะยังไม่ทันสังเกตเห็นฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้

ใจฉันเริ่มเต้นรัวดังตุบๆ อีกครั้งหลังจากที่เกือบจะสงบลงแล้วตอนเจอพ่อแม่ของเขา

“นาย! ลงมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้นะ” ฉันถลึงตาขั้นสุดใส่ตัวปัญหาพลางใช้มือข้างที่ถือกางเกงในอยู่ชี้ไปยังหน้าของเขา อันนี้สาบานว่าไม่ได้ตั้งใจ แต่มันดันอยู่ในมือขวาซึ่งเป็นข้างที่ฉันถนัดพอดี

“ฉัน?” ร่างสูงที่อยู่ในอาการงัวเงียชี้นิ้วเข้าหาตัวเองด้วยความงุนงง ไลเซนทัสขยี้ตาเพื่อให้มองหน้าฉันถนัดขึ้นก่อนจะเอียงคอถาม “เธอเอเวียเหรอ”

ใช่! เอเวียไงจำไม่ได้เหรอ? -0-

 
 
 
 
 
 
 
 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk

ตายๆ ๆ ๆ ยังไม่ทันไรก็งานเข้าพี่รองละ
หัวเราะแพร๊พพพพ 555555555
อย่าลืมเอาใจช่วยนางกันด้วยนะคะ
ศึกนี้ใหญ่หลวงนัก คิๆ
ฝากติดตามกันต่อด้วยน้าาาา แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ
 
 
|||

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #567 JannieJK (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 20:04
    นึกว่าจะทิ้งเรื่องไปแล้วดีใจจังที่มาอัพ5555
    #567
    1
  2. #566 [BLUEmagic] (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 14:27
    นึกว่าจะไม่ได้อ่านแล้ววโฮรร
    #566
    1
  3. #565 PPiavmiyun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 13:48
    คืออ่อยมาก ตั้งใจเปล่าไม่รู้ แต่เอเวียเด็ดมากก
    #565
    1
  4. #564 แคสเติ้ลจี ★ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 08:04
    ขึ้นสิ ขึ้นสิ เม้นนนนน
    #564
    0
  5. #563 แคสเติ้ลจี ★ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 08:03
    เห้ยยย เม้นท์ไม่ขึ้น -O-
    #563
    0
  6. #562 แคสเติ้ลจี ★ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 07:59
    อ่านไปเรื่อยๆนะ พอเจอหางเกงในนี่ แอบพูดออกมาเบาๆ...เชี่ยยยย... 55555555+
    เป็นเรา เราก็ตกใจว่ะ เอากางเกงในมาให้ซักเนี่ยนะ มากไปละค่ะพี่รอง
    ประเด็นคือพี่มันเพิ่งตื่นด้วยนะคะ อะไรจะขนาดนั้น เอเวียนี่ใจกล้ามาก บุกบ้านไปด่าเลย
    เอิ่ม...เอเวียใจเย็นนะคะ พ่อแม่พี่น้องเขาก็อยู่
    #562
    1
    • #562-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 19)
      4 มีนาคม 2559 / 21:12
      งานนี้นางของขึ้น 55555555
      เดี๋ยวต้องดูว่าพี่รองจะรอดมั้ย
      พ่อแม่จะช่วยได้หรือเปล่า อิอิ
      #562-1
  7. #561 isyarashmi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 07:14
    น่ารักฟรุ้งฟริ้งมากชอบๆ
    #561
    1
    • #561-1 ไอติมเย็น (i-tim yen)(จากตอนที่ 19)
      4 มีนาคม 2559 / 21:10
      ขอบคุณที่ชอบน้าาาาาาาาา >_<
      อิอิ
      #561-1
  8. #560 isyarashmi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 07:13
    รีบมาต่อด้วยนะค่ะไรต์ไอตอมเย็น-///-
    #560
    0
  9. #559 isyarashmi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 07:13
    โอ้ยรอๆๆๆอดใจรอไม่ไหวเเล้ว
    #559
    0
  10. #558 isyarashmi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 07:12
    ไลเซนทัสกางเกงในสีเเดงยังไม่ได้ใส่ด้วยนะงานนี้น้องเอเวียถึงกับขึ้นเลย
    #558
    0
  11. #557 isyarashmi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 07:11
    ทำไมเราชอบน้องชายนางเอก
    #557
    0
  12. #556 isyarashmi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 07:11
    โอ้วสุดยอดมาก
    #556
    0
  13. #554 SiriyakornMuangchan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 23:33
    แน้ มีเคยชอบกันด้วยยย
    #554
    1