◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 15 : - (Hydrangea) Chapter 10 ง้อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ส.ค. 60




  
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Hydrangea

Chapter 10

- ง้อ -

     
        
 

 


ความเดิมตอนที่แล้วจำได้เราเคยรักกัน #ผิดงานละ

ก็ที่หนูแพมงอนพี่ไฮแล้วพี่ไฮก็งอนหนูแพม พ่อแง่แม่งอนไปมา หนูแพมเลยหลบหน้าไงแก น้องชายสามแสบของไฮเดรนก็เลยมาง้อหนูแพมแทน พอหนูแพมไปง้อไฮ ไฮก็หยิ่งไม่เล่นด้วย แล้วหนูแพมก็หงอยไง ไลเซนทัส คัตเตอร์ และเยอบีร่าก็เลยช่วยกันหาทางช่วยให้ทั้งคู่เข้าใจกัน ทีนี้สามหน่อก็ไปต้มเผือกที่ห้องเฮียไฮระหว่างที่นางไปต่างจังหวัดกับเพื่อน แล้วก็ไปเจอไดอารี่เข้า สามหน่อเลยเอามาอ่านให้หนูแพมฟัง ทีนี้ทั้งหมดเลยได้รู้ความจริงไฮไม่ได้ลืมแพมนะ! แต่นางเคืองที่แพมไม่ยอมติดต่อกลับมา...

  



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - C U T - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

               

               ฉันรวมทั้งไลเซนทัสกับเจ้าเยอบีน้องเล็กแทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่เมื่อได้ฟังคำตอบของคัตเตอร์ที่พูดได้หน้าตายมาก โอเค ฉันเข้าใจอารมณ์และความรู้สึกของเขานะ บางเรื่องเราก็ไม่รู้หรอกว่าต้องทำอะไรยังไงจนกว่าจะถึงเวลาที่เจอเผชิญกับมันจริงๆ ถ้าฉันเป็นเขาก็คงตอบอะไรทำนองนั้นแหละ

               “นั่นสินะ...ถ้าถึงเวลา อะไรจะเกิดก็คงต้องปล่อยให้มันเกิดแล้วล่ะ ฮึบ!” ฉันพูดเชิงให้กำลังใจ(ที่มีอยู่น้อยนิด)กับตัวเอง

               Let it go, let it be ไปเลยครับแพมแพม You must be strong นะ…Hi! ทุกคน คุยอะไรกันอยู่เหรอ” เสียงที่สี่ดังขึ้นเรียกความสนใจของเราสามคนให้หันไปมองทันที แต่ไม่บอกก็คงรู้ใช่ไหมล่ะว่าใครมา

               ทิมเจ้าเก่าเจ้าเดิมไม่มีของเลียนแบบ

               “แหมพี่ทิม เปิดประโยคมาเหมือนจะรู้เรื่องนะ” ไลเซนเอ่ยเสียงเหน็บเป็นคนแรก

               และแน่นอนว่าต้องมีเจ้าน้องเล็กตามมาเป็นลูกคู่ลูกรับ “แต่ก็ไม่”

               “สวัสดีครับพี่ทิม วันนี้หยุดงานเหรอครับ” คงมีแต่คัตเตอร์นี่แหละที่ดูจะเป็นมิตรสุดแล้วในบรรดาพี่น้องบ้านนี้ อ้อ! ฉันเองก็เป็นมิตรนะ แต่ก็ได้แค่ส่งยิ้มทักทายกลับไปน่ะ

               Yeah คือไอรู้สึกมีไข้ที่หัวน่ะก็เลยลาหนึ่งวัน”

               “มีไข้ที่หัว? บ้าจริงๆ ก็ควรจะพักผ่อนหรือเปล่า ไม่เห็นต้องโผล่มานี่” เยอบีพูดลอยๆ ทว่ามันดังอยู่พอสมควรแหละ

               “แค่นิดหน่อยน่ะน้องเยอบี้ ไอไม่เป็นอะไรมาก นี่ว่าจะไปหาเพื่อนน่ะ แล้วผ่านมาทางนี้ก็เลยแวะทักทายพวกยูสักหน่อย” ทิมยังคงพูดด้วยสีหน้าและท่าทีแบบเดิมจนฉันแอบสงสัยว่า เขาจะรู้ตัวบ้างไหมว่าบ้านนี้มีคนไม่ต้อนรับเขาอยู่ไม่น้อย ที่นับได้ก็มีไฮเดรน ไลเซนทัส เยอบีร่า เฮ้ๆ นี่มันครึ่งหนึ่งของบ้านเลยนะเนี่ย -_-^

               “รีบไปเถอะพี่ทิม เดี๋ยวเพื่อนรอนานไม่ดีนะ” ไลเซนไล่อ้อมๆ

               Oh! จริงด้วยสิ ไอลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย น่าเสียดายจริงๆ ว่าจะอยู่คุยเล่นกับพวกยูสักพัก ถ้าอย่างนั้นไอไปก่อนดีกว่า” ทิมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปดื้อๆ ด้วยสีหน้าท่าทางที่ร้อนรนขึ้นมาต่างจากตอนแรกมาก

               ฉันที่กำลังยกมือขึ้นมาโบกลาก็เป็นอันต้องค้างเติ่งอยู่กลางอากาศพร้อมกับทำหน้าเหวอเพราะทิมไม่หันมาสนใจเลยแม้แต่น้อย เหมือนลืมไปด้วยซ้ำว่าเมื่อกี๊เขาเพิ่งจะบอกว่าอยากคุยกับพวกเรา

               “ติดสาวหรือเปล่าวะ ท่าทางแปลกๆ” พี่รองเอียงหน้าไปถามน้องเล็ก

               “แน่ๆ ไม่ใช่เพื่อนธรรมดาแน่ๆ” เยอบีเออออห่อหมกตาม

               ฉันกับคัตเตอร์เหลือบไปมองสองคนนั้นแวบหนึ่งแล้วหันกลับไปมองทิมที่เดินจ้ำออกไปอย่างกับติดจรวด ก่อนจะหันมาสบตากันเองแล้วพยักหน้าหงึกหงักประมาณว่าข้อสันนิษฐานของไลเซนทัสต้องถูกแน่ๆ

               “ช่างเถอะ! มาเข้าเรื่องของพวกเราต่อดีกว่า ไม่สิเรื่องของพี่ไฮขี้นอยด์กับสาวน้อยข้างบ้าน” ไลเซนพูดแล้วมองมาที่ฉันอย่างขำๆ ฉันเลิกคิ้วประมาณว่า ว่าไงนะ? ส่งกลับไปให้ พี่รองของบ้านยิ้มกว้างแล้วบอกต่อ “เอาจริงๆ ก็ไม่ค่อยเห็นด้วยกับไอ้เยอเรื่องวางแผนเท่าไหร่ แต่ว่านะหนูแพมควรเตรียมการอะไรสักอย่างเพื่อง้อพี่ไฮ”

               “ใช่ไหมล่ะ!” เยอบีร่ายกยิ้มมุมปากทันที “ทุกอย่างมันต้องมีการตระเตรียมวางแผนเอาไว้ รวมทั้งแผนสำรองด้วย เวลาเกิดปัญหาจะได้แก้หน้าได้ทัน”

               “ทีเรื่องไม่เป็นเรื่องที่อิงหลักการขึ้นมาทันทีเลยนะน้องเยอ” คัตเตอร์แอบมองแรงไปยังน้องชายคนเล็ก ฉันเห็นด้วยนะ ทีเรื่องพวกนี้ล่ะถนัดจริงๆ

               “ฉันก็ว่างั้น ทำอะไรดีล่ะ...” ฉันเม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิดว่าควรจะง้อไฮเดรนยังไงดี

     ช่อดอกไม้ใหญ่ๆ สักช่อดีไหมนะ?

     ไม่สิ! ฉันนี่บ้าหรือโง่เนี่ย ช่อดอกไม้ให้คนที่บ้านเขาขายดอกไม้เนี่ยนะ ตลกร้ายสิ้นดี

     เอ...หรือว่าจะแต่งเพลงขอโทษ แบบนั้นโรแมนติกชะมัดเลยถ้าไม่ติดว่าฉันไม่มีพรสรรค์กับเรื่องพรรค์นั้นสักนิดเดียว! ดูได้จากการที่เล่นดนตรีอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง =_=

               ถ้าอย่างนั้นทำอะไรดีล่ะ

               ฉันเหลือบซ้ายทีขวาทีมองเหล่าเจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสามที่กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างใช้ความคิดไม่ต่างจากฉันเท่าไหร่นัก มีพวกนี้เป็นเพื่อนมันก็ดีอย่างนี้แหละน้า~

               ตุบ!

               “เฮ้อ! เขียนจดหมายขอโทษดีไหม ไหนๆ หมอนั่นก็งอนที่ฉันไม่ติดต่อมาหา” ฉันถอนหายใจออกมาแรงๆ แล้วเอามือตบตักตัวเอง ก่อนจะพูดขึ้นทำลายความเงียบ อย่าว่าฉันเลยนะ ฉันรู้ว่ามันเป็นอะไรที่สิ้นคิดมากๆ สมัยที่เทคโนโลยีพัฒนาไปถึงไหนต่อไหนแบบนี้แต่จะให้มาทำเรื่องแบบนั้นมันก็ออกจะเชยไปหน่อยใช่ไหมล่ะ

               เปาะ!

               “เดี๋ยวนะ” เยอบีดีดนิ้วตามสไตล์แล้วเอ่ยขึ้นเรียกความสนใจของทุกคน

               “จดหมาย!” พวกเราทั้งสี่เอ่ยออกมาพร้อมกันเป็นเสียงเดียวแล้วสบตาที่เป็นประกายกันไปมาก่อนจะค่อยๆ ระบายยิ้มร้ายกาจออกมา สาบานว่ามันเป็นยิ้มที่ร้ายที่สุดในชีวิตฉัน งานนี้ดูท่าพวกเราสี่คนจะใจตรงกันแบบพอดิบพอดีเลยล่ะ


               

คืนวันเดียวกัน

               

               ตอนนี้ฉันและพวกดอกไม้ทั้งสามกำลังนั่งชุมนุมรอบกองจดหมายกว่าห้าร้อยฉบับและคัดแยกกองว่าของใครเป็นของใคร ฉันเป็นคนดูแลกองของไฮเดรนเยีย ส่วนคนที่เหลือก็ดูแลของตัวเองไป เอ่ออันที่จริงใครเจอของคนอื่นก็ช่วยรวมกองให้ด้วยนั่นแหละ

               “ลายมือหนูแพมนี่สวยตั้งแต่เด็กยันโตเลยนะครับ” คัตเตอร์หยิบซองจดหมายขึ้นมาพลิกอ่านจ่าหน้าซองแล้วก็ชื่นชมฉันเป็นครั้งที่ร้อยเท่าไหร่แล้วไม่รู้ ฉันก็ได้แต่ยิ้มแหะๆ แล้วพยักหน้าเป็นเชิงขอบคุณ

               “เยอะเป็นบ้าเลยแฮะ” เยอบีบ่นอุบหลังจากที่พวกเรานั่งหลังขดหลังแข็งมาได้สักพักแล้ว นั่งกันจนลืมดูเวลาเลยล่ะว่าผ่านไปนานแค่ไหน

               ส่วนไลเซนพักมือจากกองจดหมายตรงหน้าแล้วเปลี่ยนไปเป็นตบไหล่ตัวเองเพื่อคลายปวดเมื่อย “ตอนแรกแอบคิดว่าหนูแพมพูดเล่นๆ นะเนี่ย”

               หน้าฉันดูไม่มีความน่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยหรือไงนะ บอกว่าเขียนก็เขียนสิ จริงจังมากนะจะบอกให้ ผิดแผนก็ตรงที่ไม่กล้าส่งมาเท่านั้นแหละ ยิ่งพูดก็ยิ่งเศร้า เฮ้อ!

               “เด็กๆ แม่เอาของว่างมาให้จ้ะ กลัวจะเป็นลมเป็นแล้งกันไปก่อน” แม่เดินยกถาดของว่างที่มีทั้งขนมขบเคี้ยวกับน้ำหวานออกมาจากครัว ฉันที่กำลังจะลุกขึ้นไปรับถาดต่อจากท่านก็มีอันต้องโดนแย่งงานเพราะคัตเตอร์ไวกว่าฉันหลายเท่า

จนได้ฉันแพ้พ่อบ้านมืออาชีพจนได้

               และหลังจากที่อาหารว่างหลายเป็นอาหารหลักซึ่งพวกเราจัดการกันจนอิ่ม ภารกิจที่ค้างเอาไว้ก็ได้ฤกษ์ดำเนินการต่อและเสร็จลุล่วงภายในเวลาไม่นานนัก สงสัยว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้องนี่จะเชื่อได้จริงๆ ก็งานนี้นี่แหละ ปกติต่อให้กินจนอ้วนอืด บทจะคิดอะไรไม่ออกก็คิดไม่ออกจริงๆ นะฉันพิสูจน์มาแล้ว แถมพออิ่มมากๆ เข้าหน่อยก็พลอยจะขี้เกียจไปอีก

               “ฮ้าววววว~ นอนนี้ได้ไหมเนี่ย ผู้ชายคนนี้กำลังหมดแรง” เยอบีบิดขี้เกียจสองสามทีก่อนจะล้มตัวลงเลื้อยยาวนอนเอาหัวหนุนตักไลเซนทัสที่ออกอากาศรังเกียจน้องเล็กทันที

               “อี๋~ แกไม่ได้สระหัวมากี่วันแล้วเนี่ยไอ้เยอ ผมมันแผลบยิ่งกว่าน้ำมันหล่อลื่น หน้าด้านมากเลยนะที่มานอนตักฉันเนี่ยอาทิตย์นี้แกเอาผ้าไปส่งร้านซักรีดแทนฉันเลยนะโว้ย” แต่ถึงจะแสดงสีหน้าท่าทางรังเกียจอยากจะขับไสไล่ส่งน้องเล็กยังไง พี่ชายก็ยังเป็นพี่ชายแหละน้า

               “มันต้องขนาดนั้นเลยเหรอ -0-”

               “เออดิวะ”

               “ด้ายยยยย~

               ฉันกับคัตเตอร์ได้แต่นั่งอมยิ้มกับพี่น้องคู่กัดแล้วส่ายหน้าไปมาก่อนจะช่วยกันเก็บจดหมายแต่ละกองใส่ถุงให้เรียบร้อย เอาไว้หมดเรื่องยุ่งๆ เมื่อไหร่ฉันค่อยหากล่องสวยๆ ใส่ให้พวกเขาละกันนะ ไอ้กล่องไม้ที่ฉันใช้เก็บตอนแรกมันมีใบเดียวและใบใหญ่มาก ฉันขอเอาไว้เก็บของอย่างอื่นละกัน

               หวังว่าสิ่งที่ฉันจะทำมันคงทำให้ไฮใจอ่อนบ้างไม่มากก็น้อย ยอมรับว่าฉันเองก็ท้อเหมือนกัน มันก็ต้องมีเหนื่อยกันบ้างเป็นธรรมดา เหนื่อยกายน่ะนั่งพักเดี๋ยวก็หายแต่เหนื่อยใจนี่สิฉันยังไม่รู้เลยว่าทำไงให้หาย แต่บอกเลยว่างานนี้ท้อยังไงฉันก็ไม่ถอยเด็ดขาด สามคนนี้อุตส่าห์พยายามแหกกฎเหล็กของพี่ชายคนโตเพื่อช่วยฉันแล้วแท้ๆ ถ้าฉันมัวแต่ถอดใจล่ะก็พวกนั้นคงหมดศรัทธาในตัว หนูแพมของพวกเขาแน่ๆ ฮึ่ม!

 


สองวันถัดมา

               วันนี้ฉันตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ เพราะความในใจที่อยากจะพูดกับไฮมันไหลเวียนสูบฉีดไปทั่วหัวใจของฉันแข่งกับเลือดที่สูบฉีดไปทั่วร่างกาย สามดอกไม้บอกว่าถ้าพี่ใหญ่ของพวกเขากลัมาแล้วจะแอบส่งตัวแทนออกมาบอกฉัน ซึ่งพวกเขาอาจจะลืมไปว่าโทรมาก็ได้แล้ว แต่ก็นะงานนี้ขอทิ้งบรรดาเทคโนโลยีสมัยใหม่สักพักละกัน

               อ้อ! จริงสิ ลืมบอกพิกัด ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ที่สวนข้างบ้านของพวกเขานี่แหละ ก็ที่ประจำของไฮน่ะ แต่ว่านะตอนนี้มันเต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีสันที่จัดประดับตบแต่งตามต้นไม้ บ้างก็ผูกติดกับเชือกกระดาษแบบเกลียวสีน้ำตาลห้อยลงมาจากกิ่งก้านของต้นไม้ที่แผ่ปกคลุมทั่วบริเวณ สลับกับเชือกแบบเดียวกันแต่เส้นยาวจรดพื้นดินที่แต่ละเส้นมีซองกระดาษสี่เหลี่ยมผืนผ้าหลากสีติดเรียงตลอดเชือกด้วยเทปใส ลมอ่อนๆ ที่พัดพริ้วมาพาเอากลิ่นหอมของดอกไม้ลอยฟุ้งไปทั่ว บรรดาจดหมายติดเชือกก็ปลิวไหวๆ เล็กน้อย

               และแน่นอนว่าจดหมายทุกซองในที่นี้คือจดหมายที่ฉันได้แต่เขียนเอาไว้แต่ไม่กล้าส่ง ซึ่งจากการประมวลผลและคัดแยกด้วยระบบมือของฉันและพ่อสามดอกไม้แล้วนั้น ทำให้ทั้งหมดทั้งมวลในนั้นคือจดหมายที่จ่าหน้าซองถึงไฮเดรนเยียทั้งสิ้น

               เอ่ออย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้จะมาขอไฮเดรนแต่งงานแต่อย่างใด (_ _|||)

               หลังจากที่จัดสถานที่เสร็จเมื่อตอนเช้าตรู่ฉันก็รีบกลับไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยเพราะมาที่นี้ตั้งแต่เช้ามืดด้วยชุดนอนและผมเผ้าที่ไม่ได้เซ็ต ช่างเถอะ ฉันไม่แคร์สายตาใครหรอก มีแต่คนกันเองทั้งนั้นแหละแถวนี้ และจากที่คัตเตอร์อาสาโทรไปหาไฮเดรนเพื่อสืบข้อมูลอย่างเนียนๆ ก็ได้ความมาว่าเขาจะกลับมาถึงบ้านประมาณช่วงเที่ยงๆ บ่ายๆ นี่ก็เที่ยงกว่าแล้ว เขาน่าจะกลับมาถึงกรุงเทพฯ และอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน

“เห็นหนูแพมตื่นเต้นแล้วฉันก็อดติดเชื้อมาด้วยไม่ได้แฮะ” ไลเซนทัสเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตัวใกล้ๆ ฉันพร้อมกับทำสีหน้าจริงจังและถูมือไปมาเพื่อเตรียมพร้อม

               “ไฮมาแล้วเหรอ” ฉันเบิกตากว้าง เพราตามที่ตกลงกันไว้ถ้าไฮเดรนกลับมาจะส่งตัวแทนมาหาฉันนี่

               “อ้อ เปล่าหรอก ฉันเดินไปเดินมาเพราะตื่นเต้น แต่ดันเดินเกะกะทางแม่บุษก็เลยโดนไล่น่ะ ฮ่าๆๆ” เจ้าตัวหัวเราะแหะแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นไปลูบท้ายทอยแก้เก้อ

               “นายว่าพี่ชายนายจะรำคาญหรือต่อว่าฉันหรือเปล่า เอ่อคือฉันหมายถึงเรารีบเกินไปไหมอะ แบบว่าเขาเพิ่งเดินทางกลับมาเหนื่อยๆ ควรจะได้พักผ่อนอะไรแบบนี้” ฉันถามด้วยความประหม่า

               “พี่ไฮอะเหรอ อึดจะตายเห็นท่าทางนิ่มๆ เกย์ๆ แบบนั้นอะนะฉันจะบอกให้ว่าบ้าพลังใช่ย่อย ไม่งั้นจะจัดการน้องชายตั้งสามคนได้อยู่หมัดเหรอ” พี่รองของบ้านพูดก่อนจะทำท่าทางขนลุกขนพอง “รายนั้นน่ะ พูดน้อย ต่อยหนัก ที่สำคัญรักจริงนะครับผม แล้วไอ้การที่มารับฟังคำขอโทษเนี่ยก็ไม่ได้ใช้พลังงานอะไรมากมายหรอก หนูแพมอย่าคิดมากเลย”

               “โปรโมทจังเลยน้า~ พี่ชายตัวเองเนี่ย ว่าแต่นายเถอะ ดูท่าจะไม่เบานะ” ฉันส่งสายตาเป็นประกายอย่างคนรู้ทันไปให้ ไลเซนทัสรีบยืดขึ้นนั่งตัวตรงทันที

               “น้ำหนักหรืออะไร =_=” คนถูกแซวทำเฉไฉ

               “ที่ไหนเล่า! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่านายน่ะสาวๆ เยอะแค่ไหน”

               “วู้ว! มีที่ไหนล่ะ แหล่งข่าวหนูแพมมั่วนิ่มแล้วล่ะ” ถึงปากจะบอกแบบนั้น ทว่าสายตาของเขากลับหลุกหลิกไปมาดูแล้วฉันก็แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ อันที่จริงบ้านนี้ก็ดูจะไม่มีใครเจ้าชู้นะ ฉันว่าสำหรับหมอนี่คงไม่ใช่ทางสายเลือดแล้วล่ะ

               “ใช่อ่อ”

               “ใช่ดิ!

               “ฉันไม่เชื่อนายหรอก”

               “ปัดโธ่! ไอ้เยอแน่ๆ นี่แอบไปคุยกันตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย -0-

               “แปลว่าจริง?”

               อันที่จริงไม่มีใครบอกฉันทั้งนั้นแหละ แต่ดูจากลักษณะท่าทางของลูกชายคนที่สองของบ้านนี้แล้วมันชัดมากๆ เลยล่ะ อีกอย่างฉันก็เคยได้ยินน้องเล็กจอมแสบเอาเรื่องผู้หญิงมาขู่เขาด้วยนี่นะ

               “พี่ไฮมาหรือยังน้า~” จู่ๆ ร่างสูงก็ลุกขึ้นแล้วแกล้งบิดขี้เกียจไปมา “เดี๋ยวฉันเข้าไปดูต้นทางในบ้านต่อดีกว่า”

               ฉันได้แต่นั่งอมยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้ก็ใกล้จะบ่ายโมงเต็มทีแล้ว ฉันเหลือบมองไปยังบานประตูที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า เปลี่ยนท่านั่งไปไม่รู้กี่ท่าเพื่อคลายเมื่อย และในที่สุด

               “พี่ไฮ!!! ไหนของฝากกกก” เสียงไลเซนทัสดังลอดออกมาจากในบ้าน ฉันผุดลุกขึ้นยืนอย่างตื่นๆ เหมือนกับว่าไฮเดรนกลับมาปุ๊บจะเดินมาข้างบ้านก่อนอย่างนั้นแหละ แต่ก็ช่วยไม่ได้นะ ก็คนมันตื่นเต้นนี่ >_<

               “หนูแพมมมมมม~” ยังไม่ทันที่ฉันจะขยับไปไหนร่างสูงของเยอบีร่าก็มาปรากฏตัวตรงหน้าด้วยความเร็วชนิดที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว แอบกลัวว่าไฮเดรนจะเดินตามหลังหมอนี่มาด้วยแหละ “พี่ไฮกลับมาแล้วๆ”

               ฉันพยักหน้ารับก่อนจะถาม “หมอนั่นอารมณ์ดีหรือเปล่า”

               “ก็ดูแฮปปี้ดีนะ อ้อ! เมื่อกี๊พวกเราตกลงกันว่าจะหลอกพี่ไฮว่าฉันเป็นลมชักอยู่ตรงนี้ ให้พี่ไฮมาดูแล้วก็เซอร์ไพรส์!!!” เยอบีผายมือทั้งสองออกก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง เขาดันตัวฉันที่ยืนใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ให้มาซ่อนอยู่หลังต้นไม้ “หนูแพมแอบตรงนี้นะฉันจะไปซ่อนตรงอื่นกับพี่รองแล้วก็พี่คัต”

               ไม่รู้ว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนฉันหรือเปล่า ตอนนี้ฉันเหมือนลูกแมวเชื่องๆ ที่ใครพูดอะไรก็ทำตามหมดเพราะเหมือนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หัวใจก็พองโตเต้นแรงมากเป็นพิเศษ คำพูดที่เตรียมไว้จะบอกไฮเดรนก็ลืมไปเกือบหมด ตอนนี้เยอบีร่าเดินจากไปแล้ว ฉันยังคงยืนนิ่งๆ หลบอยู่หลังต้นไม้เช่นเดิมไม้กล้าแม้แต่จะชะโงกหน้าออกไปดูว่าคนที่ฉันรอคอยนั้นมาหรือยัง

บ้าจริงๆ เลย ความรักมันมีอิทธิพลกับคนเรามากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อเลยแฮะ -///-

               “เยอบี!” เสียงคุ้นหูซึ่งเป็นเสียงของคนที่ฉันอยากเจอมากที่สุดตอนนี้ตะโกนดังออกมาจากในบ้าน ปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์ ไม่รู้ว่าผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งสามคนของฉันเล่นอะไรกันไปบ้าง แต่ที่แน่ๆ ใจฉันเริ่มเร่งจังหวะการเต้นอีกแล้ว!

               “ไฮ” ฉันแอบมองร่างสูงเจ้าของผมสีน้ำตาลเข้มที่วิ่งออกมาจากบ้านแทบจะทันทีหลังจากที่เสียงของเขาดังขึ้น สีหน้าของเขาซีดเผือดและดูวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด แต่เพียงแค่สายตาคู่คมของเขากวาดมองบรรยากาศรอบๆ ที่ผิดไปจากปกติ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจแทบทันที

               ตอนนี้เขาน่าจะรู้แล้วล่ะว่าตัวเองโดนหลอก

               “เยอบีไอ้เยอ!!!

               ฉันพยายามยืนนิ่งๆ ไม่ขยับตัว แม้แต่หายใจยังค่อยๆ เลยเพราะกลัวว่าเขาจะได้ยิน ไฮเดรนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เขากวาดสายตาไปทั่วบริเวณรวมทั้งเงยหน้าขึ้นมองต้นสายของเชือกที่ผูกอยู่บนกิ่งไม้ ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้บรรดาจดหมายที่เรียงร้อยเป็นสายมากขึ้นให้พอที่จะเอื้อมมือไปแตะมันได้ มือหน้าจับเชือกเส้นหนึ่งขึ้นมาไล่ดูแล้วหยุดอยู่ตรงจดหมายซองสีฟ้าอ่อนฉบับหนึ่งก่อนจะพลิกมันเพื่ออ่านจ่าหน้าซอง ฉันเห็เขาทำปากขมุบขมิบก่อนจะเบิกตากว้าง

               “แพม

               จังหวะที่เขาเรียกชื่อฉัน สายตาของเขาดันหันมาทางที่ฉันซ่อนตัวอยู่พอดีฉันเลยรีบหมุนตัวหันหลังทันที หวังว่าเขาคงจะไม่เอะใจนะว่าฉันอยู่ตรงนี้ ขอทำใจสักแป๊บก่อนจะออกไปเจอหน้าเขา ไม่รู้จะโดนว่าอะไรบ้างวันนี้ เขาจะหาว่าฉันไร้สาระอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ เฮ้อ! TvT

               ฉันแอบหันกลับไปมองเขาอีกรอบ แต่เมื่อเห็นว่าเขาเดินดูจดหมายจากเชือกเส้นต่างๆ ต่อฉันก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกก่อนจะหันกลับมาทำสมาธิกับตัวเองและพยายามนึกว่าจะพูดอะไรกับเขาบ้าง

               ฉันต้องขอโทษฉันต้องสารภาพความรู้สึกที่มีต่อเขาฉันต้องขอให้เขาหายโกรธฉันต้องบอกให้เขาไม่โกรธพวกน้องๆ ฉัน...

               “ว่าแล้วว่าเธอต้องอยู่ตรงนี้”

               ...ต้องทำยังไงดี?!

               O_O!

               ขณะที่ฉันกำลังหลับตาสูดหายใจลึกเข้าเต็มปอดและรวบรวมสติกับความกล้าอยู่นั้น เสียงทุ้มของไฮเดรนก็ดังขึ้นตรงหน้า เขาย่องมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย!

               “เอ่อหวัดดี” ฉันสบตาเขาแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาทักทาย ทว่าก็รีบลดมือลงเก็บข้างลำตัวเหมือนเดิม ด้วยความที่ตกใจและมึนไปหมดจนทำอะไรไม่ถูก ฉันก็เลยได้แต่กลอกตาไปมาพร้อมกับเริ่มรู้สึกถึงเหงื่อเม็ดเล็กที่เริ่มผุดพรายขึ้นมาตามไรผม

               “ห๊ะ?” ร่างสูงเลิกคิ้วสูงเหมือนจะอยากด่าอะไรฉันสักอย่างแต่ก็ด่าไม่ออก

               “เอ่อคือว่าฉันตั้งใจทำทั้งหมดนั่นให้นายนะ ขอโทษสำหรับที่ผ่านมาที่ฉันไม่นึกถึงความรู้สึกของนายเลย ฉันมันไม่ดีเอง ฉันผิดเองที่ไม่กล้าจนทำให้นายเข้าใจผิด เอ่อคืออันที่จริงฉันรู้ความจริงจากสมุดไดอารี่ของนายที่พวกน้องๆ เอามาให้น่ะ แต่นายห้ามโกรธพวกนั้นนะ ฉันขอรับผิดหมดทุกอย่าง ฉันจนปัญญาแล้วจริงๆ ไม่รู้จะทำยังไงให้นายหายโกรธ วินาทีแรกที่ฉันรู้ว่านายไม่ได้ลืมฉัน และรู้ความจริงว่านายคิดยังไงฉันทั้งดีใจแล้วก็รู้สึกผิดไปพร้อมๆ กัน ฉันขอโทษนายจริงๆ นะ ไฮ คือฉันอ๊ะ!...OxO

               จู่ๆ ไฮเดรนก็โน้มตัวลงมาจูบฉัน แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็ผละออกไป ฉันได้ยืนนิ่งเบิกตาโตด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ชวนงงเมื่อครู่

               “จะเลิกพูดมากได้หรือยัง”

               ฉันตาฝาดหรือเปล่านะ เมื่อกี๊เขาอมยิ้มด้วย!!!

               …!!

               “ใบ้กินเลยแฮะ”

               “นายหายโกรธฉันแล้วเหรอ” ฉันถามด้วยความตื่นเต้น

               “ไม่รู้สิ” เขาตอบของเขาทำให้รอยยิ้มของฉันมลายหายไปแทบจะทันที ดูเหมือนไฮเดรนจะรู้ตัวว่าได้พูดทำลายความหวังของสาวน้อยตัวเล็กๆ ไปแล้ว เขาก็เลยทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งสีหน้านิ่งขรึมเหมือนเดิม “จดหมายพวกนั้น เธอเขียนตอนอยู่เมืองนอกเหรอ”

               ให้ตายเถอะ! บอกตรงๆ ว่าฉันเดาใจผู้ชายคนนี้ไม่ออกเลย

               “อื้อ” ฉันพยักหน้ารับแล้วก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า ทั้งเขินทั้งอายที่โดยเขาขโมยจูบเมื่อกี๊ แล้วยิ่งบวกกับความรู้สึกผิดอันหนักหน่วงที่ติดค้างอยู่ในใจยิ่งทำให้ฉันแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด TOT

               “ไม่มีใครบอกเหรอว่าเวลาคุยกับใครให้มองหน้าและสบตาคนนั้น” ไฮเดรนเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่เจือความดุเอาไว้เล็กน้อย

               บ้าที่สุด! ทำไมฉันประหม่าขนาดนี้นะ

               

               “เฮอะ! เธอนี่มันจริงๆ เลย เงยหน้าขึ้นมาสิยัยโง่”

               “ฉันไม่ใช่น้องนายสักหน่อย! ทำไมต้องดุตลอดเลย” ฉันทำหน้ายู่และยอมเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขาจังๆ

               “ตกลงเธอจะมาง้อฉันหรืออะไร” เขายกมือขึ้นกอดอกเลิกคิ้วสูง สีหน้าของไฮเดรนดูเปลี่ยนไปจากเมื่อกี๊และครั้งก่อนๆ ที่เราเจอกันมาก มันมากจนฉันสามารถพูดได้เลยว่า ตั้งแต่กลับมาฉันเพิ่งจะเคยเห็นสีหน้าผ่อนคลายของเขาแบบนี้เป็นครั้งแรก

               “อื้อ”

               “ยัยบ้า เขียนจดหมายตั้งเยอะแยะแล้วทำไมไม่ส่งมา จะสะสมเก็บไว้ทำหอจดหมายเหตุเหรอ”

               “นายจะบ้าหรือไง กะก็บอกไปแล้วนี่ว่าฉันไม่กล้าส่ง”

               “เธอนั่นแหละบ้า รู้ไหมว่าฉัน” จู่ๆ เขาก็เงียบไปแล้วเงยหน้ามองฟ้าจนฉันต้องมองตามว่ามีตัวอะไรบินผ่านพวกเราไปหรือเปล่า แต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรนอกจากกิ่งก้านสาขาของต้นไม้โปร่งๆ เผยให้เห็นหมู่เมฆอยู่รำไร เมื่อไม่พบอะไรผิดสังเกตฉันฉันลดสายตาลดต่ำลงจนมาสบประสานเข้ากับดวงตาอีกคู่ที่มีสีแดงเรื่อๆ กับน้ำใสๆ เอ่อขึ้นมาจนล้น

               เดี๋ยวนะ

               ฮะไฮเดรนร้องไห้!!!

               ฉันควรต้องทำยังไงดีล่ะ ต้องเอาผ้าเช็ดหน้าให้เขาหรือเปล่า เอ่อ...นี่ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหมเนี่ย

               “ไฮ นะ...นายโอเคนะ”

               ฟึบ!

               ร่างสูงไม่ตอบอะไรแต่กลับดึงฉันเขาไปกอดเอาไว้แน่น น่าแปลกที่ฉันไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิดแต่กลับรู้สึกอบอุ่นมากกว่า ไออุ่นที่เขาส่งผ่านมาทางร่างกายตอนนี้แผ่ซ่านไปทั่วตัวฉันซึมเข้าไปถึงหัวใจ ความรู้สึกแปลกๆ มากมายที่กำลังตีวนกันอยู่ทำให้ฉันเริ่มน้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาบ้าง

          ไฮเดรนร้องไห้โดยไม่มีเสียง ผิดกับฉันที่

               “ฮึก! นายหายโกรธฉันแล้วใช่ไหม คราวหลังอย่าเล่นแบบนี้อีกนะ ตอนแรกฉันนึกว่า ฮึก! นะ...นายจะลืมฉันจริงๆ ซะอีก ฮือๆ ๆ ๆ”

               “ใครให้เธอร้องไห้เนี่ย มันทำให้น้ำตาฉันไม่หยุดไหลรู้ไหม” ไฮเดรนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพลางลูบหัวฉันเหมือนต้องการจะปลอบประโลม “ใครจะลืมรักแรกและรักเดียวของตัวเองได้ลง เธอโง่จริงๆ ใช่ไหมเนี่ยยัยโง่”

               “นายบอกว่า รักฉัน ยะอย่างนั้นเหรอ O_O

               “เปล่าสักหน่อย!” ดูเหมือนเมื่อกี๊ไฮเดรนจะลืมตัวเผลอพูดสิ่งที่ไม่ต้องการพูดออกมา พอฉันถามแบบนั้นเขาก็เลยรีบผละตัวออกไปแล้วหันหน้าหนีทันที “เธอนี่วุ่นวายจริงๆ ทำต้นไม้รกรุงรังไปหมด เก็บให้หมดเลยนะ หวังว่าฉันลงมาอ่านหนังสือคงไม่เจอจดหมายพวกนี้อีกดอกไม้ก็ด้วยเก็บให้หมดเลย”

               วะว่าไงนะ?! ทำไมอารมณ์เปลี่ยนเร็วขนาดนี้ล่ะ

               “นายพูดจริงเหรอ”

               “อืม” เขาหันมาสบตาฉันแวบหนึ่งก่อนจะตั้งท่าเตรียมเดินหนีด้วยอาการลุกลี้ลุกลนแปลกๆ สุดท้ายเขาก็หันกลับมาพูดทิ้งท้าย “เก็บให้ครบทุกฉบับแล้วเอามาให้ฉันด้วยไอ้พวกตัวแสบหายหัวไปไหนแล้วนะ”

               ประโยคสุดท้ายเขาพึมพำกับตัวเองพลางสอดส่องสายตาไปทั่วบริเวณ แต่ก็ไม่พบเป้าหมาย ฉันแอบเห็นว่าเขาดึงจดหมายติดมือไปฉบับหนึ่งก่อนจะรีบเดินกลับเข้าบ้านไป แล้ววินาทีต่อมาฉันก็เห็นหลังคนวิ่งหนีไปไวๆ อยู่แถวรั้วซึ่งไม่ไกลจากตรงนี้มาก...

               หวังว่าพวกนายจะเอาตัวรอดหลังจากนี้ได้นะพ่อดอกไม้สามแสบของฉัน

               ฉันหันกลับไปทางประตูบ้านที่ไฮเดรนเพิ่งจะเดินเข้าไปเมื่อกี๊ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

               อาการแบบนั้นคือปากกับใจไม่ตรงกันหรือเปล่านะ







 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk

สไลด์กราบงามๆ
ขอโทษที่หายไปหลายเดือนมาก
จนเหมือนไม่แต่งนิยายแล้วชาตินี้
555555555555555555555555555
คืออย่างที่แจ้งในเพจแหละจ้า
ตอนนี้มายเรียนปีสามซึ่งเนื้อหาน้อยแต่งานหนักมาจริงๆ TvT
หลังปีใหม่ก็ไม่แน่ใจว่าจะหายหัวไปอีกนานหรือเปล่า
ยังไงเอาตอนนี้หยุดยาว 10 วันนี้ก่อนละกัน 5555
(จริงๆ มันคือปิดเทอมของเก๊าาา T_T #น้อยมาก)

ไม่รู้ลืมเนื้อหากันไปหรือยัง แต่คงยังเนอะ อิอิ
จะจบตอนของเฮียไฮแล้วววววววว
ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะ
ตอนต่อไปเป็นคิวของพี่รองไล(เซนทัส) แล้ว
รับรองว่า สนุก ป่วน ฮา แน่นอน! >_<
ก่อนอื่นก็ลุ้นให้คู่นี้ลงเอยกันด้วยดีสักทีเถอะ 55555


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #635 my-B (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 20:47
    โอยยยยไฮเดรนคือแบบฮือออออ/////-///// เขินแทนหนูแพมเลยเนี่ย5555555555555
    #635
    0
  2. #549 -peartheend- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 02:01
    ก็ยังไม่ชอบไฮอยู่ดีหมั่นใส้มาก5555
    #549
    0
  3. #534 `โรซี่ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 22:53
    เขินอ่ะ เขินมากกก เขินเกินไป 555555555
    ในที่สุดก็หายงอนแล้วววว แต่แบบนี่งงอารมณ์นางมาก


    ps. ที่ออกอากาศรังเกียจ = ที่ออกอาการรังเกียจ
         ถ้าพี่ใหญ่ของพวกเขากลัมาแล้ว = ถ้าพี่ใหญ่ของพวกเขากลับมาแล้ว
    #534
    0
  4. #501 --M=o=D-- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 02:04
    ง้อสำเร็จแล้ววววว ดีจายยยย แหม...พี่ไฮก็นะ บอกรักเค้าแล้วก้จบมาวางฟอร์มอยู่นั่นแหละ
    #501
    0
  5. #500 พะลอยย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 20:35
      รอออออออออออตอนนนนนนนนนจบบบบบบบบบบบบ
    #500
    0
  6. #499 PPiavmiyun (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 16:47
    ในที่สุดดดดดด ก็ง้อได้แล้ววววววว หนูแพมพยายามมากอ่ะ พี่ไฮปากแข็งมากกกกกกกกก มาต่อนะคะ
    #499
    0
  7. #498 แคสเติ้ลจี ★ ออมสิน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 16:12
    ง่อววววว นี่ง้อสำเร็จแล้วช้ะ พี่ไฮเดรนนนน อย่าปากแข็งเลยยย หนูแพมอุตส่าห์ทำขนาดนี้แล้วน้า >.<
    #498
    0
  8. #497 SiriyakornMuangchan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 00:01
    พี่ไฮเดาอารมณ์ยากจริงๆ5555
    #497
    0
  9. #483 อี'แหนมม โลก'สวยย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 15:43
    รอๆๆๆ
    #483
    0
  10. #482 --M=o=D-- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 02:26
    รอเจ้าชายดอกไม้อยู่ คิดถึงๆๆๆ
    #482
    0
  11. #481 unlock ME (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 21:39
    เจิมรัวววววๆ0
    #481
    0
  12. #480 odeletta (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 21:15
    เจิมมมมม
    #480
    0
  13. #479 Patsaawee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 20:43
    เจิมมมมมมมมมมม
    #479
    0
  14. #478 ลูกเเมวน้อ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 19:27
    เจิมมมมมมมมมมมม
    #478
    0
  15. #477 Happyz' (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 18:51
    เจิมมมมม
    #477
    0
  16. #476 Happyz' (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 18:51
    รอนะคะ
    #476
    0