◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 14 : - (Hydrangea) Chapter 9 ไดอารี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 463
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 ส.ค. 60




  
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Hydrangea

Chapter 9

- ไดอารี่ -

     
        
 

 

     

  

     ทิมเดินกลับเข้าร้านดอกไม้ไปพร้อมกับคำกำชับของฉันว่า ถ้าไฮถามอะไร ให้ตอบตามความจริง ห้ามแกล้งเขาเด็ดขาด!’     ฮ้าทำไงได้ล่ะ ก็ตอนนี้ฉันมันเป็นคนมีชนักติดหลังนี่ ซ้ำร้ายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรผิดเอาไว้ ขืนถ้ามีความผิดเพิ่มฉันไม่ต้องง้อไฮเดรนตายเลยเหรอ หมอนั่นก็ใจร้ายชะมัดเลย ตอนนั้นฉันไม่ได้อยู่เมืองไทยแท้ๆ ยังอุตส่าห์จะมีเรื่องให้ทำผิดได้อีกเหรอเนี่ย

     คิดสิคิดแต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกเลยแฮะ

            “คิดอะไรอยู่เหรอแพม” เสียงของแม่ดังขัดขึ้นเรียกสติของฉันให้กลับมา แล้วพบว่าตัวเองเดินเข้ามาในบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ สติฉันนี่หลุดบ่อยจริงๆ เลย

            “คือว่าแพมลืมอะไรก็ไม่รู้ค่ะแม่”

            “ลืมหัวใจไว้บ้านโน้นน่ะสิ” แม่แกล้งกระเซ้า

            “แม่คะ!

            “อ้าว ไม่ใช่หรอกเหรอ เอแล้วแม่จะรู้ไหมเนี่ยว่าลูกสาวตัวเองลืมอะไร” แม่ทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะทำตาโตเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “เกี่ยวกับไฮเดรนเหรอ”

            “ใช่ค่ะ แม่รู้เหรอคะ” ฉันอดถามออกไปด้วยความตื่นเต้นไม่ได้

            “ไม่รู้จ้ะ ^_^” ค่ะแม่ ช่วยได้เยอะเลยค่ะ ฮือๆ ๆ “แม่ไปพรวนดินให้ต้นไม้ดีกว่า

            ฉันได้แต่มองตามแม่ที่เดินหนีไปตาละห้อย เอาเถอะ ยังไงก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันลืมอะไร ดูเอาสิ ขนาดฉันเองยังไม่รู้เลยเนี่ย ไฮก็ปากแข็งจริงๆ ไม่คิดจะสงสารฉันบ้างหรือไงนะ

     หลังจากแยกกับแม่ ฉันเดินวนไปวนมาเรื่อยเปื่อยอยู่ภายในบ้าน ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปโดยเปล่าประโยชน์เพราะพยายามคิดว่าตัวเองไปทำอะไรไฮเอาไว้ (ยังคิดอยู่เลยว่าทำไมฉันไม่ออกไปช่วยแม่พรวนดินเผื่อจะคิดอะไรออก) แต่ให้ตายยังไงก็ยังคิดไม่ออก

     ความร้อนใจพาให้ฉันออกมาเดินเล่นข้างนอก ฉันเดินเลาะตามถนนในหมู่บ้านมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงสวนสาธารณะของหมู่บ้าน สถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำสมัยเด็กของฉันกับพวกเจ้าชายแห่งดอกไม้ทั้งสี่ โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้น

     ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว คนที่นี่จึงเยอะมากกว่าช่วงเวลาอื่นของวัน เพราะต่างก็ออกมาพักผ่อนหย่อนใจกับครอบครัว บ้างก็มาสองคนกับคนรัก(ตอกย้ำฉันมากเป็นพิเศษ) ตอนเด็กๆ เวลาเลิกเรียน สี่คนนั้นก็จะชวนฉันออกมาวิ่งเล่นกันที่นี่เป็นประจำทุกวัน ฉันมีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับพวกเขา และอุ่นใจมากเวลาอยู่กับไฮเดรน แม้กระทั่งตอนนี้ที่เขาไม่ได้ยืนอยู่ด้วยฉันก็ยังรู้สึกแบบนั้นอยู่  เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็เพราะแค่ฉันนึกถึงเขา หัวใจฉันก็อุ่นวาบขึ้นมาแล้วน่ะสิ

     สายตาของฉันเหม่อมองไปหยุดอยู่ที่สนามเด็กเล่น ฉับพลันเหตุการณ์ในความทรงจำเก่าๆ ที่ฉันมักจะนึกถึงอยู่ตลอดก็ย้อนเข้ามาในหัวอีกครั้งราวกับหนังฉายซ้ำ

     “เธอจะไปจริงๆ เหรอหนูแพม”

           “จริงสิไฮ พรุ่งนี้ฉันก็ต้องไปแล้วฉันคงคิดถึงนายแย่เลยเนอะ”

            “อื้อ ฉันก็คงคิดถึงเธอเหมือนกันแล้วจะกลับมาเมื่อไหร่”

            “ไม่รู้สิ”

            “ไปอยู่โน่น อย่าลืมฉันนะ”

            “ได้สิ! ฉันจะไม่ลืมนายกับน้องๆ เลย”

            “สัญญานะ”

            “นายเองก็จะไม่ลืมฉันใช่ไหม”

            “ไม่ลืมหรอก สัญญา”

            “สัญญาแล้วนะ

            “แล้วเราสองคนก็เกี่ยวก้อยสัญญากัน” ฉันพึมพำออกมาก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นสายตาสองคู่ตรงหน้ากำลังจ้องมาด้วยความสงสัยสุดชีวิต

            “สัญญาอะไรเหรอหนูแพม” ไลเซนทัสเอ่ยถามเป็นคนแรก พลางยกสองมือขึ้นไปกระชับผ้าขนหนูสีขาวที่คล้องคออยู่พร้อมกับเอียงคอ ข้างๆ เขามีน้องเล็กยืนอยู่ด้วยในท่าเดียวกันราวกับก็อปปี้

            “พวกนาย

            “พี่รองไลชวนฉันมาวิ่งเผาผลาญพุงน่ะ” เยอบีบอกยิ้มๆ เมื่อเห็นฉันมองพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

            “พุงแกน่ะสิ ฉันมีที่ไหนล่ะ” ไลเซนทัสส่งมะเหงกไปให้น้องชายหนึ่งทีก่อนจะหันมาหาฉัน “หนูแพมมาเดินเล่นเหรอ แล้วนี่ไปฝึกสกิลการพูดคนเดียวมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “เปล่าสักหน่อย” ฉันยู่หน้าเล็กน้อย พวกนี้ต้องเข้าใจว่าฉันเป็นบ้าพูดคนเดียวแน่ๆ เลย

     “อ้าว ถ้างั้นเมื่อกี๊พูดกับใครล่ะ เกี่ยวก้อยอะไรกันด้วย ระ หรือว่า” เยอบีพูดกันจะหันไปสบตาพี่ชายคนรอง ทั้งคู่มีสีหน้าตื่นตกใจไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก และแล้วพวกเขาก็หันมาทางฉันก่อนจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

     “นอกใจพี่ไฮ!

     “พวกนายจะบ้าหรือไง! ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย พอดีว่าฉันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ ว่าแต่คัตเตอร์กับ” ฉันเงียบไปแล้วกวาดสายตาไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบคนที่ฉันอยากเจอเลย

     “ไอ้คัตปวดท้องก็เลยนอนอยู่บ้าน” ไลเซนทัสตอบ

     แล้วเยอบีก็พูดต่อ “ส่วนคนที่คุณก็รู้ว่าใคร พวกเราชวนแล้วแต่เขาไม่มา”

     ฉันเดินคุยอะไรไปเพลินๆ กับไลเซนทัสและเยอบีร่าจนกระทั่งรู้ตัวอีกทีฟ้าก็มืดสนิทแล้ว พวกเราเลยพากันกลับบ้าน พร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนฉันมีบอดี้การ์ดยังไงก็ไม่รู้ ก็ทั้งสองคนเล่นแบ่งกันเดินปิดหัวปิดท้ายคอยระวังภัยให้ฉันน่ะสิ น่ารักใช่ไหมล่ะเจ้าชายดอกไม้ของฉันน่ะ หาไม่ได้ง่ายๆ นะแบบนี้

 

หลายวันต่อมา

     ฉันรู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากไฮเดรน ถึงแม้ว่าหลายวันมานี้ฉันจะไม่เจอเขาเลยก็ตาม ย้ำว่าไม่เจอเลย! เพราะเขากำลังทำตัวเป็นมนุษย์ล่องหนน่ะสิ เอ่อถึงจะไม่ขนาดนั้น แต่เขาก็เหมือน จงใจ จะหลบหน้าหลบตาฉัน คล้ายกับที่ฉันเคยไม่ยอมเจอพวกดอกไม้นั่นแหละ

     ตัวอย่างที่ฉันเจอมากับตัวเลยอย่างเช่นเมื่อวานนี้ ฉันไปร้านดอกไม้เหมือนปกติแล้วก็พบว่า

     “พี่ไฮบอกว่านัดเพื่อนไว้ ไม่อยู่บ้านอีกแล้ว” เยอบีเป็นคนตอบ แล้วตามมาด้วยไลเซนทัสที่ลูบคางตัวเองด้วยความสงสัยก่อนจะเอ่ยปาก

     “ทำตัวมีปัญหาจริงๆ ต้องจัดการอะไรสักอย่างแล้ว”

     “พี่ไฮออกจากบ้านทุกวันเลยนะช่วงนี้ ผิดปกติมาก เทอมนี้เรียนแค่สองตัวเองนี่” คัตเตอร์แสดงความเห็น

     “นั่นสิ! ดูพี่รองไลดิ โดดเรียนตลอด ส่วนผมกับพี่คัตเรียนเสร็จก็รีบกลับบ้าน” น้องเล็กมองหน้าทุกคนในวงสนทนา(รวมฉันด้วย)แล้วทำหน้าครุ่นคิด ดูเหมือนไลเซนทัสจะไม่ทันฟังที่น้องพูดก็เลยไม่รู้ว่าตัวเองโดนแขวะอีกแล้ว

     จริงอย่างที่พวกนี้ว่านะ ส่วนมากถ้าไม่ใช่เสาร์อาทิตย์เวลาฉันไปร้านดอกไม้ก็เป็นช่วงเที่ยงๆ บ่ายๆ แล้ว ก็เลยเจอพวกเขาตลอด เพราะได้ยินมาว่าพวกเขาเลือกลงเรียนเฉพาะช่วงเช้ากัน แล้วพวกนี้ก็ติดพี่น้องมากกว่าติดเพื่อนด้วย เรียนเสร็จก็รีบกลับบ้าน ยิ่งเด็กปีสี่อย่างไฮเดรน แน่นอนว่าเขาเหลือวิชาเรียนแค่ตัวสองตัวเท่านั้น เวลาว่างยิ่งมากกว่าคนอื่นเลย

     “เขาอาจจะไปทำโปรเจ็กต์จบกับเพื่อนๆ ก็ได้” ฉันยังคงมองโลกในแง่ดีอยู่

     เปาะ!

     เยอบีดีดนิ้วเสียงดังก่อนจะพูดขึ้น “วันก่อนแอบฟังพี่ไฮคุยโทรศัพท์กับเพื่อน ได้ยินว่าโปรเจ็กต์ผ่านแล้วนี่ ชิลแล้ว”

     “เยอบีนี่ขี้เสือกจัง” ไลเซนทัสเอ่ยขึ้นลอยๆ เอ่อหรือว่าเมื่อกี๊เขาอาจจะได้ยินที่เยอบีแอบว่าเขานะ ไม่งั้นก็คงเป็นเรื่องธรรมดาของคู่กัดกันอยู่แล้ว

     “ก็ต้องเสือกสิ ช่วงนี้พี่ไฮจะกระดิกตัวไปไหน หรือทำอะไรก็น่าสงสัยทั้งนั้นแหละ หลบหน้าหนูแพมเห็นๆ อันที่จริงพวกเราก็โดนด้วย”

     “พี่ไฮน่ะเหรอจะทำแบบนั้น O_O” คัตเตอร์หันไปถามน้องเล็กทันที

     “น้อยไปสิพี่คัต! รายนั้นน่ะร้ายเงียบจะตาย คนพูดมากๆ อย่างผมกับพี่รองไลไม่มีอะไรให้น่ากังวลหรอก คนกลัวดอกพิกุลจะร่วงออกจากปากอย่างพี่ไฮเนี่ยสิ ตัวดี!” น้องเล็กนินทาพี่ใหญ่อย่างออกรส จนคัตเตอร์ส่งสายตาตำหนิไปให้หน่อยๆ ซึ่งก็ดูเหมือนดอกเยอบีร่าของเราจะไม่รู้ตัว

     “เห็นด้วยกับไอ้เยอ ฉันว่านะไอ้คัต แกหัดมองโลกในแง่ร้ายบ้างก็ดี โลกนี้มันน่ากลัวกว่าที่คิดเยอะ” ไลเซนทัสเอื้อมมือไปกอดคอคัตเตอร์แล้วตบบ่าเบาๆ

     “ผมว่าโลกไม่ได้น่ากลัวหรอกครับ แต่ความคิดคนเรานี่แหละที่น่ากลัว” คัตเตอร์ก็ยังเป็นคัตเตอร์อยู่วันค่ำล่ะน่า

     “เห็นไหมล่ะ! เพราะฉะนั้นคนที่เอาแต่คิดแล้วไม่ยอมพูดเลยอย่างพี่ไฮนี่น่ากลัวสุดๆ” พี่รองของบ้านยังคงเอ่ยไม่หยุดปาก

     “เปล่าครับ พวกมีความคิดมองโลกในแง่ร้ายอย่างพี่รองกับเยอบีเนี่ยแหละน่ากลัว -_-^

     “สะอึกเลย” ไลเซนทัสทำหน้ากระอักกระอ่วนก่อนจะชักมือตัวเองออกจากคอของน้องชาย

     “พวกเราไม่ได้มองโลกแง่ร้ายสักหน่อย พี่คัตแหละมองดีเกินความเป็นจริง” เยอบีบ่นกระปอดกระแปดตบท้าย

 

     แล้วบทสนทนาของเมื่อวานตอนเย็นยืดเยื้อกินเวลาออกไปจนมืดค่ำแต่ไฮเดรนก็ยังไม่กลับบ้าน ฉันก็เลยจำใจต้องกลับก่อนอย่างช่วยไม่ได้ ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ ไฮเดรนเหมือนจงใจจะหลบหน้าฉัน เขาจะทำแบบนี้ให้มันได้อะไรขึ้นมานะ ไม่เข้าใจตรรกะของหมอนั่นเลยจริงๆ

     ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

     “เข้ามาเลยค่ะแม่” ฉันตะโกนบอกคนหน้าห้อง เพราะคงจะเป็นคนอื่นไปไม่ได้แล้ว

     ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

     เสียงเคาะที่ยังคงดังไม่หยุดทำให้ฉันขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะตัดสินใจเดินไปเปิดประตู แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อคนที่ยืนอยู่หน้าห้องไม่ใช่แม่ของฉันแต่กลับเป็นไลเซนทัส

     “นายเข้ามาได้ไง O_O

     “น้าจันทร์บอกว่าหนูแพมอยู่บนห้องให้ขึ้นมาตามเอาเองเลย ตอนมาช่วยทำความสะอาดบ้าน จำได้ว่าห้องหนูแพมคือห้องนี้น่ะ” ร่างสูงฉีกยิ้มกว้าง

     ฉันพยักหน้าลงอย่างเข้าใจแล้วเอ่ยถาม “ว่าแต่นายมีอะไรเหรอ”

     “หนูแพมยังนึกไม่ออกใช่ไหมว่าลืมอะไร” ฉันเศร้าไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้นก่อนจะพยักหน้าลงอีกครั้ง คนตรงหน้าจึงพูดต่อ “พวกเราเจอหลักฐานชิ้นสำคัญแล้ว จากการจุดเตาของไอ้คัต ตั้งหม้อใส่น้ำเดือดของฉัน และเผือกของไอ้เยอ”

     “หา?

     “รีบไปกันเถอะ” ไลเซนทัสเอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันแล้วลากให้ตามเขาออกมา ฉันเอื้อมมืออีกข้างไปปิดประตูห้องอย่างงงๆ ระหว่างทางเดินเขาก็อธิบายไปด้วย “คือพวกเราไปต้มเผือกที่ห้องพี่ไฮมาน่ะ เขาไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนสองสามวัน ก็เลยลักลอบเข้าห้องเขาได้”

     ฉันเข้าใจคำว่า ต้มเผือก เขาหมอนี่แล้วล่ะ เฮ้อ! แล้วก็พูดให้งงอยู่ตั้งนาน

     “พวกนายเข้าไปค้นห้องไฮเดรนเหรอ!” ฉันถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าตกใจ ถ้าเจ้าของห้องเขารู้ล่ะก็คงจะโกรธมากแน่ๆ

     “อยากเรียกว่าค้นเลย เรียกว่าไปหาหลักฐานดีกว่า รับรองว่าหนังสือทุกเล่ม ข้าวของทุกอย่างตั้งอยู่องศาเดิมเป๊ะๆ ถึงกับเอาไม้บรรทัดวัดให้เลยนะ!” แล้วมันต่างกันตรงไหนเนี่ย มันก็คือการถือวิสาสะเข้าไปค้นห้องเขาอยู่ดีนั่นแหละ แต่มันเกี่ยวกับฉันนี่นา

     “ว่าแต่พวกนายไปรู้อะไรมาเหรอ”

     “พวกเราเจอไดอารี่เล่มเก่าของพี่ไฮน่ะ โชคดีที่เขาเปลี่ยนเล่ม ไอ้ที่พกไปด้วยก็เลยเป็นเล่มใหม่”

     “หมอนั่นเขียนไดอารี่ด้วยเหรอ”

     “ก็ใช่น่ะสิ ฉันเห็นเขาเขียนมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ แต่ใช้เล่มเดิมมาตลอด เปิดดูก็เลยรู้ว่ามันเป็นไดอารี่รายเดือน ไม่ได้เขียนทุกวัน...” ร่างสูงพูดจบเราสองคนก็เข้ามาในบ้านเขาเรียบร้อย ป้าบุษกับลุงเป็นต่อที่กำลังช่วยกันจัดกระเช้าดอกไม้อยู่ยิ้มทักทาย ซึ่งฉันก็ยิ้มตอบ ไลเซนทัสพาฉันเดินมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่นซึ่งมีคัตเตอร์กับเยอบีร่านั่งรออยู่ก่อนแล้ว

     “หนูแพมไม่ต้องทำอะไรมากเลยนอกจากง้อพี่ไฮ เพราะเรารู้แล้วว่าที่พี่ไฮพูดหมายถึงอะไร” เยอบีบอกพร้อมกับวางไดอารี่เล่มหนาลงบนตักของฉัน เขากางหน้าที่มีกระดาษทิชชู่คั่นไว้ออกให้เสร็จสรรพ “เท่าที่ช่วยกันกับพี่รองไลและพี่คัตแกะลายมือที่เหมือนหมอของพี่ไฮอยู่นาน หน้านี้อ่านง่ายสุด ใจความครบ หน้าอื่นนี่ก็เขียนคล้ายๆ กัน”

     “จริงๆ พวกเรานั่งแกะกันตั้งแต่เมื่อคืนหลังจากพี่ไฮออกจากบ้านแล้วล่ะ แทบไม่ได้นอนเลย ถ้าไม่ใช่เพราะหนูแพมฉันไม่ช่วยสองคนนี้ค้นห้องพี่ไฮเด็ดขาด” คัตเตอร์ทำหน้าบอกบุญไม่ค่อยรับเท่าไหร่

     “ฉันบอกแล้วไงว่าพวกเราจะช่วยหนูแพมเอง” ไลเซนทัสยักคิ้วให้ฉันหนึ่งทีแล้วยิ้มกริ่ม

     ฉันยิ้มตอบเขาไปก่อนจะก้มหน้าลงอ่านไดอารี่ของไฮเดรน เอ่อมันอ่านยากจริงๆ ด้วย ฉันนึกถึงตอนที่ไปซื้อของให้ป้าบุษที่ห้างสรรพสินค้ากับเขาเลยแฮะ จำได้ว่าตอนนั้นเขาเป็นคนจดรายการของที่จะต้องซื้อ แถมเขายังบอกว่าจดไม่ค่อยจะทันอีก ผิดกับไดอารี่ที่น่าจะมีเวลาให้บรรจงนะ แต่ทำไม

     “สงสัยหนูแพมจะไม่ชินกับภาษาไทยแบบอัดแน่น แถมลายมือก็จัดเต็มมากอีกต่างหาก เอางี้” เยอบีเหมือนจะสังเกตเห็นอาการของฉันเขาก็เลยดึงไดอารี่กลับคืนไปแล้วหันไปทางไลเซน “พี่รองไลอ่านให้หนูแพมฟังละกัน”

     “โธ่! นึกว่าแกจะอ่านเอง” ไลเซนทัสนิ่วหน้าแล้วรับไดอารี่ไป “อะแฮ่ม! เอ่อสงสัยนี่จะเป็นกลไกการป้องการลายแทงของพี่ไฮ ถ้าไม่ใช่พี่น้องท้องเดียวกันบอกเลยว่าอ่านลำบากมาก เอ่อห้าปีแล้วนะ ห้าปีแล้วที่เราไม่เจอกัน ห้าปีแล้วที่เธอไม่เคยตัวต่อพี่ไฮอยากได้ตัวต่อเหรอ -_-?” ไลเซนทัสหยุดอ่านแล้วเงยหน้าขึ้นถามน้องชายทั้งสองคนของตัวเอง เยอบีเบะปากแล้วกลอกตามองเพดาน คัตเตอร์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบช่วยพี่ชายทันที

     “ผมอ่านให้ดีกว่าครับพี่รอง”

     “เออก็ดี” ไลเซนทัสว่าพลางยื่นของในมือส่งต่อให้คัตเตอร์อีกทอด

     “ถึงตรงนี้สินะครับเธอไม่เคยติดต่อฉันมาเลย ฉันอยากจะเป็นคนติดต่อเธอไปเองแต่ก็ไม่มีทางไหนที่จะทำได้ ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง หนูแพม เธอคิดถึงฉันเหมือนที่ฉันคิดถึงเธอหรือเปล่า ฉันชอบมองท้องฟ้ายามค่ำคืน มองพระจันทร์แล้วก็ขอพรเหมือนเด็กๆ เธอรู้ไหมว่าฉันขออะไรฉันขอให้พระจันทร์คอยส่องแสงลงมาโอบกอดเธอยามที่เธอเหงา เศร้า หรือมีเรื่องไม่สบายใจ ตอนกลางวันฉันก็บอกกับพระอาทิตย์แบบนั้นเหมือนกันนะ ฉันฝากก้อนเมฆและดาวทุกดวงบนท้องฟ้าให้ช่วยดูแลเธอ ไม่รู้ว่ามีใครรังแกเธอหรือเปล่า ฉันได้แต่หวังว่าเธอคงจะสบายดี และได้เจอเพื่อนใหม่ๆ เจอใครหลายคนที่นิสัยเข้ากันได้ดีกับเธอมากกว่าฉัน” คัตเตอร์หยุดอ่านแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันพอดี ตอนนี้ดวงตาของฉันกำลังร้อนผ่าว รู้สึกได้ถึงน้ำใสๆ ที่เอ่อขึ้นมาตรงขอบตาทั้งสองข้าง ซึ่งในไม่ช้ามันคงจะไหลออกมา

     “อ่านต่อนะครับเธอคงจะลืมสัญญาของเราไปแล้ว สัญญาที่เราบอกว่าจะไม่ลืมกัน ฉันไม่เคยลืมเธอเลยนะ แต่ทำไมเธอถึงได้ลืมฉันล่ะ ฉันไม่มีค่าพอให้เธอจดจำใช่ไหม ในสายตาของเธอ ฉันคงเป็นแค่เด็กผู้ชายคนหนึ่ง เป็นแค่เด็กข้างบ้าน เป็นแค่ใครบางคนที่พอจากกันก็ไม่จำเป็นต้องคิดถึง เธอใจร้ายมากเลยนะหนูแพม แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังชอบเธออยู่ดี ไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า ถ้าเราเจอกันอีกครั้งเธอจะจำหน้าฉันได้หรือเปล่านะ เธอโตขึ้นต้องน่ารักมากแน่ๆ แววตาสดใสของเธอคู่นั้นฉันยังจำมันได้ขึ้นใจเลยล่ะ และถ้าโชคยังเข้าข้างฉันอยู่บ้าง ฉันคงจะได้พบเธออีกครั้ง แต่ฉันขอโทษนะหนูแพมที่ฉันคงจะต้องลืมเธอก็เธอจำฉันไม่ได้นี่ เธอไม่เคยคิดถึงฉันเลยจริงไหมล่ะ ฉันง่วงแล้ว ฝันดีนะ

     “รู้ได้ยังไงกัน ฉันน่ะคิดถึงนายตลอดเหมือนกันนั่นแหละ ฮึก!” ในที่สุดน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาจนได้ คัตเตอร์
     หยุดอ่านไปแล้วดึงผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ากางเกงออกมาส่งให้ฉัน

     “หนูแพมอย่าร้องสิ เห็นน้ำตาของหนูแพมแล้วฉันจะร้องตามเลย” ดวงตาของเยอบีเริ่มจะมีสีแดงเรื่อๆ ขึ้นมา

     “ถ้าจะให้พูดจริงๆ หนูแพมก็ไม่เคยติดต่อพวกเรามาเลยนะ พวกเราจะเขียนจดหมายส่งไปให้ก็ไม่รู้ว่าปลายทางอยู่ไหน น่าเศร้าชะมัด” ไลเซนตัดพ้อ

     ใช่จริงอย่างที่เขาพูดนั่นแหละ ไม่แปลกเลยที่ไฮเดรนจะคิดว่าฉันลืมเขา ก็ฉันไม่เคยติดต่อกลับมา และไม่เคยส่งจดหมายให้พวกเขาเลยนี่นา ไม่สิ ฉันไม่เคย กล้า ส่งมาต่างหากล่ะ ฉันเขียนจดหมายถึงพวกเขาตลอด แล้วก็เก็บมันเอาไว้ตลอด ไม่กล้าส่งมาเลย เป็นฉันเองที่ขี้ขลาดกลัวว่าไฮจะรู้ว่าฉันชอบเขามากแค่ไหน และเขาอาจจะหาว่าฉันเพ้อเจ้อไร้สาระก็ได้ เขาอาจจะคิดว่าความรักของฉันมันเป็นความรักแบบเด็กๆ

     ใครจะไปคิดล่ะว่าเขาเองก็รู้สึกเหมือนกับฉันน่ะ! ทำไมมันเป็นความจริงที่เจ็บปวดแบบนี้นะ

            “จดหมายพวกนาย เอาไว้ฉันจะเอามาให้นะ ฉันเขียนถึงทุกคนนั่นแหละ ฮึก! TT_TT

            “ว่าไงนะ?!” สามเสียงดังประสานขึ้นพร้อมกัน

            “คือว่าฉันเขียนจดหมายถึงพวกนายทุกคนรวมกันก็เดือนละสี่ฉบับ รวมทั้งหมดสิบกว่าปีก็เกือบๆ ห้าร้อยฉบับได้แล้วล่ะ เพียงแต่ไม่กล้าส่งมาก็เท่านั้นแหละ ฉันได้แต่เก็บมันรวมกันเอาไว้น่ะ”

            “เฮ้ยจริงดิ! O[]O” เยอบีร่าออกอาการตกใจอย่างไม่ปิดบัง

            “พลิกล็อกกันอีกแล้ว พลิกล็อกกันน่าดู คนหนึ่งก็ไม่กล้า อีกคนก็มโนเข้าใจผิด ทีนี้เรื่องเลยวุ่นวายไปกันใหญ่” ไลเซนทัสตบหน้าผากตัวเองก่อนจะทิ้งตัวเอนหลังไปที่พนักพิงของโซฟาตัวที่นั่งอยู่ราวกับหมดอาลัยตายอยาก

            “ผมว่าถ้าอธิบายให้พี่ไฮฟัง พี่ไฮน่าจะเข้าใจนะครับ” คัตเตอร์เสนอขึ้น

            “ใช่ๆ หนูแพมไม่ได้มีเจตนาไม่ดีสักหน่อย เรื่องแบบนี้ถ้าไม่เคลียร์กันมันจะไม่เข้าใจกันมากขึ้นนะ” เยอบีเองก็พยักหน้าหงึกหงักกับความเห็นของพี่ชายเขาเช่นกัน

            “เอ้อ! ลืมไปเลย เหมือนเมื่อวานอ่านเจอที่หน้าไหนสักหน้า อย่างฮาเลย” ไลเซนกระเด้งตัวขึ้นมานั่งตัวตรงก่อนจะพูดต่อ “พี่ไฮบอกว่า ที่เขาไม่สุงสิงกับผู้หญิงคนไหนเลยเพราะเขารอหนูแพมคนเดียวนะ เขากลัวว่าเขาจะหวั่นไหวกับคนอื่น ฮ่าๆ ๆ”

            “จะ จริงเหรอ”

            เปาะ!

            เยอบีดีดนิ้วเรียกความสนใจ “จริงด้วย! จริงที่สุดเลยหนูแพม พวกเราถึงกับเคยสืบเลยนะว่าพี่ไฮเป็นเกย์หรือเปล่า >_<

            “แต่ถึงยังไงหนูแพมก็ต้องไปอธิบายให้พี่ไฮเข้าใจอย่างที่ไอ้คัตบอกอยู่ดีนั่นแหละ ถึงพี่ไฮจะชอบหนูแพมยังไง แต่ปากเฮียแกเนี่ย เอาไฟจากเฮเดสมาเผาก็ไม่รู้จะหายแข็งหรือเปล่า” ไลเซนนี่ก็เว่อร์ตลอดเลยนะ -_-^

            “ก่อนอื่นนะเราต้องวางแผน” เยอบีกวักมือเรียกทุกคนเป็นอันรู้กันว่าต้องรวมตัวสุมหัวประชุมกัน ทว่าครั้งนี้ทุกคนกลับนั่งนิ่งอยู่ท่าเดิม จนน้องเล็กมีสีหน้าประหม่าไปเล็กน้อย

            “แผนอีกแล้วเหรอวะ” ไลเซนทัสถามอย่างเซ็งๆ

            “นั่นสิ พี่ว่าพักหลังมานี้ พวกเราจะสวมบทเป็นจอมวางแผนอยู่เรื่อยเลยนะ” คัตเตอร์ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่ ส่วนฉันน่ะเหรอ ไม่ต้องถามกำลังเฮิร์ทอยู่

            “เอ้า! ทุกอย่างมันก็ต้องมีการวางแผนสิครับพี่ๆ ทั้งหลาย พวกเราจะได้เตรียมรับมือหาทางหนีทีไล่ได้ทัน” เยอบีชักมือกลับไปกอดอกเอาไว้แทน

            “ฉันไม่ได้จะไปรบกับพี่ชายพวกนายนะ”

            “หนูแพมพูดถูกนะไอ้เยอ” << ไลเซนทัส

            “ใช่ ถ้าจะหาทางหนีทีไล่ พี่ว่าพวกเราควรหาทางที่จะทำให้พี่ไฮไม่รู้ว่าเราเข้าไปค้นข้าวของในห้องดีกว่านะ” << คัตเตอร์

            พี่รองของบ้านพยักหน้ารัวทันที “ใช่ๆ ๆ ไอ้คัตก็พูดถูก ฉันว่าหาทางหนียังไงให้พี่ไฮไล่ไม่ทันดีกว่า”

            “ไม่ใจเลยว่ะ!

            “ไม่เป็นไรหรอกเยอบี ฉันจะค่อยๆ อธิบายให้เขาฟังเอง พวกนายเดือดร้อนเพราะฉันมามากแล้ว ครั้งนี้ก็อีก ยังไงฉันก็ขอบคุณพวกนายมากนะ”

            “ไม่ว่าเมื่อไหร่” จู่ๆ ไลเซนทัสก็เอ่ยขึ้นแล้วหันหน้าไปทางคัตเตอร์

            “ไม่ว่าที่ไหน” คัตเตอร์พูดจบก็ส่งต่อให้น้องเล็ก

            “พวกเราเจ้าชายแห่งดอกไม้” เยอบีต่อประโยคอย่างรู้หน้าที่ ก่อนที่ทั้งสามคนจะเปล่งเสียงออกมาพร้อมกัน

     “ก็พร้อมจะป้องหนูแพมเสมอครับผม!

     ก็มีแต่พวกนี้แหละนะที่ดีกับฉันอย่างนี้  เห็นทีฉันต้องรีบทำให้ดอกไม้อีกหนึ่งดอกกลับมาเป็นเหมือนเดิมเร็วๆ ซะแล้ว ก่อนที่ฉันจะต้องเริ่มจริงจังกับชีวิตของตัวเองด้วยการไปหางานทำกับคนอื่นเขาบ้าง แต่ไม่ใช่ว่ากับไฮฉันไม่จริงจังนะ แน่นอนว่าคนนี้น่ะจริงจังที่สุดแล้ว -///-

     “หนูแพมจะเอาไดอารี่ของพี่ไฮกลับไปอ่านที่บ้านหรือเปล่าครับ” คัตเตอร์ถามหลังจากที่ปิดไดอารี่อย่างเบามือ

     “หน้าเมื่อกี๊จบแค่นั้นใช่ไหมอะ”

     “ครับ”

     “ไม่ดีกว่านะ ฉันว่ากว่าจะอ่านจบหนึ่งหน้า พี่ชายพวกนายคงจะกลับมาพอดี”

     “แต่หนูแพมจะโกหกพี่ไฮว่านึกขึ้นได้เองไม่ได้นะครับ ผมไม่อยากให้มีการโกหกกัน” ดอกคัตเตอร์ผู้แสนดี ไม่มีอะไรทำให้ความคิดของเขาเปลี่ยนไปได้เลยจริงๆ ขนาดพี่น้องจอมมารล้อมหน้าล้อมหลังอยู่แท้ๆ

     “ก็คงต้องบอกความจริง แต่ว่าพวกนาย

     “พี่ไฮไม่ว่าอะไรมากหรอกเรื่องเข้าไปรื้อข้าวของ เฮียแกคงกระโดดถีบข้าคู่ พวกเราก็แค่วิ่งหนีไปให้ได้เท่านั้นแหละ” ไลเซนทัสพูดจบก็ใช้นิ้วโป้งปัดปลายจมูก

     “ถ้าหนีได้ก็รอดตายสบายตูดล่ะทีนี้ เรื่องวิ่งขอให้บอก” เยอบีเองก็ทำหน้าเริงร่าด้วยอีกคน

     “นายล่ะคัตเตอร์ วิ่งกับเขาด้วยไหม” ฉันหันไปถามเป็นเชิงแหย่คัตเตอร์ที่มองเผินๆ ก็ไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวบทลงโทษจากพี่ชายคนโตของบ้านสักเท่าไหร่

     ย้ำว่า มองเผินๆ นะ

     “เอ่อถ้าถึงเวลา ขามันคงจะไปเองมั้งครับหนูแพม” 







 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk


วู้วฮู้! สบายดีกันหรือเปล่า?
มายสบายดี(มั้ง) (ไม่มีใครถาม) 555555
จ้าาาาาาาา เล่นเองชงเอง สนุกจะตายยยยย
ขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะที่ยังรักร้านดอกไม้ไม่เปลี่ยนแปลง
มีแต่คนถามถึงเรื่องนี้จนต้องอัพเลยอะ 55555
ตอนแรกว่าจะรออีกเดือนค่อยอัพ แต่มันคงนานไปจริงๆ
อีกประมาณสามตอนก็จบแล้วล่ะเรื่องของเฮียไฮ
แต่ไม่ต้องห่วงว่าพี่คนโตกับหนูแพมของเราจะหนีไปไหน
พวกนางไปโผล่เรื่องของน้องๆ แน่นอน 55555
     

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #548 -peartheend- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 01:48
    ชอบคัตเตอร์อ่ะดูมีอะไรสุดแล้ว555
    #548
    0
  2. #533 `โรซี่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 22:39
    อยากให้เหล่าเจ้าชายปกป้องเราบ้างง~


    ps. กระโดดถีบข้าคู่ = กระโดดถีบขาคู่
    #533
    0
  3. #532 `โรซี่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 22:38
    อยากให้เหล่าเจ้าชายปกป้องเราบ้างง~


    ps. กระโดดถีบข้าคู่ = กระโดดถีบขาคู่

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 มกราคม 2559 / 22:40
    #532
    0
  4. #496 SECRETT_G (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 14:49
    รอค่ะรอออ ~ คิดถึ้งคิดถึงงงงง
    #496
    0
  5. #495 Kyungsoocute (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 22:13
    รออออออ
    #495
    0
  6. #474 ArKi's (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 06:33
    โคตรฮ่า ถ้าถึงเวลาขามันจะไปเอง...
    #474
    0
  7. #473 SiriyakornMuangchan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 15:04
    มีเจ้าชายดอกไม้แบบหนูแพมนี่ฟินมากว่ะะ รู้สึกเหมือนมีคนปกป้องอยู่ตลอดเวลา ฟินมากโหย555555555555
    #473
    0
  8. #472 ใบไม้ไร้ค่า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 11:50
    มาอัพสักทีนะไรเตอ หายไปนานเลย.... #เป็นตอนที่รู้สึกว่าเผือกต้มอร่อยดี ;) มาอัพต่อไวๆนะคะ รอติดตามอย่างใกล้ชิดเลยจ้า
    #472
    0
  9. #471 Lächeln (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 00:09
    รอนานมาก พ่อดอกไม้ทั้งสามก็จัดเต็มกันจริงๆ
    ในที่สุดก็รู้เรื่องสักทีนะหนูแพม
    รอตอนหน้าอยูน้าาาา
    #471
    0
  10. #470 Mirror_Glass (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 22:30
    อุบ๊ะ!!!!ไฮที่ลากกกก (รัก) ลองเจอห้าร้อยฉบับแล้วจะหงายเงิบนะคร้าาา ><
    #470
    0
  11. #469 --M=o=D-- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 21:40
    พี่ไฮก็ปากแข็งตลอด เดี๋ยวเจอจดหมายเกือบห้าร้อยฉบับบของหนูแพมเข้าไปแล้วจะหนาว ฮึ รีบๆหายงอนเลยนะพี่ไฮ !!
    #469
    0
  12. #468 Patsaawee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 21:37
    เอาใจช่วยหนูแพมนะ อยากให้คืนดีกันไวไว รอตอนต่อไปนะคะ อย่าหายไปนานนะคะ เดี๋ยวจะลืมตอนเก่าก่อน5555
    #468
    0
  13. วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 19:42
    3 หนุ่มดอกไม้น่ารักมาก 
    แหม...ช่วยเหลือเจือจุนหนูแพมกันเต็มที่เลยน้าาา
    สรุปไฮเดรนงอนหนูแพมเรื่องนี้สินะ
    หืมมมม..ไดอารี่มุ้งมิ้งมากอ่าาาาา
    เอาใจช่วยหนูแพมง้อโฮเดรนให้ได้ ><
    #467
    0
  14. #466 SiriyakornMuangchan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 16:19
    เจิมมมฮึบบ
    #466
    0
  15. #465 bigbang36066 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 13:01
    เจิม
    #465
    0
  16. #464 bigbang36066 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 13:01
    รีบมาอัพไวไวนะ
    #464
    0
  17. #463 bigbang36066 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 13:01
    เจิม
    #463
    0
  18. #462 pink summer (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 10:23
    เจิมๆๆๆๆ
    #462
    0
  19. #461 Patsaawee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 09:36
    เจิมนะจ๊ะ
    #461
    0
  20. #460 mimymee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 08:27
    เจิมมมมมม
    #460
    0
  21. #459 Happyz' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 07:12
    เจิมมมมม
    #459
    0
  22. #458 odeletta (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 05:22
    เจิมมมมม
    #458
    0
  23. #457 odeletta (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 05:22
    จิมมมมมมม
    #457
    0
  24. #456 --M=o=D-- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 00:50
    เจิมแล้ววววว
    #456
    0