◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 12 : - (Hydrangea) Chapter 7 ผู้หญิงลืมยาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 ส.ค. 60





  
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Hydrangea

Chapter 7

- ผู้หญิงลืมยาก -

     
 
 

 
 
        

 

“แล้วรู้หรือเปล่าว่าฉันทรมานมากแค่ไหน ที่ต้องลืมเธอ

“แล้วรู้หรือเปล่าว่าฉันทรมานมากแค่ไหน ที่ต้องลืมเธอ

“แล้วรู้หรือเปล่าว่าฉันทรมานมากแค่ไหน ที่ต้องลืมเธอ

ประโยคนั้นที่ไฮเดรนพูดยังคงดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวเหมือนวนลูป ทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวเงียบไปตั้งนานแล้ว มือของฉันที่กอดร่างสูงเอาไว้ค่อย ๆ หมดแรงและตกลงมาข้างลำตัว ขาก็ดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงด้วยเหมือนกัน แต่ฉันก็ยังคงฝืนยืนต่อ ทั้ง ๆ ที่มันสั่นแทบตาย

สั่นไปหมดทั้งตัวและหัวใจ

“นายไม่ได้ลืมฉันจริง ๆ ใช่ไหมไฮไม่มีทางที่นายจะลืมฉัน”

“ทำไมสำคัญตัวเองผิดแบบนั้นล่ะ” อีกแล้วเขาพูดให้ฉันรู้สึกแย่อีกแล้ว ทำไมนะไฮ! ทำไมนายต้องใจร้ายกับฉันด้วย

“นายแกล้งลืมฉัน ฮึก! ฮือ ๆ ๆ ”

“แกล้งลืมงั้นเหรอ

“เธอเองก็ลืมเหมือนกัน”

“นายกำลังพูดเรื่องอะไร”

ไฮเดรนหันมาเผชิญหน้ากับฉันในที่สุด นัยน์ตาคมสีเฮเซลสบตาฉันนิ่ง “พูดเรื่องเดียวกับเธอนั่นแหละ”

ฉันลืม?

ฉันลืมอะไรอย่างนั้นเหรอจริงสิ ฉันก็โง่อีกแล้ว ถ้าฉันรู้ว่าฉันลืมอะไรแล้วไฮเดรนจะบอกว่าฉันลืมเหรอ เอลืมซื้อของกลับมาฝากเขาหรือเปล่านะ? แต่คงไม่หรอก ไฮเดรนไม่ได้มีนิสัยเด็ก ๆ แบบนั้นเสียหน่อย

“เธอลองนึกดูดีๆ สิ ฉันเองก็จะพยายามนึกเหมือนกันว่าเธอคือใคร” ไฮเดรนยิ้มหวาน ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับเหมือนใบมีดคมกริบ กรีดลงบนหัวใจของฉันและสร้างรอยแผลลึกเอาไว้

“นายไม่ได้ลืมฉันหรอกใช่ไหม”

“เธอรู้ได้ยังไง”

“นายไม่มีทางลืมฉันหรอกไฮ ไม่มีทาง!!!

ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดแล้ววิ่งหนีออกมาจากสถานการณ์ย่ำแย่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าต้องหยุดวิ่งเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางอยู่ตรงไหน ถึงจะเหนื่อยแต่ฉันก็ยังไม่หยุด เพราะฉันรู้ดีว่ายังไงมันก็ไม่เหนื่อยเท่ากับวิ่งตามคนไม่มีหัวใจ คนที่ไม่สนใจเรา คนที่ไม่ได้รู้สึกกับเราเหมือนที่เรารู้สึกกับเขาหรอก

“บ้าจริง ๆ เลย ทำบ้าอะไรของเธอนะแพม” ฉันหยุดวิ่งแล้วค่อย ๆ เดินหลังจากที่ขาเริ่มล้า ถ้าขืนวิ่งต่อไปคงล้มแน่ ๆ

ฉันหันกลับไปมองทางที่ตัวเองวิ่งมาแล้วก็ถอนหายใจพรืดนี่ฉันวิ่งออกมาจากสวนสัตว์แล้วเหรอเนี่ย เฮ้อ! เวลาไม่มีสตินี่มันแย่มากจริง ๆ แต่ฉันคงไม่กลับไปหรอก อีกอย่าง ผู้ชายใจร้ายคนนั้นก็คงไม่อยากเห็นหน้าฉันเท่าไหร่ แต่พวกเจ้าชายดอกไม้ที่เหลือจะเป็นห่วงฉันหรือเปล่านะ ไม่ได้ขอเบอร์ติดต่อเอาไว้ด้วย

แต่ช่างเถอะ! เดี๋ยวไฮเดรนคงมีวิธีจัดการในฐานะพี่ใหญ่เองนั่นแหละ

เมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าจะไม่กลับกับพวกนั้น ฉันจึงเดินมาเรื่อย ๆ จนพบกับร้านกาแฟสไตล์วินเทจ บรรยากาศน่านั่ง ก็เลยแวะเข้าไปนั่งหาอะไรเย็น ๆ ดื่มเพื่อให้ร่างกายได้พักและผ่อนคลาย แต่ถึงอย่างนั้นเครื่องดื่มเย็น ๆ ก็ไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่ห่อเหี่ยวและบอบช้ำของฉันกลับสู่สภาวะปกติเลยแม้แต่น้อย ฉันเฝ้าแต่คิดวนไปวนมาอยู่เรื่องเดียวคือเรื่องของไฮเดรน ยิ่งฝืนให้หยุดคิด กลับคิดมากขึ้น ทำไมฉันไม่ลืมให้เก่ง ๆ เหมือนไฮเดรนบ้างนะ จะได้ไม่ต้องมานั่งปวดหัวอยู่อย่างนี้ และหากฉันใจแข็งได้ครึ่งหนึ่งของเขาก็คงดี

ตื้ดดด~ ตื้ดดด~ ตื้ดดด~

‘Mom’

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วกดรับทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากแม่ แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากทักทาย ปลายสายก็ส่งเสียงแทรกเข้ามาเสียก่อน

(อยู่ไหนลูก)

“ร้านกาแฟค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะแม่”

(นี่มันสองทุ่มกว่าแล้วนะ เด็กบ้านโน้นบอกแม่ว่าลูกหายตัวไป) ทันทีที่แม่พูดจบฉันก็ยกโทรศัพท์ออกจากหูเพื่อมาดูเวลา แล้วมันก็เป็นตามที่แม่บอกจริง ๆ

“ตายละ! หนูไม่ทันได้ดูเวลาค่ะ แต่แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เดี๋ยวหนูจะรีบกลับ”

(ถ้าอย่างนั้นก็กลับดี ๆ นะ ระวังตัวด้วยนะลูก)

(ค่ะแม่)

หลังจากที่วางสายจากแม่แล้ว ฉันก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที นี่ฉันมัวแต่นั่งใจลอยปล่อยให้เวลาล่วงเลยมาจนค่ำมืดแบบนี้เลยเหรอเนี่ย

เพราะนายแท้ ๆ เลยไฮเดรนเยีย ไอ้บ้า! ไอ้คนใจร้าย!

ฉันเดินออกมาเรียกแท็กซี่บริเวณหน้าร้านกาแฟ  โชคดีที่คันแรกเขาไม่ได้ปฏิเสธ ฉันก็เลยไม่ต้องเสียเวลารอนาน เพราะถนนสายนี้ไม่ค่อยมีรถวิ่งเท่าไหร่ทั้ง ๆ ที่เวลานี้ก็ยังไม่ดึกมาก ใช้เวลาไม่นานมากนัก แท็กซี่ก็พาฉันมาส่งถึงหน้าบ้านอย่างปลอดภัย ฉันเดินเข้าบ้านมาอย่างอ้อยอิ่ง รู้สึกเหนื่อยแปลก ๆ ทั้งเหนื่อยกายและเหนื่อยใจ ไม่อยากจะทำอะไรทั้งนั้น เมื่อกี๊ตอนที่รถผ่านหน้าบ้านป้าบุษ ฉันเห็นว่าไฟชั้นล่างยังเปิดสว่างอยู่ รวมทั้งรถของไฮเดรนก็จอดอยู่ที่โรงจอดรถด้วย พวกนั้นคงกลับกันมานานแล้วล่ะ

“แพม” แม่เดินออกมารับฉันที่หน้าประตูด้วยสีหน้าเป็นห่วง ก่อนจะเดินเข้ามาลูบหัว ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “เป็นอะไรหรือเปล่าลูก”

ทั้ง ๆ ที่ข้างในใจกำลังวุ่นวายแต่ฉันก็เลือกที่จะตอบออกไปว่า “ไม่เป็นไรค่ะ”

ยังไงซะ ฉันก็ไม่ควรจะทำให้แม่ไม่สบายใจ เพราะเรื่องที่ฉันกำลังเจออยู่ตอนนี้ ถ้าคิดดูให้ดีแล้วมันก็เป็นเรื่องไร้สาระทั้งนั้น เฮ้อ! ทำไมฉันถึงคิดไม่ได้ คิดไม่เป็นนะ อยากจะลาออกจากการเป็นแพมเสียจริง ๆ

“แม่ว่าลูกดูไม่ค่อยโอเค” แม่เปลี่ยนจากลูบหัวมาโอบไหล่ฉันแทน

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ หนูแค่ง่วงนอนเฉย ๆ ”

“ถ้าอย่างนั้นไปอาบน้ำแล้วเข้านอนเถอะ เดี๋ยวแม่เดินไปบอกบ้านโน้นก่อนว่าลูกกลับมาแล้ว เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงกัน” แม่พูดก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านฉันไป แต่ฉันก็รั้งท่านเอาไว้ก่อน

“ไม่เป็นไรค่ะแม่เดี๋ยวหนูเดินไปบอกเองดีกว่า” ฉันเป็นคนทำให้คนอื่นเป็นห่วง ก็ต้องเดินไปบอกเองสิจริงไหม ให้แม่ไปแบบนี้ได้ยังไงล่ะ ดูไม่ดีเลย

“แล้วหนูกับไฮเอ่อคือน้อง ๆ ไฮเขาเล่าให้แม่ฟังแล้วว่า ลูกสองคนทะเลาะกัน” แม่พูดเสียงเบาเหมือนไม่อยากจะพูดถึง คงเพราะกลัวฉันจะเสียใจไปมากกว่านี้ล่ะมั้ง

“หนูจะรีบไปรีบกลับค่ะ” ฉันฝืนยิ้มก่อนจะเป็นฝ่ายเดินกลับออกมาจากบ้าน ถ้าจะมีใครที่บ้านนั้นเป็นห่วงฉัน ก็คงจะทุกคนยกเว้นไฮเดรนเยีย

กริ๊ก!

แปลกแฮะนี่ก็ดึกแล้วทำไมไม่มีใครมาล็อกประตูนะ สงสัยจะมีคนออกไปข้างนอกล่ะมั้ง

ฉันเปิดประตูรั้วเข้ามาเลยโดยที่ไม่ต้องกดกริ่ง อันที่จริงออกจะเป็นการเสียมารยาทไปสักหน่อย ทว่าสำหรับฉัน การเข้าออกบ้านนี้โดยไม่ต้องขออนุญาตมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ก็อย่างที่ทุกคนรู้นั่นแหละ

“หนูแพม!” ป้าบุษเป็นคนแรกที่เห็นฉันเดินเข้ามาในบ้าน ท่านรีบวิ่งมาประชิดตัวฉัน แล้วจับหมุนไปหมุนมาทันทีจนฉันเวียนหัวเล็กน้อย “เป็นอะไรหรือเปล่าลูก”

“ไม่เป็นอะไรค่ะ ขอโทษนะคะที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง” ฉันพูดด้วยความรู้สึกผิด พลางสบตาทุกคนที่ทยอยเดินเข้ามาตรงนี้ ทั้งลุงเป็นต่อ ไลเซนทัส คัตเตอร์ เยอบีร่า แล้วก็ทิม ส่วนไฮเดรนก็คงจะขึ้นนอนแล้วล่ะมั้ง

“ไอนี่หายใจ เอ๊ย! ใจหายเลยตอนที่รู้ว่าหนูแพมหายไป” ทิมมองมาที่ฉันด้วยสายตาเป็นห่วงไม่ต่างจากคนอื่นสักเท่าไหร่

คิดดูก็แล้วกัน คนที่เพิ่งจะรู้จักฉันแท้ ๆ ยังดีกับฉันขนาดนี้ แล้วทำไมผู้ชายคนนั้น

“ป้าก็เป็นห่วงหนูแพมแทบแย่ ตอนรู้ว่าโดนตาไฮแกล้ง”

“ขะเขาไม่ได้แกล้งหนูหรอกค่ะ เราเข้าใจผิดกันนิดหน่อย”

“จะยังไงก็แล้วแต่ ตาไฮทำตัวแย่มาก ป้าต้องกำราบเสียหน่อยแล้ว” ป้าบุษพูดใส่อารมณ์  จนคนอื่น ๆ ที่เหลือมองหน้ากันเลิกลั่ก ราวกับจะโดนกำราบเสียเอง

แล้วในที่สุดก็มีผู้กล้า

“พี่ไฮเป็นคนเดียวที่กบฏหนักที่สุดในบ้านนะแม่บุษ”  ไลเซนทัสนั่นเอง

“เรื่องนั้นแม่รู้น่า แม่ก็หาวิธีจัดการพี่พวกแกอยู่เหมือนกันเออ! จริงสิ หนูแพมไม่เจอตาไฮเหรอ”

“คะ?” ฉันเลิกคิ้วเพราะไม่เข้าใจคำถาม เอาจริง ๆ ก็เข้าใจแหละ แต่ทำไมฉันต้องเจอเขาด้วยล่ะ ในเมื่อฉันหนีเขามานี่นะ

“นั่นสิครับ พี่ไฮให้พี่รองขับรถพาพวกเรากลับบ้านมาก่อน ส่วนตัวเองก็ออกไปตามหาหนูแพม นึกว่าจะกลับมาด้วยกันซะอีก” คัตเตอร์อธิบาย

เพราะอย่างนี้นี่เอง ถึงว่าสิ ประตูรั้วเลยยังไม่ล็อก ที่แท้ก็เพราะไฮเดรนเยียยังไม่กลับบ้าน แล้วนี่ผู้ชายคนนั้นออกไปตามหาฉันอย่างนั้นเหรอ เฮอะ! เขาก็คงทำตามหน้าที่เท่านั้นแหละ เชื่อฉันเถอะ ไฮเดรนเยียที่ใจดีของฉันไม่มีอีกแล้ว เขาตายไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ผู้ชายใจร้ายที่พร้อมจะทำร้ายจิตใจของฉันได้ทุกเวลา

“ไม่เจอค่ะ” ฉันส่ายหน้าน้อย ๆ

“อ้าวแล้วไม่รู้ว่าป่านนี้พี่ไฮไปตามหาหนูแพมถึงไหนแล้วเนี่ย ไม่กลับมาสักที ตายแล้ว ๆ ตายแน่ ๆ ” เยอบีเกาหัวแกรก ๆ

“ปากเสียจริง ๆ ไอ้เยอ เงียบเถอะน่า” ไลเซนทัสเอ็ดน้องเล็ก  

“เดี๋ยวพ่อลองโทรหาพี่พวกแกสักหน่อยดีกว่า” ลุงเป็นต่อพูดพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

“เมื่อกี๊ผมโทรไป พี่ไฮไม่รับโทรศัพท์เลยครับพ่อต่อ” คัตเตอร์บอก

“ไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นนะ” ป้าบุษเปลี่ยนจากสีหน้าโมโหเป็นกังวลทันที แต่ยังไม่ทันที่จะมีใครพูดอะไรต่อ เสียงของคนที่ทุกคนกำลังเป็นห่วงว่าจะเป็นอะไรไปก็ดังขึ้น

“กลับมาแล้วครับ” น้ำเสียงทุ้มที่ฟังดูเนือย ๆ กว่าปกติดังขึ้นจากทางด้านหลังของฉัน ทำให้ทุกคนหันไปมองที่เขาเป็นตาเดียว จังหวะนั้นเองที่ลุงเป็นต่อเก็บโทรศัพท์เข้าที่เดิม

ตอนนี้ราวกับว่าเวลาได้หยุดลง ทุกอย่างรอบตัวฉันเหมือนจะหยุดนิ่ง เพราะเมื่อหันไปที่ไฮเดรน เราสองคนก็สบประสานสายตาพอดีสภาพร่างกายของเขาปกติดีทุกอย่าง แค่เขาดูเหนื่อย ๆ แล้วหัวก็ยุ่งเหยิงผมชี้คนละทิศคนละทางเหมือนกับคนเพิ่งตื่นนอน

“พี่ไฮ สบายดีไหมเนี่ย” ดูเหมือนจะเป็นเสียงของเยอบีร่านะ

โป๊ก!

“หุบปากของแกไปเลยไอ้เยอ”

“เจ็บนะพี่รองไลชิ!

“แม่กำลังเป็นห่วงเลยไฮเอ่อ อะแฮ่ม! สี่หนุ่มกับหลานทิม ไปช่วยแม่ย้ายโต๊ะที่ชั้นสองหน่อยสิ” เสียงของป้าบุษบาดังขึ้น และนั่นก็เป็นการเรียกสติของฉันให้กลับมา ฉันหันไปมองคนอื่นอย่างเหลอหลา แล้วก็พบว่าทุกคนพากันเดินตามป้าบุษไปอย่างว่าง่าย ไม่มีใครปริปากอะไรเลย ยกเว้นก็แต่ลุงเป็นต่อที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

“พ่อ! พ่อก็ไปด้วย สี่หนุ่มนี่รวมพ่อด้วยนะ” ป้าบุษเดินกลับมาดึงแขนลุงเป็นต่อ เป็นอันชัดเจนว่าท่านตั้งใจให้ตรงนี้เหลือแค่ฉันกับลูกชายคนโตของบ้านนี้เพียงแค่สองคน ไม่รู้ว่าอยากจะให้ปรับความเข้าใจกันหรืออะไร แต่ฉันว่าทำแบบนี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก

“หนูกลับก่อนนะคะ” ฉันถือโอกาสลา พร้อมกับยกมือไหว้ป้าบุษกับลุงเป็นต่อก่อนจะสูดหายใจลึกจนเต็มปอด จากนั้นก็เดินผ่านหน้าไฮเดรนออกมา ทำเหมือนว่ามองไม่เห็นเขา

รู้หรือเปล่าว่าฉันฝืนใจตัวเองแค่ไหนที่ต้องทำเหมือนเห็นเขาเป็นแค่อากาศธาตุ ทั้ง ๆ ที่ในสายตาของฉันมีแต่เขาคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปี ทว่าตอนนี้ทุกอย่างมันจบแล้วฉันรู้แล้วว่าเขาแกล้งลืมฉัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม แต่แบบนี้มันเกินไปหรือเปล่า ถ้าเขาไม่เข้าใจอะไรทำไมไม่พูดกับฉันดี ๆ ล่ะ พอกันที ฉันควรจะตัดใจได้แล้ว

“แพม”

ไฮเดรนเรียกฉันหรอ?

ไม่หรอก ฉันคงหูแว่วไป

“แพม”

เพราะฉันอยากให้เขาเรียกแน่ ๆ ฉันก็เลยคิดไปเองว่าเขาเรียก

ฉันเร่งฝีเท้าเพื่อจะเดินออกจากบ้านหลังนี้ให้เร็วที่สุด คงต้องให้เวลากับตัวเองสักหน่อยในการลืมผู้ชายใจร้ายอย่างไฮเดรน หลังจากนี้ ถ้าไม่มีอะไรสำคัญ ฉันก็คงต้องห่างกับบ้านนี้สักพักเพื่อเข้าสู่ระยะทำใจ

ตึก! ตึก! ตึก!

“ฉันเรียกไม่ได้ยินหรือไง!” ไฮเดรนวิ่งตามออกมาดักหน้าฉันเอาไว้ ใบหน้าคมคายดูหงุดหงิดมากเป็นพิเศษ คิ้วเข้มก็ขมวดกันยุ่ง เขาถามเสียงแข็ง “หายไปไหนมา ทำไมต้องทำให้คนอื่นเป็นห่วงด้วย”

” ฉันไม่ตอบ แต่จ้องตาเขากลับด้วยดวงตาที่สั่นไหว ถึงแม้จะกลัวว่าน้ำตาอาจจะไหลออกมาให้เขาเห็นก็ตาม

แววตาแข็งกร้าวที่เขาใช้มองมามันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บเหลือเกิน ในสายตาของเขา ฉันคงเป็นแค่เด็กวุ่นวายที่คอยสร้างปัญหาให้เขาไม่จบสิ้น ถ้าเขารำคาญฉันขนาดนี้ จะออกไปตามหาฉันทำไมกัน

“หูหนวกหรือไง”

“เปล่า”

“ตอบคำถามสิ”

“ทำไม นายเป็นห่วงฉันด้วยเหรอไฮ หรือแค่ทำตามหน้าที่ของคนรู้จักกันเท่านั้น”

” ดูเหมือนเขาจะชะงักไปกับคำถามที่ฉันสวนกลับ

“ทำไมล่ะไฮ นายเป็นห่วงฉันจากใจจริงสักนิดหน่อยก็ไม่ได้เหรอ ฉันไม่มีค่าสำหรับนายเลยใช่ไหม ฉันรู้นะว่านายไม่ได้ลืมฉันจริง ๆ แต่ไม่ต้องห่วง ต่อไปฉันเองก็จะทำเหมือนนาย ฉันจะลืมนายเหมือนกัน”

“แต่ลืมยากหน่อยนะ เพราะฉันไม่ได้ลืมเก่งเหมือนนาย”

“พูดบ้าอะไรของเธอ”

“ขอบคุณนะที่อุตส่าห์สละเวลาออกไปตามหาฉัน” พูดจบฉันก็เดินผ่านเขาออกมาพร้อมกับน้ำตาที่รื้นขึ้นมา ฉันเงยหน้าขึ้นมองฟ้าเพื่อไม่ให้มันไหล แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยช่วยเท่าไหร่

หมับ!

จุ๊บ~

“อื้อ!

จู่ ๆ ไฮเดรนก็กระชากตัวฉันกลับไปหาเขา แล้วฉกริมฝีปากฉันไปครองด้วยความรวดเร็วโดยไม่ปล่อยให้ฉันตั้งตัว ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากเพียงเสี้ยววินาที ฉันได้แต่ส่งเสียงต่อต้านอยู่ในลำคอ พลางดิ้นขลุกขลักหวังให้หลุดออกจากอ้อมกอดของเขา แต่ดูเหมือนยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งเขาก็ยิ่งรัดตัวฉันแน่นขึ้นแน่นขึ้น

ตึก! ตัก! ตึก! ตัก! ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!

หัวใจของฉันเต้นระส่ำจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก ตอนนี้ฉันไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือของไฮเดรน น้ำหนักจูบที่เขาบดขยี้ลงมาก็ดูจะมากขึ้นและรุนแรงขึ้นมากกว่าตอนแรกด้วย ลิ้นร้อน ๆ ของคนตรงหน้ารุกล้ำผ่านริมฝีปากของฉันเขามาได้ในที่สุด ฉันพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดอีกครั้งเพื่อต่อต้าน ทว่าร่างกายกลับอ่อนยวบไร้เรี่ยวแรง ไร้กำลังที่จะต่อสู้

เปลือกตาทั้งสองของฉันปิดลงช้า ๆ ไม่ใช่ว่าฉันยอมแพ้หรือเต็มใจให้เขาทำแบบนี้ แต่ฉันไม่มีแรงจะขัดขืนเขาแล้วต่างหาก ความรู้สึกมากมายภายในกำลังตีกันวุ่นวายไปหมดจนฉันอยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ เพื่อระบายความอัดอั้น เผื่อจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่ฉันก็ทำไม่ได้

ฉันมารู้สึกตัวลืมตาขึ้นอีกที ก็ตอนที่ไฮเดรนถอนจูบอันเร่าร้อนของเขาออกไปแล้วดันหัวของฉันให้เข้าไปซบอยู่กับตัวเขา ร่างสูงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเหมือนกลัวว่าฉันจะหนีเขาไป

“แฮ่ก! แฮ่ก! ฮึก!

ฉันหอบหายใจแรงพลางกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองไปวิ่งมาราธอนมาอย่างนั้นแหละ และเมื่อตั้งสติได้แล้ว ก็พยายามดันตัวเองออกมาจากร่างสูงอีกครั้ง จนในที่สุดก็สำเร็จจนได้ ดูเหมือนว่าเขาเองก็เต็มใจจะปล่อยฉันให้เป็นอิสระด้วยแหละ

เผียะ !

ฉันเงื้อมือขึ้นตบหน้าไฮเดรนเต็มแรง ก่อนจะตะโกนถามพร้อมกับน้ำตาที่กำลังไหลพราก “ทำบ้าอะไรของนาย!

“ถ้าฉันมันเป็นตัวปัญหามากนัก ทำไมนายไม่ปล่อยฉันไปล่ะ ทำแบบนี้ทำไมฮึก! รู้หรือเปล่าว่านายทำให้ฉันหลงรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า และผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าไปพร้อม ๆ กัน นายทำแบบนี้ทำไมเหรอไฮ ฮือ ๆ ๆ” ฉันพูดตัดพ้อ พร้อมกับยกหลังมือขึ้นมาปาดน้ำตาลวก ๆ ส่วนไฮเดรนก็เบือนสายตาไปทางอื่นไม่ยอมสบตากับฉันขณะที่ฉันจ้องเขาด้วยความไม่เข้าใจและน้อยใจปะปนกัน

“นายยังจะบอกว่าลืมฉันอยู่อีกหรือเปล่า ในเมื่อนายทำแบบนี้”

“ทำไมไม่พูดอะไรสักอย่างล่ะ นายเป็นคนวิ่งตามฉันมา เพื่อให้ฉันพูดกับนายไม่ใช่เหรอ ฮึก!

“ฉันขอโทษ” ในที่สุดคนใจร้ายก็หันกลับมาสบตากับฉัน เขาอ้าปากพูดเสียงแผ่ว แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ได้ยินที่เขาพูด ฉันยอมรับว่าสามคำนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ไม่อาจหักล้างความรู้สึกมากมายของฉันที่เสียไปได้หรอก

ไฮเดรนทำท่าเหมือนจะพูดอะไรต่อ ทว่าเขาก็เงียบไปในที่สุดแล้วเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น แววตาที่มองมายังฉันก็เปลี่ยนไปแล้วด้วย

“นายใจร้ายมากเลยนะไฮ รู้ตัวหรือเปล่า” พูดจบฉันก็หมุนตัวแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อพาตัวเองออกมาจากบ้านของเขาให้เร็วที่สุดเท่าที่แรงที่เหลืออยู่ตอนนี้จะทำได้

ฉันพาร่างกายที่อ่อนล้าของตัวเองกลับเข้าบ้าน แม่ที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่รีบลุกเดินมาหาฉันด้วยสีหน้าตกใจ ทว่าฉันก็รีบหนีขึ้นห้องมาเสียก่อน แล้วตรงเข้ามาในห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำไหลผ่านตัวจนเสื้อผ้าเปียกปอนไปหมด นานเท่านานที่ฉันทำเรื่องงี่เง่าแบบนี้ ด้วยหวังว่าเรื่องราวแย่ ๆ จะไหลตามน้ำออกไปบ้าง ถึงแม้จะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็ตาม

ก็เหมือนกับที่ฉันบอกว่าจะลืมเขา ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าตัวเองไม่กล้าพอนั่นแหละ






 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk


โอ้ยยยยยย หายไปนานเลย 55555
โซซอรี่จริงๆ นะคะ ตอนนี้ไรท์กลับมาอัพเรื่องนี้ต่อแล้วววว
ดองไว้นานเกินจนลืมกันหมด ทั้งคนเขียนและคนอ่าน 5555555
ว่าจะไม่ดราม่านะ แต่ดราม่าจนได้ตอนนี้
เอาใจช่วยสองคนกันด้วยน้า ไม่รู้จะลงเอยกันด้วยดีหรือเปล่า
อีกไม่กี่ตอนก็จบเรื่องพี่ไฮแล้วน้า
ต่อไปก็เรื่องของพี่รองไล ต่อ 55555
ขอบคุณทุกคำเจิม
ทุกกำลังใจเช่นเคยนะคะ

แล้วเจอกันจ้า!!!

 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #546 -peartheend- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 01:25
    ตบไฮสักทีสองทีได้มั้ยหล่อแต่เป็นแบบนี้ก็ไม่เอานะจริงๆ
    #546
    0
  2. #436 Pp Ai YA (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 14:34
    รีบๆๆๆๆๆมาอัพๆนะคะๆๆๆๆTT~
    #436
    0
  3. #413 ว่านหวาน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 19:37
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #413
    0
  4. #412 noowiwie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 20:02
    มื่อไหร่ไฮจะเลิกเย็นชาับนางเอกซักที :'(
    #412
    0
  5. #410 Double W (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 11:19
    หนูแพมร้องไห้อีกแล้ววว // เกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้วน่ะเนี่ย ขอบคุณนะค่ะ ที่มาอัพต่อ มาต่ออีกเร็วๆนะค่ะ
    #410
    0
  6. #409 `โรซี่ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 02:28
    ดีค่ะ มาม่าอร่อยม้ากกกก
    #409
    0
  7. #408 SweetSone (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 08:32
    กลับมาก็เจอดราม่าเลย TOT ทำไมไฮใจร้ายอย่างนี้
    #408
    0
  8. #407 bigbang36066 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 13:31
    รอคร้าา
    #407
    0
  9. #406 P i N K y ' :D LoVER (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 10:52
    มาแล้ว!!รอตั้งนานแบบว่าไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลยทีเดียว แต่แปป //มองทิชชู่บนโต๊ะ เอาเป็นว่าเราขอให้หนูแพม ไม่ต้องสนใจพี่ไฮเลย เอาให้สมน้ำเป็นเล่นไป ส่วนพี่ไฮตามตื้อเถอะได้โปรด แบบนี้แม่กรี๊ดเลยค่ะ อร๊ายย>/// #406
    0
  10. #405 เกล กาวว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 23:25
    *0* ไรท์จะกลับมาอัพต่อแล้ว. คิดว่าจะไม่ได้อ่านพี่ไฮต่อแล้วซ่ะอีก. 5555 แต่ก็เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค่ะ สุ้ ๆ ค่ะ ปล.พี่ไฮทำหนูแพมร้องไห้อีกแล้ว เสียใตแทนหนูแพมเลย
    #405
    0
  11. #404 Lächeln (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 20:42
    กลับมาก็แจกมาม่าเลย
    #404
    0
  12. #403 --M=o=D-- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 20:26
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดด พี่ไฮ  !!! พี่ไฮจูบหนูแพม >/////< พี่ไฮ เลิกปากหนักซะที สงสารหนูแพมจะแย่แล้ว หนูแพมต้องอดทนกลับอาการของพี่ไฮที่มองตัวเองเป็นอากาศแบบนี้มา  6 ตอนเลยนะ ตอนหน้า วิงวอนขอไร้ต์ เขียนให้หนูแพม เมิน พี่ไฮหนักๆไปเลยนะค่ะ หมั่นไส้ !!!
    #403
    0
  13. #402 Patsaawee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 19:20
    กลับมาแล้วเย่ๆๆๆๆ
    คิดถึงพี่ไฮกับหนูแพมมากเลย
    พอกลับมาก็ดราม่าเลย
    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
    รักไรท์จะจุ๊บ
    #402
    0
  14. #401 alone18 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 17:01
    ต่ออออออออ
    #401
    0
  15. #400 SHADOW_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 10:50
    รอๆๆตอนต่อไป หนูแพมน่าสงสารจัง
    #400
    0
  16. #399 ArKi's (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 10:49
    ไฮ นายใจร้ายกับแพมเกินไปแล้วนะ
    #399
    0
  17. #398 Mirror_Glass (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 07:50
    ไฮใจร้ายกับหนูแพมของเค้าได้ยังไง TT
    #398
    0
  18. #397 ไวท์ช๊อกโกแลต (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 07:13
    มาอัพเร็วๆน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #397
    0
  19. #396 Mmild (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 02:23
    ทำไมไรท์ตัดอย่างนี้อ่ะ



    ทำไมไฮเป็นคนอย่างนี้ๆ

    นิสัยไม่ดีเลยย~ ทำหนูแพมร้องไห้อีกแล้วว~



    อัพเร็วๆน้า~ไรท์ เจิมมม~
    #396
    0
  20. #395 odeletta (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 01:14
    ทำไมไฮทำงี้ แงๆๆๆๆๆๆๆ #ร้องไห้หนักมาก
    #395
    0
  21. #394 Bai'Tong (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 21:05
    เอามีดมาแทงกันให้ตายเลยถ้าตัดจบอย่างนี้ ฮืออ T[]T

    ค้างคาอย่างมาก ไฮ ทำแบบนี้นอนนอกบ้านเลยนะ! #ถูกตบ

    ทำไมนางทำอย่างนี้ บอกหนูแพมให้ชัดเจนหน่อยเถอะ

    เป็นอัจฉริยะก็ตามอารมณ์นางไม่ทันนะเอาจริงๆ
    #394
    0
  22. #393 'G' Foever (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 20:12
    เย้....มาเลี้ยววววว

    ดีใจมากไฮกับหนูแพมกลับมาแล้ว 5555+
    อ่านไปตอนที่แล้วนี่ (กลับไปอ่านอีกรอบ) ไม่อยากลืม
    หูยยยย นึกว่าจะเข้าใจกันในบทนี้แล้วซะอีก 
    พระเอกเรื่องนี้เป็นอะไร มีตรรกะอะไรนักหนาวะ
    ทำไมถึงได้ทำกับนางเอกแบบเน้....

    พอกลับบ้านมาก็หาเรื่องเฉยเลย
    อ่านมาถึงฉากโดนจูบ คือ...นั่งอ่านอยู่นี่วิ่งไปกรี๊ดเลยนะ 5555+
    นิสัยไม่ดีเลอ
    ตามอารมณ์ไฮไม่ทัน =__=;

    ขอให้นางได้สำนึกกับสิ่งที่ทำกับแพมบ้างทีเถอะ
    วันไหนเขาไม่รักจะสมน้ำหน้าให้
    #393
    0
  23. #392 'G' Foever (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 21:55
    เหงือกแห้ง ฟันปลอมร่วง ขนแข้งหาย 

    นี่รอนานมากอ่ะพี่มาย 5555555
    #392
    1
  24. #390 `โรซี่ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 19:14
    มาค่ะ มา นี่รอมานาน รออยู่ค่ะ น้องยังรออออ ~
    #390
    1
  25. #389 unlock ME (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 12:37
    เจิมมมม! รอไรท์เสมอนะฮับ
    #389
    1
    • #389-1 ไอติมเย็น (I-tim Yen)(จากตอนที่ 12)
      21 มีนาคม 2558 / 14:00
      ใกล้แล้วนาาาาา กำลังรีบปั่น 5555
      #389-1