◄ Flowers The Series ► #ซีรีส์ร้านดอกไม้

ตอนที่ 10 : - (Hydrangea) Chapter 5 ลูกพี่ลูกน้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 ส.ค. 60






   
  
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Hydrangea

Chapter 5

- ลูกพี่ลูกน้อง -

  
 




 
 

 

 

“ไม่เข้าไปในบ้านเหรอ”

นี่เป็นประโยคแรกที่ไฮเดรนพูดกับฉัน หลังจากที่เราสองคนกลับจากห้างสรรพสินค้า ความจริงที่เขาพูดกับฉันเพราะ ก่อนหน้านี้ฉันบอกให้เขาจอดรถที่หน้าบ้านของเขานั่นแหละ ฉันจะได้ลงเลย

“ไม่ล่ะ” ฉันบอกพร้อมกับปลดเข็มขัดนิรภัยออกเมื่อไฮเดรนชะลอรถแล้วหยุดให้ฉันลงที่หน้าบ้านของเขาจริง ๆ “ขอบคุณนะ เอ่อเรื่องหนังสะ

“ช่างมันเถอะ” ไฮเดรนชิงพูดตัดบทเมื่อได้ยินว่าฉันจะพูดเกี่ยวกับหนังสือของเขาที่ฉันเผลอทำน้ำหกใส่

เมื่อเห็นท่าทีเย็นชาแบบนั้น ฉันก็เลยลงมาจากรถในที่สุด แล้วค่อย ๆ เดินไปที่บ้านของตัวเองอย่างเชื่องช้า เพราะกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก หลังจากนี้ฉันควรพิจารณาตัวเอง แล้วก็ควรทำใจได้แล้วใช่ไหม ฮ้า! ถึงแม้ว่าไฮเดรนจะไม่โกรธฉัน แต่เขาอาจจะเกลียดฉันแล้วก็ได้ เพราะความซุ่มซ่ามของฉันแท้ ๆ เลย TT_TT

 

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“แพม ทำอะไรอยู่ลูก”

“คะ?! เอ่อค่ะแม่” ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเคาะประตูห้องกับเสียงเรียกของแม่

นี่ฉันเผลอหลับไปตอนไหนกันนะสายตาของฉันเหลือบไปมองนาฬิกาที่โต๊ะข้างเตียงจึงได้รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบ ๆ จะหนึ่งทุ่มแล้ว ถึงว่าสิหลับไปแล้วตื่นมาตอนนี้ ปวดหัวชะมัดเลย

แกร๊ก!

“มีอะไรหรือเปล่าคะแม่”

“พวกเด็ก ๆ ข้างบ้านมาชวนไปกินข้าวเย็นน่ะ ไปล้างหน้าล้างตาแล้วรีบไปนะ”

“ค่ะ เอ่อแล้วแม่” ฉันเกาหัวแกรก ๆ เมื่อเห็นว่าแม่อยู่ในชุดที่เตรียมพร้อมจะออกไปข้างนอกมากกว่าชุดนอนที่ควรจะเป็นตามปกติ

เมื่อเห็นแววตาสงสัยของฉัน คนตรงหน้าก็เลยเฉลย “วันนี้แม่มีนัดข้างนอกแล้ว ลูกต้องไปบ้านโน้นคนเดียวแล้วล่ะ อ้อ! ถ้าไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว กินข้าวเสร็จก็นั่งเล่นอยู่นั่นก่อนก็ได้นะ กว่าแม่จะกลับก็ดึก ๆ แม่คงต้องไปแล้วล่ะ แล้วเจอกันนะลูกสาว”

“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะแม่”

หลังจากที่แม่ออกจากบ้านไปแล้ว ฉันก็รีบล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น จากนั้นก็ตรงรีบรุดไปที่บ้านข้าง ๆ ทันที เมื่อมาถึงฉันก็เจอกับคัตเตอร์ที่กำลังยกจานอาหารออกมาจากในครัว เขาจัดเรียงลงบนโต๊ะกินข้าวด้วยความคล่องแคล่ว ในขณะที่ไลเซนทัสกับเยอบีกำลังเล่นเป่ายิงฉุบกันอยู่ ที่เชิงบันไดขึ้นชั้นสอง -_-^

โตจนป่านนี้แล้วเฮ้อ!

“เย้!!! ผมชนะแล้ว พี่รองไลขึ้นไปตามพี่ไฮลงมากินข้าวเลย” เยอบีร่ากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ แล้วออกคำสั่งกับคนแพ้ทันที ไลเซนทัสถึงกับนิ่วหน้าอย่างเซ็ง ๆ

“เออ ๆ แพ้ทุกทีสิน่า” ลูกชายคนที่สองของบ้านจำยอมต้องเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของตัวบ้านแต่โดยดี ส่วนเจ้าตัวแสบก็วิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่นด้วยความสบายใจ

ฉันส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเดินตามคัตเตอร์เข้าไปในครัวเพื่อช่วยยกอาหารออกมาด้วยอีกแรง

“โอโห! ทำไมวันนี้อาหารเยอะแยะเลยคะป้าบุษ”

“วันนี้ที่บ้านจะมีแขกคนสำคัญมาร่วมโต๊ะด้วยน่ะสิ” ฉันชะงักไปเล็กน้อยขณะที่กำลังเอื้อมมือไปหยิบจานอาหารสองจาน แต่เพียงครู่เดียวก็ยกมันขึ้นมาจนได้

“จริงเหรอคะ แพมรู้จักหรือเปล่า”

“ป้าคิดว่าไม่น่าจะรู้จักนะแต่สี่หนุ่มของป้ารู้จักดีเลยล่ะ คิกคิก!” ป้าบุษบาหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี

ฉันถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ไม่ได้งงเพราะฉันไม่รู้จัก แขก คนที่ว่านั่นหรอกนะ แต่งงที่ป้าบุษบามีท่าทางแปลก ๆ เนี่ยแหละ แต่แล้วเจ้าชายดอกไม้ที่ยืนข้าง ๆ ก็ไม่ปล่อยให้คิ้วฉันขมวดเป็นปมจนแก้ไม่ออก เขาก้มลงมากระซิบให้ได้ยินแค่สองคนว่า

“ลูกพี่ลูกน้องของพวกเราน่ะครับ เป็นลูกชายของป้าพวกเราเอง อายุเท่าหนูแพมกับพี่ไฮเลยนะ” คัตเตอร์เอ่ยเสียงเบา

“แล้วทำไมแม่นายต้องหัวเราะเหมือนสะใจด้วยล่ะ” ฉันกระซิบถามกลับไป แม้ว่าตอนนี้เราสองคนจะพากันเดินออกมาจากห้องครัวแล้วก็ตาม

“สำหรับผมก็ไม่มีอะไรหรอกครับ แต่อีกสามคนที่เหลือไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่” คราวนี้คัตเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงปกติแล้ว เขายิ้มแหย ๆ แบบขอไปที

“ตอนเด็ก ๆ เขาแย่งขนมพวกนายกินหรือไง” ฉันถามติดตลก

“เปล่าหนูแพม แต่ไอ้พี่นั่นมันเคยเอาจักรยานที่ไฮไป วันที่มาบ้านนี้แต่พวกเราไม่อยู่ แล้วไม่ยอมเอามาคืน หน้าด้านมาก” คัตเตอร์ไม่ได้ตอบหรอกนะ แต่เป็นเยอบีร่าที่ชะโงกหน้าเข้ามาตอบแทน พร้อมกับทำจมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นอาหารในมือฉันที ในมือคัตเตอร์ที สลับกันไปมา แล้วยิ้มกริ่ม

ไอ้เด็กนี่มันเดินมาตอนไหนกันนะ -_-^

“ทำตัวไม่น่ารักเลยเยอบี อาหารนี่ไม่ได้มีแค่นายกินคนเดียวนะ” คัตเตอร์ดุน้อง แต่ก็แค่นั้นแหละ เสร็จแล้วเขาก็เดินเอาของในมือไปวางไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม “อ้อ! ส่วนเรื่องจักรยาน เขาจะเอามาคืนแล้ว แต่พี่ไฮบอกว่าไม่ต้องการแล้วต่างหาก”

“เฮ้! ขี้บ่นจังเลยพี่คัตที่พี่ไฮพูดแบบนั้นเพราะโกรธหรอกน่าที่เอาไปโดยไม่ขอก่อน” น้องเล็กยู่หน้า

ปริ้น! ปริ้น! ปริ้น!

เสียงบีบแตรรถดังลั่นขัดจังหวะ ความสนใจของพวกเราทั้งหมดจึงเปลี่ยนทิศทางทันที รวมทั้งไลเซนทัสและไฮเดรนที่กำลังก้าวเท้าลงบันไดมาด้วย แน่นอนว่าสายตาของทุกคนพุ่งตรงไปที่หน้าบ้าน แต่ฉันมองแวบเดียว ก็มาหยุดสายตาอยู่ที่พี่คนโตของบ้านนี้แล้วล่ะ คิกคิก >///<

“สงสัยแขกของแม่จะมาแล้ว” ไลเซนทัสเอ่ยขึ้นพร้อมกับเริ่มเดินลงบันไดต่อ ซึ่งมันเป็นจังหวะเดียวกับที่ไฮเดรนหันมาสบตาฉันเข้าพอดี เพราะเหมือนเขาจะรู้ตัวว่ากำลังโดนจ้องอยู่นั่นเอง ฉันรีบหลบตาเขาทันที เพราะกลัวว่าเขาจะรำคาญอีก

“ลงมาจากรถแล้วกดกริ่งไม่ได้หรือไงก็ไม่รู้ เฮอะ!” เยอบีร่าพูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ ก่อนจะย่นจมูกส่งไปทางหน้าบ้าน

นี่แขกคนสำคัญจะรู้ตัวหรือเปล่านะว่าลูกชายบ้านนี้ดีใจที่เขามาเยือนมากขนาดไหน (ฉันประชดนะ)

“บ่นมากจริง ไปเปิดประตูไปไอ้เยอ” ไลเซนทัสเดินเข้ามาหาพวกฉันสามคน แล้วพยักพเยิดหน้าไปทางหน้าบ้านใส่เยอบีร่า

คนโดนใช้งานส่ายหน้าจนปากสั่นก่อนจะบอก “พ่อต่ออยู่หน้าบ้านพอดี น่าจะเปิดให้แล้วล่ะ”

“เออจริงด้วย”

“ความจริงก็ต้องเป็นเยอบีนั่นแหละที่อยู่หน้าบ้าน แต่ดันปล่อยให้ความขี้เกียจครอบงำจนพ่อต่อต้องเอาขยะออกไปทิ้งแทน นี่ถ้าพี่ไม่ติดช่วยแม่บุษทำกับ

ยังไม่ทันที่คัตเตอร์จะร่ายจบ คนโดนว่าก็รีบยกมือขึ้นห้าม “พอๆๆ เลิกบ่นผมได้แล้วพี่คัต ผมทำอะไรก็ผิดหมดนั่นแหละ เชอะ!

น้องเล็กของบ้านทำหน้าน้อยใจก่อนจะเดินไปนั่งประจำตำแหน่งของตัวเองที่โต๊ะกินข้าว เช่นเดียวกับไฮเดรนเยียที่เดินไปถึงโต๊ะอย่างเงียบๆ คนเดียวพอดี ใจคอจะไม่คิดจะสนทนาพาเพลินกับน้องๆ หรือคนอื่นอย่างฉันบ้างเลยหรือไงนะ กลัวดอกพิกุลในปากจะร่วงมากนักสิ!

“มาเร็วเด็กๆ มานั่งประจำที่ได้แล้วว่าแต่เมื่อกี๊แม่ได้ยินเสียงบีบแตร มีใครไปเปิดประตูหรือยัง” ป้าบุษบาที่เดินถือจานอาหารจานสุดท้ายออกมา ยิ้มหวานให้พวกเราทุกคน

“พ่อเปิดแล้วล่ะแม่ทุกคน ปรบมือต้อนรับแขกคนพิเศษของดินเนอร์ในค่ำคืนนี้หน่อยเร็ว~” ลุงเป็นต่อเดินเข้ามาพอดีพร้อมกับผายมือไปด้านข้าง แล้วผู้ชายคนหนึ่งก็เดินออกมาจากด้านหลังของเขา

คนมาใหม่เป็นผู้ชายร่างสูง ผิวสองสี ใบหน้าคมมี คิ้วหน้า และจมูกที่โด่งเป็นสันรับกับเรียวปากรูปกระจับสีแดงระเรื่อ เรือนผมสีน้ำตาลบลอนด์ซอยสั้นระต้นคอล้อมกรอบหน้าให้ดูแอบหวานนิดๆ จนผู้หญิงหลายคนอาจจะต้องแอบอิจฉาเขาแน่ๆ

เงียบกริบ

ไม่มีเสียงปรบมือต้อนรับใดๆ ทั้งสิ้นออกมาจากคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร ฉันที่เตรียมยกมือขึ้นมาก็ถึงกับค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ เมื่อเห็นท่าไม่ค่อยจะดีฉันก็เลยประกบมือเข้าหากันเบาๆ แล้ววางลงบนตักตามเดิม

“สวัสดีครับคุณน้าบุษบา”

“สวัสดีจ๊ะเอ่อ ฮ่าๆๆ พ่อก็ให้ทำอะไรไม่รู้ เล่นเป็นเด็กๆ ไปได้ มาๆ พาหลานมานั่งเร็วเข้า” ป้าบุษบาบอกพร้อมกับกวักมือเรียกทั้งสองคนที่เพิ่งเข้ามา

ลุงเป็นต่อใช้มือโอบหลังหลานชายของบ้านมานั่งที่เก้าอี้ว่างข้างๆ ไลเซนทัส แล้วตัวเองก็เดินไปหย่อนก้นลงที่เก้าอี้หัวโต๊ะประจำตัว

“ดีนะที่หนูแพมนั่งข้างผม ไม่อย่างนั้นผมต้องนั่งข้างพี่ทิมแน่ๆ นี่พี่รองไลก็ซวยไป คิก!” เยอบีร่าเอียงหน้ามากระซิบกระซาบที่ข้างหู เล่นเอาฉันถึงกับพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว ดูเหมือนว่าไลเซนทัสจะรู้ตัวว่าโดนพูดถึงก็เลยส่งสายตาพิฆาตมาทางนี้

“อะแฮ่ม! ผมว่าพี่ไฮหิวข้าวแล้วล่ะ หิวจนไม่มีแรงพูดเลยดูสิกินข้าวกันเถอะ” ไลเซนทัสเอ่ยขึ้น

“ฮึ่ม!” ไฮเดรนกระแอมขึ้นเป็นสัญญาณว่า เขารู้นะว่ากำลังโดนประชดอยู่ แต่เท่าที่เจ้าชายดอกไม้ของฉันเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้แล้ว ไฮเดรนก็คงไม่อยากจะพูดกับแขกคนนี้สักเท่าไหร่หรอก

“เฮ้! Wait a minute สิน้องไล ไอยังไม่รู้จักบิวตี้ฟูลเกิร์ลที่นั่งข้างน้องเยอเลยนะ” เจ้าของชื่อพี่ทิม ที่เยอบีร่าเรียก พูดไทยคำอังกฤษคำ แถมยังพูดภาษาไทยไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ด้วย อารมณ์เหมือนฝรั่งพูดภาษาไทยนั่นแหละ

“อ้อ! จริงด้วยสิหลานทิม ไอ้พวกดอกไม้ของน้าทำตัวไม่น่ารักเอาเสียเลย มาเดี๋ยวน้าจะแนะนำให้รู้จักนะนี่หนูแพม เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทน้าเองรุ่นราวคราวเดียวกับทิมและตาไฮเลยนะ บ้านอยู่หลังถัดไปนี่แหละ” เมื่อพูดจบ ป้าบุษบาก็หันหน้ามาทางฉันแล้วเริ่มแนะนำต่อ “หนูแพมจ๊ะ นี่ทิม หลานชายแท้ๆ ของป้าเอง”

Oh! Nice to meet you ครับแพมแพม” ทิมยิ้มอย่างเป็นมิตรพร้อมกับยื่นมือออกมาตามธรรมเนียมฝรั่ง

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ” ฉันชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะยื่นมือออกไปเพื่อรักษามารยาท แต่

“กับข้าววันนี้น่ากินทั้งนั้นเลยนะครับแม่บุษ วันหลังสอนผมทำบ้างสิ สอนแต่คัตเตอร์”

ยังไม่ทันที่มือของฉันจะแตะโดนมือของทิม ไฮเดรนก็เอื้อมมือมาคั่นกลางแล้วตักผัดพริกแกงที่อยู่ในจานตรงหน้าฉันเสียก่อน ฉันก็เลยรีบชักมือตัวเองกลับมา รวมทั้งทิมเองก็ด้วย

“หิวมาจากไหนเนี่ยไฮเด้น”

“บ้าน” นั่นคือคำตอบสั้นๆ ของไฮเดรนเยีย ก่อนที่เขาจะตักข้าวเข้าปากเคี้ยวฉับๆ เหมือนไปโกรธใครมา “แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าไฮเด้นด้วยอย่างกับชื่อหมา” ประโยคสุดท้ายเขาบ่นพึมพำ แต่ทุกคนก็ยังได้ยินอยู่ดี แล้วก็พากันอดขำไม่ได้

ฉันเหลือบมองไปที่ ไฮเด้น อย่างเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาดูโกรธๆ จากนั้นก็เริ่มจับช้อนกับซ้อมของตัวเองขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นว่าคนอื่นๆ เริ่มตักอาหารแล้วเหมือนกัน ดูเหมือนบรรยากาศจะมาคุยังไงชอบกลแฮะ ที่ยังไม่รู้ตัวก็เห็นจะมีแต่

“โธ่ ไอก็เรียกยูอย่างนี้มาตั้งแต่เด็ก อย่าซีเรียสเลยน่าเฮ้! แพมแพม so sorry ในภาษาของไอด้วยนะครับ กลัวว่าจะไม่ชิน พอดีว่าไอเพิ่งคัมแบ็คมาจากเมกาฯ ไปอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่สิบขวบน่ะครับ แต่ก็กลับมาเยี่ยมพี่น้องที่บ้านนี้บ่อยๆ ส่วนตอนนี้ย้ายกลับมาอยู่ที่ไทยถาวรแล้วล่ะครับ นี่ไอก็เพิ่งเรียนจบ”

“เอาจักรยานไปเมกาฯ ด้วยเปล่าวะ” เยอบีทำปากขมุบขมิบ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังได้ยินสิ่งที่เขาบ่นออกมาอยู่ดีเพราะนั่งติดกับเขา เชื่อว่าคัตเตอร์ที่นั่งติดอีกฝั่งของเขาก็ได้ยินเหมือนกัน นี่ฉันเกือบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่ได้แล้วไหมล่ะ

“จริงเหรอ ฉันก็เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเหมือนกัน เพิ่งเรียนจบเหมือนนายเลย”

Wow! ดีมากๆ เลยนะครับ ว่าแต่

“พี่ทิม ผมว่าเรากินข้าวกันก่อนเถอะครับ อย่าเพิ่งพูดมากบนโต๊ะอาหารเลย” เยอบีร่าขัดจังหวะขึ้น

“โธ่! ไอ้เยอ แกนี่เสียมารยาทจริงๆ ไปว่าพี่ทิมพูดมากได้ยังไง” ไลเซนทัสรีบพูดต่อ แต่ดูก็รู้ว่าเขากำลังทำตัวเป็น ลูกคู่ลูกรับ กับน้องชายต่างหาก!

“นั่นสิน้องเยอบี้ ไอก็แค่ทักทายแพมแพมตามประสาคนเพิ่งรู้จักกัน”

“เกลียดชื่อที่พี่ทิมตั้งให้ว่ะ” ดูเหมือนจะมีคนร่วมชะตากรรมเดียวกับไฮเดรนเยียนะ ฮ่าๆๆ

“น่ารักดีออก ใช่ไหมน้องคัตตี้”

“เอ่อมั้งครับ” คัตเตอร์ทำเสียงตะกุกตะกัก

“เฮ้ย! ไอ้คัต แกไปเป็นญาติกับแมวสีชมพูตอนไหนวะ ฮ่าๆๆ” ไลเซนทัสหัวเราะก๊าก

“เห็นไหม น้องไลยังชอบชื่อพวกนี้เลย”

“ก็ไม่โดนเปลี่ยนอยู่คนเดียวไง” เยอบีบ่นอุบ

“เอาน่าๆ จริงสิ คราวหน้าคราวหลังน้องเยอบี้อย่าว่าพี่ทิมอีกนะมันน้อยไป” ไลเซนทัสยังคงพูดไม่หยุดปาก แถมยังเรียกเยอบีร่าเลียนแบบทิมอีกต่างหาก

“ครับๆ พี่รองไล ผมนี่มันแย่จริงๆ ให้ตายสิ”

Hey! เดี๋ยวนะน้องไล เมื่อกี๊ยูพูดท้ายประโยคว่าไงนะ”

“อ๋อ ผมบอกว่าเดี๋ยวพี่ทิมจะน้อยใจน่ะครับ” บอกได้คำเดียวว่าลื่นมากค่ะไหลลื่นมากไม่มีใครเกิน!

“แล้วเราเป็นไงบ้างล่ะทิม ได้งานทำหรือยัง” ป้าบุษถามขึ้นเหมือนต้องการจะห้ามทัพให้

“ได้แล้วครับ Marketing Manager น่ะครับ พอดีว่าโปรไฟล์ผมค่อนข้างดี ตอนสมัยเรียนที่โน่นฝึกงานมาเยอะ มาที่นี่ก็เลยได้ตำแหน่งใหญ่ทันทีเลยครับ ฮ่าๆๆ”

“เก่งจังเลยนะครับพี่ทิม ดีใจด้วยนะครับ” คัตเตอร์ที่เงียบไปนานพูดขึ้นบ้าง

“ให้มันได้อย่างนี้สิ นี่ถ้าไอ้สี่ตัวของลุงมันขยันๆ ตั้งใจเรียน ตั้งใจหางานฝึกบ้างแบบหลานทิมนะ ลุงคงมีความสุขมากกว่านี้ ฮ่าๆ”

“ว่าไม่ได้นะครับพ่อต่อ พี่ไฮนี่โคตรตั้งใจเลย” ไลเซนทัสรีบแย้ง

“ใช่ๆ พี่คัตเองก็ตั้งใจเหมือนกัน” เยอบีร่าเองก็ออกหน้าร่วมด้วยช่วยกันอีกแรง

“แล้วไอ้คนที่พูดมากสองคนล่ะ” ป้าบุษบาเอ่ยขึ้น เล่นเอาความเงียบเข้าครอบงำทั้งโต๊ะโดยฉับพลัน ฉันมองไปที่ไฮเดรนก็เห็นว่าเขาเหลือบมองน้องๆ ตัวแสบของตัวเองแล้วอมยิ้มน้อยๆ เห็นเขายิ้มแบบนี้แล้วฉันก็อดยิ้มตามไม่ได้แฮะ เขินจัง >///<

“ไอว่าแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันหรอกครับ น้องไลกับน้องเยอบี้เองก็ต้องมีเรื่องที่ตั้งใจมากๆ ของตัวเองอยู่ใช่ไหมล่ะครับ”

“เอ่ออาหารอร่อยจังเลยเนอะ” เยอบีร่าถึงกับพูดไม่ออก เขาสบตากับไลเซนทัสเลิกลั่กก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ หมอนี่ยังมีความเป็นเด็กอยู่มากเลยนะเนี่ย พอเห็นคนที่ตัวเองไม่ชอบมาดีด้วยก็เป็นแบบนี้แหละ

และแล้วดินเนอร์ของค่ำคืนนี้ก็จบลงไปแบบ(เกือบจะ)ทุลักทุเล เพราะหลังจากที่ทุกคนเงียบกันไปสักพัก ทิมก็หาเรื่องชวนคุยอีกจนได้ โดยไม่สนใจว่าไลเซนทัสและเยอบีร่าจะทำสีหน้าเบื่อหน่ายขนาดไหน จะว่าไปไฮเดรนก็เหมือนกัน เพียงแต่แสดงออกไม่เยอะเท่านั้นเอง

คนที่ไม่ซีเรียสอะไรเลยก็เห็นจะมีแต่ลุงเป็นต่อ ป้าบุษบา คัตเตอร์ แล้วก็ฉันนี่แหละ ฉันว่าทิมเขาก็น่ารักดีนะ ดูเป็นมิตรมากๆ เป็นคนที่อยู่ใกล้แล้วไม่ต้องคิดอะไรมากให้ปวดหัวเลยละ (แต่คงจะไม่ใช่กับบางคนในบ้านนี้) ดูเหมือนเขาเองก็น่าจะคิดกับฉันแบบเดียวกันนะ เพราะเขาชวนฉันคุยไม่หยุดปากเลย

“แล้วนี่แพมแพมจะทำงานเมื่อไหร่เหรอครับ” ทิมเปิดประเด็นอีกครั้งขณะที่เราสองคนเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ลุงเป็นต่อกับป้าบุษบาขอตัวไปอาบน้ำอาบท่าก่อนแล้ว ส่วนพวกดอกไม้ก็พากันขึ้นชั้นสองหมดด้วยท่าทางน่าสงสัย พวกนั้นบอกว่าเดี๋ยวจะลงมา ตอนแรกคัตเตอร์ก็ไม่ได้อยากไปหรอก แต่ดูเหมือนจะโดนล็อกคอล็อกแขนลากไปด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ยังไม่รู้เลย แต่คงอีกไม่นานหรอก รอให้อะไรๆ มันเข้าที่เข้าทางกว่านี้ก่อน พอทำงานแล้วมันหาเวลาว่างไม่ค่อยได้น่ะ” ฉันตอบไปพลางก็นึกถึงหน้าของไฮเดรนไปด้วย เขาจะรู้หรือเปล่าว่าฉันทรมานกับอาการเฉยชาของเขาขนาดไหน เขาจำไม่ได้ก็ไม่คิดจะรื้อฟื้นความจำเลยหรือไงนะ

Oh! That’s true ผมเริ่มทำงานจริงๆ อาทิตย์หน้า ต่อไปคงหาเวลาว่างลำบากเหมือนกันนะครับ แต่ว่าตอนเย็นหลังเลิกงานก็คงจะแวะมาที่นี่บ่อยๆ เพราะตอนเด็กก็มาเป็นประจำ”

“ตอนเด็กๆ ฉันก็มาเล่นที่บ้านนี้เกือบทุกวันนะ แต่ไม่เคยเจอนายเลยแฮะ” ฉันพยายามนึกแล้วนึกอีกว่าเคยมีเพื่อนตอนเด็กๆ ชื่อทิมหรือเปล่า แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก ทั้งๆ ที่ฉันกับพวกดอกไม้ก็สนิทกันมากแท้ๆ เวลาทิมมาที่นี่ก็น่าจะเคยเจอกันบ้างนี่นา

“ฮ่าๆ นั่นสิครับ เราอาจจะพลาดไปกันก็ได้”

“พลาด? อ๋อภาษาไทยใช้คำว่าคลาดกันน่ะ”

Oh! Sorry จริงๆ ครับ มันออกเสียงคล้ายกัน ฮ่าๆๆ”

“ไม่เป็นไรหรอกที่จริงเราอาจจะเคยเจอแต่ว่าจำกันไม่ได้ล่ะมั้ง”

“นั่นสิครับว่าแต่แพมแพมมี boyfriend หรือยังครับ”

“คือ

“ไม่มี แต่ใกล้แล้ว”

เอ่อฉันไม่ได้ตอบนะ ว่าแต่นั่นมันเสียงของเยอบีไม่เหรอ?

ฉันและทิมหันไปยังต้นเสียงที่เป็นคนชิงตอบ ก็พบกับไลเซนทัสและเยอบีร่าที่เดินกอดคอกันเข้ามาในห้อง ไลเซนทัสเดินมานั่งแทรกกลางระหว่างฉันกับทิม ทำให้ฉันและแขกของบ้านต้องต่างคนต่างเขยิบออกด้านข้างเล็กน้อย ส่วนเยอบีก็นั่งลงบนโซฟาตัวเดี่ยวใกล้ๆ ฉัน

“ที่ตั้งเยอะแยะ น้องไลมานั่งเบียดไอทำไมครับเนี่ย”

“ก็อยากนั่งตรงนี้อะครับพี่ทิม”

“โอเคๆ ไอว่าไม่อะไรน้องไลหรอก แค่สงสัยเฉยๆ”

“ว่าแต่คุยอะไรกันอยู่เหรอ ดูท่าทางน่าสนุกเชียว เห็นมีบอยฟงบอนเฟรนด์อะไรด้วย” เยอบีร่าทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็น พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาร่วมวง

“ไอถามแพมแพมน่ะว่ามีบอยเฟรนด์หรือยัง เพราะถ้ายังไอจะได้จีบไง ฮ่าๆ ๆ”

         ดะเดี๋ยวนะ! เมื่อกี๊ทิมบอกว่า จะจีบฉัน อย่างนั้นเหรอ เป็นไปได้ยังไงเนี่ย?

เราสองคนเพิ่งรู้จักกันเองนะ ให้ตายเถอะ! ถึงว่าสิ ทำไมเขาขยันชวนฉันคุยจังเลย นี่เราสองคนเพิ่งเจอกันไม่ถึงสามชั่วโมง ก็คุยกันไปมากกว่าที่ฉันคุยกับไฮเดรนตั้งแต่กลับมาอยู่ที่นี่อีกนะเนี่ย

        “ไม่ได้นะ! หนูแพมจะต้องเป็นพี่สะใภ้แท้ๆ ของพวกเราเท่านั้น” เยอบีร่าออกตัว ส่วนฉันนี่หน้าร้อนผะผ่าวไปหมดเลยละ เพราะรู้ว่าเจ้าตัวแสบหมายถึงอะไร

        “What?!” ทิมมีถึงกับอ้าปากพะงาบๆ จะว่าเขาไม่เข้าใจก็น่าจะใช่

        ไลเซนทัสเห็นท่าไม่ดีก็เลยรีบอธิบาย “คืออย่างนี้นะพี่ทิม จริงๆ แล้วหนูแพมชอบพี่ไฮ แล้วพี่ไฮก็ชอบหนูแพม แต่พี่ไฮเป็นอะไรก็ไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็ลืมหนูแพมเฉยเอ้า งงๆ งงอะดิ! นี่ยังงงกันทั้งบ้านเลยเนี่ย”

        “Wow! Surprise มากๆ ไอเข้าใจละ”

        “เข้าใจว่า?!” ไลเซนทัสกับเยอบีรีบประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน

        “ไอก็มีสิทธิ์น่ะสิ!

        “ไม่ได้นะ! ถ้าพี่ทิมแย่งหนูแพมของพวกเราไปล่ะก็ พวกเราจะโกรธมาก และไม่คุยกับพี่ทิมอีกต่อไปเลย” เยอบีร่าค้านเสียงแข็ง

        “ใช่ๆ จะไม่ให้เข้าบ้านด้วย คอยดู!” ไลเซนทัสเองก็ร่วมด้วย

        “Oh! No!! no no no…just a kidding นะ ไอแค่ล้อเล่น >[]<” ทิมรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน เพราะกลัวว่าลูกพี่ลูกน้องของตัวเองจะไม่คุยด้วยจริงๆ (ที่คุยอยู่ตอนนี้พวกเขาก็ไม่ได้อยากคุยหรอก เชื่อฉันสิ สองคนนี้ต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ๆ)

        “ขอเวลานอกแป๊บ” จู่ๆ ไลเซนทัสก็ลุกขึ้นแล้วดึงแขนเยอบีให้ลุกตาม ทั้งสองคนพากันเดินไปที่มุมห้องเพื่อซุบซิบอะไรบางอย่าง แล้วเหลือบมาที่ฉันและทิมเป็นระยะๆ ฉันกับทิมต่างมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจดอกไม้ทั้งสอง แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

“ไอรู้จักกับแพมแพมช้าไปเหรอเนี่ย ฮู่ว!” ทิมบ่นพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ อย่างรู้สึกเสียดาย

“แต่เราก็เป็นเพื่อนกันได้นี่”

Just a friend! Ah!

“เราสองคนตกลงกันได้แล้ว” ไลเซนทัสประกาศก้อง ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ เยอบีเองก็ตามมาติดๆ ทั้งสองคนมายืนค้ำหัวตรงหน้าฉันกับทิมอย่างท้าทาย

“งานนี้มีพี่ทิมคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยพวกเราและหนูแพมได้” เยอบีเริ่มเกริ่น ทำเอาฉันกับทิมยิ่งงงหนักเขาไปใหญ่ เพราะไม่รู้เรื่องอะไรที่พวกเขาสองคนไปตกลงกันเลย

“ขอร้องล่ะ” ไลเซนทัสบอกพร้อมกับยกมือขึ้นมาประนมไว้ที่อก

“ช่วยพวกเราด้วยเถอะนะ” เยอบีเองก็ทำเช่นเดียวกับพี่รองของเขา ก่อนที่ทั้งสองคนทำสีหน้าโอดครวญและอ้อนวอนก่อนที่จะทรุดตัวลงไปนั่งคุกเข่าพร้อมกัน

พรึบ!

“ช่วยจีบหนูแพมให้พวกเราด้วยเถอะ!!!






 


- TO BE CONTINUED -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Writer's talk


โอ้! ไอหายไปนานเลย พวกยูต้องคิดถึงไปแน่ๆใช่ไหม ฮิฮิ #โดนปาขวด
โอ๋เอ๋ ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ
ตั้งแต่เปิดเทอม ไม่ค่อยว่างเลยจริงๆ อย่างที่บอกว่าทั้งเรียน การบ้าน และงานชมรม
อยากจะแยกร่างมากเลยอะ T___T
ขอบคุณทุกคนที่เข้าใจกัน และยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะคะ
บางคนอาจจะเห็นว่ามายเปิดนิยายเรื่องใหม่เรื่อยๆ
เรื่องเก่านี่จะทิ้งหรือเปล่า
บอกเลยว่าตอนนี้ที่เปิดไว้อยู่ จะไม่ลบเรื่องไหนทั้งนั้น
ยังไงก็จะค่อยๆ ปั่นไปจนจบทุกเรื่องค่ะ ตั้งมั่นกับตัวเองเอาไว้แล้ว

มากันที่เรื่องราวของตอนนี้บ้าง...
ตัวละครที่จะมาสร้างสีสันของเรื่องโผล่ออกมาอีกคนแล้ว
น่าจะหมดแล้วล่ะสำหรับตัวละครหลักในตอนเรื่องของไฮเดรน
จะว่าไปทิมก็น่ารักจริงๆนะ ฮ่าๆๆๆๆ
ไอ้พวกดอกไม้ตัวแสบมีแผนอะไรกันหว่า?
หลายคนน่าจะเดาถูกแหละ #ว้า หมดสนุกเลย
แต่รับรองว่าถึงรู้ก็สนุกแน่! อิอิ
ขอบคุณทุกการสนับสนุนและทุกกำลังใจดีๆ
ที่มีให้กันเสมอมานะคะ >__<
แล้วพบกันตอนหน้า กับ ที่เรื่องอื่นๆ ด้วยนะ



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

656 ความคิดเห็น

  1. #544 -peartheend- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 01:05
    ตลกคนพวกนี้5555
    #544
    0
  2. #369 --M=o=D-- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:55
    รออยู่น้าาาา
    #369
    0
  3. #297 Bai'Tong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 09:08
    ถ้าจีบจริงนี่ไฮได้หึงตายแน่ๆ 5555 
    เฮียจะทนได้เร้อออ 
    #297
    0
  4. #296 Rarinthip Meena (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 00:47
    ฮั่นแน่ พี่ไฮเริ่มหึงแล้วใช่มั๊ย ???  พี่ทิมรีบๆจีบหนูแพมเร็วๆนะ
    #296
    0
  5. #295 CASTLE_GLINT (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 23:24
      เดี๋ยวนะคะ คุณไฮเดรนเยียยยย คุณเป็นอะไรมากป่ะคะ สมองส่วนไหนของเซรีบรัมหายจ๊ะ -_-

    เดี๋ยวคนหล่อจะ โดนโบก กล้าดียังไงถึงได้เฉยชากับหนูแพมของฉันฮะ!!! 555++
    #295
    0
  6. #294 Lächeln (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 15:52
    ไม่เป็นไร แค่เจอกันพี่ไฮก็เริ่มหึงหน่อยๆละ
    #294
    0
  7. #293 Freely White I (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 14:00
    เจิมค่ะ
    #293
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #290 กิส (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 15:23
    เจิ้มมมม
    #290
    0
  10. #289 mimymee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 22:07
    เจิมคร่าาาาา เฮียไฮ~~~~~~~~~
    #289
    0
  11. #287 Ferine (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 15:33
    เจิมค่า Fc. เฮียไฮ ♥♥♥
    #287
    0
  12. #286 Kkuuan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 10:07
    อัพไวๆนะคะ
    #286
    0
  13. #285 Saruwatari Chiaki (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 09:08
    รอตลอดค้าาาาาาาาาาา
    #285
    0
  14. #283 Rarinthip Meena (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 15:13
    เจิมมมค่าาา หายไปนานนน คิดถึงงง
    #283
    0
  15. #282 mookris16 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 14:20
    เจิมมมมมมมม
    #282
    0
  16. #281 `โรซี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 20:30
    คิดถึงงงงงงง รีบมานะคะ
    #281
    0
  17. #280 Happyz' (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 19:49
    เจิมมค่า
    #280
    0
  18. #279 namkang- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 14:54
    เจิมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #279
    0
  19. #275 แสวงขาลเยาะเยาะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 13:05
    เจืมมมมมมมมม
    #275
    0
  20. #274 แสวงขาลเยาะเยาะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 13:05
    เจิมมมมมมครัชช
    #274
    0
  21. #272 Double W (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 07:40
    เจิมมมมมมม
    #272
    0
  22. #271 Bai'Tong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 01:13
    เฮียไฮกับหนูแพมนี่ใครคะ?? #ถูกตบ
    เจิมค่าาา เค้ารออยู่น้า <3
    #271
    0
  23. #270 SHADOW_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 01:01
    เจิมมมมมม
    #270
    0
  24. #268 mimymee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 22:42
    เจิมมมม

    #268
    0
  25. #267 Lächeln (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 22:08
    เจิมจ้าาา
    #267
    0