THe Superman

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 142,732 Views

  • 746 Comments

  • 4,860 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,272

    Overall
    142,732

ตอนที่ 59 : พบเจอคนคุ้นเคย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9727
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 704 ครั้ง
    21 มิ.ย. 61

“ นี่ครับ กำหนดการ ” ป่ายเฉียนยื่นใบกำหนดการการแข่งขันให้กับหยางหลิว ซึ่งใบนี้เป็นใบที่แสดงให้เห็นว่าจะจัดการแข่งอย่างไร และเมื่อไหร่

หลังจากหยางหลิวลองอ่านดูเขาก็พบว่าการแข่งขันนี้ มีคนที่ลงแข่งทั้งหมด 64คน และจัดการแข่งขันโดยมีทั้งหมด 3รอบใหญ่ คือ


(วันที่ 23 มิถุนายน 2007) แข่งรอบแรก โดยแบ่งคนทั้งหมด 64คน ให้เป็นกลุ่มละ 4คน จะได้ทั้งหมด 16กลุ่ม นอกจากนี้จะรวม 4กลุ่ม ให้เป็น 1 บล็อก ซึ่งการแข่งขันครั้งนี้มี 4บล็อก คือ A B C และ D
(วันที่ 30 มิถุนายน 2007) แข่งรอบสอง โดยแบ่งคนจาก 16คน ที่ชนะจากรอบแรก ให้เป็นกลุ่มละ 4คน จะได้ทั้งหมด 4กลุ่ม
(วันที่ 7 กรกฎาคม 2007) แข่งรอบสุดท้าย โดยนำผู้ชนะทั้ง 4คน ใบรอบที่สอง มาแข่งกันเพื่อหาผู้ชนะ


“ เอ๊ะ! ชื่อของผมอยู่ตรงไหนครับ ผมหาชื่อไม่เจอ ” หลังจากหยางหลิวตรวจสอบรายชื่อที่เขียนติดไว้ในใบกำหนดการการแข่งขัน เขาพบว่าไม่มีชื่อของเขาอยู่บนนั้น หยางหลิวจึงถามป่ายเฉียน ผู้จัดงานการแข่งขันครั้งนี้


“ โอ้ ! ผมต้องขออภัยด้วยที่ยังไม่ได้บอกคุณหยางหลิวไป คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ… ” ป่ายเฉียนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าที่จริงแล้วการแข่งขันครั้งนี้ได้กำหนดมาเกือบสามเดือนแล้ว และผู้เข้าแข่งขันทุกคนก็ลงทะเบียนครบทั้ง 64คน ตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อนเช่นกัน ทว่าได้เกิดปัญหาขึ้น เนื่องจากมีผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งได้เกิดอุบัติเหตุจนไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้ได้ และในช่วงสัปดาห์ก่อนป่ายเฉียนบังเอิญไปกินข้าวที่ภัตตาคารโจวซือ ในเวลาเดียวกับที่มีอันธพาลมาก่อเรื่องที่ภัตตาคารโจวซืออย่างพอดิบพอดี ดังนั้นพอเขาได้เห็นฝีมือของหยางหลิวจึงรู้สึกประทับใจ และคิดที่จะเชิญหยางหลิวมาเข้าร่วมการแข่งขัน


จากนั้น ป่ายเฉียนก็ได้อธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้หยางหลิวฟัง ซึ่งหยางหลิวก็ไม่ได้ติดใจอะไรในเรื่องที่เขาเป็นตัวแทนคนอื่นมาแข่งขัน เพราะถ้าไม่มีเรื่องอุบัติเหตุเกิดขึ้นกับผู้เข้าแข่งขันคนนั้น หยางหลิวก็คงไม่มีใครเชิญมาเข้าร่วมในการแข่งครั้งนี้อย่างแน่นอน นอกจากนี้หยางหลิวก็ไม่ได้คิดที่จะเข้าร่วมอย่างจริงจัง เพราะเขาต้องการที่จะมาทดสอบทักษะด้านการต่อสู้ของเขาเท่านั้น


“ นี่ครับ ตำแหน่งของคุณหยางหลิว B19 ครับ ” ป่ายเฉียนชี้ไปยังหมายเลข 19 ซึ่งอยู่บนบล็อก B และอยู่ในกลุ่มที่หนึ่งของบล็อก B


“ เข้าใจแล้วครับ งั้นเจอกันวันเสาร์หน้าครับ ” เมื่อหยางหลิวรู้ตำแหน่งการแข่งขันของตัวเอง หยางหลิวจึงไม่สงสัยอะไรอีก และเตรียมกลับไปที่ภัตตาคารโจวซือ


“ ขอบคุณนะครับที่เข้าร่วมการแข่งขันของเรา หวังว่าคุณหยางหลิวจะโชคดีครับ ” หลังจากป่ายเฉียนพูดจบ หยางหลิวก็เดินออกจากร้านเทียนเหมินในทันที

...


เนื่องจากร้านเทียนเหมินตั้งอยู่ในซอยที่ค่อนข้างลึก และไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรไปมา ทำให้หยางหลิวลำบากมากในการหารถแท็กซี่สักคัน ทำให้หยางหลิวจำใจต้องเดินออกจากที่นี่ไปเอง


หยางหลิวเดินลัดเลาะไปมา ยังดีที่ว่าหยางหลิวมีแผนที่ อีกทั้งหยางหลิวยังมีความสามารถในการจดจำข้อมูลอีกด้วย ทำให้เวลาที่หยางหลิวมองแผนที่ หรือหนังสือใด ๆ ก็ตาม เขาก็จะสามารถจดจำได้ขึ้นใจ ดังนั้นหยางหลิวจึงไม่หลงทาง และยังรู้เส้นทางที่จะออกไป


ทว่าหลังจากหยางหลิวเดินหาทางออกอยู่หลายนาที เขาก็พบว่ากำลังมีคนกำลังตามหลังเขามา ซึ่งก็ไม่รู้แน่ชัดว่าคนที่ตามหยางหลิวมาเป็นใคร และมีจุดประสงค์อะไรกันแน่


เนื่องจากคนที่ตามมานี้ ไม่ใช่พวกเดียวกับคนที่อยู่ร้านเทียนเหมินอย่างแน่นอน เพราะจากลักษณะการแต่งตัวของพวกเขา ไม่เหมือนกัน และค่อนข้างแตกต่างกันพอสมควร อีกทั้งหยางหลิวรู้สึกได้ว่าคนกลุ่มนี้ต้องไม่เป็นมิตรอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะหยางหลิวเหลือบไปเห็นสิ่งของบางอย่าง


หยางหลิวเห็นดังนั้นจึงคิดที่จะหนี และสลัดคนเหล่านี้ให้หลุด พอชำเลืองมองก็พบว่าข้างหน้ามีทางสี่แยกอยู่ ดังนั้นหยางหลิวจึงเริ่มวิ่งไปข้างหน้า และเตรียมที่จะเลี้ยวไปทางซ้าย


ฉับพลันที่หยางหลิวมองไปทางซ้ายเขาก็พบว่า มีกลุ่มคนลักษณะคล้ายกับคนที่อยู่ด้านหลังกำลังเดินมาทางหยางหลิว และขณะเดียวกันเขาก็เหลือบไปเห็นกลุ่มคนอีกกลุ่มกำลังเดินมาหาเขาจากทางขวา


‘ แย่แล้ว ! ’ หยางหลิวคิดในใจอย่างตื่นตระหนก


เมื่อไม่มีทางเลือกมากนัก หยางหลิวจึงจำใจต้องวิ่งตรงไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง เพราะยังไงเขาก็มีความสามารถด้านการวิ่งอยู่ ทักษะย่อยการวิ่งของเขาอยู่ในระดับเริ่มต้น ดังนั้นเมื่อเทียบกับคนทั่วไปมีแต่จะเร็วกว่าไม่มีทางช้ากว่าแน่นอน


และในเวลาเดียวกันนั้น กลุ่มคนที่กำลังตามหยางหลิวมาก็เริ่มวิ่งเช่นกัน แต่ทว่าหยางหลิววิ่งได้เร็วเกินไป ไม่มีใครแม้แต่คนจะวิ่งใกล้หยางหลิวได้


หลังจากหยางหลิววิ่งไปได้สักพัก ก็มีเสียง ๆ หนึ่งดังขึ้น


“ ปัง ! ” เสียงปืนดังขึ้นมา ทำให้หยางหลิวต้องหันกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนก


หยางหลิวเห็นชายคนหนึ่ง ถือปืนและเล็งมาทางหยางหลิว ชายคนนั้นส่งเสียงร้องให้หยางหลิวหยุด และห้ามขยับไปไหน


ในตอนนั้นเอง หยางหลิวได้เห็นใบหน้าของชายคนนั้น หยางหลิวก็จดจำได้ทันที ผู้ชายคนนี้คือชายชุดสูทดำซึ่งเป็นหนึ่งในคนที่ลอบทำร้ายหยางหลิวในคืนนั้น


พอถึงตอนนี้เขาก็เข้าใจได้ว่า กลุ่มคนพวกนี้ต้องเป็นลูกน้องของจิ่นลี่แน่


แต่ที่หยางหลิวคาดไม่ถึงคือ ตระกูลหวังของจิ่นลี่ ไม่น่าจะมีอิทธิพลในเมืองปักกิ่งมากนัก ทว่าจิ่นลี่กลับมีลูกน้องจำนวนหนึ่งติดตามมาที่ปักกิ่งด้วย และในเวลานี้มีปืนกระบอกหนึ่งได้เล็งมาทางหยางหลิว ทำให้เขาถึงกับหลั่งเหงื่อเย็นออกมา


เมื่อคิดได้ดังนั้น หยางหลิวไม่สนใจคำขู่ให้หยุดของชายคนนี้อีกต่อไป เขาจึงก้าวขาเพื่อที่จะวิ่งหนีไปข้างหน้า ทว่าขาที่ก้าวไปยังไม่ถึงพื้น เสียงปืนก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง กระสุนที่ถูกยิงออกมา ตกกระทบเข้ากับพื้นซึ่งเป็นบริเวณที่เท้าของหยางหลิวกำลังจะก้าวลงไป


หยางหลิวถึงกับหน้าซีดเซียว เขาต้องการที่จะหนี แต่ถ้าเขาขยับอีกครั้ง เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะหลบลูกกระสุนที่ยิงมาได้หรือไม่ ถึงต่อให้เขามีความสามารถพิเศษจากระบบที่ได้รับมาก็ตาม หยางหลิวก็ไม่กล้าที่จะเสี่ยง ดังนั้นหยางหลิวจึงทำได้แต่ยอมจำนนแต่โดยดี


ชายชุดสูทสีดำเห็นหยางหลิวไม่ขยับอีกเพราะกลัวปืนที่อยู่ในมือตนเอง ทำให้ชายคนนั้นแสยะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย ครั้งนี้ไม่รู้ว่านายน้อยหวังจิ่นลี่ของพวกเขาไปโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงมาจากไป พอสอบเสร็จวันแรกก็เตรียมการสั่งให้เขาระดมคนจำนวนหนึ่งให้จัดการกับหยางหลิว สั่งสอนมันให้เข็ดหลาบ ตอนแรกชายคนนี้นึกว่านายน้อยของเขาจะรู้ว่างานครั้งที่แล้วเขาทำผิดพลาด และเตรียมจะลงโทษเขา แต่โชคดีที่ว่านายน้อยของเขาไม่ได้รู้เรื่องนั้น ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้ว่าครั้งนี้ต้องจัดการกับหยางหลิวให้ได้ จนหยางหลิวไม่กล้าไปสร้างความไม่พอใจให้นายน้อยของเขาอีก !


ชายชุดดำและพวกค่อย ๆ เดินเข้าไปหาหยางหลิว หยางหลิวซึ่งยืนอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหนรู้สึกหวั่นใจไม่น้อย ไม่รู้ว่าคนกลุ่มนี้จะจัดการเขาอย่างไร


พอคิดไปคิดมา เขาลองสำรวจกลุ่มคนที่เดินเข้ามาใกล้ พบว่ามีเพียงชายชุดดำที่เขาเคยเจอเท่านั้นที่พกปืน ส่วนคนอื่น ๆ ไม่มีปืน อย่างมากก็ถือแค่ไม้ หรือท่อนเหล็กเท่านั้น


หยางหลิวจึงคิดวิธีหนึ่งที่จะเอาตัวรอดในสถานการณ์นี้ขึ้นมาได้ เขาจะรอจนกระทั่งชายชุดดำคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ และจะพยายามแย่งปืนกระบอกนั้นพร้อมกับวิ่งหนีไปอีกทาง เพราะถึงแม้ว่ากลุ่มคนที่พวกนี้จะมีถึงยี่สิบคน แต่ว่าสำหรับในเรื่องความสามารถด้านการวิ่ง ไม่มีใครเหนือไปกว่าหยางหลิวเป็นแน่ จากนั้นจิตใจของหยางหลิวก็เริ่มที่จะสงบขึ้น พร้อมกับรอจังหวะเหมาะ ๆ ที่จะแย่งปืน และวิ่งหนีไป


ชายชุดดำเห็นหยางหลิวนิ่งสงบเกินไป ทั้ง ๆ ที่คนปกติ หากถูกปืนเล็งอยู่ตรงหน้าต้องออกอาการกระวนกระวายมากกว่านี้ ไม่ใช่นิ่งสงบแบบนี้ แต่ถึงเขาคิดแบบนั้น เขาก็ไม่ได้กังวลอะไรมาก อีกทั้งเขายังนึกไปว่า หยางหลิวคงยอมรับชะตากรรมแต่โดยดี และไม่คิดจะขัดขืนอีก เพราะกลัวปืนที่อยู่ในมือเขา นั่นทำให้ชายคนนั้นรู้สึกวางใจ และไม่ได้ระแวงว่าหยางหลิวจะขัดขืนแม้แต่น้อย


แต่ใครจะคาดคิดกัน หยางหลิวที่ดูสงบนิ่งดั่งหินผา จู่ ๆ ก็ขยับเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งสายลม หยางหลิวพุ่งตรงเข้ามาหาชายชุดดำ ชายคนนี้ไม่ทันแม้แต่จะคิดลั่นไกปืน และถึงแม้เขาจะคิด ปืนที่อยู่ในมือเขาก็ถูกกระแทกหลุดออกไปอยู่ดี


หยางหลิวพอทำให้ปืนหลุดออกจากมือของชายชุดดำคนนั้นแล้ว เขารู้สึกดีใจที่ทำตามแผนที่คิดไว้ได้อย่างประสบความสำเร็จ แต่ว่าขณะที่เขาดีใจอยู่ได้ไม่กี่เสี้ยววินาที ปืนกระบอกนั้นก็เด้งไปทางฝูงชนที่กำลังเดินมาหาหยางหลิว


แผนของหยางหลิวคลาดเคลื่อน !


หยางหลิวไม่สามารถแย่งปืนออกมาได้ ซ้ำร้ายปืนที่เขาทำให้หลุดออกจากมือของชายชุดดำ ยังไปอยู่ใกล้กับคนที่มาด้วยกันกับชายชุดดำอีก


เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน หยางหลิวทำได้แต่พุ่งเข้าไปหาปืน และต่อสู้กับคนที่เข้ามาขวาง


ปืนกระบอกนี้อยู่บนพื้นเป็นเวลานาน ไม่มีใครสามารถเก็บมันขึ้นมาได้ เพราะขณะที่หยางหลิวเข้าใกล้ก็มีคนเข้ามาต่อสู้ ไม่ก็รุมแย่งปืนจากหยางหลิว


สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นว่า หยางหลิวต้องต่อสู้กับคนเกือบยี่สิบคนด้วยตัวคนเดียว ทั้งท่อนไม้ ทั้งท่อนเหล็ก ฟาดกระหน่ำมายังหยางหลิว โชคดีว่าทักษะย่อยด้านการต่อสู้แม้จะอยู่ในระดับ 0 แต่ก็ยังอยู่ที่จุดสูงสุด ซึ่งมีค่าประสบการณ์ 100.00% ทำให้หยางหลิวพอที่จะเอาตัวรอดกับสถานการณ์นี้ได้ และยังพอตอบโต้ได้เช่นกัน


ในตอนนั้นเองหยางหลิว แย่งท่อนเหล็กมาได้จากคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาดีใจเป็นอย่างมาก เมื่อมีอาวุธเช่นนี้ การโจมตีก็จะรุนแรงมากขึ้น แต่ก็พบว่าขณะเดียวกันนั้น มีคนเก็บปืนที่อยู่บนพื้นได้แล้ว


“ แย่แล้ว ! ” หยางหลิวตื่นตระหนกกับสถานการณ์ตรงหน้า ครั้งนี้เขาจะไม่สามารถเล่นลูกไม้ และเข้าไปแย่งปืนได้ง่ายดายเหมือนครั้งแรกอีกแน่นอน


ทันใดนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลังของหยางหลิว !


“ หยุดเดี๋ยวนี้ ! ” ชายคนหนึ่งตะโกนบอกให้ทุกคนหยุดการต่อสู้ และในเวลาที่ทุกคนหันไปมองชายคนนั้น และพบเข้ากับความตะลึงงัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 704 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #584 29212990 (@29212990) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 19:59
    ทักษะเนี่ยไม่ไดต้อนที่เราต่อสู้หรือตอนฝึกทำอะไรสักอย่างเหรอ หรือเราต้องซื้อจากระบบอย่างเดียว
    #584
    0
  2. #483 AngeKisSz (@0941053989) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 02:07
    พระเอกงกเงินเกินแทนที่จะอัพความสามารถมาไว้ป้องกันตัว แต่นี่ปล่าวเลย
    #483
    0
  3. #450 O0O0O (@O0O0O) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 12:16
    เหมือนกับพระเอกนิยายจีน
    เหมือนจะเก่งแก่ก็ยังอ่อนหัด555
    #450
    0
  4. #438 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 19:59

    ขอบคุณครับ

    #438
    0