THe Superman

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 156,965 Views

  • 773 Comments

  • 4,918 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,545

    Overall
    156,965

ตอนที่ 50 : การตัดสินใจของหยางหลิว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 673 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

วันต่อมา ในวันนี้ถือเป็นวันที่วุ่นวายที่สุดวันหนึ่งของภัตตาคารโจวซือ หยางหลิวตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าทำอาหารล่วงหน้าไว้หลายอย่างและทำไว้ในปริมาณที่มากกว่าปกติหลายเท่า ทว่ามันก็ไม่เพียงพอต่อความต้องการของลูกค้าเลยสักนิด เพราะว่าวันนี้มีลูกค้ามาที่ภัตตาคารโจวซือเป็นจำนวนมากมายมหาศาลตั้งแต่เช้ายันเย็น จนทำให้หยางหลิวแทบจะไม่มีเวลาพักหายใจหายคอ ส่วนสาเหตุหลักก็คงเป็นเพราะเรื่องเมื่อวานทั้งนักข่าว บล็อกเกอร์ชื่อดัง และที่สำคัญที่สุดก็คือนักชิมฟ่งยู่ ด้วยเหตุนี้ทำเอาหยางหลิวต้องย้อนกลับไปคิดถึงลักกี้ไอเทม เขากำลังสงสัยว่ามันเป็นไอเทมนำโชคดีมาให้เขาจริง ๆ หรือว่าเป็นไอเทมนำโชคร้ายมาให้เขากันแน่ แต่ถ้าคิด ๆ ดูแล้วถึงแม้วันนี้จะมีงานเยอะก็จริง ทว่ามันก็ไม่ได้ลำบากเกินไปเท่าไหร่ จะมีก็แต่มันมีงานเข้ามาไม่หยุดถึงขนาดที่ว่า กว่าหยางหลิวได้กินข้าวเที่ยงก็เลยเวลาบ่ายสองไปแล้ว แต่จะพูดว่ากินก็คงไม่ถูกนัก คงต้องเรียกว่ายัดลงไปจึงจะถูกต้องกว่า


...


“ วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ ถ้าเธอต้องการอะไรก็บอกลุงได้ ” ในช่วงเวลาเลิกงาน ลุงโจวซือเดินเข้ามาทักทายหยางหลิวด้วยท่าทีเป็นห่วงเป็นใย ในสายตาของลุงโจว หยางหลิวเป็นมากยิ่งกว่าลูกรักของเขาเสียอีก ตั้งแต่หยางหลิวก้าวเข้ามาในร้านของโจวซือ หยางหลิวเริ่มทำงานไม่นานก็สามารถฉุดกระชากตัวร้านของเขาออกจากปัญหาทั้งปวง จนสามารถทำให้รอดพ้นวิกฤตของร้านไปได้ ไม่แน่ถ้าไม่มีหยางหลิวภัตตาคารนี้คงได้กลายเป็นเพียงความทรงจำเล็ก ๆ ของใครไม่กี่คน ไม่เพียงเท่านี้หยางหลิวยังพาร้านของเขาไปอยู่ที่จุดสูงที่สุดยิ่งกว่าที่เขาเคยคาดหวังไว้เสียอีก และยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดที่ตรงไหน ดังนั้นในตอนนี้ลุงโจวจึงพยายามอำนวยความสะดวกกับหยางหลิวให้มากที่สุด ทั้งประคบประหงมอย่างมาก ดูแลเอาใจใส่อย่างดี ไม่ว่าหยางหลิวต้องการอะไรลุงโจวซือก็พร้อมที่จะให้ โชคดีว่าทุกคนในร้านยอมรับในความสามารถของหยางหลิวจากใจจริง ทำให้แต่ละคนเข้าใจถึงการกระทำของเถ้าแก่โจวซือผู้นี้ จึงไม่มีปัญหาภายในร้าน นอกจากนี้ใจจริงของลุงโจวนั้นอยากจะยกร้านนี้ให้กับหยางหลิวเสียด้วยซ้ำ ทว่าหยางหลิวนั้นต้องการที่จะไปเรียนหนังสือมากกว่า ซึ่งในจุดนี้เขาก็เข้าใจหยางหลิวเป็นอย่างดี เขาจึงไม่พยายามชักชวนหยางหลิวให้ตัดสินใจทำอาหารต่อที่ร้านของเขา


“ จริง ๆ ช่วงนี้ก็ถือว่าพอไหวครับ แต่คงจะดีกว่าถ้าเรามีผู้ช่วยเชฟเพิ่มสักสองสามคน และหาเชฟเพิ่มอีกสักคนสองคนก็ไม่เลวครับ ” หยางหลิวเสนอความคิดของเขาให้กับลุงโจว ความจริงแล้วเขาก็อยากจะหาคนมาช่วยแบ่งเบาภาระอยู่ โดยเฉพาะช่วงนี้เป็นช่วงใกล้สอบเข้ามหาลัยปักกิ่งพอดี เขากลัวว่าถ้าถึงวันนั้นเขาคงไม่ว่างที่จะมาทำอาหารให้กับภัตตาคารโจวซือแน่


“ อืมจะว่าไปมันก็จริง ความจริงแล้วก่อนหน้านี้ลุงก็พยายามหาเชฟมาแทนเชฟหลักอยู่เหมือนกัน แต่ว่าพอเธอมาทำงานที่ร้านลุงก็ลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย อีกอย่างช่วงนี้ลูกค้าร้านเรามาเยอะมากด้วย งั้นเดี๋ยวลุงไปบอกลุงหยานไห่ก่อนแล้วกัน ” ลุงโจวค่อนข้างเห็นด้วยกับหยางหลิว เขาลืมไปเสียสนิทเลยว่าช่วงนี้แค่พวกหยางหลิว เชฟลิ่วอู กับเชฟเจียงหนาน เพียงแค่สามคนมันไม่เพียงพอซะแล้ว ยิ่งช่วงนี้มีลูกค้าเข้าร้านมาค่อนข้างเยอะ นอกจากนี้เรื่องที่นั่งของร้านก็แทบไม่เพียงพอเช่นกัน ดังนั้นพอหยางหลิวพูดขึ้นมาลุงโจวก็เตรียมเดินไปบอกผู้จัดการหยานไห่เพื่อให้แก้ไขปัญหานี้ในทันที


ทว่าหยางหลิวกลับพูดบางอย่างขึ้นมา หลังจากที่ลุงโจวกำลังจะเดินจากไป
“ อ๊ะ ! เดี๋ยวก่อนครับลุงโจว คือนอกจากเรื่องนี้ผมยังมีเรื่องอื่นอีกที่อยากจะพูด ”


“ หืม ? เธออยากจะพูดอะไรอีก บอกมาได้เลยลุงจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้ ” ลุงโจวที่กำลังเดินไปหาผู้จัดการหยานไห่ ก็หยุดเดินในทันทีและหันกลับมาพูดกับหยางหลิว


“ ผมมีสองสามเรื่องอยากจะบอกอีกครับ เรื่องแรกเลย ผมว่าเราควรเปลี่ยนระบบจัดการร้านของเราให้ดีขึ้น ตั้งแต่เดือนที่ผ่านมามีลูกค้าจำนวนมากมาเข้าคิวต่อแถวที่ร้านเรา แรก ๆ พวกเขาอาจจะยอมทนที่จะต้องตากแดดตากฝนเป็นชั่วโมงเพราะต้องการกินอาหารที่อร่อย แต่ว่าถ้าตั้งแต่นี้ไปร้านของเรายังคงให้บริการแบบเดิมอยู่ ลูกค้าบางคนก็คงทนไม่ไหวและเลิกมากินอาหารร้านเรา ดังนั้นผมเลยคิดว่าเราน่าจะเพิ่มวิธีบริการโทรสั่งจองจองล่วงหน้า กับบริการส่งอาหารด้วย ” ที่จริงเรื่องนี้ในตอนแรกเขาไม่ได้คิดไว้เพราะช่วงกลาง ๆ เดือนร้านกำลังอยู่ในช่วงขาลง และลูกค้าไม่มากเหมือนที่เขาเข้ามาทำงานในร้านเหมือนช่วงแรก ดังนั้นปัญหานี้จึงไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่ ทว่าหลังจากนี้เป็นต้นไปคงเป็นปัญหาใหญ่เสียแล้ว


“ เยี่ยม ! นี่เป็นความคิดที่ดีมาก งั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เดี๋ยวลุงจะหาพนักงานส่งอาหารสัก 4-5คน รวมถึงผู้ช่วยเชฟกับเชฟด้วยแล้วกัน อ๋อ ! เดี๋ยวไปติดต่อโรงพิมพ์ให้ทำนามบัตรของร้านก็ไม่เลว ” ลุงโจวซือค่อนข้างเห็นด้วยกับความคิดของหยางหลิว เขาก็เห็นปัญหานี่เช่นกัน แต่เขาก็ไม่รู้จะแก้ไขยังไงจึงได้ปล่อยเลยตามเลย พอหยางหลิวพูดขึ้นมาเขาก็เห็นด้วยในทันที นอกจากนี้เขาก็มีความคิดที่จะเอานามบัตรมาแจกจ่ายให้ลูกค้าที่จะต้องการจะรับบริการส่งอาหารจากทางร้านด้วย


“ แล้วอีกเรื่องล่ะ ? ” ลุงโจวถามหยางหลิว


“ ลุงโจวจำได้ไหมครับว่า ผมจะเข้ามหาลัยปักกิ่ง ” หยางหลิวถามกลับ


“ แน่นอน ! ลุงจำได้... เอ๊ะ ! หรือว่าเธอจะไม่เข้ามหาลัยแล้ว !? ” ลุงโจวคิดถึงเรื่องที่หยางหลิวบอกว่าจะเข้าปักกิ่ง และปฏิเสธเขาที่จะทำงานในร้านต่อ พอหยางหลิวพูดขึ้นมาลุงโจวก็เศร้าเล็กน้อย แต่เขากลับคิดบางอย่างได้ ฉับพลันบนใบหน้าของลุงโจวก็เริ่มมีสีแดง เห็นได้ชัดว่าลุงโจวกำลังตื่นเต้นและมีความสุข เขากำลังคาดเดาว่าหยางหลิวจะเปลี่ยนใจ และเริ่มคิดที่จะทำงานเป็นเชฟที่ภัตตาคารโจวซือต่อไปเพราะว่าเรื่องเมื่อวานนอกจากเขาได้แสดงฝีมือให้กับนักชิมฟ่งยู่แล้ว เขาก็ยังได้รับการยอมรับและถูกนักชิมฟ่งยู่ยกย่องว่าเป็นเชฟที่เก่งที่สุดในประเทศอีกด้วย ทำให้ขณะนี้หัวใจของลุงโจวที่ปกติเต้นไม่เร็วนัก กลับกลายเป็นเต้นถี่ยิ่งขึ้น และก็สูบฉีดเลือดไปหล่อเลี้ยงทั่วร่างกายจนทำให้ดูเหมือนเขากลายเป็นหนุ่มอีกครั้ง


ทว่าเขาก็กลับกลายเป็นผิดหวัง เพราะคำพูดต่อมาของหยางหลิว


“ อ๋อ ! เปล่าครับ คือสัปดาห์หน้ามันจะเริ่มทำการทดสอบรับคนเข้ามหาลัยปักกิ่งแล้ว ฉะนั้นผมจึงอยากจะขอลาสัก 2วัน แต่ว่าเรื่องอาหารลุงโจวไม่ต้องกังวลไปนะครับ ผมจัดการสอนวิธีการทำอาหารหลัก ๆ ให้เชฟเจียงหนาน และเชฟลิ่วอูเรียบร้อยแล้ว ในเรื่องของคุณภาพก็ไม่ถือว่าแย่มาก วันนี้ผมลองไปขอให้นักชิมฟ่งยู่ชิมดู เขาก็บอกว่ามันเทียบได้พอ ๆ กับอาหารที่ทำจากปรมาจารย์แดนปฐพีอันดับต้น ๆ ได้เลย นอกจากนี้อาหารหลักที่ผมสอนไปนักชิมฟ่งยู่ก็กล่าวชมว่ามันพอฟัดพอเหวี่ยงกับอาหารของปรมาจารย์อาหารแห่งแดนสวรรค์เลยทีเดียว ” พอหยางหลิวพูดจบ เขาก็สังเกตได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของลุงโจว ใบหน้าที่กำลังมองตัวเขาหยางหลิว อย่างตื่นเต้นกลับกลายเป็นเศร้าหมองอมทุกข์ไปเสียอย่างนั้น เห็นได้ชัดว่าลุงโจวคงอยากให้หยางหลิวอยู่ที่ร้านนี้ต่อไป แต่ว่าลุงโจวก็ไม่ได้ขอร้อง หรือทำการบังคับใด ๆ ให้หยางหลิวต้องรู้สึกลำบากใจ


ดังนั้นหยางหลิวจึงตัดสินใจที่จะพูดเรื่องบางอย่างออกไป
“ ลุงโจวครับ ! ” หยางหลิวหลังจากลังเลอยู่เป็นเวลานาน เขาพูดกับลุงโจวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทำเอาลุงโจวถึงกับสะดุ้งโหยงเลยทีเดียว


ลุงโจวมองไปยังหยางหลิวด้วยความรู้สึกอึดอัดเล็ก ๆ เขาอยากจะพูดบางอย่างออกไป แต่ว่าเขาก็ไม่ต้องการที่จะบังคับหยางหลิวให้ทำงานที่นี่เช่นกัน ทำให้เขาเลือกที่จะเงียบและก็รอฟังในสิ่งที่หยางหลิวกำลังจะพูด


“ เอาแบบนี้ดีไหมครับ ? ถ้าช่วงไหนผมว่างจากการเรียนผมอาจจะมาช่วยลุงโจวทำงาน ผมคิดว่าอาจมาได้สัปดาห์ละครั้ง แต่มันคงเพียงพอสำหรับลูกค้าที่ค่อนข้างพิเศษหน่อย เช่นถ้ามีลูกค้าระดับวีไอพีที่ต้องการชิมฝีมือของผม ลุงโจวอาจจะให้เขาทำการจองโต๊ะไว้ในวันเสาร์หรืออาทิตย์ จากนั้นผมก็จะมาที่ร้าน ” ขณะที่หยางหลิวพูดจบ เขาก็เห็นว่าลุงโจวก็สนใจเรื่องนี้ไม่น้อยเช่นกัน แววตาที่ลุงโจวจ้องมองมายังเขาเหมือนจะมีประกายแสงแห่งความหวังทะลุออกมา


“ เอาแบบนั้นก็ได้ แค่นี้ลุงก็ดีใจมากแล้วล่ะ ” ลุงโจวก็เข้าใจเจตนาของหยางหลิวเป็นอย่างดี ที่หยางหลิวพูดมาแบบนี้ก็คงเป็นเพราะหยางหลิวอยากช่วยเขานั่นเอง ถ้าเกิดว่าหยางหลิวไม่อยู่ที่ร้านจริง ๆ ร้านอาหารของเขาก็คงจะเริ่มตกต่ำลงอีกครั้ง แม้ว่าเชฟเจียงหนานกับเชฟลิ่วอูจะมีฝีมือที่ดีขึ้น แต่ก็ทำได้เพียงทำตามสูตรอาหารของหยางหลิวเท่านั้น ซึ่งมันก็คงจะมีแต่ด้อยกว่า ไม่มีทางที่จะดีกว่าอย่างแน่นอน


...


“ ตื๊ด…ตื๊ดด… หยางหลิว โทรมามีอะไรหรือเปล่า ? ” หยางหลิวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน หลังจากรออยู่สักพัก ก็มีเสียงผู้หญิงเสียงหนึ่งดังขึ้นจากโทรศัพท์ของหยางหลิว เสียงพูดที่ไพเราะดังออกมาจากโทรศัพท์ แม้ว่าจะไม่ได้ยินชัด ๆ จากปากของเธอคนนั้น ทว่าเพียงแค่เสียงนี้ก็สามารถทำให้หัวใจของหยางหลิวสั่นไหว และเริ่มที่จะเต้นอย่างไม่เต้นจังหวะ


“ ก็นิดหน่อยแหละลู่เอิน พอจะสะดวกคุยไหม ? ” ถูกต้องเป็นอย่างที่ทุกคนคาดเดาไว้ เสียงปลายสายที่หยางหลิวโทรไปไม่ใช่ใครอื่นนอกจากลู่เอิน รักแรกของหยางหลิว ถึงแม้ว่าเขาอาจจะลืมเลือนความรู้สึกนั้นไปนานแล้วก็ตาม แต่ทว่าเมื่อได้ย้อนกลับมาเจอเธออีกครั้ง มันเหมือนความรู้สึกของหยางหลิวที่หายไปได้ย้อนกลับคืนมาทั้งหมด เผลอ ๆ อาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ


“ นายนี่ก็นะ จะโทรหาฉันทุกวันเลยหรือไง ไม่เบื่อบ้างเหรอ ” ลู่เอินเริ่มที่จะบ่นอีกครั้ง แต่หยางหลิวก็รู้ว่าลู่เอินก็แค่บ่นเฉย ๆ แต่ไม่ได้รังเกียจเขา และนี่ก็ทำให้เขารู้สึกมีความหวัง และยิ่งทำให้เขาคาดหวังมากยิ่งขึ้น


“ ผมก็ไม่ได้โทรหาเธอทุกวันซะหน่อย นาน ๆ ทีเอง ” หยางหลิวทำน้ำเสียงโอดครวญ


“ เอาล่ะ ๆ มีอะไรก็พูดมา ” ลู่เอินตัดบทพูดของหยางหลิวด้วยความเคยชิน ปกติแล้วพวกเขาโทรคุยกันไม่นานนัก ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงใกล้สอบของทั้งหยางหลิวและลู่เอิน ทำให้ลู่เอินพยายามอย่างหนักที่จะสอบเข้าให้ได้ลำดับที่ดี ๆ ความจริงแล้วด้วยความสามารถของลู่เอินในตอนนี้ เพียงแค่หลับตาทำข้อสอบข้างหนึ่งก็สอบติดได้อย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าสาเหตุที่ทำให้เธอต้องกระตุ้นตัวเองให้พยายามอ่านหนังสืออย่างหนักก็คงไม่ใช่เพราะใครอื่น แต่เป็นตัวหยางหลิวเองนี่แหละ ตั้งแต่ตอนนั้นที่หยางหลิวย้อนเวลากลับมาและใช้ความสามารถจากระบบ เขาได้แสดงให้ลู่เอินเห็นว่าหยางหลิวนั้นเก่งขนาดไหน ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนหยางหลิวไม่เคยแสดงให้ใครเห็นว่าตัวเขาเองนั้นมีความสามารถในด้านการเรียนสูงขนาดนั้น


ดังนั้นหยางหลิวก็เลยเป็นคล้าย ๆ กับผู้ท้าชิงตำแหน่งนักเรียนที่เก่งที่สุดในโรงเรียนกับเธอ แต่จะเรียกแบบนี้ก็ไม่ถูกต้องนักเพราะว่าหลัง ๆ มานี้ลู่เอินไม่ได้มองหยางหลิวเป็นคู่แข่งอีกแล้ว หลังจากที่เธอเริ่มสนิทกับหยางหลิวมากขึ้นความรู้สึกอิจฉาหยางหลิว ความรู้สึกที่จะอยากจะแข่งกับหยางหลิวก็หมดไป แต่ว่าเธอมีความรู้สึกอื่นมาทดแทน โดยเธอต้องการที่จะเป็นอันดับหนึ่งของคณะที่เธอจะเข้าไปเรียนให้ได้ !


= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

ตอนนี้ในเว็บ Fictionlog เปิดให้อ่านถึงตอนที่ 71 ฟรีแล้วนะครับ ถ้าใครอดใจรอไม่ไหวตามไปอ่านได้เลยครับ เดี๋ยวแปะลิงก์ให้ที่ช่องคอมเมนต์ // ต่อไปผมจะอัปเดตวันละตอนนะครับ จนถึงตอนที่ 71 แล้วหยุดพักไปสักระยะครับ

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 673 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #526 0959742038 (@0959742038) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 14:44
    มีผู้หญิงก็ดีนะครับได้หลายอารม ดี (ขออย่าดราม่าเป็นพอ อิอิ)
    #526
    0
  2. #520 NORHT_Wind (@Luminasai) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 17:59
    แทนที่จะโทรหาทางบ้าน กลับโทรหาชะนี เรารับนางไม่ได้.... เราไม่ชอบนางอย่างแรงเลย....
    #520
    1
    • #520-1 Black_centaur (@Black_centaur) (จากตอนที่ 50)
      14 กรกฎาคม 2561 / 18:00
      เรื่องทางบ้านก็โทรครับ แค่ไม่ได้เขียนชัดเจน พอดีผมเน้นคนนี้ไปหน่อย ผญอีกคนก็จะโผล่ช่วง 70 กว่า ๆ ครับ
      #520-1
  3. #424 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 10:50

    ขอบคุณครับ

    #424
    0
  4. #407 NoSpirit (@NoSpirit) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 21:15
    ฟิก เงินเป็นล้าน แต่ทอง่นี่สิจิหมด ตะเตือนไต
    #407
    1
    • #407-1 Black_centaur (@Black_centaur) (จากตอนที่ 50)
      29 มิถุนายน 2561 / 22:11
      ผมก็ล้านเจ็ด 55
      #407-1
  5. #334 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 22:16

    จัดเลยยยยยยยย

    #334
    0
  6. #251 kkingzero8 (@kkingzero8) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 11:10
    รู้สึกว่าผู้อ่านจะไม่ชอบผู้หญิง แต่ก็นะ
    #251
    1
    • #251-1 Black_centaur (@Black_centaur) (จากตอนที่ 50)
      27 มิถุนายน 2561 / 12:19
      ผมอาจจะเขียนไม่โอเคด้วยแหละมั้งครับ แต่คงแก้ไขไม่ได้แล้ว 55
      #251-1
  7. #232 silensehun (@silensehun) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 18:16
    แทนที่จะโทรหาพ่อแม่บ้าง นี่อะไร โทรชะนี..
    #232
    0