THe Superman

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 142,466 Views

  • 746 Comments

  • 4,857 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,006

    Overall
    142,466

ตอนที่ 45 : วางรากฐาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 828 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

หยางหลิว เชฟเจียงหนาน เชฟลิ่วอู หลังเลิกงานก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่า ๆ พวกเขาทั้งสามต่างยังไม่กลับไปพักผ่อนที่ห้องของตนเอง เพราะหยางหลิวกำลังสอนพวกเขาถึงสูตรที่เขาใช้ในการทำอาหาร รวมทั้งเทคนิควิธีการต่าง ๆ ในการทำอาหารให้ดีและมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น


หยางหลิวได้ฝึกให้เชฟทั้งสองในทำนองนี้มาหลายวันแล้ว


เชฟทั้งสองนั้นเมื่อได้ตั้งใจดูวิธีการทำอาหารของหยางหลิวก็ค้นพบว่า ในการทำอาหารของหยางหลิวนั้นแทบจะเรียกได้ว่าไร้ที่ติเลยทีเดียว อาหารของเขานั้นสุดยอดเป็นอย่างมากซึ่งตรงกับสิ่งที่ใครหลายคนคิด


ทว่าหยางหลิวนั้นรู้ตัวดีที่สุดว่าอาหารของเขายังไม่ใช่ที่สุด


เพราะอะไร ? มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะตอบ เพราะคำตอบนั้นง่ายนิดเดียว ความสามารถด้านการทำอาหารของเขาในตอนนี้อยู่ที่ระดับขั้นกลาง อีกทั้งยังมีค่าประสบการณ์ 100.00%


ทว่าหยางหลิวไม่สามารถเลื่อนระดับไปขั้นต่อไปได้ หยางหลิวค้นพบว่านี่ช่างเป็นเรื่องน่าเศร้าอย่างแท้จริง หลังจากตอนนั้น เขาไม่สามารถที่จะเลื่อนระดับไปชั้นต่อไปได้ เพราะว่าการจะเลื่อนไปชั้นต่อไปต้องใช้เงิน 1,000,000หยวน ในการเรียนรู้ระดับชั้นสูง !


ไม่ผิด ต้องใช้เงินหนึ่งล้านหยวนในการเข้าไปถึงระดับชั้นสูง และการค้นพบนี้เขาก็ต้องตกตะลึงไปอีก


เริ่มกระบวนการเรียนรู้ระดับ 0 สำหรับความสามารถใด ๆ จะต้องใช้เงินจำนวน 10,000หยวน


เริ่มกระบวนการเรียนรู้ระดับ เริ่มต้น สำหรับความสามารถใด ๆ จะต้องใช้เงินจำนวน 50,000หยวน


เริ่มกระบวนการเรียนรู้ระดับ กลาง สำหรับความสามารถใด ๆ จะต้องใช้เงินจำนวน 100,000หยวน


นั่นหมายความว่าถ้าหยางหลิวอยากจะเรียนรู้ไปจนถึงระดับสูง เขาต้องใช้เงินรวม 1,160,000หยวน !!!


พอคิดจำนวนเงินที่เขาอาจจะต้องจ่ายแล้วเขาก็แทบคลั่ง !
ในช่วงก่อนย้อนเวลากลับมาในตอนนี้ เขาแทบไม่เคยแตะเงินล้านหยวนแม้แต่นิดเดียว
รวมถึงเงินหลักแสนก็แทบไม่เคยแตะ นอกจากเงินที่เขาต้องกู้มาเปิดร้านของตัวเอง แต่สุดท้ายการลงทุนนั้นก็ไปไม่รอด


โชคดีที่ว่าในตอนนี้เขายังมีความสามารถติดตัวไว้อยู่หลายอย่าง โดยเฉพาะความสามารถด้านการทำอาหารซึ่งต้องบอกเลยว่าช่วยเขาได้อย่างมากมายหลายด้าน เมื่อเขาต้องการเงินจำนวนหนึ่งเขาสามารถออกมาทำอาหารได้ และความโชคดีอีกอย่างที่ยังพอมีก็คือทักษะย่อยไม่จำเป็นที่จะต้องจ่ายเงินเพิ่มเติม แต่ทว่าจะสามารถฝึกฝนทักษะย่อยได้เพียงระดับเดียวกันกับความสามารถนั้น ๆ ไม่สามารถฝึกระดับที่สูงกว่าได้ ยกเว้นในช่วงแนะนำเท่านั้น หรือจะพูดให้ชัดเจนคือ ช่วงที่เขาย้อนอดีตกลับมา 3วันแรก


“ น้องหยางหลิว พี่ทำเสร็จแล้ว ” เสียงเชฟลิ่วอูเรียกหยางหลิว แต่หยางหลิวเหมือนใจลอยคิดอะไรอยู่เขาจึงไม่ได้ตอบเชฟลิ่วอูไป


“ น้องหยางหลิว…น้องหยางหลิว !! ” เชฟลิ่วอูจึงเรียกหยางหลิวด้วยเสียงที่ดังขึ้น จนในที่สุดหยางหลิวก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง


“ ขอโทษด้วยครับ สงสัยวันนี้จะเหนื่อยไปหน่อย ” หยางหลิวขอโทษขอโพย ลิ่วอู เขากำลังคิดเรื่องระบบนี้อยู่ ซึ่งแรก ๆ เขาก็ดีใจที่มีมันแต่หลัง ๆ เขารู้สึกว่าจะถูกมันขูดรีดขูดเนื้อมากจนเกินไป ทำให้เขากังวลเกี่ยวกับมันและไม่ได้สนใจต่อสิ่งรอบตัว


“ อืม ไม่เป็นไรช่างมันเถอะ ” เชฟลิ่วอูทำทีไม่ใส่ใจ เขาคิดว่าหยางหลิวคงเหนื่อยจริง ๆ เนื่องจากตอนนี้เป็นเวลาที่ค่อนข้างดึกเล็กน้อย อีกทั้งพวกเขาทั้งสามต่างทำงานหนักทั้งวัน ขนาดตัวเขาเชฟลิ่วอู ยังเหนื่อยแทบขาดใจ ไม่ต้องคิดถึงหยางหลิวเลยว่าเขาจะเหนื่อยขนาดไหน ต้องอย่าลืมว่าหยางหลิวเป็นหัวหน้าเชฟ เขาทำงานหนักกว่าเชฟคนอื่น ๆ และพนักงานหลายคนรวมกันเสียอีก แต่ทว่าเชฟลิ่วอูนั้นคิดมากเกินไป หยางหลิวมีร่างกายที่ดีมาก ๆ เรื่องแค่นี้เขานั่งพักไม่กี่นาทีก็หายเหนื่อยได้แล้ว ซึ่งอาจจะเป็นเพราะระบบที่เขาเรียนรู้เรื่องความสามารถด้านกีฬาไป


“ นี่ อันนี้น้องหยางหลิวคิดว่ายังไงบ้าง ” เชฟลิ่วอูถามหยางหลิวพร้อมด้วยหน้าตากังวล


หยางหลิวไม่รอช้า เขาพิจารณาจานอาหารที่เชฟลิ่วอูส่งมาให้เขา การจัดวางถึงแม้จะไม่ดีเลิศแต่ก็อยู่ในระดับใช้ได้ กลิ่นถึงแม้จะไม่หอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องอย่างหยางหลิว แต่ถ้าตั้งใจดมกลิ่นก็จะพบว่ากลิ่นของมันหอมไม่แพ้อาหารที่หยางหลิวเคยทำในช่วงที่เขาอยู่ในระดับเริ่มต้น


หยางหลิวดูภายนอกของอาหารอยู่นานในที่สุดเขาก็หยิบส้อมมาทดสอบ เขาลองเอาส้อมกดลงไปที่เนื้อ ซึ่งพบว่าส่วนปลายของส้อมสัมผัสกับเนื้อ มันได้กดทับลงไปค่อนข้างลึกซึ้งบ่งบอกถึงความนุ่มของเนื้อได้เป็นอย่างดี หยางหลิวค่อนข้างพอใจกับเชฟลิ่วอู เขาใช้ส้อมจิ้มไปที่เนื้อชิ้นหนึ่งและหลังจากนั้นเขาก็กัดเนื้อให้มันเข้าไปในปาก ความนุ่มของเนื้อมีส่วนสำคัญอย่างมาก เขารู้สึกได้เลยว่าเนื้อชิ้นดีเชฟลิ่วอูทำออกมาได้ดีจริง ๆ ถึงจะเทียบกับตัวหยางหลิวไม่ได้ก็ตาม รวมถึงรสชาติที่อร่อยไม่แพ้กัน


“ ยอดเยี่ยม ! พี่ลิ่วอูนี่สุดยอดจริง ๆ ” หยางหลิวอดไม่ได้ที่จะชมเชยเชฟลิ่วอู เชฟคนนี้ค่อนข้างมีพรสวรรค์ในการเรียนรู้ แต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีโอกาสมากนัก ควรรู้ไว้ว่าคนในโลกเรานั้นมีคนมากมายหลายพันล้าน และในนั้นก็มีคนไม่น้อยที่มากด้วยพรสวรรค์ บางคนโชคดีได้ครูดี ครูสามารถดึงความสามารถ ดึงพรสวรรค์ออกมาได้จนทำให้พวกเขาเหล่านี้แสดงความเป็นอัจฉริยภาพ


แต่หลายคนก็ไม่เป็นเช่นนั้น คนบางคนที่มีพรสวรรค์อย่างมากอาจจะเดินทางผิดเพราะไม่เจอผู้ชักจูงที่ดีจนทำให้พรสวรรค์เสียเปล่าอย่างไร้ค่า ดังนั้นแม้ว่าเชฟลิ่วอูจะมีพรสวรรค์ ทว่าอาจารย์ของเขาไม่สามารถสร้างเส้นทางที่ถูกต้องให้เขาได้ความสามารถของเชฟลิ่วอูก็เลยถูกดึงออกมาไม่หมด ด้วยความสามารถของหยางหลิวเขาจึงเข้าใจความเข้าใจผิดของเชฟลิ่วอูได้ และสามารถแก้ไขมันได้อย่างไม่ยากเย็น


“ พี่ต้องขอบคุณน้องหยางหลิวมากจริง ๆ พี่เคยคิดมาตลอดว่าวิธีการนี้มันถูกต้องแล้ว คาดไม่ถึงเลยว่าถ้าเราใช้ไฟอ่อน ๆ ก่อนจะช่วยเรามากขนาดนี้ ” เชฟลิ่วอูค่อนข้างประทับใจอย่างมากกับการสอนของหยางหลิว ในตอนนี้ฝีมือของเขาก็เพิ่มมากขึ้นซึ่งถ้าเทียบกับเชฟหลักที่ลาออกไปก็มีแต่ไม่ด้อยกว่า


“ ถูกต้อง น้องหยางหลิวนี่คือยอดปรมาจารย์อย่างแท้จริง นอกจากทำอาหารเก่งแล้ว ความเข้าใจในหลักการยังลึกซึ้ง อีกทั้งการสอนของน้องหยางหลิวนั้นก็ยิ่งเข้าใจได้ง่ายมาก ” เชฟเจียงหนานก็เป็นอีกบุคคลหนึ่งที่ได้รับประโยชน์จากความช่วยเหลือของหยางหลิว ความชื่นชมนับถือในตอนแรกเทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บในตอนนี้ หยางหลิวเปรียบเหมือนอาจารย์ของพวกเขาทั้งสองคน ถึงแม้จะอายุน้อยกว่ามาก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ปลาใหญ่ย่อมกินปลาเล็ก ผู้เข้มแข็งเท่านั้นถึงจะเป็นผู้ชนะ และไม่แปลกเลยที่หยางหลิวจะได้รับเกียรตินี้เพราะเขานั้นมีความสามารถมากเกินพอ


“ ความสามารถของผมนั้นเป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ แท้จริงแล้วเป็นเพราะพี่ทั้งสองมีความสามารถอยู่แล้ว ผมแค่แนะนำนิดหน่อยเท่านั้นเอง ” หยางหลิวพูดอย่างอ่อนน้อยถ่อมตน เขาไม่ต้องการที่จะพูดโอ้อวดจนเกินไป ถึงแม้เขาจะเก่งมากพอก็ตาม


“ น้องหยางหลิวอย่าได้พูดเช่นนั้น ความสามารถของน้องหยางหลิวนั้นเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของพวกเราทุกคน ตั้งแต่เกิดจนโตพี่ไม่เคยมีใครที่มีความสามารถเทียบเท่ากับน้องหยางหลิวเลยสักคน ”


“ ใช่แล้ว น้องหยางหลิวอย่าได้ถ่อมตนอีกต่อไป พวกพี่รู้ดีถึงความสามารถนั้น ”


“ ฮ่า ๆ ” หยางหลิวหัวเราะออกมา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ


ทั้งสามคนยังคงฝึกไปจนดึกดื่น หยางหลิวเห็นว่าถ้ายังฝึกต่อไปอาจจะกระทบต่องานในวันพรุ่งนี้ เขาจึงเลิกฝึกตอนช่วงห้าทุ่มครึ่ง หยางหลิว เชฟเจียงหนาน เชฟลิ่วอูจึงได้แยกย้ายกันด้วยเหตุนี้




ผ่านไปหลายวันยอดขายของร้านโจวซือก็ยังอยู่ที่ประมาณเกือบหมื่นห้าพันหยวน นั่นทำให้พวกเขายังมีกำไรเกือบแปดพันหยวน หยางหลิวไม่ได้ใส่ใจกับจำนวนเงินเหล่านี้มากมัก ถ้าเขาต้องการที่จะดึงลูกค้ามายังร้านเขาอีกก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ตอนนี้เขาต้องการให้ความสำคัญกับรากฐานของร้านในอนาคตเพราะว่าลุงโจวซือเป็นลุงแท้ ๆ ของเขาและยังดีต่อเขามากนั่นจึงทำให้เขาตัดสินใจที่จะสอนเชฟลิ่วอู และเชฟเจียงหนาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหยางหลิวได้ไปเรียนต่อที่ ม.ปักกิ่ง เชฟลิ่วอู และเชฟเจียงหนานก็จะกลายเป็นคนที่ช่วยเหลือร้านแห่งนี้แทนเขา


“ ผู้จัดการหยานไห่ เดือนนี้กำไรของร้านเราอยู่ที่ประมาณเท่าไหร่ ? ” หยางหลิวถามผู้จัดการหยานไห่ด้วยตนเอง


“ โอ้ ! ได้ฟังแล้วอย่าตกใจ เกือบ ๆ ห้าแสนหยวนเลยทีเดียว ตั้งแต่ทำงานที่ภัตตาคารโจวซือ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เราสามารถทำกำไรได้มากมายขนาดนี้ ! ” ผู้จัดการหยานไห่กล่าวออกมาด้วยท่าทีตื่นเต้น กำไรครั้งนี้มากมายยิ่งนักเมื่อเทียบกับเดือนที่แล้ว หรือแม้แต่เดือนที่ทำกำไรได้ดีที่สุดยังต่างกันหลายเท่าเลยทีเดียว


“ ฮ่า ๆ เยี่ยม ! ” หยางหลิวก็ออกอาการดีใจเป็นอย่างมากเช่นกัน ด้วยเงินจำนวนนี้เขาจะได้รับราว ๆ แสนหยวนซึ่งเขาสามารถนำไปจ่ายค่าเทอม ค่าหอพัก รวมถึงยังสามารถซื้อความสามารถให้กับตัวเองได้อีกด้วย !


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 828 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #419 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 09:40

    ขอบคุณครับ

    #419
    0
  2. #329 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 22:04

    ได้อีกแล้วววววววว

    #329
    0
  3. #147 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 21:31
    ฟามตังกันยาวๆ
    #147
    0