THe Superman

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 142,746 Views

  • 746 Comments

  • 4,859 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,286

    Overall
    142,746

ตอนที่ 35 : หมดช่วงแนะนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 872 ครั้ง
    14 เม.ย. 61

ในเช้าวันจันทร์เป็นเวลาหกโมงเช้า


หยางหลิวสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้น
“ ระบบแนะนำได้สิ้นสุดลงแล้ว “
“ ต่อไปสำหรับการเริ่มต้นกระบวนการเรียนรู้ความสามารถหรือทักษะใด ๆ จำเป็นต้องซื้อจากร้านค้าสกิล ”


หยางหลิวกำลังงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‘ ร้านค้าสกิล ? ’ หยางหลิวมองไปยังรอบ ๆ ตัวพลันเห็นบางสิ่งบางอย่างโผล่ขึ้นมาช้า ๆ เบื้องหน้าสายตาของเขา


สิ่งที่โผล่ขึ้นมานี้ลักษณะคล้ายเรือลำเล็ก ๆ สร้างขึ้นจากไม้ด้านในเต็มไปด้วยอุปกรณ์ต่าง ๆ มากมาย เขาจ้องมองเข้าไปแต่ก็ไม่สามารถแยกแยะออกได้ว่ามันคืออะไรเพราะขนาดที่เล็กมาก


“ คุณสามารถเรียกใช้บริการร้านค้าได้ด้วยการออกคำสั่งทางความคิด ”


หยางหลิวลองคิดตามที่ระบบกล่าวขึ้น เขาลองคิดคำในใจว่า “เปิด”


ทันใดนั้นหน้าต่างร้านค้าก็พุ่งขึ้นมาเบื้องหน้า
ตอนนี้มันแสดงถึง 2หมวดหลัก ๆ โดยมีหมวดสกิล และหมวดไอเทม


หยางหลิวไม่รอช้าเขารีบเปิดเข้าดูยังหมวดสกิล


“ แพงโคตร ! ” พอเขาเห็นราคาของมัน เขาแทบกระอักเลือดออกมา
ราคาของร้านค้านี้ช่างขูดเลือดขูดเนื้อเขาเสียจริง
สกิลต่าง ๆ สามารถซื้อได้ในราคาหนึ่งหมื่นหยวน !


ไม่ผิดหนึ่งหมื่นหยวน ตอนที่เขาทำงานกว่าจะเก็บเงินให้ได้สักหมื่นหยวนแทบจะต้องใช้เวลาหลายเดือน รายได้ที่น้อย ค่าครองชีพที่สูงลิ่ว ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เขาเป็นแค่เด็กนักเรียนการจะหาเงินจำนวนมากขนาดนี้มันไม่ง่ายเลย


“ นี่มันขูดเลือดขูดเนื้อเกินไปแล้ว ” หยางหลิวอดไม่ได้ที่จะบ่น


จากนั้นหยางหลิวลองเข้าไปยังร้านขายไอเทม ในส่วนของร้านนี้ค่อนข้างแพงเช่นกัน แต่ก็มีหลายระดับราคาโดยเริ่มต้นที่หมื่นหยวนไปถึงหลักหลายล้านหยวน ซึ่งราคาที่สูงอาจจะได้ไอเทมหรืออุปกรณ์ที่มีประโยชน์มากขึ้นก็เป็นได้


ทันใดนั้นหยางหลิวฉุกคิดบางอย่างที่อาจจะเลวร้ายขึ้นมาได้
“ อย่าบอกนะว่า มันเอาความสามารถที่เรียนรู้ไปแล้วออกไปด้วย !? ”

หยางหลิวลุกจากเตียงขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาตรงไปยังมุมห้องหยิบหนังสือคณิตศาสตร์ขึ้นมาหนึ่งเล่ม


เขาเปิดไปยังหน้าแบบฝึกหัดที่ 2 หยางหลิวเลือกข้อที่ 9


เขาลองทำมัน !


ผ่านไปราว ๆ สิบวินาที เขาได้คำตอบออกมา 0.5 คือคำตอบของหยางหลิว


หยางหลิวเริ่มโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่เขาก็ยังคงตรวจสอบโดยเช็กกับเฉลยในหนังสือ โดยไม่ได้ชักช้า หยางหลิวรีบพลิกกระดาษ จนในที่สุดเขาก็เจอหน้าเฉลยแบบฝึกหัดที่ 3


“ ข้อที่ 9 ตอบ 0.25 “ ข้อความหนึ่งปรากฏบนหน้าเฉลยแบบฝึกหัดที่ 3


“ เชี่*** ” หยางหลิวอดไม่ได้ที่จะสบถ คำตอบที่เขาทำได้กับเฉลยไม่ตรงกัน


“ อย่าบอกนะว่า ความสามารถหายไปหมดแล้ว ” หยางหลิวตื่นตระหนก ใบหน้าเริ่มขาวซีด ถ้าความสามารถในช่วง3-4วัน ได้หายไป เขาจะทำอย่างไรต่อไป ด้วยความสามารถของตัวเขาเองไม่เพียงพออย่างแน่นอนที่จะสอบเข้า ม.ปักกิ่งได้ อย่าว่าแต่ ม.ปักกิ่งเลย แม้แต่มหาวิทยาลัยอื่น ๆ ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้


หยางหลิวกระวนกระวายหนัก ยิ่งกว่ากระต่ายตื่นตูม เขาเริ่มพลิกหน้ากระดาษกลับไปยังโจทย์ที่เขาได้ทำ


“ แบบฝึกหัดที่ 2 ข้อ 9 ”
“ เฉลยแบบฝึกหัดที่ 3 ! ” ตอนนี้ใบหน้าของหยางหลิวดูดีขึ้นมาเล็กน้อย และเขาเริ่มจะมีความหวังขึ้นมาใหม่ หยางหลิวบรรจงเปิดไปยังหน้าเฉลยแบบฝึกหัดที่ 2 อย่างละเอียดรอบคอบ


ในที่สุดเขาก็เปิดมายังหน้าเฉลยแบบฝึกหัดที่ 2
เขาเลื่อนสายตาลงมาอย่างช้า ๆ ภายในใจเขาเต้นระรัว


“ ข้อที่ 9 ตอบ 0.5 “ ข้อความปรากฏบนหน้าเฉลยแบบฝึกหัดที่ 2


หยางหลิวอดไม่ได้ที่จะดีใจ ตอนนี้เขารู้สึกตื่นตัวอย่างเต็มที่ เหตุการณ์เมื่อกี้แม้จะเป็นความสะเพร่าของเขา แต่ถ้ามันเกิดขึ้นจริงแล้วล่ะก็ชีวิต แผนที่เขาวางไว้ก็จะจบลงในทันที เขาอาจจะต้องไปเริ่มทำงานด้านอาหาร ไม่ได้เข้าไปเรียนที่ ม.ปักกิ่ง และที่สำคัญที่สุดเขาคงไม่ได้เจอกับลู่เอินอีกเป็นแน่


เหตุการณ์วุ่นวายเล็ก ๆ ได้จบลง พอหยางหลิวสงบจิตใจได้ เขาจึงเดินไปอาบน้ำ และทำอาหารเช้าให้กับคนในครอบครัว ประมาณเจ็ดโมงเช้า ทุกคนเริ่มลงมือรับประทานอาหาร


นี่เป็นวันที่หยางหลิวต้องจากไปแล้ว แต่บรรยากาศก็ยังคงอบอุ่น หยางหลิวกล่าวอำลากับพ่อแม่และน้องของเขา อีกทั้งเขายังได้สัญญากับครอบครัวอีกด้วยว่า สักวันเขาจะซื้อบ้านในกรุงปักกิ่ง แล้วพาครอบครัวของเขาไปอยู่ที่นั่นด้วย พ่อและแม่ต่างหัวเราะอย่างอารมณ์ดี


ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบเจ็ดโมงครึ่งแล้ว พ่อของหยางหลิวก็ออกไปทำงาน ส่วนแม่และน้องก็ไปส่งหยางหลิวที่สถานีรถไฟ


หยางหลิวกอดแม่และน้องสาวของเขา น้ำตาไหลออกมาจากแม่หยางหลิว ลูกชายของเธอกำลังจะจากบ้านเกิดไปเป็นครั้งแรก และไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกทีเมื่อไหร่ ส่วนน้องสาวก็พยายามอ้อนพี่ชายของเธอ เหมยหลิวไม่อยากให้พี่ชายของเธอจากไป ในที่สุดรถไฟขบวนที่เขาต้องนั่งไปยังปักกิ่งก็มาถึง


“ ผมต้องไปแล้ว ” หยางหลิวกล่าวก่อนจะเดินขึ้นรถไฟ


“ โชคดีนะลูก ”


“ โชคดีนะคะพี่ชาย ”


“ แล้วผมจะกลับมา ”


ไม่นานรถไฟก็เริ่มออกเดินทาง ในเมืองที่หยางหลิวอยู่ไม่ไกลจากกรุงปักกิ่งมากนัก
ทำให้ระยะเวลาที่ใช้เดินทางก็ไม่มากจนเกินไป เพียงราว ๆ 4-5ชั่วโมง


หยางหลิวนั่งอยู่บนรถไฟ เขาได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากด้านข้าง
เป็นพนักงานตรวจตั๋วอยู่บนรถไฟกำลังทะเลาะกับชาวต่างชาติคนหนึ่ง


ชาวต่างชาติคนนี้อายุน่าจะประมาณ 50-60ปี
หยางหลิวได้ยินชาวต่างชาติคนนี้พยายามพูดภาษาอังกฤษเพื่อสื่อสารกับพนักงาน
แต่ดูเหมือนว่าพนักงานคนนี้ฟังไม่ออกว่าชายชาวต่างชาติต้องการสื่อถึงอะไรกันแน่


ชายชาวต่างชาติพูด “ (ภาษาอังกฤษ) มีคนแย่งที่นั่งผมไป คุณช่วยจัดการด้วย ”
เขาพูดจบก็ยื่นตั๋วของเขาออกไป แต่ในขณะเดียวกันก็ชี้นิ้วไปยังชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หมายเลข O99


พนักงานคนนี้ดูเหมือนว่าจะฟังภาษาอังกฤษไม่ออก ดังนั้นเขาจึงเข้าใจในสิ่งที่ชายคนนี้กำลังทำ


ในตอนนี้เองหยางหลิวก็ลุกขึ้นมาและหันไปพูดกับชายชาวต่างชาติ
“ (ภาษาอังกฤษ) มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าครับ ? ”


ทั้งพนักงานและชายชาวต่างชาติหันหน้ามามองยังต้นเสียง เขาเห็นเด็กหนุ่มผิวขาว รูปร่างหน้าตาค่อนข้างดี อายุราว ๆ 17-18ปี กำลังพูดภาษาอังกฤษ


“ (ภาษาอังกฤษ) โอ้ ! ในที่สุดฉันก็พอจะเจอคนที่พูดภาษาอังกฤษได้ ”
“ (ภาษาอังกฤษ) คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ ฉันกำลังเดินมาหาที่นั่งของฉันอยู่ แต่ว่าชายคนนี้แย่งที่นั่ง 99O ของผมไป ” ชายชาวต่างชาติพูดพร้อมยื่นตั๋วมาให้หยางหลิว


ในตอนนี้ภาษาอังกฤษของหยางหลิวถือว่าดีมาก


สำเนียงการพูดของหยางหลิวนั้นดีเหมือนเจ้าของภาษาเสียด้วยซ้ำ ทำให้ชายชาวต่างชาติเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้าง


“ (ภาษาอังกฤษ) 99O ? แต่ว่าตั๋วมันไม่ใช่เขียนไว้ว่า O66 เหรอ ? ” หยางหลิวสังเกตว่าชายชาวต่างชาติน่าจะสับสนเกี่ยวกับเลขที่นั่ง


“ (ภาษาอังกฤษ) โอ้พระเจ้า ! ” ชายคนนั้นในที่สุดก็รู้ตัว เขาเข้าใจผิด !
“ (ภาษาอังกฤษ) ขอบคุณมากพ่อหนุ่ม ฉันทำเรื่องขายหน้าลงไปเสียแล้ว ” ชายคนนั้นเริ่มรู้สึกอายกับความเข้าใจผิดของเขา


หยางหลิว : “ (ภาษาอังกฤษ) ไม่เป็นไรครับ เรื่องเล็กน้อย ”


“ (ภาษาอังกฤษ) ฉันต้องขอบใจเธอมากจริง ๆ ฉันชื่อว่า หลุยส์ ฟรานซิส และนี่คือนามบัตรของฉัน ถ้าเธอมีปัญหาก็สามารถโทรหาฉันได้ ” ชาวต่างชาติคนนั้นยื่นนามบัตรให้หยางหลิว พร้อมกับท่าทีเขินอาย


“ (ภาษาอังกฤษ) ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อหยางหลิว ” หยางหลิวรับนามบัตรของชาวฟรานซิสเอาไว้และนอกจากนี้ทั้งสองคนก็เริ่มที่จะพูดคุยกันเล็กน้อย หยางหลิวค้นพบว่า ชายคนนี้ที่แท้เป็นศาสตราจารย์ท่านหนึ่งที่สอนในมหาลัยปักกิ่ง เขาสอนเกี่ยวกับเรื่องโบราณคดี ครั้งนี้เขาเดินทางมาศึกษาโบราณคดีใกล้ ๆ เมืองของเขานั่นเอง


“ (ภาษาอังกฤษ) ผมก็จะเข้า ม.ปักกิ่งในปีนี้เหมือนกัน หวังว่าผมจะมีโอกาสได้เจอคุณ ”
หยางหลิวพูดพร้อมกับแนะนำตัวเองว่าเขาจะเข้าไปศึกษาต่อใน ม.ปักกิ่ง


“ (ภาษาอังกฤษ) เยี่ยมเลย ฉันก็หวังว่าจะได้เจอนาย ตอนนี้ฉันไปก่อนละกัน ”
สุดท้ายศาสตราจารย์ฟรานซิสก็เดินจากไป


ตอนนี้หยางหลิวเก็บนามบัตรของศาสตราจารย์ฟรานซิสไว้ และกลับมายังที่นั่งของตน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 872 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #705 Rage_God (@Rage_God) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:21

    -.- ไม่พอใจ! RageGod ไม่พอใจอย่างมากกกกกก! ทำไมต้องใช้เงินหยวนอ่ะครับ รู้มั้ยว่าถ้าพระเอกใช้เงินหยวนซื้อของในระบบ เงินหยวนที่ใช้ไปนั้นจะหายไปจากโลกจริงๆ ซึ่งมันจะทำเงินหมุนเวียนในประเทศลดลงนะ เเล้วในระยะยาวจะส่งผลกระทบถึงเศรษฐกิจโดยรวมได้ ถ้าในอนาคตมีสกิลราคาพันล้านนี่ ไม่อยากจะนึกเลยว่าประเทศจะเป็นยังไง @summon writer ได้โปรดทำอะไรซักอย่างด้วยยยยย

    #705
    2
    • #705-1 Black_centaur (@Black_centaur) (จากตอนที่ 35)
      18 ธันวาคม 2561 / 21:19
      ลองอ่านไปก่อนครับ เดี๋ยวจะพบว่ามันไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ 55
      #705-1
    • #705-2 gamemodegta (@gamemodegta) (จากตอนที่ 35)
      24 ธันวาคม 2561 / 13:39
      555555 งานเข้าแล้วไง
      #705-2
  2. #495 ★NA-M✞FA-R★ (@namfar2007za) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 17:27
    คือ......พนักงานถูกเมินไปอย่างสมบูรณ์ 😳😳
    #495
    0
  3. #389 Gnuh (@Gnuh) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 11:44

    ขอบคุณครับ

    #389
    0
  4. #319 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 21:43

    เทพพอะ

    #319
    0
  5. #137 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 18:54
    ฟรานซิสอีกแล้วเรอะ นี่นามสกุลโหลรึไงมีแทบทุกเรื่องที่อ่าน ฮ่าๆๆ
    #137
    0