THe Superman

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 156,886 Views

  • 773 Comments

  • 4,916 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,466

    Overall
    156,886

ตอนที่ 107 : ดวงซวย !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 411 ครั้ง
    26 มิ.ย. 61

พิธีเปิดภาคเรียนได้เริ่มต้นขึ้นมาระยะเวลานานเกือบจะจบแล้ว ตอนนี้มาถึงช่วงที่แนะนำเรื่องสถานที่ต่าง ๆ ที่นักศึกษาควรจะรู้ โดยอาจารย์ท่านหนึ่งที่กำลังพูดอยู่บนเวทีได้แนะนำวิธีการใช้ชีวิต สถานที่สำหรับออกกำลังกาย สถานที่สำหรับรับประทานอาหาร และสถานที่พักอาศัยหรือก็คือหอพักต่าง ๆ ภายในบริเวณมหาวิทยาลัยปักกิ่งให้แก่นักศึกษาฟัง


ซึ่งนักศึกษาทุกคนจำเป็นที่จะต้องพักอาศัยภายในหอพักของทางมหาวิทยาลัยเท่านั้น นั่นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไปเช่าหอพักที่อื่นแทน โดยนักศึกษาแต่ละคนจะต้องอาศัยอยู่ร่วมกันกับเพื่อนร่วมห้อง หรือก็คือรูมเมตอีก 4 คน รวมทั้งหมดเป็น 5 คนต่อห้อง


หยางหลิวคิดว่าการอาศัยอยู่กับเพื่อนอีกสี่คนที่เหลือก็ไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่ เนื่องจากหยางหลิวเคยมีประสบการณ์ในการเป็นเด็กฝึกงานที่ภัตตาคารอาหารมาก่อน ในช่วงเวลานั้นหยางหลิวก็จำเป็นที่จะต้องแชร์ห้อง หรือก็คือร่วมอาศัยกับเพื่อนร่วมงานด้วยกันเองหลายคน ทำให้หยางหลิวไม่มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องนี้เท่าไหร่


ทว่ามันก็อาจจะมีปัญหาบ้างเล็กน้อยถ้ามีเพื่อนร่วมห้องที่มีนิสัยค่อนข้างแย่ เห็นแก่ตัว หรือเข้ากับคนอื่นไม่ได้ ดังนั้นในเรื่องนี้จึงค่อนข้างยุ่งยากเล็กน้อย แต่หยางหลิวก็ไม่ได้ใส่ใจมันมากนัก


ท้ายที่สุดเมื่ออาจารย์แต่ละท่านได้ขึ้นมาบรรยาย และแนะแนวทางการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยปักกิ่งจนเสร็จสิ้น พิธีเปิดภาคเรียนก็จบลง หยางหลิวจึงมุ่งหน้าไปที่หอพักของตนเองในทันที


สำหรับหอพักที่หยางหลิวได้อยู่อาศัย หยางหลิวค่อนข้างที่จะโชคดีมาก เพราะว่าทั้งเรื่องค่าเล่าเรียน หรือค่าหอพัก หยางหลิวได้ทุนพิเศษที่ไม่ต้องจ่ายเงินในส่วนนี้แม้แต่น้อย รวมทั้งหอพักที่หยางหลิวได้รับก็ยังเป็นหอพักลำดับที่หนึ่ง ซึ่งเป็นหอพักที่มีคุณภาพดีที่สุดในมหาวิทยาลัยปักกิ่ง


โดยคนส่วนมากที่จะเข้ามาพักที่นี่ มักจะเป็นคนที่มีฐานะดี หรือฐานะที่สูงมาก ครอบครัวร่ำรวย และจะมีไม่กี่คนเท่านั้นที่เป็นคนที่มาจากครอบครัวปานกลาง หรือครอบครัวที่ยากจน


ซึ่งคนกลุ่มหลังนี้รวมทั้งหยางหลิวด้วย มักจะเป็นนักศึกษาที่ได้ทุนการศึกษาของทางมหาวิทยาลัยปักกิ่ง และไม่ใช่เป็นแค่นักศึกษาทุนธรรมดา แต่ต้องเป็นนักศึกษาทุนพิเศษที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งจัดตั้งขึ้น มันเป็นทุนสำหรับนักศึกษาที่มีผลการสอบเข้าสูง เป็นที่คาดหวังของทางมหาวิทยาลัย หรือจะเรียกได้ง่าย ๆ ว่ากลุ่มหัวกะทิของประเทศนั่นเอง !




หลังจากออกจากหอประชุมที่ใช้เป็นสถานที่จัดพิธีเปิดภาคเรียน หยางหลิวก็พบว่าตัวเขากำลังจะถึงหอพักลำดับที่หนึ่ง


การเดินทางของหยางหลิวนั้นเดินจากที่หอประชุมด้วยเท้าอย่างปกติ ทว่ามันกลับเป็นจุดสนใจของใครหลายคนที่กำลังมาที่หอพักลำดับที่หนึ่งไม่น้อย


“ นั่นมันใครวะเนี่ย !? ” หนุ่มนักศึกษาคนหนึ่งชี้มาที่หยางหลิว
“ เสื้อผ้าก็ซักจนซีด เนื้อตัวก็สกปรก หน้าตาก็มอมแมม ไอ้ลูกคนจนแบบนี้ทำไมถึงจะมาที่หอพักลำดับที่หนึ่งวะเนี่ย !? ” คำพูดของชายคนนั้นค่อนข้างเกินจริงอยู่บ้าง เพราะหยางหลิวในตอนนี้ก็แต่งตัวตามปกติ เนื้อตัวก็สะอาดหน้าตาไม่ได้มอมแมม แถมสะอาดสะอ้าน แต่ที่จะมีเด่นสะดุดตาก็คือกระเป๋าขนาดใหญ่ที่หยางหลิวกำลังแบกอยู่ มันดูค่อนข้างเก่าเล็กน้อย นอกจากนี้การเดินด้วยเท้าของหยางหลิวก็เป็นอีกหนึ่งจุดที่ทำให้ชายคนนั้นมั่นใจว่าหยางหลิวเป็นลูกคนจน ที่ครอบครัวไม่มีแม้แต่เงินเพื่อช่วยขนสัมภาระ


หยางหลิวได้ยินชายคนนั้นพูดชัดแจ๋ว ทว่าหยางหลิวไม่ได้ทำอะไรมากนัก แค่หันไปชำเลืองมองชายคนนั้นชั่วขณะเพื่อจดจำใบหน้าของชายคนนั้นไว้ ถัดจากนั้นหยางหลิวก็เดินมุ่งหน้าไปที่หอพักลำดับหนึ่งอย่างเดิม


ชายคนนั้นเมื่อเห็นว่าหยางหลิวไม่มีการต่อปากต่อคำใด ๆ กับเขา หยางหลิวทำแค่จ้องมองมาที่เขาในชั่วระยะเวลาสั้น ๆ มันก็ทำให้เขายิ่งรู้สึกคันไม้คันมือ อยากจะแกล้งคนประเภทนี้ เพราะการที่หยางหลิวไม่พูด ไม่โต้ตอบอะไร ก็เหมือนว่ายอมรับว่าตัวเองเป็นเพียงแค่ลูกคนจนที่ไม่มีอำนาจใด ๆ มากนัก ดังนั้นเขาจึงเริ่มการยุแหย่ขึ้นอีกครั้ง
“ โอ้โห ! นี่ต้องเป็นเด็กหนุ่มอัจฉริยะที่สอบเข้า ม.ปักกิ่งได้หนึ่งในห้าสิบอันดับแรกแน่ ๆ นี่ไง ๆๆๆ เด็กหนุ่มอัจฉริยะ ฮ่า ๆๆๆ ” ชายคนนั้นชี้ไปทางหยางหลิวพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง


คนจำนวนมากที่อยู่บริเวณนั้น บ้างก็สงสาร บ้างก็เห็นใจ บ้างก็ส่ายหน้าอย่างทำอะไรไม่ได้ แต่กระนั้นก็ยังมีกลุ่มคนบางกลุ่มที่เห็นหยางหลิวเป็นเพียงลูกไก่ในกำมือ แถมยังยิ้มเยาะใส่หยางหลิวอีกด้วย


ชายคนนั้นยิ่งได้ใจ เขายังพยายามแกล้งหยางหลิว โดยใช้ทั้งคำพูด การกระทำ เขาทำทุกอย่างที่คิดว่าทำได้กับหยางหลิว ทว่าหยางหลิวกลับไม่สนใจเลยสักนิด สุดท้ายชายคนนั้นตัดสินใจยอมแพ้ เพราะหยางหลิวได้เดินเข้าไปในหอพักแล้ว

...


หยางหลิวมาถึงห้องพัก เขาก็รู้ในทันทีว่าตัวเขาเป็นคนแรกที่มาถึงห้องพัก เพราะหยางหลิวพบว่าภายในห้องมีเตียงเปล่าทั้งหมด 5 เตียงซึ่งถูกจัดแยกกันในมุมต่าง ๆ ของห้องพัก และในห้องก็ไม่มีสิ่งของอื่น ๆ วางอยู่บนเตียงที่บ่งบอกว่ามีคนมาที่นี่มาก่อนแล้วด้วย


เมื่อเป็นดังนี้หยางหลิวจึงเริ่มพิจารณาห้องพักนี้อย่างรวดเร็ว ๆ เขาสังเกตเห็นว่าห้องพักนี้ใหญ่มาก มันก็ใหญ่เกินพอสำหรับ 5 คนด้วยซ้ำ และยังถือว่าดีกว่าห้องพักที่หยางหลิวเคยอยู่เมื่อสมัยเป็นเด็กฝึกงานหลายเท่า


พื้นที่ที่กว้างขนาดนี้ มันดูน่าสะดวกสบายกว่ามาก รวมทั้งยังมีมุมอ่านหนังสือเป็นของตัวเองอีกด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้หยางหลิวจึงค่อนข้างอารมณ์ดีกว่าเมื่อครู่ที่ถูกก่อกวนทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ทำอะไร ถึงแม้เขาจะได้มาอยู่หอพักที่มีแต่ลูกเศรษฐีบ้า ๆ บอ ๆ ไม่รู้จักเคารพผู้อื่นอย่างเช่นชายหนุ่มคนเมื่อกี้ก็ตามที แต่สำหรับหอพักลำดับที่หนึ่งนี้มันก็ยังมีดีอยู่บ้าง อีกทั้งหยางหลิวคงจะไม่โชคร้ายเจอหน้าหมอนั่นทุกวัน


หลังจากคิดทบทวนดูแล้วหยางหลิวก็รู้สึกว่าการที่สอบเข้ามาในมหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยคะแนนเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ทุกวิชาก็มีประโยชน์ไม่น้อยเลยจริง ๆ ถ้าเขาเข้ามาด้วยคะแนนสอบธรรมดา ไม่ได้มีความสามารถแบบระบบนี้ แม้จะมีเงินเยอะถึงหนึ่งล้านหยวน หยางหลิวก็ไม่กล้าใช้จ่ายสิ้นเปลือง และมาอยู่ในหอพักลำดับที่หนึ่งนี้แน่


นอกจากนี้สิทธิพิเศษอื่น ๆ ที่หยางหลิวได้รับยังมีอีกหลายอย่างด้วยกัน เมื่อลองคำนวณคร่าว ๆ สำหรับทุนที่หยางหลิวได้รับจากทางมหาวิทยาลัย หยางหลิวคิดว่าคงจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งล้านหยวนไม่ต่ำกว่านี้แน่นอน ส่วนเงื่อนไขเดียวที่ทางมหาวิทยาลัยขอไว้คือเกรดเฉลี่ยต้องมากกว่า 3.50 เท่านั้น


ความรู้สึกในตอนนี้ของหยางหลิวเริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขายังนึกเสียดายเลยว่าแต่ก่อนทำไมเขาถึงไม่ยอมตั้งใจเรียนกว่านี้หน่อย ยิ่งคิดหยางหลิวยิ่งรู้สึกเสียดาย เสียดายโอกาสดี ๆ แบบนี้


แต่พอหยางหลิวลองคิดไปคิดมาดูแล้ว หยางหลิวก็ได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ เพราะต่อให้หยางหลิวพยายามมากแค่ไหนก็คงไม่มีวันทำเหมือนอย่างที่ทำในช่วงเวลานี้ได้


ท้ายที่สุดหลังจากหยางหลิวคิดนู่นคิดนี่ไปมา เขาจึงเลือกเตียงที่อยู่ใกล้กับประตูทางเข้า ถัดจากนั้นก็นำของออกจากกระเป๋าสัมภาระ และเริ่มจัดเรียงมันอย่างเป็นระเบียบ


ทันใดนั้นเอง จู่ ๆ ประตูก็ถูกเคาะเสียงดัง และค่อนข้างรุนแรง
“ ปัง ! ปัง ! ปัง ! ”


นอกจากการเคาะประตูแล้ว เท่านั้นก็ยังไม่พอเพราะหลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ ยังมีเสียงบ่นของผู้ชายดังขึ้น แต่ว่าแปลกเล็กน้อยที่น้ำเสียงนั้นมันฟังดูคุ้นหูหยางหลิวอย่างน่าฉงน
“ เฮ้ย ! รีบมาเปิดประตูเร็ว ๆ หน่อยดิวะ มึงจะล็อกห้องทำไมเนี่ย !? ”


เสียงตะโกนกับท่าทีของผู้ชายคนนั้นทำให้หยางหลิวรู้สึกไม่พึงพอใจอยู่บ้าง วันนี้หยางหลิวก็เจอไอ้บ้าคนหนึ่งมาหาเรื่องแล้ว พอขึ้นมาบนห้องก็เจอไอ้เลือดร้อนเร่งรีบอะไรหนักหนาก็ไม่รู้


แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็ยังถือว่าเป็นความผิดของหยางหลิวอยู่เล็กน้อย เพราะที่มีคนมาเคาะประตูห้องนี้ เนื่องจากว่าหยางหลิวเป็นคนมาถึงที่นี่เป็นคนแรก และเขาก็ได้รับกุญแจห้องนี้ที่มีอยู่ดอกเดียวมาใช้เปิดห้อง


ดังนั้นคนอื่น ๆ ที่จะเข้ามา หรือก็คือรูมเมตของหยางหลิวจะต้องใช้กุญแจจากหยางหลิวเท่านั้น นอกเสียจากจะไปทำกุญแจสำรองเก็บไว้เองต่างหาก
“ ครับ ! กำลังจะไป ช่วยรอสักครู่ ” หยางหลิวเลิกสนใจสิ่งของที่ตนเองกำลังจัดเตรียมอยู่ในตอนนี้ โดยเขารีบวิ่งไปที่ประตูทางเข้าออก แล้วรีบเปิดประตูอย่างรวดเร็ว


ในฉับพลันที่หยางหลิวเปิดประตู ชายหนุ่มนักศึกษาสองคนที่ยืนอยู่คนละฝั่งของทางเข้าออกก็เห็นหน้ากันชัดเจนแจ่มแจ้ง !


หยางหลิวตกใจ !


ชายคนนั้นก็ตกใจ !


‘ เชี่ย !!! ไอ้ลูกเศรษฐีบัดซบนั่นนี่หว่า ! ’ หยางหลิวสบถในใจ เขารู้สึกโชคร้ายจริง ๆ ที่มาเจอชายคนนั้นที่นี่อีกครั้ง โดยเฉพาะไอ้การที่มาเคาะประตูเสียงดังมันก็บอกชัดเจนอยู่แล้วว่าชายคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในรูมเมตของหยางหลิว แม้หยางหลิวจะคิดเช่นนี้ แต่ทว่าสีหน้าของเขายังดูเย็นชาอย่างปกติ


กลับกันชายหนุ่มคนนั้นกลับตะโกนออกมาด้วยท่าทีร้อนรน และใช้นิ้วชี้ ชี้ใส่หน้าหยางหลิวอย่างเปิดโจ่งแจ้ง
“ มันเป็นแกได้ยังไงฟะเนี่ย ! ไอ้เด็กบ้านนอกไสหัวไป ! ”


“ เฮ้อ ! ” หยางหลิวถอนหายใจอย่างเศร้าสลด เขาอุตส่าห์คิดว่าการได้มาอยู่หอพักนี้มันคงจะค่อนข้างสงบ และไม่เจอเหตุการณ์ที่ดูเลวร้ายที่ดูร้ายแรง แต่ที่ไหนได้กลับดวงซวยตั้งแต่วันแรก แถมยังได้ลูกเศรษฐีเฮงซวยนี่เป็นรูมเมตซะอย่างงั้น


หยางหลิวรู้ว่าเขาคงทำอะไรไม่ได้มากแล้ว ถ้าจะขอย้ายห้องพัก มันก็คงต้องใช้เวลาอยู่นานแน่ ทั้งสัญญาหอพักที่เขียนไว้ก็ถูกจัดการโดยทางมหาวิทยาลัยปักกิ่งเรียบร้อยแล้วด้วย นั่นทำให้หยางหลิวค่อนข้างเกรงใจ เขาจึงปรับความคิดซะใหม่ และคิดหาวิธีที่จะทำให้ชินกับความเป็นอยู่ในตอนนี้แทนเสียดีกว่า


แต่เหมือนว่าชายคนกลับคิดไปคนละด้าน เขารู้สึกไม่จำยอม ยิ่งเห็นการแสดงออกทางสีหน้าของหยางหลิวที่ดูไม่แยแสเขา เขาจึงรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง เขารู้สึกว่าหยางหลิวมันช่างอวดดีเสียเหลือเกิน !


ดังนั้นแม้หยางหลิวจะหันหลังกลับเพื่อไปจัดของแล้ว ชายคนนั้นก็รู้สึกไม่สาสมใจ เขาจึงไม่ยอมเลิกตอแยหยางหลิว ทำให้เขายังคงตะโกนก่นด่าหยางหลิวต่อไป เพื่อหวังว่าหยางหลิวจะเป็นฝ่ายย้ายออกไปจากห้องนี้ซะ จนกระทั่งเขาได้เข้ามาในห้องแล้วก็ยังไม่เลิกล้มความตั้งใจเดิมด้วยซ้ำ


ทว่าอย่างกะทันหันอยู่ดี ๆ ชายคนนั้นก็เงียบด้วยสาเหตุบางอย่าง เขาไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไป และกลายเป็นล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไร้สติ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 411 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #603 29212990 (@29212990) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 13:42
    โทษน่าา ห้องพักคนรวยห้องหนึ่งอยู่กันตั้ง 5 คนแน่ะรวยมากกเนอะ
    #603
    2
    • #603-1 Black_centaur (@Black_centaur) (จากตอนที่ 107)
      17 สิงหาคม 2561 / 19:06
      ปกติหอพักของจีน จำนวนคน/ห้อง จะมากประมาณนี้อยู่แล้วครับ บางที่ 6คน/ห้องก็มี แต่ห้องพักพิเศษจะดีกว่าตรงที่มีพื้นที่ใช้สอยมากกว่าครับ
      #603-1
    • #603-2 MewThanayot (@MewThanayot) (จากตอนที่ 107)
      29 สิงหาคม 2561 / 17:24
      ที่จีนค่อนข้างแออัดครับ โดยเฉพาะย่านสำคัญต่างๆ จะเห็นได้ว่าที่อยู่อาศัยส่วนใหญ่จะเป็นหอพักครับ และห้องนึงจะแพงมากครับ
      #603-2
  2. #602 29212990 (@29212990) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 13:38
    มันจะมีเพื่อนที่เป็นผู้ชายกับเขาบ้างไหม
    #602
    0
  3. #249 I AM A BEAR (@soulmaster1312) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 08:32
    -หยางหลิวมันโปรรรรร
    #249
    1
    • #249-1 Black_centaur (@Black_centaur) (จากตอนที่ 107)
      27 มิถุนายน 2561 / 12:17
      Professional gamer ใช่เปล่าา 5555555
      #249-1
  4. #241 obliviousmybody (@mitty1994) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 23:47
    ถือเป็นความผิดเล็กน้อยที่ล็อคห้อง ?
    ห้องพักรวมนะ อยู่ห้องเดียวไม่ได้โป๊จะล็อคทำไม ตัวเองผิดยังบอกว่ามีผิดนิดเดียวด้วย จ้าาา
    #241
    1
    • #241-1 Black_centaur (@Black_centaur) (จากตอนที่ 107)
      26 มิถุนายน 2561 / 23:50
      ในความคิดผมมันก็เป็นห้องส่วนตัวนะครับ ไม่ใช่พักด้วยกันเป็นสิบเป็นร้อยอะไรทำนองนั้นครับ ดังนั้นตัวเอกจึงไม่ได้คิดว่าเป็นความผิดของเขา ซึ่งถ้าเคาะให้เปิด เขาก็ไปเปิดแค่นั้นเองครับ
      #241-1
  5. #237 gean7777 (@gean7777) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 21:20
    อุ้ย จิตสังหาร ถถถ
    #237
    0
  6. #231 M_Satawat (@Man245) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 17:53
    ``ฆ่าหั่น14ชิ้นไปเลยยยย
    #231
    0
  7. #230 Jameeen (@Jameeen) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 17:44
    พูดเยอะง่วงนอนป่าว
    #230
    0
  8. #229 Automatic32 (@Automatic32) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 17:30
    สงสัยจะโดนตีuอุดปากแหละมั้ง
    #229
    0
  9. #228 Automatic32 (@Automatic32) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 17:29
    มันต้องฆ่าหมกห้อง
    #228
    0
  10. #227 1000 ราตรี (@achira169) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 17:27
    what????!!?!
    #227
    0
  11. #226 Reezas (@Reezas) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 17:23
    โดนอะไรรรรร
    #226
    0