[END] Fic Harry Potter : Deepest of darkness [TMR/HP]

ตอนที่ 62 : Special Story 1 [SS/HP] 200%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 640 ครั้ง
    22 ธ.ค. 61

Special Story 1 [SS/HP]


 


แฮร์รี่ก็แค่เด็กชายคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตธรรมดาๆของเขาที่ห้องใต้บันไดในบ้านเดอร์สลีย์ แฮร์รี่มักจะอดทนอยู่เสมอในการอยู่ในบ้านหลังนี้ แม้ว่าจะถูกใช้เหมือนทาสหรือถูกขังที่ห้องใต้หลังคาเหมือนนักโทษเมื่อเขาทำผิดแม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กๆก็ตาม

 

ในวันเกิดปีที่ 11 แฮร์รี่ได้รับจดหมายจากฮอกวอตส์ ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ของชีวิตเด็กชายในห้องใต้หลังคาอย่างเขาเลยทีเดียว แฮร์รี่ได้รู้จักกับโลกเวทมนตร์ที่ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง ผู้วิเศษส่วนใหญ่รู้จักเขาแม้ว่าเขาจะพึ่งเคยมาที่โลกเวทมนตร์เป็นครั้งแรกผ่านร้านหม้อใหญ่รั่วก็ตาม

 

โลกเวทมนตร์เต็มไปด้วยสิ่งมหัศจรรย์ที่เขาไม่เคยพบเห็น ไม่ว่าจะไม้กวาดบินได้ ช็อกโกแล็ตกบที่เหมือนมันมีชีวิตจริงๆจนน่าขนลุกแต่กระนั้นก็อร่อยได้อย่างไม่น่าเชื่อ รูปภาพเคลื่อนไหวได้ และไม้กายสิทธิ์ที่กว่าเขาจะเลือกได้ก็เกือบจะพังร้านไปกว่าครึ่ง

 

แฮร์รี่ตื่นเต้นเมื่อได้รับรู้เรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับโลกเวทมนตร์ที่เขาพึ่งได้สัมผัส ได้รู้จักตัวเองในฐานะเด็กชายผู้รอดชีวิตที่ถูกทำนายว่าจะเป็นผู้ปราบจอมมารในอนาคต แต่ใครจะรู้ดีไปมากกว่าตัวเขาเองว่าแท้จริงแล้วเขามันก็แค่เด็กชายธรรมดาๆที่พึ่งรู้จักกับโลกเวทมนตร์ จะเอาอะไรไปสู้กับลอร์ดมืดแห่งโลกเวทมนตร์ผู้ชั่วร้ายจนผู้วิเศษทั่วทั้งโลกเวทมนตร์หวาดกลัวได้

 

ในปีแรกแฮร์รี่ได้เริ่มเรียนรู้การใช้ชีวิตในโลกเวทมนตร์ ได้รู้จักกับเพื่อนคนแรกอย่างรอน วิสลีย์ เพื่อนชายผมแดงช่างคุยที่แนะนำอะไรหลายอย่างให้กับเขา และต่อมาก็เด็กสาวผมฟูผู้แสนฉลาดแม้ว่าจะพึ่งรู้จักกับโลกเวทมนตร์พร้อมๆกันกับเขาอย่างเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ พวกเขาผ่านเรื่องอันตรายอย่างการปกป้องศิลาอาถรรพ์จากคนที่คุณก็รู้ว่าใครมาด้วยกัน ทำให้พวกเราสนิทกันเป็นอย่างมากและแฮร์รี่ก็คิดว่าเขาได้เจอเพื่อนที่ดีแล้วเช่นกัน

 

ปีสองวิชาปรุงยา ศาสตราจารย์สเนปและเดรโก มัลฟอย นั้นถือเป็นของขยาดสำหรับแฮร์รี่ เพราะวิชาปรุงยาไม่ใช่สิ่งที่แฮร์รี่และเด็กบ้านสิงห์ถนัดแล้วยังเป็นวิชาที่ทำให้คะแนนบ้านถูกหักไปเสมอ ส่วนศาสตราจารย์สเนปแฮร์รี่คิดว่าเขาไม่เคยรู้จักกับศาสตราจารย์คนนี้มาก่อนอย่างแน่นอน แต่ไม่รู้ทำไมเขามักถูกมองด้วยสายเย็นเยียบและไม่พอใจอยู่เสมอ รวมไปถึงการถูกหาเรื่องและถูกหักคะแนนแบบงงๆจนเขารู้สึกขยาดเป็นที่สุด ยังไม่รวมไปถึงคู่อริต่างบ้านอย่างเดรโก มัลฟอย ที่ไม่ว่าเจอกันเมื่อไหร่ก็ต้องมีเรื่องกันอยู่เสมอ

 

โดยเฉพาะในปีนี้ที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับห้องแห่งความลับที่ทำให้ทั่วทั้งฮอกวอตส์ปกคลุมไปด้วยความหวาดกลัว จากการที่นักเรียนหลายคนถูกสาปให้กลายเป็นหินจากอะไรสักอย่างที่หนึ่งในนั้นมีเฮอร์ไมโอนี่ ซึ่งแฮร์รี่รู้สึกสงสัยมัลฟอยเป็นพิเศษ แม้สุดท้ายมันจะกลายเป็นจินนี่ วิสลีย์ น้องสาวคนเล็กของบ้านวีสลีย์ที่เป็นต้นเหตุเพราะถูกบ่งการด้วยสมุดบันทึกให้เปิดห้องแห่งความลับปลดปล่อยสัตว์ร้ายหรือบาร์ซิลิสแทนก็ตาม เรื่องราวทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีแม้ว่าเขาจะบาดเจ็บจนต้องมานอนที่ห้องปีกอีกปีหนึ่งก็ตามทีเถอะ แต่เฮอร์ไมโอนี่ก็หายดีจากการปรุงยาแก้คำสาปจากต้นแมนเดรกโดยศาสตราจารย์สเนป ที่ทำให้แฮร์รี่รู้สึกอคติกับศาสตราจารย์ผู้สอนวิชาปรุงยาคนนี้น้อยลงไปด้วย

 

ศาสตราจารย์สเนปก็ไม่ได้แย่อะไร...

 

นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้แฮร์รี่รู้สึกสนใจเซเวอรัส สเนป คนนี้ขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความสนใจในฐานะนักเรียนกับศาสตราจารย์กลับกลายเป็นคนคนหนึ่งที่เฝ้ามองคนอีกคนหนึ่งในฐานะคนรัก...

 

แน่นอนล่ะ ว่าแฮร์รี่ไม่ได้รู้สึกตัว แค่รู้ตัวอีกทีในตอนปลายปีสามที่เขารู้สึกรักศาสตราจารย์สเนปไปแล้ว ศาสตราจารย์ผู้เข้มงวด เคร่งขรึม ชอบปล่อยบรรยากาศเย็นๆออกมารอบๆตัว ชอบหาเรื่องหักคะแนนบ้านกริฟฟินดอร์ และอวยบ้านสลิธีรินอย่างออกนอกหน้า ที่สุดท้ายแล้วก็ใจดีอย่างไม่น่าเชื่อโดยการที่คอยช่วยเหลือนักเรียนทุกคนอย่างเท่าเทียมแม้สีหน้าจะแสดงความไม่พอใจ แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความกังวลและห่วงใย

 

แฮร์รี่เป็นหนึ่งในนั้นที่ได้สัมผัสมัน...

 

นั่นก็เพราะแฮร์รี่มักจะหาเรื่องเจ็บตัวจนเข้าห้องปีกในทุกๆปีการศึกษาจากการผจญภัยของเขาและผองเพื่อนนั้นเอง และยาที่มีในห้องปีกก็ไม่สามารถรักษาเขาได้จนต้องเดือดร้อนให้ศาสตราจารย์สเนปปรุงยาขึ้นมาใหม่ให้เขาโดยเฉพาะอยู่บ่อยครั้ง

 

แม้อีกฝ่ายจะแสดงท่าทีไม่พอใจใส่และมักหักคะแนนเขาในชั่วโมงเรียนบ่อยครั้ง แต่มันกลับทำให้แฮร์รี่รู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ว่าเขาพิเศษกว่านักเรียนคนอื่นๆเพราะศาสตราจารย์มักจะให้ความสนใจ(ที่จะหักคะแนน)เขาเป็นพิเศษ

 

เธอจ้องเขานานไปแล้วนะแฮร์รี่เฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งอยู่ข้างกันทักขึ้นมาเบาๆให้พอได้ยินกันสองคน ในขณะที่สายตาก็ไม่ได้ละจากหนังสือที่อ่าน ระหว่างรอมื้อเย็นในคืนสุดท้ายก่อนปิดเทอม

 

กว่าจะได้เจอเขาอีกก็ตอนปี 4 เลยนี่นา อีกตั้งหลายเดือนขอฉันเก็บเกี่ยวช่วงเวลานี้หน่อยเถอะแฮร์รี่พูดตอบกลับไปทั้งๆที่ดวงตาสีเขียวมรกตคู่สวยก็จับจ้องทุกการกระทำของคนที่นั่งอยู่โต๊ะศาสตราจารย์ที่หน้าห้องโถงไปด้วย

 

เธอนี่แปลกคนชะมัดแฮร์รี่ เขาไม่เคยสนใจเธอเลยแท้ๆเฮอร์ไมโอนี่ตรอกย้ำความจริงให้เพื่อนรักของเธอฟังอย่างปลดปลง

 

ใครสนใจกัน... แค่ฉันได้เฝ้ามองเขาอยู่อย่างนี้ก็มีความสุขแล้วล่ะเฮอร์ไมโอนี่แฮร์รี่ไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อนสาวที่พักหลังนี้พูดประโยคเดิมๆนี้ให้เขาฟังจนแทบเป็นประโยคติดปาก ยังคงจ้องมองที่คนคนเดิมไม่ละสายตาไปไหน เพราะทุกวินาทีตอนนี้มีค่ามากสำหรับเขาที่ต้องเก็บเกี่ยวมันเอาไว้

 

...เฮอร์ไมโอนี่ได้แต่เหลือบตามองเพื่อนสนิทของเธออย่างไม่รู้จะทำอะไร ก่อนจะตัดสินใจไม่พูดอะไรต่อเพราะคำตอบก็คงเหมือนเดิมแล้วกลับไปอ่านหนังสือต่อ

 

เฮอร์ไมโอนี่...

 

...?”

 

หรือปีหน้าฉันควรจะรุกเขาจริงๆจังๆสักทีนะ เฝ้ามองเฉยๆมันมีความสุขก็จริงแต่ฉันดันรู้สึกโลภมากอยากจะได้อะไรมากกว่านั้นแฮร์รี่ทำสีหน้าจริงจังขึ้นมา

 

เอาจริงเหรอแฮร์รี่ นั่น...มันไม่ใช่ความคิดที่ดีเลยนะ!”เฮอร์ไมโอนี่รีบปิดหนังสือเล่มหนาที่อ่านอยู่อย่างไม่ใยดี ก่อนที่จะหันมาเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทของเธออย่างจริงจัง

 

โชคดีที่รอนไปเข้าห้องน้ำเพราะท้องเสียอยู่ ไม่เช่นนั้นตาคนช่างจ้อนั้นคงพูดขัดพวกเธอจนคุยกันไม่รู้เรื่อง

 

แต่ฉันรู้สึกว่าถ้าฉันไม่รีบทำอะไรสักอย่าง ฉันจะพลาดบางสิ่งบางอย่างไปอย่างที่ไม่อาจเอามันกลับมาได้อีกน่ะเฮอร์ไมโอนี่...เขาแค่รู้สึกว่าถ้าเขาไม่รีบทำอะไรในตอนนี้ สักวันเขาจะไม่มีโอกาสได้ทำมันอีก

 

เฮ้อ... ถ้าเธอคิดดีแล้วก็ทำอย่างที่ใจต้องการเถอะแฮร์รี่ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยจ้องลึกเขาไปในดวงตาสีเขียวมรกตดุจดั่งคำสาปพิฆาตคู่ตรงข้ามอย่างค้นหา แต่อย่าลืม..เผื่อใจไว้บ้างนะแฮร์รี่...

 

เพราะบางที...

 

ทุกสิ่งมันก็อาจจะไม่ได้เป็นไปอย่างที่เธอคาดหวังไว้...

 

[45%]

  

พอขึ้นปีสี่แฮร์รี่ก็เริ่มทำตามสิ่งที่ตัวเองได้พูดไว้ในช่วงก่อนปิดเทอมตอนปีสามไว้ทันที โดยการเริ่มทำตัวตามติดศาสตราจารย์สเนปอยู่เสมอ ด้วยการทำเรื่องวุ่นวายโดยมีเฟร็ดกับจอร์จคอยช่วยเหลือสนับสนุนด้วยการอภินันทนาการสิ่งประดิษฐ์ของพวกเขาให้แก่แฮร์รี่ในราคากันเอง เพื่อให้เขาถูกลงโทษด้วยการกักบริเวณโดยเจาะจงเฉพาะช่วงที่ศาสตราจารย์สเนปจะเห็นเสมอ

 

ที่ต้องทำเช่นนั้นเพราะแฮร์รี่ต้องการให้อีกฝ่ายสร้างความคุ้นชินในการใช้เวลาร่วมกับเขา เพราะในการกักบริเวณนั้นแฮร์รี่ต้องช่วยงานไปด้วยไม่ว่าจะจัดห้อง ล้างหม้อปรุงยา เช็ควัตถุดิบต่างๆ ถ้าเป็นแต่ก่อนแฮร์รี่คงไม่พอใจนักที่ถูกสั่งให้ทำอะไรเช่นนี้จากคนที่ไม่ชอบ แต่ตอนนี้กลับกันแฮร์รี่ทำทุกอย่างที่ร่างสูงสั่งอย่างเชื่อฟังและรอบครอบยอดเยี่ยมเสมอต่างจากเวลาปกติ

 

จากที่เคยโดนเหน็บแนมจนเป็นเรื่องปกติที่แฮร์รี่เริ่มคุ้นชินกับมัน กลับกลายเป็นการเรียกใช้อย่างไม่ขาดปากจากอีกคน ทำให้แฮร์รี่พอใจกับผลลัพธ์นี้เป็นอย่างมาก เขาอยากจะให้ศาสตราจารย์เคยชินที่จะมีเขาอยู่ข้างกายเช่นนี้

 

อีกอย่างเพราะมีการจัดการประลองเวทไตรภาคีขึ้นโดยมีฮอกวอตส์เป็นเจ้าภาพ ทำให้เวลาเรียนนั้นน้อยลงไปด้วย แฮร์รี่จึงต้องหาเรื่องให้ตนเองถูกกักบริเวณเพื่อได้พบศาสตราจารย์เพิ่มขึ้นนั่นเอง

 

ว่ากันตามจริงการประลองเวทไตรภาคีค่อนข้างน่าสนใจทีเดียว ทั้งเงินรางวัลและเกียรติยศตลอดชีวิต แต่ในขณะเดียวกันมันก็อันตรายเป็นอย่างมากจึงได้มีการจำกัดอายุผู้เข้าแข่งขันขึ้น ซึ่งแฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่ก็เห็นด้วยเป็นอย่างมาก แม้ว่ารอนจะอยากเข้าแข่งขันใจแทบขาดเพราะเงินรางวัล 1,000 เกลเลียน ที่แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่เห็นว่ามันไร้สาระเป็นอย่างมาก

 

แต่ก็ขัดอะไรไม่ได้และได้แต่ปล่อยให้มันผ่านไป เพราะอย่างไรรอนก็อายุยังไม่ครบตามที่ระบุไว้ในกติกาการคัดเลือกผู้เข้าแข่งขัน แม้แต่เดินผ่านเส้นอายุรอนก็ทำไม่ได้ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องกังวลที่จะได้เห็นเพื่อนตัวเองทำอะไรที่ไม่เข้าท่า

 

นอกจากนี้ในระหว่างที่แฮร์รี่พยายามผูกตัวเองในตัวติดอยู่กับศาสตราจารย์สเนป เฮอร์ไมโอนี่ก็ถูกหนุ่มจากเดิร์มสแตรงก์อย่างวิกเตอร์ ครัม นักกีฬาควิดดิชทีมชาติบัลแกเรียขวัญใจสาวๆตามจีบอยู่อีกด้วย แฮร์รี่คิดว่าพวกเขาก็เหมาะสมกันดี ครัมเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะจีบเพื่อนเขาอย่างเปิดเผยและให้เกียรติ ในขณะเดียวกันเฮอร์ไมโอนี่ก็ดูไม่ได้รังเกียจอีกฝ่ายแต่อย่างใด แฮร์รี่จึงไม่ได้คิดมากแต่อย่างใดปล่อยให้เป็นเรื่องของคนสองคน

 

มีเพียงรอนเท่านั้นที่หัวฟัดหัวเหวี่ยงและทำตัวงี่เง่าใส่เฮอร์ไมโอนี่อย่างไม่พอใจอยู่คนเดียว จนเขาและเฮอร์ไมโอนี่ได้แต่ละอาแล้วค่อยๆอธิบายในอีกคนเข้าใจ แม้เฮอร์ไมโอนี่จะไม่เข้าใจท่าทางของรอน แต่แฮร์รี่คิดว่าเขาเข้าใจนะ

 

ดูเหมือนรอนจะชอบเฮอร์ไมโอนี่แต่เจ้าตัวคงจะไม่รู้ตัวล่ะ...

 

และแฮร์รี่ผู้ที่แม้แต่เรื่องของตัวเองยังเอาไม่รอดก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลดปลง แล้วปล่อยให้เรื่องราวรักสามเศร้าของเพื่อนสนิทตัวเองให้พวกเขาจัดการกันเองเท่านั้น เขาทำได้เพียงแค่คอยให้คำปรึกษาเพราะแค่การที่เขาจะหาวิธีเข้าใกล้ศาสตราจารย์สเนปในแต่ละวันก็ยุ่งยากมากพอแล้ว

 

พอตเตอร์! ฉันบอกให้เธอจัดชั้นหนังสือให้เป็นระเบียบทำเสร็จแล้วงั้นเหรอ ถึงได้มัวแต่เหม่อเหมือนพวกสมองมีปัญหาแฮร์รี่สะดุ้งเฮือกรีบออกจากความคิดวุ่นวายในหัวแล้วรีบกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริง โดยมีน้ำเสียงเย็นเยียบจากศาสตราจารย์วิชาปรุงยาเป็นตัวปลุก

 

ขอโทษครับศาสตราจารย์ อีกสองชั้นก็เสร็จแล้วครับ!”แฮร์รี่ยิ้มแห้งๆแล้วรีบตอบอีกฝ่ายกลับไปด้วยน้ำเสียงร่าเริงอย่างที่ทำเสมอ แล้วก็อีกอย่างคุณจะเรียกผมว่าแฮร์รี่ก็ได้นะครับ ผมอยากให้คุณเรียกผมแบบนั้นมากกว่า เรียกนามสกุลมันดูห่างเหินเกินไป ทั้งๆที่เราออกจะสนิทกันแท้ๆเชียว~

 

ไม่วายหันไปหยอดคนแก่กว่าด้วยน้ำเสียงยั่วเย้าอย่างสนุกสนาน จนเซเวอรัสได้แต่คิ้วกระตุกจากการโดนปีนเกลียว แต่พอได้สบเข้ากับดวงตาสีเขียวคู่นั้นแล้วเขากับด่าอีกฝ่ายกลับไปแรงๆไม่ลง

 

...เพราะดวงตาคู่นั้นมันเหมือนลิลี่มากเกินไปจนเขาใจอ่อน

 

ดวงตาสีนิลที่มักจะไร้ความรู้สึกเสมอ ในตอนนี้มีประกายเจ็บปวดออกมาเบาบางจนแฮร์รี่ได้แต่แสร้งเปลี่ยนเรื่องไปเป็นเรื่องอื่น แม้ว่าจะไม่รู้ถึงเหตุผลที่แววตาคู่คมของคนที่เขาชอบนั้นเปลี่ยนไปเพราะอะไรก็ตาม แต่เขาแค่เห็นแล้วไม่สบายใจจนต้องหาเรื่องที่จะทำให้อีกฝ่ายกลับมาเป็นเหมือนเดิมแทนเพื่อความสบายใจของตัวเองเพราะเขาไม่อยากเห็นสายตาที่แสนเจ็บปวดนั้นจากเซเวอรัส มันทำให้แฮร์รี่เจ็บปวดไปด้วยเสมอแม้เขาจะไม่รู้ที่มาของความเจ็บปวดนั้นเลยก็ตาม

 

หรือคุณจะเรียกผมว่าฮาร์ฟก็ได้นะครับ ไม่เคยมีใครเรียกผมอย่างนั้นมาก่อนเลยแฮร์รี่พูดต่อเพื่อเปลี่ยนเรื่อง ก่อนที่จะมองเซเวอรัสด้วยสายตาคาดหวัง และ...ผมรู้สึกพิเศษเพราะคุณจะเป็นคนเดียวที่ได้เรียกผมอย่างนั้นไงล่ะครับศาสตราจารย์

 

ไร้สาระน่ะพอตเตอร์ ถ้าว่างนักก็ไปขัดหม้อต่อซะ ถ้ามันไม่เงาก็ขัดอยู่อย่างนั้นแหละ...คุณพอตเตอร์และก็ถูกเซเวอรัสดับฝันไปอย่างไม่ใยดี

 

โธ่~ ศาสตราจารย์คุณเนี้ยไม่มีอารมณ์ขันเอาเสียเลยนะครับแฮร์รี่ได้แต่เดินคอตกไปขัดหม้อตามที่อีกคนสั่ง พร้อมบ่นไปด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระหงอด จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงจริงจังในเวลาต่อมา แต่ผมพูดจริงนะ ผมน่ะอยากเป็นคนสำคัญของคุณ

 

แม้มือจะขัดหม้อไปไม่หยุด แต่ดวงตาสีเขียวมรกตคู่สวยดุจดั่งคำสาปพิฆาตตอนนี้กลับจับจ้องเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเซเวอรัสอย่างล้ำลึก เหมือนจะเน้นย้ำตรอกลึกเข้าไปในหัวใจที่ด้านชาดวงนั้นให้สลักคำพูดของเขาเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจ...

 

เซเวอรัสได้แต่จ้องมองร่างของเด็กชายวัยสิบสี่ปี ลูกชายของลิลี่ที่รักที่ได้กล่าวถ้อยคำสื่อความหมายลึกซึ้งนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงและสายตาที่จริงจังจนเขาสั่นสะท้าน

 

ถ้อยคำที่เขาเคยคาดหวังว่าสักวันเขาจะมีโอกาสได้ฟังลิลี่พูดแต่กลับไม่มีโอกาสนั้นไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ตอนนี้เขากลับได้ฟังมันจากลูกชายของเธอ คำพูดประโยคนั้นมันทำให้หัวใจของเซเวอรัสสั่นไหวอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เจ็บปวด

 

เพราะเขาไม่อาจให้ใครมาแทนที่ลิลี่ที่รักของเขาได้จริงๆ...

 

...แม้คนคนนั้นจะเป็นลูกชายของเธอก็ตาม

 

เขาไม่อาจ...ตัดใจได้...เพราะตลอดชีวิตของเขานั้นมีเพียงลิลี่คนเดียวเท่านั้น ตลอดมาและตลอดไป...

 

[75%]

วันประกาศชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าแข่งขันประลองเวทไตรภาคีถือเป็นฝันร้ายของแฮร์รี่ในปีนี้ ความโชคร้ายของเขายังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง เพราะเขาได้เป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันที่อายุน้อยที่สุด

 

แฮร์รี่กลุ่มใจเป็นอย่างมากแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ดัมเบิลดอร์ก็ช่วยเขาไม่ได้เมื่อบาร์ตี้ เครร้าช์ เจ้าหน้าที่กระทรวงเวทมนตร์บอกว่ามันเป็นกฎและเขาก็ต้องเข้าร่วมการแข่งขัน

 

แฮร์รี่ทราบดีว่าภารกิจแต่ละอย่างช่างอันตรายจากที่เฮอร์ไมโอนี่ได้รวบรวมข้อมูลการแข่งขันในอดีตมาแล้วเล่าให้เขาฟัง นักเรียนคนอื่นๆในฮอกวอตส์ไม่พอใจเป็นอย่างมากเพราะคิดว่าเขาโกงจนได้เข้าร่วมการแข่งขัน เขาถูกแอนตี้อย่างหนักจนเดินไปทางไหนก็มีแต่คนด่า

 

แฮร์รี่กังวลอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่มากนักเพราะไม่ได้เก็บถ้อยคำสาดเสียเทเสียเหล่านั้นมาใส่ใจ และเขาก็ยังมีเพื่อนสนิทคอยอยู่เคียงข้างไม่ไปไหนแค่นี้แฮร์รี่ก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว แน่นอนว่าเขาคิดอย่างนั้นจนกระทั่งรอนด่าเขาอย่างรุนแรงด้วยความไม่พอใจที่เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันโดยไม่บอกรอน นั่นทำให้พวกเขาทะเลาะกันอย่างรุนแรงหลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้คุยกันอีก

 

ในฮอกวอตส์ที่ใครๆก็นินทาว่าร้ายเขาตอนนี้ เขาเหลือเพียงแค่เฮอร์ไมโอนี่ที่อยู่ข้างอย่างเข้าใจ...

 

แฮร์รี่เอาแต่คิดเรื่องของรอนและพยายามเตรียมตัวเองให้พร้อมสำหรับภารกิจในการประลองเวทไตรภาคีที่สุดเท่าที่จะทำได้สำหรับเด็กปี 4 โดยมีเฮอร์ไมโอนี่คอยช่วยเหลือ จนเขาไม่มีเวลาไปตามเกาะติดศาสตราจารย์สเนปอย่างที่ทำมาตลอดเลยแม้แต่น้อย

 

จนกระทั้งการประลองเวทไตรภาคีเริ่มอย่างเป็นทางการ...

 

แฮร์รี่ได้หลบหลีกให้พ้นจากมังกรพ่นไฟฉกฉวยไข่ทองคำแห่งปริศนา งานเต้นรำที่เขาไม่ได้สนใจมากนัก เพราะเขาไม่สามารถไปขอให้ศาสตราจารย์สเนปคนที่เขาอยากจะให้เป็นคู่ที่สุดมาเต้นรำเปิดฟลอร์กับเขาได้ จนสุดท้ายเขาได้ขอให้ปาราวตี พาตินเป็นคู่เต้นรำของเขาแทน ภารกิจที่สองการดำดิ่งสู่ก้นบึ้งทะเลสาบดำภายใต้อากาศที่หนาวเหน็บเพื่อตามหาสิ่งสำคัญ ซึ่งในตอนนั้นก็คือรอนเพราะช่วงนั้นเขาค่อนข้างกลุ้มใจต่อความขัดแย้งของเขากับรอนจนไม่ได้มีเวลาไปนึกถึงใครอีกคน

 

และในภารกิจสุดท้ายการหาทางเดินในเขาวงกตมีชีวิตที่กิ่งก้านสาขาที่งอกอย่างรวดเร็วของเขาวงกตที่น่ากลัว บางคนหรือบางสิ่งกำลังจับตามองอยู่ พวกเขามองเห็นชัยชนะอยู่เบื้องหน้า แต่เมื่อเข้าไปใกล้ถ้วยไตรภาคี ทุกอย่างกลับไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น

 

แฮร์รี่ได้พบกับการคืนชีพของโวลเดอมอร์ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ แฮร์รี่บาดเจ็บจากการถูกกรีดแขนเพื่อเอาเลือดไปใช้ในการคืนชีพโวลเดอมอร์ และเขาได้เห็นเซดริกตายต่อหน้าจากคาถาพิฆาต แฮร์รี่พยายามสู้เพื่อเอาชีวิตรอดแต่สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงแค่หนีมาด้วยการจับที่ถ้วยอัคนีที่เป็นกุญแจนำทางกลับมาที่ฮอกวอตส์พร้อมกับร่างไร้วิญญาณของเซดริก...

 

แฮร์รี่เสียใจเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ตั้งสติแล้วพูดในสิ่งที่เขาเผชิญมากับดัมเบิลดอร์ หลังจากนั้นแฮร์รี่ก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก เขารักษาตัวอยู่ที่ห้องปีกหลายสัปดาห์ แม้ภายนอกจะดูเป็นปกติแต่ที่จริงแล้วแฮร์รี่สียใจกับการตายของเซดริกเป็นอย่างมาก

 

แฮร์รี่คิดว่าเป็นเพราะเขาเซดริกถึงต้องตาย...

 

คิดมากไปก็ไม่ได้อะไรพอตเตอร์ ดิกกอรี่ตายไปแล้ว เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินหน้าต่อไป การจมอยู่กับความรู้สึกผิดจะทำให้เธอก้าวไปไหนไม่ได้และยึดติดอยู่กับมันกลางดึกคืนหนึ่งที่แฮร์รี่นั่งมองดวงจันทร์ผ่านหน้าต่างห้องปีกอย่างคนคิดไม่ตก เสียงเรียบเย็นเป็นเอกลักษณ์ที่เขาไม่ได้ยินมาสักพักก็ดังขึ้นจากข้างเตียง

 

ศาสตราจารย์สเนป...แฮร์รี่เอ่ยเรียกคนอายุมากกว่าที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอขึ้นมาแผ่วเบา

 

ดังนั้นเธอเสียใจได้แต่อย่าได้ไปยึดติดกับมันมากนัก เข้าใจที่ฉันพูดมั้ยคุณพอตเตอร์เซเวอรัสยังคงกล่าวต่อ

 

ใช่... เธอไม่ควรไปยึดติดกับคนที่ตายไปแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอก็จะเป็นเหมือนฉันในตอนนี้ ที่ยึดติดกับลิลี่จนไม่สามารถเริ่มใหม่กับใครได้อีก...

 

แฮร์รี่มองเซเวอรัสที่มองดวงจันทร์เช่นเดียวกันกับเขาก่อนหน้านี้เหมือนคนที่กำลังจมอยู่กับอะไรบางอย่าง ดวงตาสีเข้มหม่นลงจนแฮร์รี่เริ่มปวดใจที่ไม่ทราบที่มาจนอดที่จะขัดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบไม่ได้

 

ผมเข้าใจแล้วครับศาสตราจารย์สิ้นประโยครับคำจากเด็กชายเซเวอรัสก็สะบัดท้ายคลุมเตรียมจะเดินจากไปเงียบเพราะหมดธุระแล้ว แต่ยังไม่ทันได้ไปไหนชายผ้าคลุมของเขาก็ถูกใครอีกคนคว้าไว้เสียก่อน ...หากไม่รบกวนจนเกินไป อยู่เป็นเพื่อนจนกว่าผมจะหลับได้รึเปล่าครับศาสตราจารย์

 

แฮร์รี่ลองพูดสิ่งที่ตนคิดออกไป เขาไม่ได้คาดหวังการตอบตกลงมากนัก เพียงแค่อยากจะลองพูดมันออกไปดูสักครั้ง อย่างน้อยเขาก็จะได้รู้ว่าเขาพอจะมีความสำคัญกับคนคนนี้บางสักนิดหรือไม่

 

ความเงียบดำเนินไปเป็นเวลานาน เซเวอรัสยังไม่หันกลับมา แต่ก็ยังไม่เดินจากไปไหน แฮร์รี่คิดว่าเขาคงคาดหวังคำตอบตกลงมากเกินไปจึงเลือกที่จะปล่อยมืดจากชายผ้าคลุมสีดำในที่สุด

 

หรือแท้จริงแล้วเขาไม่ควรหวังตั้งแต่แรก...

 

แฮร์รี่ก้มหน้ามองมือขาวซีดจากความเย็นของอากาศยามค่ำคืนของตัวเองที่กำลังกำผ้าห่มสีขาวจนแน่นนิ่งๆ จนกระทั่งเสียงขยับของเก้าอี้ข้างเสียงขยับเบาๆตามด้วยเสียงเสื้อผ้าที่กำลังเสียดสีจากการขยับตัว แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นมาพบกับเซเวอรัสที่กำลังเปิดหนังสือด้วยท่าทางสงบแล้วมองมาทางเขาเงียบๆ สายตานิ่งสนิทจนไม่รู้ว่าคนอายุมากกว่านั้นกำลังคิดอะไรอยู่

 

วินาทีนั้นแฮร์รี่ก็ฉีกยิ้มออกมาเหมือนคนบ้า และสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจขยับตัวลงนอนดีๆกระชับผ้าห่มไว้ที่อกแล้วหันหน้าไปทางเซเวอรัสพิศมองใบหน้านิ่งเรียบที่แสนเย็นชานั้นเงียบๆจนหลับไปในที่สุด

 

คืนนี้เป็นคืนที่แฮร์รี่ฝันดีที่สุดในชีวิต...

 

 

ก่อนขึ้นปี 5 แฮร์รี่เกือบจะถูกไล่ออกจากฮอกวอตส์แล้วยังได้เข้าร่วมกับภาคีนกฟีนิกซ์ ที่นั่นแฮร์ณี่ได้เจอกับเซเวอรัสที่เป็นหนึ่งในภาคี เป็นอะไรที่เซอร์ไพร์เป็นอย่างมากแต่แฮร์รี่ก็ดีใจเพราะอย่างน้อยเขาก็ได้เจอเซเวอรัสก่อนที่จะเปิดเทอม

 

พอเปิดเทอมความสงบที่กริมโมลด์เพลสที่ตั้งของภาคีก็หายไป ดัมเบิลดอร์ทำตัวห่างเหินกับเขาอย่างไม่รู้สาเหตุ และที่สำคัญยังมารผจญที่ทำให้ฮอกวอตส์ไม่น่าอยู่อีกต่อไปอย่างศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคนใหม่ โดโลเรส อัมบริดจ์ และบทเรียนคาถาป้องกันตัวที่ กระทรวงอนุมัติของเธอที่ไม่ได้ช่วยในการเรียนอะไรเลยสักนิด จนแฮร์รี่ต้องตั้งกลุ่ม กองทัพดัมเบิลดอร์ขึ้นมาตามคำรบเร้าของรอนและเฮอร์ไมโอนี่ในที่สุด

 

นอกจากนี้ในการสอบ ว.พ.ร.ส. นั้นทำให้นักเรียนทั้งหลายต่างกดดันเป็นที่สุดโดยเฉพาะแฮร์รี่ เมื่อกระทรวงเวทมนตร์เริ่มครอบงำโรงเรียนฮอกวอตส์ ไม่มีใครเชื่อว่า ลอร์ดโวลเดอมอร์ กำลังเข็มแข็งขึ้นเรื่อยมาหลังจากการประลองเวทไตรภาคีสิ้นสุดลง

 

และสุดท้ายแฮร์รี่ก็เสียใจอีกครั้ง...

 

ซีเรียสพ่อทูนหัวของเขาถูกเบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ฆ่าตาย...

 

แฮร์รี่ได้แต่ยืนมองป้านหลุทศพเย็นชืดของซีเรียสอยู่เช่นนั้นหลายวัน โดยคำปลอบใจของใครก็ไม่สามารถช่วยเขาได้ ชีวิตของเขามีแต่ความสูญเสีย

 

สูญเสียคนสำคัญ... ทั้งพ่อ... ทั้งแม่...และตอนนี้ยังมีพ่อทูน...

 

จนแฮร์รี่อดที่จะกลัวไม่ได้ว่าสักวันเขาจะเสียเซเวอรัสคนที่เขารักไปด้วยอีกคน...

 

แค่คิดแฮร์รี่ก็รู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาจับขั้วหัวใจ เขาเป็นแค่เด็กชายอายุ 15 จะไปทำอะไรได้นอกจากพยายามดันตัวเองให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นเพื่อปกป้องคนสำคัญของเขาคนที่เขารัก ทั้งเพื่อนๆ คนรอบตัวที่ร่วมต่อสู้ด้วยกันมา

 

แต่กว่าจะเขาจะตระหนักถึงกำลังอันน้อยนิดของตัวเองนั้น ในปี 6 แฮร์รี่ก็สูญเสียอีกหนึ่งคนสำคัญของเขาอย่างอัลบัส อัมเบิลดอร์ไปเสียแล้ว

 

เขานี่ช่างอ่อนแอจนน่าสมเพชจริงๆ...

 

ได้แต่ยืนมองคนสำคัญตายไปทีละคนเพื่อปกป้องเขา...

 

โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง...

 

แต่เวลาเสียใจนั้นมีไม่มาก เพราะหลังจากนั้นโลกเวทมนตร์ก็ถูกแทรกแซงจากโวลเดอมอร์โดยสมบูรณ์ เขาถูกตามล่าจนต้องออกเดินทางเพื่อหลบหนีและทำลายฮอครักซ์ไปทีละชิ้นๆเพื่อลดพลังของโวลเดอมอร์ไปด้วย

 

การเดินทางครั้งนี้ทำให้แฮร์รี่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่ก็แลกมาด้วยการไม่ได้พบหน้าคนที่อยากพบที่สุดอย่างเซเวอรัสเป็นเวลานาน และในการรวบรวมฮอครักซ์ชิ้นหนึ่งในฮอกวอตส์แฮร์รี่ก็พบว่าโวลเดอมอร์กำลังจะฆ่าเซเวอรัสที่เพิงโหยหวน

 

แฮร์รี่ตัดสินใจทิ้งดาบกริฟฟินดอร์และรัดเกล้าเรเวนคลอที่เพิ่งค้นเจอในห้องต้องประสงค์ แล้วรีบไปที่เพิงโหยหวนทันทีโดยไม่สนใจใคร เพราะตอนนี้แฮร์รี่กังวลจนตัวสั่นไปหมด ในครั้งนี้เขาจะต้องไปทันเขาไม่อยากที่จะสูญเสียเซเวอรัสไปอีกคน คนอื่นๆที่เหลืออยู่ตอนนี้แฮร์รี่กล้ายอมรับอย่างเห็นแก่ตัวเลยว่าต่อให้ใครจะตายเขาก็ไม่สนใจอีกแล้วขอแค่ไม่ใช่คนคนนี้

 

ไม่ใช่เซเวอรัส สเนป...

 

และแฮร์รี่ก็มาทันเวลาในที่สุด แฮร์รี่หอบหายใจจนดวงตาพร่ามัว แต่เขาก็ไม่ได้สนใจร่ายคาถาพร่างตัวใส่ตัวเองอย่างเร่งรีบแล้วตามด้วยคาถางงงันใส่นากินีที่กำลังจะฉกเซเวอรัสจากนั้นก็รีบเข้าไปหาอีกคนแล้วกระซิบว่าให้แกล้งตาย จนนากินีคิดว่ามันได้ฉกเซเวอรัสไปแล้วทั้งที่จริงๆแล้วมันฉกไปโดยผนังด้านหลังแล้วเลื้อยจากไปในที่สุด

 

โชคดีที่โวลเดอมอร์ออกไปข้างนอกก่อนหน้านั้นแล้วปล่อยให้นากินีจัดการกับเซเวอรัส ไม่เช่นนั้นเรื่องมันคงยุ่งยากมากกว่านี้และคาถาหลอดเล็กเช่นนี้ก็คงไม่สามารถใช้ได้ผลอย่างแน่นอน แม้จอมมารคนนั้นจะเสียสติแต่เขาก็ยังคงฉลาดจนน่ากลัวไม่ต่างจากตอนที่ยังไม่เสียสติอยู่ไม่น้อย

 

จากนั้นแฮร์รี่ก็ฝืนใช้คาถาหายตัวทั้งๆที่อายุไม่ถึงและพลังเหลือน้อยเต็มทีพาเซเวอรัสกลับมาที่ฮอกวอตส์ โดยพาเขาไปที่ห้องพักในห้องเรียนปรุงยาห้องเดิมของเซเวอรัส ร่ายคาถาป้องกันทุกชนิดเท่าที่เขาจะนึกออกไปทั่วทั้งห้องเหมือนคนบ้า และรีบไปที่ห้องปีกหายามารักษาอาการบาดเจ็บของอีกคน

 

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว แฮร์รี่ก็มานั่งเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ร่างสูงโดยที่ไม่พูดอะไร เขาทำทุกอย่างไปอย่างเงียบๆมองสำรวจทุกส่วนของร่างการคนที่นอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา เหมือนกับว่าหากเขาพลาดอะไรไปเพียงเล็กน้อยคนคนนี้จะหายไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย

 

เซเวอรัสเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป ไม่ถึงชั่วโมงก่อนเขาเข้าใกล้ความตายไปแล้วครึ่งตัว แต่สุดท้ายก็รอดมาได้เพราะแฮร์รี่ เซเวอรัสอธิบายความรู้สึกของเขาตอนนี้ไม่ถูก แม้เขายินดีที่จะรับความตายเสมอมานานมากแล้วตั้งแต่เสียลิลี่ไป แต่สุดท้ายแล้วตอนนี้ลึกๆในใจเขากลับดีใจที่พบว่าตัวเองรอดมาได้

 

เซเวอรัสตัดสินใจหยิบไม้กายสิทธิ์ที่วางอยู่โต๊ะเล็กข้างๆเตียงมาแล้วดึงเศษเสี้ยวความทรงจำทั้งหมดของเขา ลิลี่และเจมส์ พอตเตอร์ ออกมาใส่ไว้ในขวดแก้วเล็กๆแล้วยื่นให้คนที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้

 

แฮร์รี่เพียงมองมันเฉยๆ ไม่คิดที่จะหยิบมันมาเขารู้ดีว่าในนั้นมันคืออะไร เขารู้ความจริงตั้งนานแล้ว รู้มาจากซีเรียสว่าแท้จริงแล้วคนที่เป็นศัตรูหัวใจของเขา ที่มาของความเศร้าของเซเวอรัสที่ไม่ว่าเขามองเมื่อไหร่ก็ปวดใจไปพร้อมกันอยู่เสมอนั้น แท้จริงแล้วคนคนนั้นคือแม่ของเขาเอง ลิลี่ พอตเตอร์

 

มันน่าตลกดีที่เขาดันหลงรักผู้ชายคนหนึ่งที่อายุมากกว่าเป็นรอบ แก่พอที่จะเป็นพ่อเขาได้ คนที่ก็หลงรักแม่ของเขามากนานเช่นกันและไม่คิดจะเปลี่ยนใจเลยแม้ว่าแม่จะตายไปตั้งนานแล้วอย่างเซเวอรัส และที่น่าตลกมากกว่าก็คือทั้งที่เขาก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าไม่มีวันที่เซเวอรัสจะเปลี่ยนใจมารักเขาได้เลยแม้แต่น้อย สุดท้ายแล้วเขาก็ยังเลือกที่จะเดินหน้าพยายามต่อไป ยอมแลกทุกอย่างเพื่อคนคนนี้แม้ว่าจะเป็นการเอาชีวิตตัวเองไปแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่เฉียดผ่านความตายมาแล้วอย่างเมื่อไม่นานมานี้ เขาก็ยังทำและไม่ยอมตัดใจจากอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

 

ยังคงหน้าโง่หลอกตัวเองและยังดื้อด้านต่อไป...

 

ทั้งที่รู้ความจริงอยู่แก่ใจ...

 

สุดท้ายแฮร์รี่ก็เลือกที่จะปัดขวดแก้วบรรจุเศษเสี้ยวความทรงจำในมืดแกร่งที่ยื่นมาให้ตนจนแตกไป ดวงตาสีเขียวมรกตดุจดั่งคำสาปพิฆาตมองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลเข้มอย่างสงบนิ่งยิ่งกว่าที่เคยเป็น

 

ผมรู้ดีว่าสิ่งที่คุณอยากจะให้ผมรู้มันคืออะไรแต่น้ำเสียงของแฮร์รี่ตอนนี้กลับนิ่งเรียบยิ่งกว่า ...รู้ดีมากตลอดว่าคนในใจของคุณที่ผมไม่เคยก้าวข้ามมันได้เลยคือแม่ของผมเอง

 

...

 

และผมก็ไม่ต้องการที่จะดูเศษเสี้ยวความทรงจำของคุณเลยนิด เพราะรู้ว่ามันจะเต็มไปด้วยความรักที่คุณมีให้แม่ของผม ในฐานะลูกชายของแม่ผมรู้สึกซาบซึ้งที่ได้รู้ว่ามีคนคนหนึ่งที่รักแม่ผมจนยอมที่จะปกป้องผมโดยที่ไม่หวังอะไรต่อจากแม่แฮร์รี่สูดหายใจเข้าลึก พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่อยู่ๆก็ตีตื้นขึ้นมาให้กลับลงไป มีเพียงน้ำตาที่รินไหลออกมาเงียบๆโดนที่เขาไม่คิดจะปาดมันออกให้เสียเวลาเลยสักนิด ...แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่ก็รักคุณมากไม่ต่างกัน พยายามทุกสิ่งทุ่มเททุกอย่างมาตลอดหลายปีมากนี้ แต่คุณไม่เคยเห็นค่ามันเลย เพียงมองผ่านผมไปภายใต้เงาของแม่... ผมเจ็บจนพูดแทบไม่ออกเลยล่ะ

 

เธอ...

 

เพราะฉะนั้นตอนนี้ ผมขอถามคุณแค่ประโยคเดียวเท่านั้นแฮร์รี่ยังคงพูดต่อไปไม่สนใจอะไร ในตอนนี้เขาอยากจะจบเรื่องนี้สักที เขาอยากรู้ว่าความพยายามทั้งหมดของเขาที่ทำมานั้นมันจะช่วยให้เขาได้มีโอกาสเดินหน้าต่อหรือไม่ หรือว่าจะจะต้องย่ำอยู่กับที่อย่างนี้ต่อไป หาเป็นเช่นนั้นสู้เขาถอยไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ไม่ดีกว่าเหรอ ถือเป็นการตัดเลยแล้วกันว่าจากนี้เขาควรจะเดินเส้นทางสายใด คุณเคยรักผมที่เป็นผม แฮร์รี่ พอตเตอร์ ไม่ใช่ตัวแทนของแม่คนนี้บางมั้ยครับ...ศาสตราจารย์

 

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาช่างแผ่วเบา ไร้ซึ่งความมั่นใจใดๆในการเผชิญความจริงในครั้งนี้ของแฮร์รี่ เซเวอรัสคิดทบทวนตัวเองพยายามที่จะให้คำตอบของคำถามที่เด็กชายยื่นมาให้ตนอย่างดีที่สุด อย่างน้อยความชัดเจนก็เป็นสิ่งที่เขาสามารถตอบแทนแก่เด็กคนนี้ได้ดีที่สุด

 

เมื่อย้อนคิดเซเวอรัสกลับผมว่าทุกช่วงเวลาที่เขาได้ใช้ร่วมกับแฮร์รี่นั้นมีมากมายอย่างไม่น่าเชื่อ และทุกๆช่วงเวลาเหล่านั้นก็เต็มไปด้วยความสุขจนเซเวอรัสอบอุ่นในหัวใจจนล้นอก

 

แต่เซเวอรัสก็ยังคงเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่ใช้ความสุขที่คนคนหนึ่งนำมามอบให้อย่างตะกละตะกลามไม่คิดที่จะให้ความชัดเจนกับเจ้าของความสุขนี้เลย เพื่อที่จะรักษาความสุขนี้ไว้โดยที่เขาเองก็ไม่ได้ละทิ้งอดีตทิ้งไปเช่นกัน แต่ความจริงของโลกนี้ช่างโหดร้าย เขาไม่สามารถที่จะยึดทั้งสองสิ่งนี้ไว้ได้พร้อมกันในเวลาเดียวกัน เพราะเมื่อเวลามาถึงไม่ช้าหรือเร็วเขาก็ต้องเลือก

 

อย่างเช่นตอนนี้...

 

สำหรับเซเวอรัสแฮร์รี่ยังคงไม่สำคัญพอที่เขาจะแบ่งปันความรักจากลิลี่ไปให้ได้...

 

นี่เป็นคำตอบจากคนเลวๆอย่างเขา ที่สุดท้ายแล้วเซเวอรัสก็รู้ดีว่ามันจะทำให้เด็กนี่เสียใจและเขาก็จะเสียเด็กนี่ไปเช่นกัน...

 

...ไม่เลยแฮร์รี่ ฉันไม่เคยรักเธอเหมือนลิลี่เลย

 

.

.

.

.

.

.

.

.

 

สงครามโลกเวทมนตร์จบไปด้วยชัยชนะของเด็กชายผู้รอดชีวิต หลังจากนั้นโลกเวทมนตร์ก็สงบเสมอมา แฮร์รี่เลือกที่จะเข้าเป็นมือปรบมาร โดยไม่ได้กลับไปเรียนและสอบ ส.พ.บ.ส. ตามที่คิงสลีย์ ที่เป็นรัฐมนตรีคนใหม่ อนุญาตให้ผู้ที่เคยต่อสู้ในสงครามฮอกวอตส์ เป็นมือปราบมารได้โดยไม่ต้องสอบ ทำให้เขากลายเป็นหัวหน้าสำนักงานที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์

 

อาจารย์ใหญ่คนใหม่ของฮอกวอตส์คือเซเวอรัส สเนป นั่นคือเหตุผลสำคัญที่แฮร์รี่ใช้สิทธิ์เข้าเป็นมือปราบมารแทนที่จะกลับไปเรียนให้จบ เขายอมรับว่ากำลังหลีกหนีความจริง แต่จะทำอย่างไรได้ก็ความจริงนั้นมันโหดร้ายเกินกว่าที่จะเขาจะยอมรับนี่นา

 

แฮร์รี่ทุ่มเทให้กับงานมือปราบมารมากว่า 5 ปีจนประสบความสำเร็จขึ้นเป็นหัวหน้ากองมือปราบมารในที่สุด และเขาก็มีความสุขดีกับการท่องเที่ยวในขณะทำงานไปตามที่ต่างๆพร้อมคู่หูของเขาเดรโก มัลฟอยที่ไม่คิดว่าจะเข้ากันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ

 

แฮร์รี่มีความสุขดีกับชีวิตเช่นนี้ของเขา แม้ว่าทุกๆครั้งจะคิดเสมอว่าหากได้มีเซเวอรัสอยู่ตรงนี้ด้วยเขาคงจะมีความสุขมากกว่านี้แท้ๆ เป็นสิ่งหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่าถึงเซเวอรัสจะใจร้ายกับเขามากแค่ไหนแต่เขาก็ไม่เคยลืมอีกคนได้สักทีจนแฮร์รี่เลิกที่จะหนีแล้วอยู่กับมันไปแบบนั้นแทนเสียแล้ว

 

และเขาคิดว่าหากวันหนึ่งเขามีความกล้ามากพอ เขาคงจะกลับไปสารภาพรักกับเซเวอรัสอีกสักครั้ง...

 

ความรักนี่ก็แปลก... แม้ว่าจะถูกทำร้ายจากคนที่รักอีกสักกี่ครั้ง จะผิดหวังเสียใจอีกสักกี่หน ก็ไม่เคยทำให้เขาตัดใจหรือเปลี่ยนใจได้เลย แฮร์รี่รู้ดีว่าเซเวอรัสไม่ใช่คนดี แต่ต่อให้เจอคนที่ดีกว่านี้อีกสักร้อยเท่าพันเท่าเขาก็ไม่เอาหรอก ต้องเป็นเซเวอรัส สเนป ที่ชอบหักคะแนนเขาและใช้เขาเหมือนทาสคนนั้นเท่านั้น

 

ถ้าเธอคิดอย่างนั้นจริงๆ... เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ดีมั้ยคุณพอตเตอร์เสียงคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมากนานดังขึ้นจากด้านหลัง แฮร์รี่สะดุ้งด้วยความตกใจแล้วรีบสัดใจตัวเองทันทีเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนพินิจใจ

 

ศาสตราจารย์...แฮร์รี่ไม่รู้จะพูดอะไร เขารู้สึกเต็มตื้นไปหมด ขณะเดียวกัสมองของเขาก็โล่งไปหมดเช่นกัน

 

ว่ายังไงคุณพอตเตอร์ เรามาเริ่มต้นกันใหม่ดีมั้ยเซเวอรัสยังคงพูดอย่างใจเย็นพร้อมกับสำรวจเด็กชายในวันวานที่บัดนี้เติบโตขึ้นเป็นหนุ่มเต็มวัยแล้วไปด้วย

 

ตลอดเวลาที่เขาไม่ได้เจอแฮร์รี่ เซเวอรัสเฝ้าถามตัวเองอยู่เสมอว่าเป็นเพราะอะไรเขาถึงรู้สึกว่าบางสิ่งขาดหายไป และทำให้เขาไม่มีความสุขเลย และคำตอบมันก็ใกล้แค่เอื้อม...

 

คำตอบก็มีแค่เพราะแฮร์รี่ พอตเตอร์

 

และวันหนึ่งคำตอบของเขาก็ชัดเจนขึ้น หลังจากที่สอนเด็กปี 6 ปรุงยาโซเมท เซเวอรัสได้ลองใช้กับตัวเองและชื่อที่ปรากฏขึ้นมาก็เป็นชื่อที่เขาคิดไม่ถึงแต่ลึกๆในใจแล้วก็ไม่ได้เกินความคาดหมาย เหมือนเขาจะรู้ตัวมาสักพักแล้วแต่ไม่อยากยอมรับมัน

 

จนสุดท้ายเขาทนอีกครึ่งหนึ่งของจิตวิญญาณที่เรียกว่าโซเมทของตนเรียกร้องไม่ไหว จึงต้องขอให้ลูกทูนหัวให้ช่วยจนมาปรากฏตัวที่นี่ในที่สุด และถามคำถามที่เขาเองก็กลัวคำตอบมากที่สุด ในตอนนี้เขาก็ได้เข้าใจความตาดหวังในวันนั้นวันสุดท้ายก่อนที่พวกเขาจะจากกันแล้ว

 

มันช่างทรมานอย่างแสนสาหัสจริงๆ ทั้งที่เป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ...

 

ขอร้องล่ะ ให้โอกาสฉันอีกครั้งนะ...แฮร์รี่

 

หึหึ ตอนที่ผมต้องการคุณที่สุดตอนนั้นคุณกลับปฏิเสธผม แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับคุณกันศาสตราจารย์เสียงของแฮร์รี่เย็นชาได้อย่างไมน่าเชื่อ ดวงตาสีเขียวมรกตหม่นหมองเมื่อย้อนคิดถึงคืนนั้นที่ตนถูกปฏิเสธด้วยคำตอบของคำถามอย่างไร้เยื่อใย ...ยังต้องการอะไรจากผมอีกเหรอครับ

 

กลับมาเริ่มต้นกันใหม่เถอะ ฉันขอร้องต้อนนี้ฉันรู้ใจตัวเองแล้ว ครั้งในมั่นใจได้เลยว่าจะไม่ทำให้เธอเสียใจ จะมองเธอที่เป็นเธอไม่ซ้อนทับใคร ได้โปรดเชื่อฉันสักครั้งนะแฮร์รี่ละทิ้งซึ่งศักดิ์ศรีคงเป็นคำเดียวที่อธิบายสภาพของเซเวอรัสในตอนนี้

 

...

 

...

 

...

 

อันที่จริงผมก็ไม่ใช่คนใจง่ายหรอกนะ แต่ผมเป็นพวกยอมรับความจริง ดังนั้นคำตอบก็ง่ายๆเลยแล้วกันครับศาสตราจารย์...แฮร์รี่ฉีกยิ้มออกมาอย่าเจ้าเล่ห์เวลาที่ผ่านมาเดรโกสอนให้เขาหน้าหนาได้อย่างไม่มีใครเทียบเชียวล่ะ ...ตกลงครับ เรามาเริ่มต้นกันใหม่ แต่คุณต้องจีบผมนะ ผมไม่จีบคุณแล้วมันเหนื่อย

 

เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้ การเผชิญโลกแห่งความจริงด้วยความโหดร้ายมาตลอด แฮร์รี่ได้พบเจออะไรมากมาย ไม่ว่าจะเกิดแก่เจ็บตายล้วนเป็นธรรมดา ชีวิตของผู้วิเศษที่ว่ายาวนานกว่ามักเกิ้ลแท้จริงแล้วก็ยังสั้นไม่ต่างกัน หากได้มีโอกาสทำในสิ่งที่อยากจะทำแล้ว ทำไมเขาจะต้องทิ้งมันไปเพราะทิฐิที่กินไม่ได้และให้ความสุขแก่เขาไม่ได้ด้วยล่ะ?

 

จริงมั้ยครับ?

 

.

.

.

 

ความรักจริงๆแล้วมันก็ง่ายแค่นี้เอง

 

ผมไม่ได้ใจง่ายก็แค่ยอมรับความจริงแค่นั้นเอง

 

ถ้าไม่ใช่เธอเธอคนนี้ คนไหนให้ดีแสนดีก็ไม่เอา...

 

-Story one. The end-

 

 

 

TALK 1

คิดว่าดราม่ามั้ยถามใจเธอดู55555

แวะมาหย่อนระเบิดตอนพิเศษตอนแรกที่สัญญาไว้แล้วจากไปอย่างเงียบๆ

ขอบอกไว้ก่อนตอนพิเศษคู่ SS/HP มีตอนเดียวยาวๆ ที่ไม่รู้ว่ามันจะได้ทั้งหมดกี่หน้ากระดาษ A4 เพราะขอบอกว่าด้นสดไร้พล็อตแม้กระทั้งบทที่เอามาเจิม ประมาณว่าตอนนั้นเราอยู่ในอารมณ์ไหนก็ตามนั้นแหละคะ บทข้างต้นที่ยกมาก็สามารถเปลี่ยนได้ถ้าเราอยากจะเปลี่ยน หุหุ

สำหรับคนที่ชิป SS/HP ก็ขอให้ติดตามรอก่อนไม่เกินสามวันคิดว่าได้ลงแน่นอนเจ้าคะ ตอนนี้กำลังปั่นแป้นพิมพ์ลุกเป็นไฟ

ส่วนคนที่ไม่ชิปคู่นี้ก็ต้องรอ Special Story ต่อไป เนอะ มีหลากหลายคู่หลากหลายสไตล์แน่นอนเพราะในสมองเรามีเป็นโกดังเลยว่าอยากเห็นพวกลูกๆเป็นแบบไหน

                เช่นทอมเป็นเจ้าพ่อมาเฟียส่วนไนท์แมร์เป็นนายแบบชื่อดังมีข้อตกลงกันเป็นเรื่องบนเตียงแบบไม่เปิดเผย แล้วถ้าเรื่องมันเป็นอย่างนี้จะไปจบอีท่าไหนก็ลองคิดกันดู อะไรทำนองนี้ โฮะๆๆ อยากแต่ง Story นี้เร็วๆจัง อยากเห็นไนท์แมร์เป็นเคะสายควีนสวยเลือกได้ให้เฮียทอมหึงเล่นๆ5555555

TALK 2

เอาครึ่งแรกไปก่อน ขออนุญาตแบ่งออกเป็นช่วงๆ 45% 80% 100% นะจ๊ะ เพราะถ้าลงทีเดียวคงต้องใช้เวลาแต่งนานอยู่สักหน่อยเพราะมันเป็นตอนพิเศษที่เราอยากจบในตอนเลยมันจึงค่อนข้างยาว กลัวคนอ่านรอจนลงแดงไปซะก่อน5555

เราไม่รู้หรอกว่ามันจะดราม่ามั้ย เราไม่เคยมีประสบการณ์ด้านความรักสไตล์นี้ แต่จะพยายามสื่ออารมณ์ออกมาในมากที่สุดนะคะ และแน่นอนเราเป็นพวกเขียนบรรยายเยอะ บทพูดน้อย ดังนั้นก็อย่าพึ่งเบื่อกันเน้อ

เอาจริงว่าประเด็นแฮร์รี่หลงรักเซฟ แต่เซฟรักแม่แฮร์รี่ แฮร์รี่อยู่ภายใต้เงาของแม่นี่ก็ออกจะเบสิกมากสำหรับคู่นี้ แบบเรียกว่าพล็อตตลาดเลยก็ได้แต่เราก็ยังรู้สึกว่าประเด็นนี้มันค่อนข้างน่าขยี้ดี เราจะพยายามเขียนออกมาในสไตล์ของเราให้มากที่สุดนะเจ้าคะ

และขอสารภาพตามตรง เหตุผลที่มาแบบเต็มตอนไม่ได้เพราะตอนนี้เราอยู่ในช่วงสอบคะ อ่านหนังสือเยอะมากเพราะวิชาเอกทั้งหมดเป็นข้อเขียน จึงทำให้เราเกิดอาการ ไรท์บล็อก หรือก็คือ ตันขึ้นมาคะ สามวันได้แค่นี้ถือว่าเยอะมากแล้ว ดังนั้นให้อภัยเราด้วยนะคะ เรากำลังพยายามหาทางแก้อยู่ คิดว่าหลังสอบเสร็จก็คงจะดีขึ้น หรืออาจจะไม่ดีขึ้นเพราะเรากำลังอยู่ในช่วงเฟลจากปัญหาหลายๆอย่างด้วย

เราคิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าแหละ น่าจะเป็นมาพักใหญ่ๆแล้วเกิดอาการเบื้องต้นทุกอย่างแม้แต่การอยากฆ่าตัวตาย แต่ก็ไม่ได้อยากที่จะไปหาหมอ ก็เลยได้แต่รักษาตัวเองเยียวยาตัวเองด้วยนิยายไป อ่านนิยายแต่งนิยายเพื่อเป็นข้ออ้างให้ตัวเองรู้สึกอยากมีชีวิตต่อ

5555ว่าไปนั่น เอาเป็นว่ารอหน่อยเน้อออ จะรีบมาต่อให้จบ Story 1 จะได้แต่ง Story ถัดไปสักที~

TALK 3

เดินเรื่องค่อนข้างเร็วนะคะ ตามเนื้อเรื่องในภาพยนตร์เลยด้วย แต่ว่าขอบอกไว้ก่อนถึงจะมาม่าแต่สเนปไม่ตายนะ น้องรักของน้องขนาดนี้ยังไงน้องก็ต้องทำทุกอย่างให้ป๋ารอดอยู่แล้ว นี่บอกเลยไม่ต้องลุ้น5555

ไม่ใช่สปอยด์ด้วยเพราะเราไม่ได้โฟกัสที่สงครามอยู่แล้ว เราโฟกัสที่ว่าน้องกับป๋าจะได้กันเมื่อไหร่ อะไร ยังไงก็แค่นั้นแหละค่า~

ส่วนเรื่องโรคซึมเศร้าที่เราเคยกล่าวไป ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ นิยายหรือเรื่องดราม่าที่เราเขียนมันไม่ใช่สิ่งที่กระตุ้นเรา และเรามั่นใจว่าเราสามารถควบคุมตัวเองได้ในระดับหนึ่ง เราขอขอบคุณทุกความห่วงใย ทุกคำแนะนำ และทุกกำลังใจจากทุกคนนะคะ เราเชื่อว่าสักวันเราจะเอาชนะมันได้คะเพราะเราเรียรรู้ที่จะอยู่กับมันด้วยการที่จะไม่คิดอะไรมากกับสิ่งที่จะทำให้เราไม่โอเค อันไหนปล่อยได้เราก็ปล่อย อาจจะมีช่วงนอยด์ๆบ้างก็ตามสถานการณ์ในชีวิตช่วงนั้น

ดังนั้นทุกคนช่วยเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ เพราะการเขียนนิยายหรือแฟนฟิคดีๆสักเรื่องมันเป็นการผ่อนคลายและเป็นสิ่งที่ทำให้เราผ่านจุดนั้นมาหลายครั้งแล้วจริงๆ(เหมือนได้ระบาย ได้ปลดปล่อย) เราเลิกเขียนไม่ได้จริงๆ อย่างน้อยมันก็เป็นงานอดิเรกที่เราทำแล้วเรามีความสุขกับมันมากจริงๆ อีกอย่างที่อยู่กับมันได้คือเราไม่ได้เก็บกดนะเรามีรุ่นพี่ที่รู้จักเป็นจิตแพทย์อยู่ ก็พูดคุย(ตามหลักจิตวิทยาที่เขาใช้รักษา)โดยการเล่าเรื่องต่างๆที่เราไม่สบายใจให้พี่เขาฟังอยู่เรื่อยๆ และพี่เขาแนะนำเราเป็นอย่างดีเสมอคะ ถือเป็นความโชคดีเล็กๆของเราเนอะ อย่างน้อยก็ได้รับการรักษาโดยไม่ต้องเสียตังค์5555

ขอบคุณทุกคนมากนะคะ เจอกัน TALK 4 หรือก็คือตอนหน้าที่คาดว่าน่าจะจบ Story 1 คะ จะได้เริ่ม Story 2 สักที ซึ่งกำลังลังเลอยู่ว่าจะ SB/SS/HP หรือว่า DM/HP ดี? หุหุ ก็ช่วยกันแสดงความคิดเห็นและช่วยกันลุ้นเนอะว่ามันจะออกมาเป็นสไตล์ไหน 

TALK 4

14 หน้ากระดาษเต็ม ก็จบง่ายๆอย่างนี้แหละค่ะ ไปคิดต่อเองรู้แค่ว่า Happy End ก็พอแล้วเนอะ5555

ก็ไม่รู้จะงอนง้อให้เรื่องมันยาวเป็นละครน้ำเน่าทำไม จบแบบนี้แหละแหวกแนวดี

เอ้า!!! เจอกัน Story 2 ที่ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่ก็แล้วกันเน้อออ

เม้นท์กันเยอะๆ ถูกใจไม่ถูกใจไม่รู้ รู้แค่ว่าเอาที่เราสบายใจพอ หุหุ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 640 ครั้ง

3,532 ความคิดเห็น

  1. #3524 0006715115 (@0006715115) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 20:00
    สนุกมากเลยยยยยย ขอบพระคุณอย่างสูงนะคะ
    #3524
    0
  2. #3521 Eifel3955 (@Eifel3955) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 00:04
    อยากให้จบbad end
    #3521
    0
  3. #3314 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:26
    ตอนแรกนี่คิดว่าจะจบแบบสเนปตายเสียแล้ว ค่อยยังชั่วหน่อย
    #3314
    0
  4. #3313 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 10:53
    นึกว่าจะมาม่าซะแล้ว /ยกมือทาบอก 5555555จีบน้องเองนะจ๊ะอยากปากแข็งดีนัก
    #3313
    0
  5. #3312 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 08:24

    สุดท้ายก็ไม่เสียเปล่านะ

    ดีใจน้ำตาเกือบไหลเลยล่ะ มีความสุขแล้วนะแฮร์รี่

    #3312
    0
  6. #3311 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 08:20
    จบสวยยยยยยย ขอบคุณมากนะคะที่แต่งเรื่องดีๆแบบนี้มาให้อ่าน รอติดตามต่อไปน้าา
    #3311
    0
  7. #3310 Puai244 (@Puai244) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 08:13
    100%
    แฮร์รี่มีความสุขได้แล้วในที่สุด
    หวังการจีบจากสเนปคงยาก แต่อย่างน้อยทำให้เขามาหาได้ก็เก่งจริงๆ
    จากนี้ไปมีชีวิตแสนสุข ทั้งคู่นะ
    #3310
    0
  8. #3309 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 07:44
    ทำไมล่ะ ทั้งที่มันไม่ม่า ทำไมน้ำตาไหลแบบปาดไม่แล้วก้ไม่ยอมหยุด ชอบมากเลยยยย ขอบคุณค่ะะ รอตอนต่อไป55555555
    #3309
    0
  9. #3308 Areeya Saisingthong (@areeya_tc) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 06:42

    รอนะคะ สนุกมากเลย
    #3308
    0
  10. #3307 pick-17 (@pick-17) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 05:27

    งื้ออออออ จบสวย ขอบคุณค่ะ
    #3307
    0
  11. #3300 Ice_Iris (@Ice_Iris) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 10:14

    ขอบคุณที่แบ่งปันขอรับ ปาดน้ำตา

    #3300
    0
  12. #3291 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 12:48

    สู้ๆนะคะะ

    #3291
    0
  13. #3290 nattha_thari (@natthasata) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 01:08
    ม่าก็ได้ ไม่ม่าก็ได้แหงะ แต่บับ แงงงง ก็อยากให้เนปก้าวไปข้างหน้าได้

    ยอมรับตงามรักครั้งใหม่ไม่ได้แปลว่าต้องลืมรักครั้งเก่านี่นา ;_____;
    #3290
    0
  14. #3289 Yumimaru (@YUMECH) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 19:17

    นํ้ากำลังร้อนได้ที่เลยยยยยย

    #3289
    0
  15. #3288 Boonyisa Rodpat (@lkppim) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 09:39
    พล็อตแบบนี้สามารถมาม่าและไม่มาม่าได้ แต่ถ้ามาม่าก็สงสารน้อง /กอด
    #3288
    0
  16. #3287 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 09:13

    ควรให้ไรท์เปิดอะไรทำอารมณ์ดี ตอนเดียวนี้ถึงจะจบแฮปปี้ รอนะคะ สู้ๆ
    #3287
    0
  17. #3286 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 08:16
    เจอเลยแวะมาบอกก่อนน
    ย่อหน้าแรกเลย จงใจใช้ห้องใต้หลังคาหรือเปล่า? ถ้าไม่ได้จงใจต้องเป็นห้องใต้บันไดนะคะ
    #3286
    1
  18. #3285 k-kh (@k-kh) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 07:04
    ไรท์ สู้ๆค่ะ พวกเรานักอ่านเป็นกำลังใจให้อยู่เสมอค่ะ
    #3285
    0
  19. #3284 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 06:31
    จะจบสวยไหมเนี่ย
    #3284
    0
  20. #3283 Mint Umbrella (@khwanphitcha16) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 05:29
    สู้ๆเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #3283
    0
  21. #3282 K.So (@fah14) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 04:51

    ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ
    #3282
    1
    • #3282-1 K.So (@fah14) (จากตอนที่ 62)
      14 ธันวาคม 2561 / 07:54
      ขอให้คิดถึงคนที่คุณรักและห่วงคุณอยู่ข้างหลังน่ะคะ

      เราพึ่งศึกษาที่รร.มาเมื่อวันก่อนนี้เอง เรารู้ว่ามันอยากที่จะไม่คิดไปทางด้านลบ เป็นห่วงและสู้ๆๆไปกับมันน่ะคะ ขอให้ผ่านมันไปให้ได้น่ะคะ

      ปล. อยากบอกว่า
      - okมั้ย และสู้ๆ
      - ติดตามน่ะ
      #3282-1
  22. #3280 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 02:27

    สเนป แฮร์รุกแล้ว เพราะงั้นตอบสะด้วยนะ555555+

    ดีแล้วคะที่ไม่มาม่า ถ้าจะมาม่าก็อย่าให้กระทบกับจิตใจด้วยนะคะ

    ด้วยรักและห่วงใย^ ^

    #3280
    0
  23. #3279 nattha_thari (@natthasata) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 02:14
    กรีดรว้องงงงงงงงง โฮวววว รักคู่นี้มากค่ะ ว่าแต่ห้องปีกน่าจะเป็นห้องพยาบาลมั้ยคะ hospital wing ถ้าแบบไทยๆเราเข้าใจก็น่าจะห้องพยาบาล...

    / กอดคุณแน่นๆ แล้วส่งกำลังใจให้เยอะๆ นะคะ

    การไปพบแพทย์เพื่อปรึกษาและการกินยาไม่ใช่เรื่องน่ากลัวค่ะ จริงๆนะ

    ยังไงก็ขอส่งกำลังใจไปให้เยอะๆๆๆๆๆๆๆ เลยนะคะ เครียดเมื่อไหร่ก็หาอะไรที่ชอบทำ หาของที่ชอบกิน ฟังเพลงดูหนังอ่านฟิคเขียนฟิคไปเรื่อยให้มันผ่อนคลายลงบ้าง ไม่รู้จะว่ายังไงดีแต่มาคุยกับเราได้นะ! เราอยู่กับโรคนี้มาหกปีแล้วค่ะ 55555
    #3279
    0
  24. #3278 ตัวอ่อน (@waferpeter) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 12:23
    ไรท์ พยายามเข้านะคะ เราก็รู้สึกแบบเดียวกับไรท์ แต่เพราะเข้าใจว่ามันไม่ดีเลยพยายามหักห้ามใจ มันยากนะ ยากมากๆเลยที่จะห้ามความคิดความรู้สึกของตนเอง แต่ก็ถ้าหากเราสามารถก้าวข้ามจุดนี้ไปได้ อนาคตไรท์จะผ่านไปได้เหมือนครั้งนี้เช่นกันค่ะ ให้กำลังใจจากรีดเดอร์ หวังว่าไรท์จะดีขึ้น และอย่าเป็นกังวลมาก ฟ้าหลังฝนจะงดงามเสมอนะคะ ดูแลตัวเองด้วยค่ะ :)
    #3278
    0
  25. #3272 gimondel2004 (@gimondel2004) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 02:50
    หยุดแต่งไปก่อนค่ะ พักตัวเองก่อน หาเรื่องสนุกๆทำ คนที่ไม่เป็นจริงๆไม่รู้ค่ะแต่เรารู้ ระวังการอยู่คนเดียว อย่าเชื่ออารมณ์ชั่ววูปของตัวเอง อย่าบอกตัวเองว่าคนอื่นลำบากกว่ามีตั้งเยอะ เราเป็นเคยแล้วหาหมอแล้ว ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ โรคซึมเศร้าน่ากลัวกว่าที่คิดนะคะ หาหมอดีที่สุดค่ะ ครูเราคนนึงเสียชีวิตจากอารมณ์ของโรคนี้แหละค่ะ
    #3272
    0
  26. #3265 Killsun (@nutnicha_yu) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 00:26
    การเป็นโรคซึมเศร้าก็ไม่ได้แย่มากหรอก เราก็เป็นแต่ถ้าเราปรับตัวกับโรคได้รู้ตัวเองก็เหมือนคนปกตินั่นเหละ แค่เฟลง่าย เครียดง่าย มีความคิดแง่ลบง่ายแค่นั้นเอง ถ้ารู้ตัวว่าเป็นแต่ไม่หนักก็ค่อยๆรักษาตัวเองไป ค่อยๆปรับตัวเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง
    #3265
    1
    • #3265-1 gimondel2004 (@gimondel2004) (จากตอนที่ 62)
      5 ธันวาคม 2561 / 02:56
      อย่าทำแบบนี้ค่ะมันจะเรื้อรัง อาจกลายเป็นเก็บกด รอวันระเบิดออกมาทีเดียวเลยนะคะ เครียดสะสมเรื่อยจนฆ่าตัวตายก็มีมานักต่อนักแล้วค่ะ กรุณาอย่าไปบอกคนอื่นแบบนี้อีกนะคะ หลายคนเสียชีวิตเพราะไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้องนะคะ
      #3265-1