[END] Fic Harry Potter : Deepest of darkness [TMR/HP]

ตอนที่ 58 : [Darkness] XLVII : The first day of the school year.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,026
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 443 ครั้ง
    11 พ.ย. 61

[Darkness] XLVII : The first day of the school year.

 

 

 

11 ปีต่อมา...

 

วันนี้ไนท์แมร์อยากเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้าง จากที่ฟลูกลับไปที่ฮอกวอตส์ก่อนเปิดเทอมทุกปี เขาก็เลือกที่จะกินยาลดอายุชั่วคราวที่เซฟเป็นคนขึ้นค้นขึ้นเพื่อสอบมาสเตอร์ดีกรีด้านปรุงยา ซึ่งมีให้เลือกระยะเวลาการออกฤทธิ์ 8 ชั่วโมง 16 ชั่วโมงหรือ 24 ชั่วโมง นอกจากนี้แล้วยังสามารถเลือกช่วงอายุที่ตัวเองอยากจะลดได้ด้วยการนับจำนวนหยดแล้วแต่จะเลือกอีกด้วย

 

และไนท์แมร์เลือกที่จะใช้แบบออกฤทธิ์ 8 ชั่วโมง ที่สามารถทำให้เขากลายเป็นเด็กอายุสิบเอ็ดสิบสองปีได้ตั้งแต่สถานีคิงส์ครอสจนถึงช่วงมื้อค่ำได้เลยทีเดียว ไนท์แมร์เดินทางมาขึ้นรถไฟกับครอบครัวมัลฟอยโดยมีเจ้าหนูเดรโกเกาะติดอยู่ไม่ห่าง

 

ปล่อยให้ลูเซียสกับนาร์ซิสซาร์ร่ำลาลูกชายหัวแก้วแหวนกันไป ส่วนตัวเขาก็พิจารณาตัวเองจากเงาสะท้อนที่ประตูกระจกในห้องพักผู้โดยสารที่ชานชาลาที่ 9 ¾

 

อ่า...กลับมาเป็นเด็กสิบสอง(ที่ไส้ในเป็นตาแก่วัย 63)ก็ไม่เลวแหะ...

 

ว่าแล้วก็สำรวจตัวเองอีกครั้งผ่านเงาสะท้อน ตอนนี้ไนท์แมร์ย้อนกลับมาเป็นตัวเองตอนอายุสิบสอง ที่มีดวงตาสีเขียวมรกตสวยเหมือนสีของคำสาปพิฆาต ส่วนสูงต่ำกว่ามาตรฐานเด็กวัยเดียวกันอยู่เล็กน้อย แต่ร่างกายสมส่วนอยู่ภายใต้ชุดสูทเหมาะสำหรับเด็กแบบสมัยนิยม ที่ทอมลงทุนพาเขาในร่างนี้ไปตัดที่ร้านมาดามมัลกิ้นเมื่อหลายวันก่อนที่ทดลองยา...

 

ช่างเถอะ... เอาเป็นว่าตัวเขาเหมือนเดิมทุกอย่างยกเว้นสีผมจากสีเทาในตอนนี้กลายเป็นผมสีขาวมุกยาวสยายเต็มแผ่นหลังบางที่สะบัดตามจังหวะการเดิน และมักจะส่งกลิ่นหอมของกุหลาบป่าทุกครั้ง กลิ่นประจำกายที่ทอมชอบนักชอบหนา

 

จากนั้นไม่นานเมื่อรถไฟใกล้ออกจากชานชาลาเขาและเดรโกน้อยก็พากันขึ้นมาบนรถไฟ เดินหาตู้โดยสารที่สองคู่หูแครบกับกอยล์จองไว้อยู่ไม่นานก็เจอ เขาพูดคุยกับเด็กๆทำความคุ้นเคยอยู่ไม่นานก็ออกจากตู้โดยสารไปเดินเล่น

 

ซึ่งอันที่จริงเขาก็แค่อยากจะเห็นช่วงเวลาแบบนี้อีกครั้งยิ่งมองยิ่งคิดถึงเมื่อก่อน กาลเวลามันผ่านไปเร็วจนน่าเหลือเชื่อ ชีวิตหกสิบกว่าปีนี้ไนท์แมร์ผ่านอะไรมาหลายอย่าง ทั้งสุข ทุกข์ เศร้า มีความสุข ผิดหวังและสมหวัง หลากหลายรสชาติปนกันไป

 

ในชีวิตนี้เขาคิดว่ามีสองสิ่งที่เขาไม่เคยเสียใจเลยที่ได้ตัดสินใจเลือกมัน อย่างแรกคือการเลือกทอมมาเป็นคู่ชีวิต พวกเขาร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมามากเกินครึ่งชีวิต ทอมเป็นทั้งเพื่อนที่ดี คนรักที่ดี และเป็นพ่อที่ดีแม้ทอมจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุดแต่ผู้ชายคนนี้ก็ทำเพื่อเขาได้ทุกสิ่ง ดังนั้นแล้วเขาไม่เคยเสียใจเลยสักนิดที่พลาดโอกาสแต่งงานกับหญิงสาวจากตระกูลดีๆสักคน เพราะทอมเป็นคำตอบทุกอย่างของเขาแล้ว ทอมไม่ได้เป็นพ่อมดเลือดบริสุทธิ์ ไม่ได้ร่ำรวย ไม่ได้นิสัยดีมากมาย แต่ทอมก็สามารถทำทุกอย่างให้เขามีความสุขได้ ซึ่งนั่นรวมถึงลูกๆที่น่ารักทั้งสามด้วย เฮเดรียน อเดลาร์ดและเซเวอรัส

 

และอย่างที่สองคือการตัดสินใจออกจากหน้าที่การงานที่เขาใฝ่ฝัน เพื่อมาเป็นอาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์ แน่นอนว่าพอมาทำแล้วมันค่อนข้างเหนื่อยและทำให้เวลาที่ได้ใช้ร่วมกันกับครอบครัวของเขาลดน้อยลง แต่สิ่งที่ได้ตอบแทนนั้นมากมายมหาศาล เขาได้สร้างพ่อมดแม่มดมากความสามารถมากมายให้เติบโตเพื่อเดินตามเส้นทางที่พวกเขาต้องการ เขาสร้างอนาคตให้เด็กๆมากมายให้ได้ทำตามความฝันของตัวเองอย่างที่เขาเคยได้เป็น ช่วงเวลาดีๆมากมายเหล่านี้มันหาไม่ได้ง่ายๆ แม้เหนื่อยกายแต่ก็อิ่มเอิบใจจนคุ้มค่าความเหน็ดเหนื่อยของเขา

 

ริมฝีปากสีสดแย้มยิ้มออกมาบางเบา ระหว่างที่เจ้าตัวเดินอย่างช้าๆไปตามทางเดินของรถไฟสายด่วน เสียงร่าเริงแจ่มใสของเด็กชั้นปีต่างๆพูดคุยกับเพื่อนของตนบอกเล่าชีวิตช่วงปิดเรียน เสียงพูดคุยด้วยความตื่นเต้นยินดีจากเด็กปีหนึ่งดังเซ็งแซ่ไปตลอดทางที่ร่างบางได้เดินผ่านนั้นขับให้รอยยิ้มที่แต่งแต้มอยู่บนใบหน้าของไนท์แมร์ในร่างเด็กชายอายุสิบสองนั้นสดใสยิ่งขึ้น

 

ครั้งหนึ่งเขาก็เคยได้มีช่วงเวลาเช่นนี้ มันเป็นความสุขที่หาได้แค่ในวัยเรียนเพียงเท่านั้น ความทรงจำตลอดเจ็ดปีในฮอกวอตส์นั้นไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะได้สัมผัส ดังนั้นไนท์แมร์จึงมักพูดกับเด็กๆเสมอจนกลายเป็นประโยคติดปากว่า

 

...ในตอนที่ยังมีโอกาสพวกเธอควรเก็บเกี่ยวมันให้ได้มากที่สุด แล้วในอนาคตเมื่อเธอนึกถึงมันอีกครั้ง เธอจะพบว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่แสนล้ำค่าในชีวิตของเธอ

 

เพราะอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่อาจรู้ ดังนั้นเราจึงควรทำทุกช่วงเวลาของชีวิตในเต็มที่เพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับมาเสียใจทีหลัง

 

ช่วงที่ไนท์แมร์คิดอะไรกับตัวเองไปเพลินๆตามประสาคนอายุเยอะ ดวงตาคู่สวยของเขาก็สบเข้ากับดวงตาสีเดียวกัน ไม่สิ... ดวงตาสีเขียวมรกตดุจดั่งสีของคำสาปพิฆาตคู่นี้มันคล้ายดวงตาคู่เดียวกันด้วยซ้ำ เพียงแต่ดวงตาสีมรกตคู่นั่นมันดูสดใสไร้เดียงสากว่าของเขามากทีเดียว

 

น่าแปลก...ดวงตาของเด็กชายผมสีดำยุ่งเหยิงตรงหน้านั้นมันทั้งดูคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยสำหรับไนท์แมร์เป็นอย่างมาก ไนท์แมร์สะบัดศีรษะเบาๆอย่างพยายามตั้งสติเพื่อไม่ให้จมไปกับความคิดของตัวเอง จากนั้นจึงละสายตามองสำรวจเด็กชายที่ไม่คุ้นหน้าที่ดูเหมือนจะเป็นเด็กปีหนึ่ง ซึ่งเดาจากลักษณะเฉพาะที่ดูคล้ายคลึงกับลูกศิษย์คนหนึ่งของเขาแล้ว คิดว่าเด็กชายคนนี้คงจะเป็นลูกชายหนึ่งในแก๊งตัวกวนอย่าง เจมส์ พอตเตอร์หรือก็คือ แฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์นั่นเอง

 

ก็ได้แต่หวังว่าเด็กชายตัวน้อยคนนี้จะไม่แสบสันเหมือนพ่อของเขาก็คงจะดี ว่าแล้วก็ยกยิ้มเล็กน้อยเป็นเชิงทักทายเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทเมื่ออีกฝ่ายหนึ่งก็จ้องเขาตอบอยู่เช่นกัน และในตอนนี้ไนท์แมร์ก็คิดว่าเขาเดินเล่นจนพอใจแล้วจึงได้หันหลังเดินกลับไปที่ตู้โดยสารของตนเอง แม้ว่าตอนกลับมาแล้วจะไม่เห็นหนูน้อยเดรโกกับลูกสมุนของเขาเลยก็ตาม

 

ไนท์แมร์ก็เพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะยังไงหลานชายของตนก็ต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งบนรถไฟอย่างแน่นอน อีกสักพักก็คงกลับมาเองนั่นแหละ คิดได้ดังนั้นนิ้วมือเรียวสวยก็ปรากฏไม้กายสิทธิ์ประจำตัวขึ้นมาแล้วโบกเบาๆเข้าหาตัวเอง จากนั้นชุดลำลองที่สวมใส่อยู่ก็กลายเป็นชุดคลุมสีดำแบบเด็กปีหนึ่งที่ยังไม่ผ่านพิธีคัดสรรบ้าน สำรวจตัวเองจนพึงพอใจแล้วก็เก็บไม้กายสิทธิ์เข้าที่เช่นเดิมแล้วนำหนังสือเล่มหนาขึ้นมาอ่านฆ่าเวลาไปเรื่อยๆจนถึงที่หมาย

 

นับว่าเป็นการเดินทางที่ไม่ได้นับว่าแย่ แม้ว่าจะได้ยินเรื่องซุบซิบเกี่ยวกับวีรกรรมที่หลานรักของตนไปก่อมาก็ตาม ไม่อาจทำให้ไนท์แมร์อารมณ์เสียได้แม้แต่น้อย เจ้าตัวกลับดูสนุกสนานในการล่องเรือรอดเถาไอวี่ซึ่งเป็นธรรมเนียมของเด็กปีหนึ่งเสียมากกว่าโดยที่เขาได้นั่งมากับเดรโกและคู่หูแครบกับกอยล์

 

พอไปถึงหน้าประตูไนท์แมร์ก็ถูกมิเนอร์ว่าปรายตามองอย่างดุๆ ซึ่งนี่ก็แสดงให้เห็นว่าเขาควรที่จะเลิกเล่นได้แล้ว แต่เวลายังคงเหลืออยู่เขาเล่นอีกนิดคงไม่เป็นอะไร คิดว่ายาคงหมดฤทธิ์พอดีกับช่วงกล่าวเปิดภาคเรียนก่อนเริ่มมื้อเย็นพอดี ดังนั้นเขาจึงได้เมินเฉยต่อสายตาตำหนิจากเพื่อนร่วมงานอย่างสิ้นเชิงจนมิเนอร์ว่าได้แต่ถอนหายใจกับตัวเองเงียบๆแล้วเริ่มทำหน้าที่ของตัวเองทันที โดยการกล่าวแนะนำเพื่อให้เด็กปีหนึ่งเตรียมตัวก่อนเข้าร่วมพิธีคัดสรรบ้าน

 

 

 

พิธีคัดสรรบ้านเริ่มขึ้นแล้วเด็กๆหลายคนไนท์แมร์ก็คุ้นๆอยู่บ้าง เนื่องจากพ่อแม่ของเด็กเหล่านั้นเป็นลูกศิษย์ของฮอกวอตส์มากก่อน แต่เด็กหลายๆคนก็เป็นรุ่นบุกเบิกเช่นกันเพราะในปีนี้มักเกิ้ลบอร์นค่อนข้างเยอะทีเดียว ซึ่งเด็กๆกลุ่มนี้ดูจะกระตือรือร้นและตื่นเต้นเป็นพิเศษ นั่นอาจจะเป็นเพราะพวกเขาได้มาสัมผัสโลกเวทมนตร์จริงๆก็เป็นได้

 

ต้องเขาใจว่าเด็กๆที่เกิดและโตที่โลกมักเกิ้ลนั้นมักจะคิดว่าโลกเวทมนตร์เป็นแค่โลกแห่งจินตนาการและความฝันที่ไม่มีอยู่จริง ดังนั้นจึงไม่แปลกที่พวกเขาจะให้ความสนใจมันเป็นพิเศษและค่อนข้างใช้เวลาในการปรับตัวอยู่บ้าง บางทีเขาน่าจะเพิ่มวิชาเลือกที่เหมาะกับเด็กที่มาโลกเวทมนตร์เป็นครั้งแรกโดยเฉพาะดีรึเปล่านะ?

 

ไนท์แมร์พยักหน้าเบาๆกับความคิดของตัวเอง แล้วจดความคิดนั้นไว้ในหัวเพื่อที่จะนำไปปรึกษากับศาสตราจารย์ท่านอื่นๆทีหลัง พอดีกับที่เดรโกถูกเรียกชื่อพอดีหมวกยังไม่ทันได้แจะหัวเสียงขานชื่อบ้านสลิธีรินก็ดังกึกก้อง ก็ไม่น่าแปลกใจนักเพราะถ้าหากว่าเดรโกได้ไปอยู่บ้านอื่นแทนที่จะเป็นสลิธีรินลูเซียสผู้ยึดถือในบ้านสลิธีรินตามบรรพบุรุษคนนั้นคงคุ้มคลั่งน่าดู

 

ไม่นานทั้งโถงก็เหลือเพียงแค่เขาและเด็กชายพอตเตอร์เท่านั้นที่ยืนอยู่ แน่นอนว่าเด็กชายพอตเตอร์ถูกเรียกไปคัดสรรบ้านก่อนเพราะเขาคือคนสุดท้ายแล้ว เสียงพึมพำที่ใครหลายคนไม่ได้ยินแต่ไนท์แมร์ได้ยินชัดเจนสนทนากันสักพักหมวกคักสรรก็ขานชื่อบ้านกริฟฟินดอร์ออกมา เสียงเฮลั่นจากบ้านสิงห์ก็ดังขึ้นมาติดๆเช่นกันเพื่อต้อนรับสมาชิกใหม่อีกคน

 

ไม่นานเสียงก็เงียบลงเพื่อให้เกียรติแก่ผู้คัดสรรคนสุดท้ายซึ่งก็คือ...ไนท์แมร์

 

แต่ก็นะ...เขาจะไปคัดสรรทำไมในเมื่อเขาไม่ใช่เด็กนักเรียน และปีนี้เด็กปีหนึ่งก็ถูกคัดไปอยู่บ้านที่เหมาะสมครบหมดแล้ว

 

ไนท์แมร์เพียงพยักหน้าเล็กน้อยให้มิเนอร์ว่าเอาหมวกคัดสรรไปเก็บเข้าที่แล้วไปนั่งประจำที่ของตัวเอง จากนั้นเขาก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆเพื่อไปยังที่นั่งประจำของตนเองที่อยู่ตรงกลางของโต๊ะที่เหล่าศาสตราจารย์ทั้งหลายนั่งอยู่

 

ทุกอย่างก้าวนั้นล้วนหนักแน่นแต่ก็เป็นไปอย่างเบาสบายคล้ายว่าเด็กชายทำแบบนี้อยู่เสมอ เรียกเสียงเซ็งแซ่อย่างฉงนสงสัยจากเด็กนักเรียนทั่วทั้งห้องโถงอยู่ไม่น้อย แต่ไนท์แมร์ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักเขาเพียงแค่เดินไปนั่งประจำที่ของตนเอง พอนั่งเรียบร้อยฤทธิ์ยาลดอายุของเขาก็หมดลงพอดีร่างที่แท้จริงปรากฏขึ้นเรียกสายตาและเสียงร้องอย่างตกตะลึงจากนักเรียนทั้งห้องโถงได้เป็นอย่างดี

 

เอาล่ะยินดีต้อนรับนักเรียนชั้นปีที่หนึ่ง และปีการศึกษาใหม่ อย่างที่รู้กันดีฉันไนท์แมร์ อัลซาเซล เพฟเวอเรลล์ อาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์ขอเป็นตัวแทนศาสตราจารย์ทุกคนในการกล่าวต้อนรับ...ไนท์แมร์เพียงแย้มยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกล่าวเปิดงานอย่างที่ทำอยู่ทุกปี ไม่ได้สนใจท่าทางของนักเรียนที่ยังคงอึ้งค้างหรือแม้กระทั่งสายตาปลาตายและเอือมระอาจากศาสตราจารย์ท่านอื่นๆ

 

ไนท์แมร์กล่าวกฎระเบียบหยิบย่อยและเรื่องเกณฑ์การสมัครเข้าทีมควิดดิชประจำบ้าน ตามด้วยการแนะนำศาสตราจารย์แต่ละคน จึงค่อยเริ่มมื้อค่ำได้ในที่สุด

 

อาหารที่ฮอกวอตส์ยังคงน่าทานเหมือนเคย โดยเฉพาะเจ้าสเต็กเนื้อแกะนี่เยี่ยมไปเลย...พึมพำกับตัวเองเบาๆแต่สุดท้ายก็ไม่พ้นหูของเซเวอรัสลูกชายสุดที่รักที่นั่งอยู่ด้านข้างไปได้ ดวงตาคมสีดำสนิทนั้นจ้องเขม็งบังคับให้เขาทานผักที่เจ้าตัวตักมาใส่จานเขาเพิ่มอีกด้วย ครับๆ เข้าใจแล้ว...ตามใจคนแก่หน่อยก็ไม่ได้

 

ลูกชายคนเล็กที่น่ารักของเขาหายไปไหนกันแล้วนะ!

 

...ผมเป็นห่วงนะครับ ถึงหน้าจะเด็กแต่อย่าลืมสิครับว่าอายุแม่ไม่ได้น้อยแล้วเสียงนิ่งแต่แฝงความห่วงใยเต็มเปี่ยมของลูกชายทำให้ไนท์แมร์ส่ายหน้ายิ้มๆอย่างปลื้มใจ จนสุดท้ายก็ต้องตักผักทั้งหมดที่เซฟตักมาให้เข้าปากไปจนหมด

 

ลูกก็ด้วยเซฟทานเยอะๆ เดี๋ยวไม่มีแรงไปฟัดแค่กๆ ไปปราบเจ้าหมาน้อยที่ตามติดอยู่นะครับ พักนี้เห็นว่าไม่ยอมห่างเลยนี่นาว่าแล้วก็ตักเนื้อชิ้นโตไปวางไว้ในจานลูกชายคนเล็กของตนบ้าง แอบเห็นคิ้วเรียวของเจ้าของจานกระตุกอยู่ไม่น้อย

 

ครับ... ตามติดจนผมรำคาญจนแทบสาปให้กลายเป็นทากเลยล่ะครับ

 

ฮ่าๆ ก็ไม่ลองใจอ่อนเลี้ยงมันดูล่ะลูก บางทีมันอาจจะดีกว่าที่ลูกติดก็ได้ยกน้ำฟักทองขึ้นจิบเล็กน้อย จากนั้นจึงกล่าวต่อพร้อมหั่นเนื้อในจานไปอย่างไม่เร่งรีบ ...เวลามันไม่เคยคอยใครนะลูก คิดให้ดีชีวิตคนเรามันไม่ได้ยาวนักแม้จะเป็นผู้วิเศษก็ตาม

 

...

 

ไนท์แมร์ก็คงทำได้เพียงแค่นี้ ที่เหลือก็อยู่ที่การตัดสินใจของคนสองคน อย่างน้อยเขาก็ได้แค่เพียงชี้ทางสว่างที่ปลายอุโมงค์เพื่อให้ลูกชายของเขาลดทิฐิลงแล้วก้าวออกไปพบเจอความสุขเสียที

 

 

 

เช้าวันต่อมาการเรียนก็เริ่มขึ้น ทุกอย่างดำเนินไปอย่างทุกปีแต่ในตอนบ่ายวันเขากลับได้รับแจ้งเรื่องของแฮร์รี่ พอตเตอร์ ที่ขัดคำสั่งขี่ไม้กวาดโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตในระหว่างที่มาดามฮูชพาเด็กที่ได้รับบาดเจ็บในตอนเรียนไปห้องปีก

 

แม้ไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่ก็นับว่าผิดกฎเพราะมาดามฮูชได้แจ้งว่าเธอสั่งห้ามไม่ให้ใครขึ้นบินในระหว่างที่เธอไม่อยู่โดยเด็ดขาด แต่พอมาถึงเขากลับพบว่ามิเนอร์ว่าได้พาเด็กชายพอตเตอร์ไปพบกัปตันทีมควิดดิชบ้านกริฟฟินดอร์เพื่อให้เขาเป็นซีกเกอร์เสียอย่างนั้น

 

แน่นอนว่าเขาค่อนข้างโกรธมากทีเดียว นักเรียนไม่ทำตามกฎเขาก็พอจะเข้าใจได้เพราะมันเป็นเรื่องปกติที่เด็กๆมักอยากรู้อยากลอง แต่ศาสตราจารย์กลับให้การสนับสนุนเรื่องผิดกฎนี่เป็นเรื่องที่เขารู้สึกไม่พอใจ เพราะกฎของฮอกวอตส์ออกไว้อย่างชัดเจนว่านักเรียนชั้นปีที่ 1 ไม่มีเข้าร่วมทีมควิดดิชโดยเด็ดขาด ซึ่งกฎข้อนี้ตั้งขึ้นมาเพื่อความปลอดภัยของเด็กเอง

 

ดังนั้นในท้านที่สุดแล้วไนท์แมร์จึงได้ยกเลิกคำสั่งเข้าร่วมทีมควิดดิชบ้านกริฟฟินดอร์ของพอตเตอร์ แล้วออกคำสั่งกักบริเวณพอตเตอร์และเดรโกที่เป็นต้นเหตุของเรื่องเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์กับศาสตราจารย์ฟลิตวิกที่ต้องการคนช่วยเก็บห้องอยู่พอดีแทน ส่วนของมิเนอร์ว่าเขาให้เธอพักงานเพื่อไปพิจารณาการกระทำของตัวเองเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เช่นกัน และเขาก็เป็นคนสอนวิชาแปลงร่างแทนเธอตลอดช่วงเวลาที่เธอพักงาน

 

เพียงแค่เปิดเทอมวันแรกก็เจออะไรที่ทำให้เขารู้สึกไม่ดีแล้ว ก็ได้แต่หวังว่าคงจะไม่มีเรื่องอะไรขึ้นมาอีก ไม่เช่นนั้นเขาคงได้หัวหมุนมากกว่านี้ แค่นี้เอกสารที่กองอยู่โต๊ะที่ห้องทำงานเขาก็จะทับตายแล้ว

 

สงสารคนแก่บ้างสิ...

 

หรือเขาควรหาคนมารับตำแหน่งอาจารย์ใหญ่แทนได้แล้วนะ?

 

TALK

งานยังไม่เสร็จหรอก... แต่เราอยากมาต่ออ่ะ5555

ดูจากตอนนี้แล้วทุกคนคงจะพอเดาได้ว่าเราจะปิดเรื่องแบบไหน ก็ต้องแบบสโลว์ไลฟ์อยู่แล้วสิ!!! แหม๋~เราเป็นคนไม่ชอบอะไรเครียดๆนี่นา แบบดราม่าหรอไม่เอาหรอก ชีวิตคนแก่ไม่ควรคิดอะไรเยอะ สงสารลูกๆทั้งหลายของเราบ้าง โดยเฉพาะพระเอกอย่างทอมที่พักหลังๆเริ่มจะกลายเป็นตัวประกอบไปโดยสมบูรณ์แล้ว

บอกตรงๆว่ารู้สึกผิดนะ แต่ของดีก็ต้องนานๆทีค่อยออก เพราะถ้าออกถี่ไปเดี๋ยวคนอ่านเขาเบื่อขี้หน้า5555

เป็นกำลังใจให้พี่ทอมเข้าด้วยนะจ๊ะ เผื่อพี่เขาจะมีบทเด่นๆแบบเป็นชิ้นเป็นอันกับเขาก่อนปิดเรื่อง เอาเป็นพาร์ทพี่ทอมทั้งตอนเลยดีมั้ยอ่ะ คิดไงก็เม้นท์เลยอยากเจอพี่เขารึเปล่าหรือจะปล่อยให้หนูไนท์ครองโลกกกกกก โฮะๆๆ ก็ว่าไปนั่น


สุดท้ายนี้ก็ไม่มีอะไรมาก เม้นท์กันเยอะๆเน้อออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 443 ครั้ง

3,531 ความคิดเห็น

  1. #3085 Ice_Iris (@Ice_Iris) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 20:26

    น่ารักได้อีกนะหนู

    #3085
    0
  2. #3084 jeep_s (@pt_deda) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 02:16
    คิดถึงพี่ทอมละฮะไรท์
    #3084
    0
  3. #3079 Layla140518 (@Layla140518) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:47

    ยังไม่แก่ชนาดนั้นซะหน่อยไนท์แมร์5555
    #3079
    0
  4. #3077 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 16:25
    ความรู้สึกแบบดูเบ็นเท็นตอนแปรงร่างพอเวลาหมดก็กลับร่างไรงี้

    55555
    #3077
    0
  5. #3076 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 12:42

    สงสารทอมจริงๆ555

    #3076
    0
  6. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 11:57
    น่ารักมาก นึกภาพนักเรียนต้องอึงตาค้างแน่ๆ
    #3075
    0
  7. #3074 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 09:20
    ให้ทอมออกมาด้วยก็ดีนะค่า
    #3074
    0
  8. #3072 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 07:51
    เห็นด้วยเลยว่าหลังๆพี่ทอมนี่ยิ่งกว่าตัวประกอบเสียอีก
    #3072
    0
  9. #3071 Rin Civiear (@sougo) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 07:47

    ไนท์แมร์แสบมากไม่ใช่เด็กแล้วนะ 555555 ว่าแต่เรื่องนี้มีคนที่ชื่อทอมด้วยเหร---//หลบคาถาแปบ
    #3071
    0
  10. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 06:40

    ไปฮันนีมูนกับทอมเลย ยกตำแหน่งให้ใครดีนะเนี่ย หึๆๆๆๆๆ ป๋าเชฟก็เอาซีเรียสเป็นเมียหลวงและเอาแฮร์รี่เป็ยเมียรองไปเลยสินะเนี่ย หุๆๆๆๆๆๆๆ
    #3070
    0
  11. #3069 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 06:39
    ไนท์แมร์ร้ายกาจอ่ะ นึกสายตาเด็กๆในโถงออกเลย555555
    #3069
    0
  12. #3068 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 03:19

    ตอนนี้ อบอุ่นหัวใจมากก และสเนปเอ้ยยย ยอมเถอะ ก่อนที่แม่จะตายก่อน อยู่กับซีเรียสสักทีเถอะะะ 555555

    #3068
    0
  13. #3067 nattha_thari (@natthasata) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 03:05
    น่ารักมากค่ะ ชอบการคืนร่างแบบอลังการ(?)ต่อหน้าทุกคน แม่ลูกคุยกันน่าร้ากกกกกก แล้วก็ชอบที่กักบริเวณสองหนุ่มน้อยนั่นด้วยค่ะ นั่นล่ะ กฎก็ว่าไปตามกฎ
    #3067
    0
  14. #3066 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 02:38

    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    ขอบทให้ทอมบ้างเท้ออออ
    #3066
    0
  15. #3065 k-kh (@k-kh) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 02:30
    อดีตแฮร์รี่ผู้ปะทะแฮร์รี่ 5555+ ชอบไนท์แมร์มีความแฝงตัว
    #3065
    0
  16. #3064 Chishikiko (@Chishikiko) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 02:24
    ดึกมากกกกกกแต่เพื่อนิยายทำได้ทุกอย่าง
    #3064
    1
  17. #3063 Ren_kung (@Ren_kung) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 02:21

    มาดึกจริงค่ะ
    #3063
    1
  18. #3062 Noella Arwyn (@toonplay9999) (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 02:17

    สวัสดียามดึกคะ ไรท์
    #3062
    1