[END] Fic Harry Potter : Deepest of darkness [TMR/HP]

ตอนที่ 27 : [Darkness] XXIII : The same...again (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 701 ครั้ง
    25 พ.ย. 60

[Darkness] XXIII : The same...again

 


 

เมื่อก่อนทอมชอบอยู่คนเดียวมากกว่า แบบนั้นเขามีอิสระมากอยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องมากังวลหรือใส่ใจใคร เพราะเขามีความรู้สึกว่ามันทำให้ชีวิตของเขานั้นยุ่งยากขึ้นหากต้องมีใครสักคนมาแบ่งปันเวลาในแต่ละวันของเขา

 

แต่จริงๆแล้ว เขาก็คิดเหมือนกันว่าที่เขาชอบอยู่คนเดียวอาจเป็นเพราะเคยชินกับการอยู่ตามลำพังมาตั้งแต่เล็กจนโตเสียมากกว่า ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นแม้จะเป็นสถานที่ที่เขาอยู่อาศัยมาตั้งแต่เกิดและเติบโตขึ้นมาจนถึงปัจจุบันนี้

 

แต่มันไม่ได้อบอุ่นอะไรเขาไม่มีแม้กระทั่งเพื่อน ไม่มีสักคนเดียวในสถานที่แห่งนั้น...

 

สำหรับเขาที่นั่นมันก็แค่สถานที่โสโครกที่หนึ่งเท่านั้น เริ่มแรกพวกนั้นปฏิบัติกับเขาเหมือนสัตว์ประหลาด แล้วพอเขาใช้เผลอใช้เวทมนตร์ต่อหน้าพวกนั้นเข้าพวกมันมันก็เปลี่ยนจากตัวประหลากลายเป็นปีศาจ

 

อันที่จริงที่นึกเรื่องแบบนี้ขึ้นมาก็ไม่ใช่ว่าเขาจะอยากรำลึกความหลังอะไรหรอก พูดให้ถูกคือเขาเลิกที่จะใส่ใจเจ้าพวกมักเกิ้ลโสโครกไร้ค่าพวกนั้นมานานมากแล้ว

 

เห็นได้ชัดว่าบรรดาผู้คนที่เขาประสบพบเจอมาตลอดชีวิตจวบจนอายุ 17 ปีนี้ มีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่น่าคบหาอย่างแท้จริง แม้ไม่ใช่ช่วงชีวิตที่ยาวนานอะไรแต่ทุกสิ่งที่เขาล้วนพบเจอมาด้วยตัวเองนั้น มันก็ล้วนแล้วแต่หนักหนาทั้งสิ้นสำหรับชีวิตของเด็กคนหนึ่งที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ

 

เขารู้ตัวว่าเขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เขามักโทษพ่อมักเกิ้ลโสโครกของเขาเสมอที่ทำให้ชีวิตเขาเป็นเช่นนี้ และความโกรธแค้นของเขาไม่เคยจางหายไปแม้ว่าเขาจะฆ่าผู้ชายคนนั้นไปเองกับมือแล้วก็ตาม ฆ่าไปพร้อมๆกับผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลุงแท้ๆของเขานั่นแหละ

 

แต่หมอนั่นสมควรโดนแล้วนอกจากจะไม่ใส่ใจเขาและแม่ของเขาที่เป็นน้องสาวแท้ๆของตัวเองแล้ว ยังใช้ความสามารถที่สืบทอดกันมาทางสายเลือดของซัลลาซาร์ สลิธีรินที่แสนมีเกียรติไปอย่างไร้ประโยชน์ โดยการพรากชีวิตอสรพิษมากมายไปเพื่อต่อชีวิตเน่าๆของตัวเอง ทั้งๆที่มีวิธีอีกมากมายที่แต่หมอนั่นกลับเลือกที่จะไม่พยายามอะไรเลย แต่กลับทำลายเกียรติของตระกูลก๊อนท์ที่สืบสายเลือดแห่งสลิธีริน

 

น่าผิดหวังจนเขาอดไม่ได้ที่จะทรมานหมอนี่ด้วยครูซิโอไปจนตาย...

 

สมควรโดนแล้ว...

 

แต่ก็อย่าไปสนใจเรื่องที่มันผ่านมาแล้วผ่านไปเหล่านั้นเลยเพราะเขาไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้และอาจจะตลอดไป

 

ทอมกวาดตามองทั่ววงหน้าเรียวสวยของไนท์แมร์ที่อยู่ภายใต้ร่างของเขา ดวงหน้าสวยที่เขาหลงใหลตอนนี้กลับขาวซีดและมีแววความเหนื่อยล้าฉายชัดอยู่จนเขากังวล

 

เห็นแล้วก็ลงโทษไม่ลง เขาจึงเพียงแค่กดริมฝีปากของตัวเองลงไปเบาๆที่ริมฝีปากอิ่มนั้นเน้นๆหนึ่งทีแล้วผละออกไป จูบแผ่วเบาไม่ได้รุกล้ำร้อนแรงอย่างที่เคย แม้ไม่ได้แตะต้องอีกฝ่ายมานานจนนี่ถือว่าเป็นจูบแรกในรอบสองปีของพวกเขาเลยก็ว่าได้

 

แม้ไม่ได้สัมผัสมานานแต่ก็ยังคงมีสิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปจากครั้งไหนๆเลยก็คือ...

 

ทุกสัมผัส...ทุกรอยจูบ...และทุกรอยยิ้มจากร่างบางนี้...

 

มันทำให้หัวใจที่แสนด้านชาและบิดเบี้ยวของเขาสั่นไหวได้อยู่เสมอ

 

รอยยิ้มอ่อนโยนที่ไม่ได้ปรากฏมานานปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของทอม เขาลุกขึ้นมาจากร่างที่เขาคร่อมทับอยู่ตั้งแต่โยนอีกฝ่ายขึ้นบนเตียง สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่คนที่หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ทั้งๆที่เมื่อกี้ดวงตาสีมรกตสวยคู่นั้นยังจับจ้องอยู่ที่เขาอยู่เลยแท้ๆ

 

ทอมหัวเราะแผ่วเบาแล้วจัดท่าทางให้ไนท์แมร์นอนสบายขึ้น ถอดเสื้อคลุม เน็กไทและคลายกระดุมเสื้อ ถอดเข็มขัด รองเท้าถุงเท้าไปไว้ข้างเตียง เสกคาถาทำความสะอาดให้แล้วก็เดินไปปิดไฟห้อง จากนั้นก็เดินขึ้นมานอนกอดร่างเล็กๆที่แสนคิดถึงนี้ไว้ในอ้อมอกเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยกัน

 

...โดยที่ไม่คิดคลายคาถาใดๆที่เสกไว้รอบห้องเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะคาถาล็อกห้องหรือคาถาเก็บเสียง

 

ทอมอยากจะพักผ่อนพร้อมๆกับไนท์แมร์โดยที่ไม่มีใครรบกวน เพราะงั้นนักเรียนดีเด่นอย่างเขาจะโดด!!!

 

 

----------(50%)----------

 

 

                เช้าที่แสนสดใสหลังจากการพักผ่อนที่แสนสบาย และทำให้เขาหลับสนิทได้ในรอบสองปี ทำให้ไนท์แมร์ตื่นมาด้วยความสดชื่นเต็มเปี่ยม แม้ไม่ได้ตื่นมาเจอแสงอาทิตย์จากหน้าต่างเหมือนอยู่หอกริฟฟินดอร์แต่เจอความเย็นและชื้นของหอสลิธีรินภายใต้ทะเลสาบดำแทนก็เถอะ

               

ความรู้สึกของเขาตอนนี้เหมือนได้กลับไปนอนอยู่ในอ้อมกอดที่แสนคุ้นเคยของทอม...

               

หืม? ทอมงั้นเหรอ?

               

เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขากลับเข้ามาในหอเมื่อคืนได้ เปลือกตาบางที่ปกปิดดวงตาสีเขียวมรกตคู่สวยก็เปิดกว้างขึ้นมาทันที ไม่เหลือความง่วงงุนแม้แต่น้อย

               

ทั้งเตียงนอนและห้องที่เขานอนอยู่ในตอนนี้ ไนท์แมร์แน่ใจว่าไม่ใช่ห้องที่เขานอนอยู่กับเอลิกอสมาตลอดสองปีตั้งแต่ทอมย้ายออกไปนอนกับอบราซัสแน่นอน

               

ไม่ใช่ห้องเดิมของเขาและทอม...

               

แต่ข้าวของครึ่งหนึ่งในห้องก็คุ้นตาอยู่ไม่น้อย นี่คงไม่ใช่ห้องของทอมกับอบราซัสใช่มั้ย?

               

แกร๊ก...

               

ไม่ต้องให้รอคำตอบของนาน เมื่อคำตอบของคำถามในหัวของเขาตอนนี้ได้เดินเข้ามาในห้องแล้ว

               

ทอมเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารในมือที่มีพอสำหรับคนสองคน ร่างสูงตอนนี้ไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบนักเรียนที่มีสัญลักษณ์สลิธีรินอย่างที่ควรเป็น แต่กลับอยู่ในชุดลำลองสบายๆเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสองเม็ดและกางเกงขายาวสีดำ

               

ทรงผมที่ปล่อยตามธรรมชาติไม่ได้ถูกเซ็ทให้เข้าทรงเหมือนปกติ ยิ่งส่งเสริมให้ทอมดูหล่อเหลาได้อย่างเป็นธรรมชาติ ประกอบกับบรรยากาศรอบตัวที่ดูผ่อนคลายเป็นอย่างมากยิ่งทำให้ทอมดูแปลกตาไปกว่าทุกวัน

               

ไนท์แมร์จ้องมองทุกกริยาท่าทางของทอมที่เขาไม่ได้สังเกตอย่างใกล้ชิดเช่นนี้มาเนิ่นนานอย่างเผลอไผล แม้ไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจนทางสีหน้าหรือดวงตาจนร่างสูงไม่สามารถสังเกตได้ก็ตาม

               

เขายอมรับว่าเขาคิดถึงร่างสูงตรงหน้ามากแค่ไหน และรู้ตัวว่าตัวเองทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผลมากมายแค่ไหนที่ไม่ยอมพูดคุยกันดีๆกับทอมแม้ว่าเจ้าตัวจะอธิบายเหตุผลของการกระทำที่ผิดพลาดของเขาให้ฟังแล้วก็ตาม

               

แม้จะดูใจง่ายไปสักหน่อยแต่ไนท์แมร์ก็คิดว่าคงถึงเวลาที่เขากับทอมจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมกันสักที เพราะถึงแม้ตอนนี้ทอมจะยังคงยอมตามเขาอยู่แต่ก็ไม่รู้ว่าทอมจะมีความอดทนกับเขาอีกนานแค่ไหน

               

คงไม่ผิดอะไรถ้าเขาจะให้โอกาสทอมอีกสักครั้ง...

               

โอกาสที่ไม่ใช่แค่ของร่างสูงเพียงแค่คนเดียว แต่ก็เป็นโอกาสที่เขาให้แก่ตัวเองด้วย โอกาสที่พวกเขาสองคนจะเริ่มทำความเข้าใจและเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง เริ่มต้นถักทอความสัมพันธ์ของพวกเขาให้แนบแน่นยิ่งกว่าเดิม

               

เพราะในอนาคตข้างหน้าเขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาทั้งคู่อีก ไม่รู้ว่าต้องเผชิญกับอะไรอันตรายแค่ไหน หากพวกเขาทั้งคู่นั้นแข็งแกร่งแค่เพียงภายนอกแต่ความรู้สึกภายในใจยังคงเปราะบางเช่นนี้

               

ต่อให้มีโอกาสครั้งต่อไปแต่ความรู้สึกที่มีให้กันและกันคงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

               

และมันอาจจะทำให้เขาเสียใจไปทั้งชีวิต เพราะงั้นเขาควรจะลืมๆเรื่องพวกนั้นและกลับมาเป็นตัวของตัวเองสักทีสินะ

               

เธอตื่นแล้ว มาเถอะมากินข้าวกันตอนนี้ถึงเวลามื้อเที่ยงแล้ว ฉันไม่อยากให้เธอปวดท้องหรอกนะไนท์เสียงนุ่มทุ้มของทอมดังขึ้นไม่ดังไม่เบาแต่สะท้อนก้องในหูของไนท์แมร์

 

เสียงนุ่มทุ้มที่แสนอ่อนโยนที่มีให้เขาคนเดียว เป็นน้ำเสียงที่ไนท์แมร์คุ้นเคยและรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ยิน เป็นการพูดในแบบของทอมที่ใช้กับเขาเพียงแค่คนเดียวและมันยังคงเป็นเช่นนี้ไม่เคยเปลี่ยนเสมอมาแม้ว่าเขาทั้งคู่จะทะเลาะกันแรงแค่ไหน

 

เที่ยงแล้วงั้นเหรอครับ ผมหลับไปนานเหมือนกันนะเนี้ยอันที่จริงก็ไม่ได้นานแต่ก็เป็นเวลานอนปกติเพียงแค่เมื่อคืนเขาเข้านอนดึกไปแค่นั้น แต่ตามมารยาทแล้วก็ไม่ดีเช่นกันที่เขาจะนอนตื่นเสียสายโด่งแบบนี้ แล้วคุณไม่ไปเรียนเหรอครับทอม ผมจำได้ว่าวันนี้ไม่ใช่วันหยุด

 

ทอมไม่ได้ตอบคำถามของที่เหมือนไม่ใช่คำถามของผม แต่เดินไปวางถาดอาหารที่ถือเข้าห้องมาตั้งแต่แรกไปวางไว้โต๊ะเล็กที่มีเก้าอี้กำมะหยี่อย่างดีสีเขียวเข้มตาฉบับสลิธีรินที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่าง สามารถมองออกไปเห็นฝูงปลามากมายแหวกว่ายไปใต้ทะเลสาบดำ นานๆทีจะเห็นปลาหมึกยักษ์หรือไม่ก็พวกเงือกว่ายผ่านมาสักที

 

รีบมากินมื้อเที่ยงกันเถอะ

 

ได้ยินอีกคนเชิญชวนไนท์แมร์จึงยอมลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปหาคนที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างพร้อมอาหารมื้อเที่ยงของเขา มื้อเรียวทั้งสองข้างก็ยกขึ้นรวบผมยาวสลวยสีเทาของตัวเองให้เป็นหางม้าเพื่อไม่ให้เกะกะการทานมื้อเที่ยงของตนเองไปด้วย

 

โอ้ว! เมอร์ลินเป็นพยาน ผมนึกออกแล้วพ่อนักเรียนดีเด่น เจ้าชายสลิธีรินคุณโดดเรียนเหรอเนี้ย! เหลือเชื่อทอมคุณเคยเป็นพรีเฟ็คบ้านเชียวนะช่วยให้เกียรติตำแหน่งของตัวเองหน่อยเถอะเมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ไนท์แมร์ก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อกับคนตรงหน้า

 

ให้ตายเถอะ! ถ้าเป็นเมื่อก่อนต่อให้เมอร์ลินกินลูกกวาดรสขี้มูกเป็นพยานเขาก็ไม่มีทางเชื่อมันเด็ดขาด เหลือเชื่อจริงๆนะที่คนอย่างทอมโดดเรียนน่ะ เห็นเจ้าเล่ห์ เก่งกาจและชั่วร้าย(?)อย่างนี้แต่ทอมก็รักการเรียนได้อย่างไม่น่าเชื่อนะเขากล้ารับประกัน

 

และยังคงเป็นอีกครั้งที่ทอมไม่ได้ตอบอะไรร่างบางตรงหน้า เขาเพียงแค่ยิ้มรับบางเบาแล้วกินมื้อเที่ยงของเขาพร้อมๆกับไนท์แมร์และคอยมองร่างเล็กตรงหน้าไปด้วยอย่างมีความสุข

 

อ่า...ดูเหมือนไนท์แมร์จะยอมอภัยให้เขาแล้ว

 

เมื่อคิดได้อย่างนั้นรอยยิ้มของทอมก็กว้างขึ้นอีกและอ่อนโยนขึ้นเป็นเท่าตัวจนแทบหุบไม่ได้ เขาไม่คิดที่จะเก็บอาการหรืออารมณ์แม้แต่น้อยเพราะตอนนี้เขามีความสุขจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

 

บรรยากาศที่แสนคิดถึงกลับมาวนเวียนรอบตัวของคนทั้งคู่อีกครั้งดั่งเช่นวันวาน ทำให้ทอมรู้ว่าสองปีที่เขาพยายามนั้นมันไม่ได้สูญเปล่าเลยเมื่อคนที่เปรียบเสมือนความสุขทั้งชีวิตของเขากลับมาอยู่เคียงข้างเขาอีกครั้งแล้ว

 

เขาและไนท์แมร์กลับมาเป็นเหมือนเดิม...อีกครั้ง

 

 

 

 

 

TALK 1

                รู้นะว่าคิดอะไร5555

                ขอโทษคะที่มาช้ามาน้อย เรารู้ว่าทุกคนรอเราอยู่แต่เราต้องขอตัวไปผจญข้อสอบก่อนนะคะ จะพยายามมาต่อให้เร็วๆ

ส่วน NC เราไม่ลืมนะแต่มันเป็นตอนพิเศษไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง เดี๋ยวได้อ่านแน่ๆคะ วันที่ 25 พฤศจิกายน แค่ไม่รู้ว่าเวลาไหนเนอะ

ดังนั้นอย่าพึ่งทิ้งเรานะคะ เราอ่อนไหวและต้องการกำลังใจดังนั้นอ่านแล้วเม้นเป็นกำลังใจให้เราเยอะๆเน้อออออ

 

TAKL 2

                ครบ 100% แล้วคะ เราแก้ 50% ก่อนหน้าเล็กน้อยทั้งเนื้อบางส่วนและคำผิดอย่าลืมย้อนอ่านอีกทีนะคะ(ถึงจะไม่เยอะก็เถอะ)

สำหรับคนที่คิดว่าทำไมทั้งคู่ถึงคืนดีกันง่ายกัน เราก็ไม่ได้จะปฏิเสธอะไรพอดีเราไม่ชอบให้ตัวเอกทะเลาะกันนานจนยืดเยื้อคะเพราะบางครั้งเราคิดว่ามันน่ารำคาญถ้ามันเยอะเกินไป

                ก็พูดให้ดูดีไปงั้นแหละคะ ความจริงคือเราไม่ถนัดเขียนดราม่าแค่นั้นเอง5555

ส่วนที่เราสัญญาไว้ยังจำได้รึเปล่าคะ? เราไม่ลืมนะกำลังจะปั่นต่อนี่แหละคะคาดว่าตอนเย็นไม่ก็ดึกอาจจะพร้อมเสิร์ฟแน่นอน กับสิ่งที่หลายๆคนรอคอย เพราะงั้นรอเราน้า~

                อย่าพึ่งหายกันไปไหน เราจะรีบปั่นให้คะ ต้องใช้ความพยายามนิดหนึ่งเพราะเราก็ไม่ได้แต่งมานานแล้วเช่นกัน5555 ก็คอยดูกันไปเนอะส่วนตอนนี้ก็อ่านแล้วอย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 701 ครั้ง

3,532 ความคิดเห็น

  1. #3478 BNS13 (@BNS13) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 03:22
    คู่แฝดเป็นไงบ้างคับ? T^T

    คู่หลักเขาคืนดีกันแล้วเน้อ~
    #3478
    0
  2. #3470 P-PIM_INDY (@pimmy_mydarling) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 01:23
    โอ้ยย ฮรือ คือยอมรับว่าระยะเวลาที่เเก้เผ็ดมันนาน เเต่เค้าไม่ได้ฟิกเวลา เเต่เค้าอยากเห็นความลนลานของทอมมี่ ฮรืออ อยากเห็นรีเเอ็คตอนนางโดนเมินมากกว่านี้ เเง #งอเเงพอเเละานต่อดีกว่า รักไรต์นะคะ จุ๊ฟๆเลยยเเต่งเก่งเวอร์
    #3470
    0
  3. #3457 Eifel3955 (@Eifel3955) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 13:19
    โอ๊ยอยากให้สาสมใจกว่านี้แค่นี้ยังไม่พอสำหรับสามปีหรอกหึ
    #3457
    0
  4. #3435 30649 (@30649) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:53
    นี่เราหวังอะไรอยู่นะ....
    ทอม...นายมันอ่อนหัด
    #3435
    0
  5. #3320 manodcha (@manodcha) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 11:32
    ยังไม่เเก้เผ็ดเลยยยย!
    #3320
    0
  6. #3298 Patty_11 (@Titty1234) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 08:30
    ฮื่ออ เขิน ><
    #3298
    0
  7. #3248 Verxus 🎧 (@Quaxus) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 12:06
    ดีจัง กลับมาอยู่เคียงข้างกันน่ะ ดีที่สุดแล้ว
    #3248
    0
  8. #2553 jemsin (@jemsin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 13:16
    ยอมง่ายจัง
    #2553
    0
  9. #2541 !!kokoro!! (@kang00stung) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 14:22
    เหมือนได้ยินเสียงผีจินนี่ร้องโหยหวนด้วยความปวดร้าวที่ทั้งสองคนดีกัน 555
    #2541
    0
  10. #2381 โลลิค่อน (@0881637445) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 13:28

    คืนดีกันแล้ววว

    #2381
    0
  11. #1591 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 15:58
    ฮรือออ ร้องไห้หนักมาก เขาดีกันแล้ว
    #1591
    0
  12. วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 19:22
    เขาดีกันเเล้ว
    #1550
    0
  13. #1515 S-litch (@S-litch) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 20:54
    รออ่านต่อจร้าาาาา
    #1515
    0
  14. #1490 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 22:20
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1490
    0
  15. #1488 oOchocoOo (@kkwang00) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 20:32
    ฮือออออ จะร้องไห้ในที่สุดเขาก็ดีกันนน ไรท์ทำถูกแล้วว กินมาม่าเยอะๆมันไม่ดีหรอกน้าา
    #1488
    0
  16. #1487 Mypangpang (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 19:47
    เราโยนหม้อม่าท้าทิ้งแล้วหันมาหากระปุกน้ำตาลกันเถอะ5555ไรต์อย่าใจร้ายทำให้เราวิ่งไปเก็บมันมาอีกครั้งนะคะ รักกันนานๆอย่ามีอุปสรรคอะไรอีกน้าาาา
    #1487
    0
  17. #1486 kidaptx (@ratima14124869) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 18:11
    คืนดีง่ายมากกกก
    #1486
    0
  18. #1485 newmagi02 (@newmagi02) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 17:50
    อดกินมาม่านานๆเลย
    #1485
    0
  19. #1484 nisaratWiangchai (@nisaratWiangchai) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 17:50
    บทจะคืนดีก้ง่ายขนาดนี้เลย555555
    #1484
    0
  20. #1483 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 17:14
    คืนดีกันก้อดีแล้วล่ะ จะได้มีฉากหวานมดขึ้นจอบ้างไรบ้าง
    #1483
    0
  21. #1482 KitKat-100842 (@KitKat-100842) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 17:12
    มีตอนพิเศษของ อบราซัส กับเอริกอส ไหมคะ?? แบบว่าหลังจากอบราซัสไปนอนที่ห้องแทนไนท์แมร์ อะเกิดอะไรขึ้นหรือป่าวงี้อะ อยากรู้คะคู่นี้...
    #1482
    0
  22. #1481 kamchlaw (@chidapa_l) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 17:12
    ว้าา คืนดีง่ายจังง ไนท์แมร์น่าจะใจแข็งอีกหน่อย..รอตอนต่อไปนะค่า
    #1481
    0
  23. #1480 KitKat-100842 (@KitKat-100842) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 17:09
    รอคะไรท์ อย่าหายนานนะ คิดถึงเรื่องนี้ เราพึ่งมาตามอ่านอะไม่รู้ว่ามันอัพช่วงไหนบ้าง...
    #1480
    0
  24. #1479 obliviousmybody (@mitty1994) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 17:01
    รู้สึกแปลกๆ รู้สึกง่ายไป แต่จริงๆมันก็ควรเป็นงี้แหละ แต่บรรยายให้มันง่ายเกิ๊นนน ดูจะโกรธก็โกรธง่าย หายก็หายง่าย มาแบบงงๆแล้วก็ไปแบบงงๆ รู้สึกตามไม่ทันเลย
    #1479
    0
  25. #1478 pick-17 (@pick-17) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 16:12
    คืนดีกันง่ายๆอย่านี้เลยเหรอ!!!!
    #1478
    0