รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 9 : อะไรก็ไม่รู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

ตอนที่9อะไรก็ไม่รู้

Partสายป่าน ฉันกำลังฉีกยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้าระหว่างขับรถเข้าไปในตัวเมือง เหตุเพราะส้มโอดันมาบอกว่ามีเรื่องให้ช่วยฉันก็เลยแอบโดดงานที่ไร่ซะเลยนี่

“เอ๊ะ??ทำไมรู้สึกขนลุกแปลกๆ..หนาวจุง”

จะไม่ให้หนาวได้ไงก็หมูตุ๋นเล่นสาปแช่งไล่ส่งซะขนาดนั้นที่แอบทิ้งน้องตัวเองแล้วหนีมาหาสาวแบบนี้

“รีบๆขับดีกว่าเดี๋ยวหนาว..บรื๋ออออ”
เพียงไม่นานหรือนานหว่าก็มาถึงตัวเมืองเป็นที่เรียบร้อย ฉันก็เลยแวะจอดรถข้างทางระหว่างกดเบอร์โทรออกหาส้มโอว่าอยู่ที่ไหน

*โหลพี่ป่าน*

*อยู่ไหนส้ม*

*เลยในตัวเมืองมาหน่อยพี่ ขับตรงมาตามไฟแดงแล้วเลี้ยวซ้ายยาวๆเข้าซอยเล็กๆมาก็จะให้มองหาบ้านที่มีต้นส้มโอใหญ่ๆนะ นั่นแหละบ้านส้ม*

*ค่ะๆ*

*เจอกันค่า*

ฉันหุบยิ้มแทบไม่มิดเพียงเพราะได้ยินเสียงหวานๆของส้มโอ

“โอ๊ยเขินเว้ย...”

จนสุดท้ายก็ต้องขับรถไปทั้งสภาพที่หัวสมองขาวโพลนแบบนี้ จนมาถึงที่หมายได้

“ปริ๊นๆ...มีใครอยู่ไหมคะ”

“มีค่ะ...รอแป๊บนะคะ”

ฉันเลื่อนกระจกรถลงระหว่างมองดูเห็นส้มโอแว๊บๆวิ่งลงบันไดมาในสภาพตาตื่น ก่อนจะมาเลื่อนปิดตูบ้านออกให้

“ครืด...ครืดดดดด...เข้ามาเลยค่ะ”

“ค่ะ..บรืนๆ..”

หลังจากจัดการอะไรเรียบร้อยเสร็จฉันบิดกุญแจดับเครื่องให้เรียบร้อย จังหวะที่ก้าวเท้าเหยียบพื้นได้เท่านั้นแหละ ก็มีไซบีเรียนฮักกี้ราวๆ2-3ตัววิ่งมารุมทึ้งคาบร้องเท้าฉันไปต่อหน้าต่อตาซะงั้น

“อ้าวเฮ้ย..เดี๋ยววว...”

“โฮ่งๆ...”เหล่าหมาๆหาได้สนใจไม่ แถมคาบร้องเท้าวิ่งกระดิกหางไปทั่วบ้านอย่างสนุกสนาน

“เดี๋ยวส้มเอาให้เองค่ะ...หมีปล่อยนะ..จินอย่ากัดขาพี่สิ...บู่อย่าวิ่งหนีเซ่”

กลายเป็นสงครามหย่อมๆระหว่างส้มและน้องหมาที่แสนจะเชื่อฟัง พากันวิ่งกระเจิงหนีหายไปหมด ทิ้งให้ฉันเดินขาเดียวแทนซะงั้น

“เฮ้อ..ขอโทษค่ะที่หมาส้มดื้อแบบนี้”

“ไม่เป็นไรส้ม..ว่าแต่วันนี้มีไรให้พี่ช่วย”

“ก็นิดหน่อย....ค่ะ..”

“แล้วอะไรล่ะคะที่อยากให้ช่วย?”ฉันพยายามลุกขึ้นยืนในสภาพที่ไม่สมดุลสักเท่าไรนะ

“ก็..เอ่อ..ส้ม..ส้ม...”

“ส้ม???”

“ก็ส้ม...อยากจะ..ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ”

“อ้าว...??”

“พี่ป่านไปรอส้มที่ม้านั่งตรงนั้นก่อนสิ..เดี๋ยวส้มจะบอกว่าให้ทำอะไร”

“ค่าๆ..”สุดท้ายก็จำยอมไปนั่งที่ม้านั่งในสภาพมึนงงเพราะส้มโอไม่ยอมบอกว่าเรียกมาเพราะอะไร หรือว่าจะเอาคืนเรื่องเมื่อหลายวันก่อนที่เราแอบหอมแก้มส้ม???

ว้ายๆตายแน่ฉัน

นั่งเล่นไปแต่สมองนี่วุ่นวายวิ่งหนีไปทั่วจนฉันแทบอยากจะวิ่งขึ้นรถแล้วขับกลับบ้านหนีซะนี่

“เฮ้อ..เป็นไงเป็นกันวะ..”ฉันทำได้แค่นั่งสมาธิสงบสติตัวเองอยู่แบบนี้ ระหว่างนั้นส้มโอก็ทำอะไรยุกยิกๆในครัว

“อร่อย...หรือไม่อร่อยนะ..”

กลายเป็นส้มโอที่ลนลานยิ่งกว่าสายป่านเพราะ เธอกำลังคิดลองทำอาหารไปประลองแข่งฝีมือกับสายป่าน เธอก็เลยต้องโทรเรียกสายป่านมาที่บ้านไง

“ขออย่าท้องเสียพอ...เพี้ยงสาธุๆ”

ระหว่างหลับตามุมิๆทำสมาธิไป จู่ๆฉันก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความเปียกแฉะที่หน้าแข้งของตัวเองก่อนจะลืมตาแล้วก้มมองที่ใต้โต๊ะก็เจอเหล่าหมาๆพากันมาเลียแผล่บๆที่ขาฉันซะประหนึ่งเป็นไอติม

“ฮ่าๆ..อย่าเลียสิ”

“โฮ่งๆ..แผล่บๆๆ...”

“โอ๊ยๆจักจี๋...ฮ่าๆๆ..ช่วยด้วย...”

“ชิ่วๆหมีไปไกลๆนะ”

“โฮ่งๆ....”

เหล่าหมาหาได้สนใจคำดุของส้มโอไม่ มันกับพากันรวมหัววิ่งพันแข้งพันขาส้มโอระหว่างที่ส้มโอกำลังก้าวเดินมาที่ฉันจนสุดท้ายก็สะดุดล้มหน้าเกือบทิ่ม แต่ยังดีที่ฉันไปรับตัวทันก็เลยรอดตัวไป

“เฮ้ออออ..หมาบ้านเธอนี่นิสัยดีจังส้ม”

“พ่อเลี้ยงตามใจมันเกินไปค่ะ...ก็เลยเป็นแบบนี้”

“มาๆนั่งก่อนๆ”

“ค่ะ...”

แล้วเราก็มานั่งจับเข่าคุยกันประหนึ่งเป็นเหล่าคุณยายมานั่งคุยหลังจากไม่ได้เจอกันมาหลายวัน เพียงเพราะส้มโอบอกอย่างให้ฉันลองชิมอาหารก็เลยต้องทำถึงขนาดนี้ ไม่ต้องบอกก็มาอยู่แล้วล่ะ^^ ทำไมน่ะหรอ ก็เพราะอยากอู้ไง

Partพิงค์

รู้สึกตัวอีกทีก็มานอนนุ่มๆบนเตียงของไอ้หมู ฉันพยายามเพ็งสายตาไปที่นาฬิกาว่ากี่โมงถึงได้เห็นว่าทุ่มกว่าแล้ว

“ไอ้หมู...คุณมึงอยู่ไหนวะคะ”

“ไม่รู้ว่ะ..”เสียงของไอ้ตุ๋นดังแว่วออกมาจากห้องน้ำซะลั่นแต่มันกับเสือกมาบอกว่าไม่รู้ คืออะไรวะหรือกูเบลอ

“เสร็จยัง..”

“ยังๆ”

“หาวๆ...กูนอนรอนะมึง”

“มึงไม่แต่งหน้าหรอ...”

“ไม่อ่า..เพราะกูสวย..”

“เรื่องของมึงเลยค่า”

“ค่าเพื่อนสาวววว”
หลังจากต่อปากต่อเสียงกับไอ้ตุ๋นได้ ฉันก็พามันซิ่งทะลุนรกจริงๆไปในเมือง จนมาถึงบาร์ประจำที่ฉันชอบมานั่งคนเดียวซะประหนึ่งที่นี่คือร้านของฉันเอง

“อ้าวคุณพิงค์มาอีกแล้วหรอครับเนี่ย”

“ค่ะ..”

“ใครวะพิงค์..”

“เด็กเสิร์ฟร้านนี้...งานดีนะมึง”

“เออๆปล่อยกูไปเถอะ”

“ว่าแต่วันนี้จะมาดื่มหรือตื๊ดๆดีครับ??”

“ทั้งสองค่ะ..”ฉันฉีกยิ้มโปรยเสน่ห์ให้กับป๋องระหว่างชูแบงค์สีเทาๆในมือไปมาก่อนจะยัดใส่มือป๋องแล้วเดินน้วยๆลากแขนไอ้หมูมาด้วยจนถึงโซนวีไอพีที่ฉันชอบมานอนหลับตรงนี้

“น้องคะเอา.....2แก้วค่ะ”

“ครับ...รอสักครู่นะครับ”

“ค่า”

“คือมึงจะมานั่งดูผู้แถวนี้???”

“ไม่อ่า...กูแค่มาหาเจ้าของร้าน”

“อะไรนะ??กูไม่ได้ยิน”ไอ้หมูเริ่มตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เริ่มกระหึ่มทั่วโซนไปหมด โว๊ะกูลืมปิดประตูนี่หว่า....

“ปัง...กูมาหาเจ้าของร้าน”

“แล้ว??”

“ก็แค่นี้”

“โธ่พิงค์...กูนึกว่ามึงจะให้กูพามาเล่นไรซะอีก”

“กูก็ไม่ได้ร่านขนาดนั้นไหมวะคุณเพื่อนนนนน”

“ค่าๆ..บรรลุแล้วค่ะเพื่อน”

“ก๊อกๆ..ขออนุญาตเสิร์ฟเครื่องดื่มค่ะ”

สิ้นเสียงพนักงานเสิร์ฟ สาวร่างสูงในชุดเดรสสีเพลิงแหวกโค่นขาเดินขามาและยิ้มอย่างเป็นมิตรให้เช่นอย่างเคย

“คุณ..ข้าวโอ๊ต..”

“ขา..พิงค์^^

แต่คราวนี้ค่อนข้างแปลกไปนิดหน่อยเพราะคุณข้าวเธอย้อมผมสีใหม่อีกแล้ว อย่าบอกนะว่าโดนเท

“งั้นเดี๋ยวตุ๋นขอไปเดินหาของกินฝั่งนู้นก่อนนะคะ...บายค่า..ครืด..ปัง”

“บายค่ะ...คุณตุ๋น”

“เป็นไงบ้างคะ..ไม่เจอกันซะนาน..”

“ก็เรื่อยๆค่ะพี่โอ๊ต”

“แล้ววันนี้มีอะไรรึเปล่าถึงมาที่นี่อีก”

“ก็แค่..เรื่องแฟนค่ะ..”

“อ่อค่ะ..โดนเทมาหรอคะ??”

“ค่ะ..ก็เพราะมันไปร่านให้คนอื่นค่ะตอนที่พิงค์ออกไปทำงาน..”

“ค่ะๆ...”

“แล้วมันก็ฮึก..ฮือๆๆ...”ฉันเริ่มทนไม่ไหวอัดอั้นเรื่องในใจมาหลายอย่างจนสุดท้ายก็ต้องมาระบายให้พี่ข้าวโอ๊ตฟังตลอด ฉันชอบพี่แกที่เป็นคนอธัยาศัยดีเรียบร้อย และก็ใจดีมากด้วยพี่สาวนางฟ้าของฉ้านนนน

รู้สึกตัวอีกทีก็มานอนซบตักพี่แกแถมร้องไห้จนน้ำตากับน้ำมูกไหลหยดย้อยเต็มขาขาวๆของพี่แกเต็มไปหมด

“ตื่นแล้วหรอคะ?”

“คะ???”

“ก็พิงค์ร้องไห้หนักไปหน่อยจนหลับไปรอบนึงน่ะค่ะ..”

“แล้วหมูตุ๋นล่ะคะ???”

“อ่อพี่ให้ตุ๋นไปนอนข้างบนแล้วค่ะ..งั้นเราก็ไปนอนกันบ้างดีกว่าไหมคะ?^^

“คะ? 0///0)..”

“มาค่ะ...บาร์ใกล้ปิดแล้วสนใจไปเดินชมห้องพี่ซักคืนกันไหมคะ?พิงค์”

“ข...ขา..พี่..ข้าว”

ฉันถึงกับใจเต้นตึกตักเหมือนจะกระเด้งออกมาจากเสื้อเลยตอนที่พี่ข้าวโอ๊ตแกโน้มตัวลงมาแล้วกระซิบที่ข้างหูฉัน โอ๊ยขนลุก

Partหมูตุ๋น

ฉันก็ไม่อยากจะเม้าท์อะไรหรอกนะ แต่ตอนที่ฉันเดินออกมาแล้วหาไรกินเล่นไปเรื่อย ระหว่างที่เดินกลับมาที่ห้องของไอ้พิงค์ ฉันก็เกรงใจว่าจะขัดอะไรไหม ก็เลยแอบเลื่อนบานประตูดูนิดนึง ฉันเห็นพี่ข้าวโอ๊ตกำลังใช้มือตัวเองค่ะคุณ ล้วงไปตามขาของไอ้พิงค์ประหนึ่งว่านี่คืออาบอบนวด ไม่พอด้วยนะมืออีกข้างของพี่แกก็ขย้ำเน้นๆแน่นๆซะจนไอ้พิงค์ครางซะแบบหนังโป๊ คือมันหลับอยู่แล้วพี่แกทำแบบนั้น คืออาราย โอ๊ยช่วยตุ๋นด้วย

“น้องตุ๋นคะ?”

“ค...คะพี่ข้าว”เชี่ยเอ๊ยโดนจับได้

“ไปนอนพักก่อนก็ได้นะคะ..”

“คะ?????”

ฉันเริ่มปรับสภาพตามอารมณ์ของพี่แกไม่ทันแล้ว

“เดี๋ยวจะให้ป๋องพาไปส่งที่ห้องนะคะถ้าอยากได้อะไรก็กดออดได้เสมอนะคะ ฝันดีค่ะ”

“คะ....ค่ะฝันดีค่ะพี่ข้าวโอ๊ต”

แล้วจากนั้นก็ตัดฉากฟึบฟับๆฉันมานอนแผ่หลาสบายใจเฉิบบนเตียงในห้องที่อยู่อีกชั้นของบาร์นี่ อย่าบอกนะว่านี่บ้านของพี่โอ๊ต แม่เจ้าโว้ยหรูเกินไปแล้ว

“ขอให้มึงรอดนะไอ้พิงค์...เพี้ยงๆ”

ฉันทำได้แค่ภาวนาให้ไอ้พิงค์ไม่ถูกคุณพี่โอ๊ตจับกินซะก่อนที่มันจะแต่งงาน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น