รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 8 : นก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

ตอนที่8นก

หลังจากที่หายหน้าหายตาไปราวๆ2-3วันจู่ๆไอ้พิงค์ก็ทักมาพร้อมกับแคปชันอะไรของมันก็ไม่รู้

*หล่อไม่เท่า เค้าก็เท*                        

จนฉันเริ่มคิดได้นิดๆว่าอาจเป็นเพราะฉันไปสาปแช่งไอ้พิงค์มันไว้ว่าของให้หลัวมันเป็นเกย์อย่าบอกนะว่าเป็นจริง ถ้าเป็นจริงฉันอาจจะผิดเต็มๆเลยนะที่ไปทำคนอื่นร้าวฉาน

*ฮือๆไอ้หมู กูโดนเทว่ะมึงงงง*

*เออๆว่ามา*

*กูเปิดคอลได้ไหมมึงขี้เกียจพิมพ์*

*เออๆได้หมด*

“ตรู๊ด...ตรู๊ด..ว่ามาไอ้พิงค์”

“มึงงงงกูโดนอีนิโคลเท”

“เออๆแล้วทำไมมันเทมึงล่ะ?”

“ก็..ก็มัน..บอกว่ากูไม่หล่อ”

“...”ฉันถึงกับชะงักไปพักนึง อะไรคือไอ้พิงค์ไม่หล่อ?หรือว่ามันแค่ตอแหลเพื่อกลบเกลื่อนวะ

“แล้วมัน..ก็แอบไปคุยกับผู้ชายคนอื่นอีกเป็น10คนในเฟสอ่ะมึงงง”

“แม่งร่านขนาดไหนวะ”

“เออกูก็อยากรู้ แล้วที่ผ่านมามันมาทำเหี้ยอะไรกับกู”

“กูว่ามันคงมาหลอกใช้มึงให้เปย์เต็มที่ก่อนมันจะหันไปหาผัวมันไง”

“คือแบบกูให้ทุกอย่างที่มันขอ แล้วเสือกมาบอกกูไม่หล่อ ห่าเหวอะไรวะ”

ฉันมองหน้าตาฟึดฟัดของไอ้พิงค์จนแทบอยากขำกลิ้ง คือแบบมันทำหน้าตาน่าเกลียดมากไม่อยากจะคุยหัวฟูน้ำลายเปื้อนข้างแก้มเป็นคราบๆ อี๋น่าเกลียดจัง

“แล้วมีไรให้กูช่วยอีก”

“มึงกูอยากไปเที่ยวในเมือง คืนนี้ได้ป่ะ”

“ได้กับผีสิมึงกูต้องตรวจเช็คงานในไร่”

“แล้วจะให้กูทำยังไง”

“งั้นเอางี้มึงมาหากูที่ไร่แล้วช่วยเช็คงานกูจะได้เสร็จไวๆ”

“เออๆอย่าหนีกูนะมึง”

“กูจะหนีมึงทำไมนี่ไร่กูไอ้พิงค์ไอ้เวร”

“เอ้ากูผิดอีก เออๆแค่นี้”

หลังจากปิดคอลกับไอ้พิงค์ ฉันก็ได้เวลาลุกไปทำกิจวัตรธรรมดาอีก แต่คราวนี้ค่อนข้างจะแปลกไปซักเลยน้อยตรงที่ไม่เจอพี่ป่าน เกิดอะไรหรือเปล่า

หายไปไหนกันนะพี่ป่าน

ฉันเดินดุ่มๆมุ่งหน้าเดินไปทั่วทุกซอกทุกมุมแต่ก็ไม่เจอพี่ป่านเลย หายไปไหนกันนะคนหรือแมลงสาบเนี่ยไวเกิน

“อ้าวหมูน้อยคะมองหาใครหรอคะ”

“พี่ไข่หวานเห็นพี่ป่านบ้างไหมคะ ตุ๋นไม่เจอเลย”

“อ่อเห็นขับรถเข้าไปในตัวเมืองแต่เช้าแล้วน่ะค่ะเห็นบอกจะไปหาส้มๆอะไรซักอย่างนี่แหละคะ”

“โด่ทิ้งตุ๋นได้ไง..แอบไปกุ๊กกิ๊กกันตอนไหนนะ”

“อะไรนะคะ?”

“ไม่มีค่ะ งั้นตุ๋นไปก่อนนะคะ..แล้วพี่โบทไปไหนล่ะคะ?”

“อ่อโบทไปเดินคุยกับพวกป้าจ๋าน่ะค่ะ”

“อ่อค่ะ”

“บัยบายค่ะหมูน้อย”

ฉันเดินโบกมือเบาๆให้พี่ไข่ก่อนจะใส่แรงเดินดุ่มๆไปขึ้นATVแล้วบึ่งไปที่ฟาร์มโคนมทันที ไม่รู้ว่าบอลใส่ชุดให้ชมพู่ยังกลัวป่วยนะเนี่ย

คุณคงจะสงสัยใช่ไหมว่าชมพู่เนี่ยเป็นอะไร ชมพู่เป็นวัวที่พ่อเคยให้ไว้กับฉันมานานแล้วพ่อไปไถ่มาจากโรงเชือดตอนเล็กๆแต่ไปช้าก็เลยรอดแต่ชมพู่ส่วนแม่มันโดนเชือดซะก่อนพ่อก็เลยขอซื้อต่อเอามาให้ฉันเลี้ยง พอคิดๆดูแล้วชมพู่นี่ก็แก่นะ10ปีกว่าแล้วยังอยู่ดีมีสุข

“บรืน...บรืน..”มัวแต่คุยโม้แป๊บๆก็มาถึงแล้ว ฉันกวาดสายตามองไปทั่วก็เห็นชมพู่กับผ้าขนหนูคลุมตัวไว้ผืนเบ่อเร้อสีชมพูแปร๊ดแต่ไกล กำลังนั่งผิงข้างกองไฟกับบอลที่นอนหาวหวอดๆอยู่

ฉันถึงกับกลั้นหัวเราะนิดหน่อยพอทำใจได้ก็เดินดุ่มๆไปหาชมพู่ที่นอนหายใจฟึดฟัดกับพื้นหญ้าอย่างสบายอารมณ์

“อ้าวคุณตุ๋นสวัสดีครับ”

“จ้า..แล้วเป็นไงบ้าง”

“ก็ดีครับแม่วัวตัวอื่นๆก็เริ่มปรับร่างกายได้นิดหน่อยแต่ก็เอาผ้าขนหนูไปคลุมให้แล้วนะครับ”

“แล้วชมพู่ล่ะเป็นไงบ้าง”

“ก็ดีนะครับอ้วนดีเหมือนเดิมครับ”

ฉันนั่งลงข้างๆชมพู่ระหว่างคุยไปก็เอามือลูบไปมาตามหัวของชมพู่อย่างสนุกสนาน

“คิดว่าปีหน้า..ควรจะปรับเปลี่ยนอะไรเพิ่มไหม?”

“ครับ?”

“คืออยากได้อะไรไหม?อย่างพวกของที่มาแทนของเก่าๆมีอะไรใกล้พังบ้างตอนนี้”

“ก็ค่อนข้างเยอะเลยแหละครับ หลอดไฟของโรงนาใกล้จะขาดส่วนสายไฟแถวโรงเก็บของก็เริ่มขาดแล้วครับสนิมก็เริ่มกิน พวกถังรีดนมก็เริ่มรั่วแล้วครับ ฮีตเตอร์ตัวเก่าของโรงนาก็ใกล้เสียแล้วครับมีหลายส่วนที่ใกล้พังเยอะเลยครับคุณตุ๋น”

“อืมๆ..พังค่อนข้างเยอะเลย”

“ครับผมแหะๆ”

“ได้งั้นฉันจะเริ่มเคลียร์เลยล่ะกัน งั้นไปก่อนนะบอล บัยบายนะคะชมพู่”

“มอออออออ..”

“บัยบายครับคุณตุ๋น”

ฉันลุกขึ้นปัดเศษหญ้าออกจากก้นเล็กน้อยก่อนจะไปขับรถตะเวนไปทั่วไร่จนเริ่มสายกว่าๆแดดก็ออกอุณหภูมิก็สูงขึ้นเรื่อยๆจนสุดท้ายฉันก็ต้องขับรถมาจอดแวะที่ต้นลูกแพรตรงบ้านสวนเล็กสำหรับไว้พักผ่อนเวลาฉันจะแอบมางีบหลับเป็นพักๆ

“อ้าวตุ๋นมาทำไรจ๊ะ...แดดร้อนะเนี่ยวันนี้”

“พี่มีนนนนน...”ฉันยืนกรีดร้องลากชื่อยาวๆของพี่มีนอย่างตลกเพราะพี่แกดันใส่หมวกปีกนกเบ่อเร้อปิดหน้าปิดตาเดินตาแดดอย่างสบายใจแบบนี้

“เข้าร่มมาก่อนค่ะ..”ฉันกวักมือเรียกพี่มีนไวๆเพราะแดดเริ่มทวีคูณความแสบทรวงอีกแล้ว

“ฮ่า...ร้อนจังเลยค่ะ..พรึ่บๆ”พี่มีนยืนโบกสะบัดหมวกไปมาอย่างเหนื่อยแรง กับสภาพเหงื่อโชกเต็มตัวขนาดนี้

“แล้วทำไมออกมาตากแดดแบบนี้ล่ะคะ”

“พอดีพวกคุณป้าให้มาช่วยดูต้นส้มน่ะจ้ะพอดีมันป่วยก็เลยมาตรวจดูโรคนิดหน่อย”

“อ่อๆ..แล้วพี่มีนจะไปไหนต่อไหม?”
“พี่กะจะไปบ้านพักเลยเพราะตอนนี้ยังไม่มีอะไรทำ แต่เดินตากแดดแบบนี้นานๆก็จะหน้ามืดแหะ”

“งั้นไปกับตุ๋นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวตุ๋นขับรถไปส่ง”

“ค่ะ..งั้นรีบไปกันเถอะตอนนี้ร่มแล้ว”

“ค่ะ”

เพียงใช้เวลาไม่นานฉันก็ขับรถมาส่งพี่มีนที่บ้านพัก ยังดีที่แดดร่มไปแล้วก็เลยสบายหัวมาหน่อยตอนขับรถมา

“งั้นไว้เจอกันนะตุ๋น”

“ค่ะพี่มีน..บัยบาย”

บอกลาพี่มีนเสร็จฉันก็ตะเวนขับรถไปทั่วจนไม่มีไรทำถึงวกกลับมาบ้านเจอไอ้พิงค์นอนตาเหลือกตีพุงอย่างสบายใจที่โซฟารับแขกแทนซะงั้น

“อะไรวะทิ้งกูอีกแหละ”

“กูไปทำงาน แล้วมึงกินไรยัง”

“ยังๆกูพึ่งมาถึง มีไรกินบ้าง”

“ไม่รู้ดิลองไปหาดู”
“อือๆ”

สุดท้ายก็มาพักตูดกับการนั่งข้างๆไอ้พิงค์ที่นอนพาดตีนไปมาอย่างไม่เกรงใจฉันเลยสักนิด

“เก็บตีนๆ”

“ไม่เอากูเมื่อย”

“เดี๋ยวเถอะมึง..เพี๊ยะๆๆ”

“โอ๊ยๆๆ..อย่าตีกู”

“เก็บตีนสิวะ”
“เออๆกูยอมแล้ว”
จนแล้วไอ้พิงค์ก็ยอมแพ้เก็บตีนลงแต่โดยดี

“แล้วคืนนี้มึงจะพากูไปไหนอีกวะ”

“ไปแรดไงมึง วันปล่อยผี”

“ผีกับมึงอ่ะดิ..อย่ากลับค่ำพอกูเป็นห่วง”

“เออๆกูไม่กลับค่ำหรอกมึงแล้วไอ้มัดหมี่ล่ะมึงข่าวเงียบหายไปไหน”

“ไปสเปนแล้วโดนว่าจ้างไป หรือลักพาตัวนี่แหละมันบอกมา”

“ใครจะลักมันวะ”

“ก็มาเฟียมั้ง?”

“อะไรเฟียๆนะมึง”

“มาเฟียไงมึง แบบคนโหดๆในหนังน่ะที่ชอบซุกปืนไว้กับกางเกง”

“อ่อ...”

“แล้วยังไงอีก”
“เห็นมันบอกว่าทางฝั่งนู้นกำลังติดต่อหาเลขามือดีแล้วมันก็เสือกตกลงหรือผีอะไรเข้าสิงบินฉิ่วไปสเปนแถมทิ้งน้องตัวเองซะงั้น”

“ฮ่าๆไอ้เลวของแท้ไอ้มัดหมี่”

“ก็ไม่รู้สินะว่ามันจะรอดหรือเปล่าไม่รู้ตอนนี้แอบไปนอนกินลูกปืนที่ไหนอีก”

“กูว่าไม่ขนาดนั้นมั้งมึง แล้วพี่ป่านมึงไปไหนล่ะ”
“ติดสาวไง ทิ้งฉันซะงั้น”

“แหม่ๆมือดีก็งี้ปล่อยแกบ้างสิวะพี่แกเล่นเข้าเลข3แล้วยังไม่มีใครดีๆเลย”

“เออๆพอๆไม่ต้องพูด ไปๆหาไรกินกูหิว”

“ค่ะๆคุณเจ้าของบ้าน”
ฉันได้ทีจิกหัวไอ้พิงค์ต่ออย่างไม่สงสาร เพราะวันนี้จะเป็นคืนพาไอ้พิงค์ไปปล่อยผีส่วนฉันทำหน้าที่เป็นผู้แบกศพที่เหลือรอดของมันอีกตามเคย

“กูคงไม่ต้องพามันไปนอนโรงแรมใช่ไหม เปลืองตังค์”

คืนนี้มันส์แน่ ผีโรงแตกกับหมูขี้เซ้า แหม่เข้ากันฉิบ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น