รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 42 : เซอร์ไพส์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 พ.ค. 62

ตอนที่11เซอร์ไพส์

เมื่อคืนวันก่อนตอนที่ฉันขึ้นไปนอนบนบ้าน หลังจากไอ้หมาบ้าออกจากบ้านไปฉันก็เอาแต่นอนกลิ้งไปมาบนที่นอนอย่างเกียจคร้านบวกกับ การคุยแชทที่ไม่ประสีประสากับมัดหมี่ที่ไม่ค่อยจะทักมาหาเลย

*ติ๊ง ทำไรมัด*

จ้องมองที่ปุ่มแชทกำลังมีการขึ้นจุดสามจุดว่ามีคนกำลังพิมพ์ตอบกลับมา

*ติ๊ง นอน*

“ทำไมตอบสั้นจัง?”อดสงสัยไม่ได้จนต้องกระเด้งตัวลุกมานั่งพิมพ์ตอบ

*ทำไมตอบสั้น มีอะไรรึเปล่าเนี่ยมัดบอกตุ๋นได้นะ*

จุดสามจุดที่กำลังพิมพ์ขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะหายไปแล้วก็เด้งข้อความสั้นๆมาให้อ่าน

*มัดหมี่นอนแล้ว*

“นอน??”

แล้วที่คุยกับฉันเนี่ยผีหรอ

ฉันรีบพิมพ์ลวกๆว่าขอโทษก่อนจะกดปิดทันที

“อ๊ากกก..มัดหมี่นอนหรอ..แล้วคนที่คุยด้วยเนี่ยใครล่ะ”

ทุบกำปั้นลงกับเตียงอย่างเขินอาย อย่าบอกนะว่าเป็นเจ้านายของมัดหมี่ ถ้างั้นแล้วเกิดอะไรขึ้นทำไมมือถือมัดหมี่ถึงมาอยู่ในกำมือของเจ้านายคนนี้ล่ะ

“คงไม่มีอะไรแปลกๆใช่ไหมมัด..”

ถึงจะบอกตัวเองว่าให้ปักใจเชื่อแบบนั้น แต่สิ่งที่ได้คุยในแชทเมื่อกี้คงจะไม่ใช่เรื่องมโนไปเอง สุดท้ายฉันก็เอนตัวลงนอนกับเตียงที่แสนจะนุ่มนี่ก่อนจะผล็อยหลับไป จนกระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนไหนไม่รู้

“อือออ..ปวดฉี่”กระพริบตาปริบๆมองดูรอบๆไปมาในความมืดก่อนจะใช้มือดันตัวเองลงจากเตียงที่ละนิดจนเท้าแตะถึงพื้นได้ฉันก็ไม่รอช้ารูดกางเกงนอนตัวเองออกทันที

“อื๋อออ..ปวดฉี่..งือออ”
ตอนนี้ในหัวของฉันมีแต่ห้องน้ำและชักโครกวนไปมาไม่รู้จบ ฉันค่อยๆใช้เท้าเขี่ยไปมารอบๆพื้นห้องอย่างหวาดระแวง เพราะกลัวว่าตัวเองจะล้มหรือเตะอะไรเอาได้

“ปวดฉี่..อือออ”

กระพริบตาด้วยความสะลืมสะลือบวกกับความมืดที่มืดตื๋อไปหมดฉันก่อนเริ่มตาลายไปหมดแยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนคือห้องน้ำหรืออันไหนเป็นอะไร

“ชักโครก..อือออ..จะราดแล้ว”

เดินมั่วไปหมดจนกระทั่งมาสะดุดเข้ากับกองอะไรสักอย่างที่นอนขวางทางเดินจนตัวเองหน้าคว่ำล้มครืนลงไปทับซะได้

“ตุ๊บ..อื๋อออ..อะไรเนี่ย”แปะมือตัวเองลูบๆคลำๆลงไปที่เจ้าก้อนปริศนาที่นอนแหมะขวางทางเดิน แถมตอนนี้ท่อน้ำฉันเริ่มจะเล็ดออกมาแล้ว

“เฮือก..ละ..เล็ดแล้ว”

แย่ล่ะเผลอปล่อยออกมาใส่เจ้าก้อนนี่ที่ตัวเองนั่งทับซะได้

“อื๋อออ..”

“กริ๊ดดดดดด..”

เจ้าก้อนปริศนาเริ่มส่งเสียงครางเสียงอื้ออือได้ฉันก็รีบกระเด้งตัว ก่อนจะโกยหนีไปที่ห้องน้ำต่อทันที ก่อนจะจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วก็กลับไปนอนหลับบนเตียงด้วยอาการเบลอๆจนเช้า

“หาวววว..อะไรเนี่ย”กระพริบตาๆปริบๆด้วยความเบลอขั้นสุดยอดก่อนจะไปอาบน้ำโดยที่ตัวเองไมรู้สึกถึงความผิดปกติใดๆเกี่ยวกับท่อนล่างตัวเองเลยสักนิดสักนิ๊ดจริงๆ

รู้สึกตัวอีกครั้งในอ้อมกอดอุ่นๆของใครสักคนโดยที่ฉันทำได้แค่ยกท่อนแขนยาวที่เกะกะลูกตาออกก่อนจะค่อยๆดันตัวเองให้หลุดทีละนิดๆจนกระทั่ง

“หมับ!!

“เฮือก..”

“จะไปไหน..”น้ำเสียงดุๆที่ส่งออกมาจากริมฝีปากบางที่ปิดสนิทเรียบเฉยพร้อมกับขนตายาวหนาที่ยังปิดเปลือกตาลงโดยไม่มีการขยับใดๆหรือแม้แต่กระพริบ

“ปะ..ปล่อยฉันนะปอมม..อือออ”

“จะไปไหน..หมับ..”

ท่อนแขนยาวนี่ยังคงรัดตัวฉันแน่นเข้ามาเรื่อยๆจนกระทั่ง ตัวฉันแนบชิดสนิทกับเนื้อนุ่มๆของยัยหมาบ้าที่ล่อนจ้อนกอดฉันไว้แน่นหนึบจนขยับไม่ได้

“ปะ..ปล่อยนะ”

“บอกมาก่อนว่าจะไปไหน..”

“อื๋อ??..อะไรน่ะ..อย่าเอาอะไรมาดันหลังฉันนะ..กริ๊ดดด”ฉันสัมผัสได้ถึงสิ่งแข็งๆที่เริ่มขยับไปมาอย่างส่ายๆที่แผ่นหลังก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเปียกแฉะที่คล้ายๆเมือก

“อย่าน้า..”

“บอกมาสิว่าจะไปไหนไม่งั้นฉันจะทำยิ่งกว่านี้..”

น้ำเสียงแข็งๆเริ่มกดเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนแนบชิดกับใบหูของฉันซะแล้วสิ

“จะ..ไปฉี่..”

ทันทีที่ฉันพูดออกไปแบบนั้น สักพักก็ได้ยินเสียงขำหึๆขึ้นจากคนเอาแต่ใจที่หัวเราะอย่างขบขันใส่

“ปล่อยน้า..”

“หึๆๆ..งั้นเหรอ..ไปสิ..ฮึบ”

“กริ๊ดดดดดด”ตัวฉันลอยระลิ่วไปด้วยอ้อมแขนผอมแห้งที่โครตจะแข็งแรงแบกไปเข้าห้องน้ำในสภาพล่อนจ้อนทั้งคู่

“ปึง..แปะ..ฉี่สิ”ปอมเปย์วางก้นฉันลงกับชักโครกก่อนจะกอดอกยืนจ้องมองไม่วางตา

“กริ๊ดดดดดดด..เพี๊ยะ”ฉันเบิกตาโผลงด้วยความตักใจในสภาพร่างกายชัดๆของหมาบ้าก่อนจะฟาดมือใส่เต็มแรงหวังที่จะตีหน้าขาเรียวนั่นให้พ้นหน้าแต่มือของฉันนั้นดันฟาดลงกลางที่..

“อุ๊ก!!!..”

สิ่งที่ฉันเผลอฟาดมือเข้าใส่คือสิ่งเล็กๆที่เรียกว่าก้อนแหนมยักษ์ตรงหว่างขาของปอมเปย์

“อั๊กกกกกก..”หมาบ้าทรุดลงกับพื้นห้องน้ำอย่างสิ้นเรียวแรง ฉันทำได้แค่วิ่งเผ่นออกจากห้องน้ำเพื่อไปแต่งตัว แต่ก็ไม่มีแล้วล่ะเสื้อผ้าเพราะว่าโดนฉีกเละไม่เป็นชิ้นกองเต็มพื้นซะแล้ว

“อั๊ก..หมู..ตุ๋น!!!!!!!”เสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากห้องน้ำพร้อมด้วยสภาพดูไม่จืดหน้าเขียวแดงของปอมเปย์ที่เกาะขอบประตูแน่นจ้องตาขวางใส่ฉัน

“กริ๊ดดดดดดดดดด”ฉันออกแรงวิ่งหนีสุดชีวิตวุ่นไปหมดตอนที่หมาบ้าเริ่มหายเจ็บ

“อย่าเข้ามาน้า..”

“เธอนี่มันแสบจริงๆหมูตุ๋น”

กลายเป็นว่าเราทั้งคู่ล่อนจ้อนด้วยกันเกาะขอบโซฟาจ้องกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“อย่าเข้ามานะ..ไม่งั้นฉัน..ฉันจะ”

“จะอะไร?”

“จะเอา..หมอนตีก้อนแหนมคุณนะ!!..><)”

“อุ๊บฮ่าๆๆๆ..เอาจริงดิ..ถ้าเธอกล้าตีฉันอีกครั้งที่สองฉันจะขังเธอไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดูเถอะ”

“อึก...อย่า..อย่าน้า”

“หึๆๆเธอไม่รอดแน่”

“กริ๊ดดดดดดดดดดดด”

เหตุการณ์นั้นช่างวุ่นวายกว่าจะเข้าสู่สภาพปกติสุขได้ฉันก็โดนยัยหมาบ้าฟาดก้นลายจนแสบไปหมดข้อหาทำตัวดื้อ

“เพี๊ยะ..ดื้อด้าน..เพี๊ยะ..”

“อ๊ากกก..อย่าฟาดก้นฉันนะ..เจ็บบบ”
หลังจากโดนทำโทษเสร็จยัยหมาบ้าก็เสียสละเสื้อตัวเองให้ฉันพร้อมด้วยกางเกงบ๊อกเซอร์ลายหมาแก้มตุ้ย

“อื๋อ..”

“ใส่ซะ..”หมาบ้าตัวเท่าเปรตยื่นกางเกงลิงพร้อมด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวให้ฉันด้วยใบหน้าเรียบเฉย ฉันจำใจรับมาเพียงเพื่อการใช้แก้ขัดเพราะไม่อยากเดินโชว์ตัวเปลือยขึ้นรถ

“แล้ว..คุณล่ะ”

“ฉัน..ใส่แค่..ก็พอ..หลับตาซะ”

“อื๋อออ”หมาบ้ายื่นมือมาตะครุบตาของฉันไว้ช้าๆก่อนจะได้เสียงซิปที่รูดขึ้นด้วยความรวดเร็วผ่านเสียงอากาศ

“อื๋อ??..”

“เสร็จแล้ว..รีบๆใส่เถอะเดี๋ยวไม่สบาย”

“หัน..หน้าไปนะ”ฉันชี้นิ้วใส่หมาบ้าก่อนจะจ้องเขม็งด้วยสายตาพิฆาต

“??..อ่าๆ..รู้แล้วๆๆ”หมาบ้ายอมทำตามแต่โดยดีก่อนจะค่อยๆเบือนหน้าหนีแล้วหันแผ่นหลังในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มให้แทน ฉันแอบสังเกตเห็นแก้มแดงๆที่ระเรื่อนิดๆของหมาบ้านั่นตอนหันด้วยล่ะ

คนบ้า...ลามกที่สุด

ฉันรีบใส่เสื้อผ้าให้เสร็จไวๆเพื่อที่จะได้รีบกลับบ้าน แต่ทันทีที่ก้าวเดินออกจากห้องจู่ๆตัวฉันก็ทรุดลงด้วยความเวียนหัวที่โครตจะเหวี่ยงตัวฉันลอยระลิ่วไปมากับพื้นโลก

“ปึง..หมู!!

“อื๋อออ..คุณ”ฉันยันแขนกับพื้นด้วยอาการปวดหัวตุ๊บๆบวกกับเวียนหัวจะอ้วก

“ลุกไหวไหม..”

“ไม่...”

“ค่อยๆยันตัวนะ”

“อื้อ..”

หมาบ้าค่อยๆสอดแขนเข้าไปที่เอวของฉันก่อนจะช้อนตัวอุ้มแล้วเดินดุ่มๆเข้าลิฟต์ลงไปชั้นล่างทันที ซึ่งตอนนี้ก็มืดค่ำซะแล้วทำให้มีคนไม่ค่อยเยอะนอกจากพนักงานทำโอทีบางคนที่เดินเพ่นพล่านไปมาพอประปราย

“ตึกๆๆๆ..”

“อื๋อ...อุ๊ก..”

“??”

พอยัยหมาบ้าได้ยินเสียงจะอ้วกของฉันเท่านั้นแหละรีบพาฉันจ้ำอ้าวเข้าห้องน้ำแถวนั้นทันที ก่อนจะพาไปที่ชักโครกแบบไม่ต้องเอ่ยปากร้องขอ

“อุ๊..อ๊วกกกก..”

“หมู..”

“โอ๊กก..อ้วกกกก”

ยัยหมาบ้าทำได้แค่ลูบหลังของฉันเพื่อที่จะให้ระบายออกมาให้หมด ก่อนจะพาฉันไปทำการล้างหน้าล้างตาที่สภาพด้วยไม่จืดเพราะรอยจ้ำๆสีแดงตามตัวไปหมดไม่เว้นแม้แต่ที่ใบหู

“ซ่า...หลับตาลง..”

“อือ..”ฉันยอมทำตามแต่โดยดีก่อนที่ยัยหมาบ้าจะถลกเสื้อตัวเองแล้วค่อยๆเช็ดหน้าที่หน้าออกให้พร้อมด้วยการอุ้มตัวฉันไปขึ้นรถเตรียมพร้อมจะกลับบ้าน

“ไหวไหม?..ไปโรงพยาบาลกันเถอะ”

“อือ..”ตอนนี้หูของฉันแทบจะไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงหอบหนักๆและเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นระรัวราวกับจะทะลักออกมาข้างนอก สภาพตัวของฉันเริ่มร้อนระอุไปมา เหงื่อไหลทะลักออกมาไม่หยุดจนฉันตัวสั่นเพราะไอความร้อนที่ออกมาจากร่างกายของตัวเอง

“ร้อน..อือออ”

“รอก่อนนะ..อีก10นาทีทนหน่อยนะยัยหมู”

“อื๋อ...ร้อน..อือ”

ตอนนี้ฉันประคองสติของตัวเองแทบไม่ไหวก่อนจะหลับตาลงไปด้วยความอ่อนเพลีย รู้สึกตัวอีกทีตอนได้ยินเสียงร้องเฮของยัยหมาบ้าแถวๆนี้

“อื้อ...”กระพริบตาช้าๆก่อนจะค่อยๆเอียงคอไปต้นทางเสียงของยัยหมาที่ร้องเฮเมื่อกี้ก็พบเข้ากับเจ้าตัวที่นั่งมองตาแป๋วไม่กระพริบ

“หนวกหู..”

“ตื่นแล้วหรอ?..”

“ยัง..อือ..หิว..น้ำ”

“รอแป๊บนะ...ตึกๆ..แปะ..จ๊อกกก..ตึกๆ..ค่อยลุกๆนะ”

“อื้อ..”ฉันค่อยยันตัวลุกขึ้นช้าๆตามแรงประคองของยัยหมาบ้าที่ฉีกยิ้มไม่ยอมหุบมาตั้งแต่เมื่อกี้

“ค่อยๆดื่มนะ..”

“อือ..อึก..อึกๆ..”

หลังจากกินน้ำเสร็จฉันก็พักตัวลงกับเตียงอีกครั้งโดยมียัยหมาบ้าที่ฉีกยิ้มแก้มแทบปริมาได้สักพักไม่ยอมหุบ โดนตัวไหนมารึไงเนี่ย

“หึๆๆ..หมู”

“อื๋อ..อะไร”

“รู้ไหมว่าเธอน่ะ..”

“อือ..”ฉันค่อยๆแหงนหน้าจ้องมองยัยหมาที่ยืนฉีกยิ้มไม่หุบ

“เดี๋ยวลากเก้าอี้มานั่งใกล้ๆนะ..ค่อยๆขยับตัวนะ”

น้ำเสียงของยัยหมาฟังดูร้อนลนแปลกๆเหมือนกับว่ากำลังซ่อนอะไรไว้อยู่ อาจจะซ่อนกิ๊กไว้รึเปล่า

“ครืดดด..เอาล่ะมาฟังไปด้วยกันเถอะ”

“พูดมาสิ!..อื้อ”

“ค่อยๆพูดสิ..หายใจช้าๆแบบนั้นนะ”

ทำไมยัยหมาเปลี่ยนไปขนาดนี้ซะล่ะ..อย่าบอกนะว่ามีกิ๊กจริงๆ(มีนานแล้วแต่ไม่รู้เอง)

“หมู..เธอกำลังท้อง..”

“อื๋อ..อะไร??”ฉันเริ่มหูอื้อกะทันหันตอนที่ได้ยินอะไรป้องๆจากปากยัยหมา

“ท้อง...ท้องน่ะเข้าใจไหมที่มีเด็กร้องอุแว้ๆออกมาน่ะ..ฉัน..ฉันจะเป็นพ่อคนแล้ว”

“อื๋อ???”ฉันงี้ตาแทบถลนออกจากเบ้าตาตอนได้ยินคำว่าท้องออกจากปากยัยหมาบ้า

“รู้อะไรไหม..หมอบอกว่าเป็นแฝด..แฝด3!!

“เฮือก!!...”

^_^)..”

ก่อนที่จะระลึกเรื่องราวถอยหลังมาเรื่อยๆจนจำได้ว่าทุกๆครั้งยัยหมาจะทำอะไรไว้บ้าง ซึ่งมันทำให้ฉันจำได้อีกว่าไม่เคยป้องกันเลยสักครั้งแถมยังมีการหลั่งในตลอดช่วงที่ทำ ไม่มีทางเลยที่จะไม่ท้องในเร็ววันซะขนาดนี้

ฉันไม่เคยคิดเลยว่ามันจะกะทันหันขนาดนี้แถม...พ่อก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าฉันมาอยู่ที่นี่

“...หมูตุ๋น..”

“0///0)”

ฉันแทบไม่เชื่อสายตาตอนที่ยัยหมาบ้ากำลังอมยิ้มที่มุมปากให้นิดพร้อมด้วยแก้มที่แดงนิดๆ เป็นภาพที่โครตจะเขินเลย

“เราจะมีลูกด้วยกัน”คำว่าด้วยกันนี่เหมือนคำขอแต่งงานเลยแต่พวกคุณไม่เข้าใจหรอกว่ามันจั๊กจี้หัวใจขนาดไหนตอนที่รู้ว่าตั้งเองมีเด็กๆในท้อง3คนที่อัดปลากระป๋องอยู่ในนั้นกัน

“..หมอบอกว่าหมูพึ่งท้องได้2วัน”

“....”ฉันขอไม่เอ่ยปากตอบคำถามแล้วหลับต่อดีกว่า

“ค่อยกลับบ้านกันเนอะคนเก่ง..จุ๊บ”

“อื้อ??”ฉันตกใจเล็กน้อยตอนที่ถูกจุ๊บกลางหน้าผากก่อนยัยหมาจะผละตัวออกจากห้องไป

“ไม่ต้องกลัวน้าพรุ่งนี้ก็ได้กลับแล้วววว..ปึง”

ฉันถึงกับหัวเราะลั่นกลางห้องเตียงคนไข้คนเดียว ที่ไม่คิดไม่ฝันจะได้ยินสำนวนประหลาดๆแบบนั้นออกจากปากคนวิตถาร

“อุ๊บ..ฮ่าๆๆๆ..ยัยบ้า”

ก่อนจะยันตัวเอาแผ่นหลังแนบหมอนเพื่อที่จะเดินลงจากเตียงเข้าห้องน้ำเพราะปวดท้องฉี่อีกแล้ว

“ปวดบ่อยจัง..”

ทันทีที่เท้าแตะพื้นฉันก็ต้องตกใจอีกรอบตอนเห็นยัยหมาโบกมือไปมาตรงถนน

ฉันถึงกับตกใจจนต้องรีบเดินออกไปเปิดหน้าต่างดู

“เดี๋ยวมารับนะคร้าบที่รัก!!

“0//////0)...ปึง..ยัยบ้า”ปิดหน้าต่างปิดทันทีตอนที่ได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นแบบนั้น ก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นนั่งกุมหน้าแดงๆของตัวเองไว้

“ยัยบ้า..>///<)..”

หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จฉันก็เอนตัวลงเตียงด้วยความอ่อนเพลียเพราะว่าอ้วกหนักเกินไป

ถ้าหากฉันกับยัยหมาแต่งงานกันจริงๆ พ่อจะทำหน้ายังไงล่ะเนี่ย

พอคิดแบบนั้นก็แทบจะหัวเราะลั่นห้องตอนที่นึกถึงหน้าเข้มๆของพ่อที่แยกเขี้ยวประจันหน้ากับยัยหมาที่ยืนกอดอกจ้องเขม็งใส่กัน

ตอนนี้ทุกคนที่เชียงใหม่เป็นไงบ้างนะ..คิดถึงจังเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น