รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 41 : อาหารNC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 เม.ย. 62

ตอนที่10อาหารNC

ตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนหัวตุ๊บๆไม่หยุด ก่อนจะกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับให้คุ้นชิน

“อือ..หาววว..กี่โมงแล้ววะเนี่ย..”ยันตัวลุกจากพื้นมนสภาพเละเทะรอยน้ำที่เปียกในชุดเมื่อวานชุ่มเต็มพื้นห้องไปหมด แถมยังขึ้นเป็นรอยนอนทับของฉันซะด้วย ยืนตัวให้ตรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะถอดเสื้อออกแล้ววางพาดไหล่ระหว่างเดินไปเปิดประตูห้องน้ำเพื่อที่จะอาบน้ำ แต่แล้วก็เจอแจ๊คพ็อต ยัยหมูกำลังนุ่งผ้าขนหนูแถมเปิดอกโชว์ล่อตาซะด้วย

“..กริ๊ดดดดดดดดดดดด...เพี๊ยะ..ไอ้โรคจิต..เพี๊ยะๆๆๆ”

“อ๊ากกก..ฉันเองหมู..อย่าตีฉัน..”ยกแขนมากำบังตัวไว้ตอนโดนตบเมื่อกี้ ยังดีที่แค่แสบแขนนะ

“..ปอม..ไอ้หมาบ้า..เพี๊ยะ..”ดอกนี้หลบไม่ทันเลยโดนฟาดเข้าให้เต็มแรงที่แก้ม

“อืม..”ฉันทำได้แค่ตอบอืมในลำคอเบาๆ

“มา..ทำไมมาตอนนี้...เพี๊ยะ..เพี๊ยะๆๆ”

“อื้อๆ..ฉันกลับมาตั้งนานแล้วต่างหาก..”

“เพี๊ยะ..ตอนไหน..”

“ฉันแค่เมานิดหน่อย..”

“เมา??..ไอ้พวกชอบหนีเที่ยว..เพี๊ยะๆๆๆ...”

“โอ๊ยๆ..เดี๋ยวตุ๋นอย่าตีฉัน ฉันแค่เมาขนม..”

“ขนม??..ขนมใส่เหล้า..เพี๊ยะๆๆ”ตลอดเวลาที่หมูตุ๋นตีฉันรู้ไหมว่าตัวเองน่ะไม่ได้นุ่งผ้านะแถมตอนนี้ก็เช้าๆอยู่อะไรๆก็ดึ๋งดั๋งไปหมดแหละนะ

“หมับ!!..”

“อื๋อ..ปล่อยแขนฉันนะ...”

“ก็เพราะขนมเธอนั่นแหละ..ต้นเหตุ..ฟู่”อดไม่ได้ที่จะเป่าหูนุ่มๆนั่นซะทีข้อหาชวนตีแต่เช้า

“อื๋อ??..ขนม..ขนมอะไร”

“ไอ้ช็อกโกแลตห่าเหวนั่นไงที่เธอซื้อมา..รู้ไหมว่าฉัน..เมาช็อกโกแลต”

“..เมา..ช็อก..ปล่อยฉันนน..ปล่อยนะ..”
“เธอต้องโดนทำโทษ..นะรู้ไหม”

“อย่านะ...”โน้มหน้าลงไปพร้อมที่จะขย้ำเต็มทีแต่แล้วก็มีเสียงเคาะดังมาจากหน้าห้อง

“ก๊อกๆ..ขออนุญาตครับคุณปอม วันนี้มีประชุมตอน9โมงนะครับ”

“เออ..”

“ผมจะรีบไปเตรียมรถให้นะครับ..”พูดจบเสน็กก็เดินจากไป ทิ้งไว้แต่บรรยากาศมาคุที่อยู่บริเวณนี้โดยมีหมูตุ๋นที่ทำหน้าเบ้ปากจะร้องเต็มแก่

“ชิ..ปล่อยก็ได้..แต่เธอรู้อะไรไหมตุ๋น..วันนี้เธอไม่รอดแน่..จุ๊บ”สบโอกาสก็ขโมยจุ๊บหอมๆจากแก้มนุ่มนั่นจนชื่นใจก่อนจะเดินสวนเข้าห้องน้ำไป

“เฮือก...”

“แล้วก็อีกข้อนะ..อย่าลืมนุ่งผ้าด้วยสิเดี๋ยวไม่สบาย..พรึ่บ..ปึง”

“นุ่งผ้า??...เอ๊ะ..กริ๊ดดดดดดด”

อย่างน้อยๆก็คงไม่มีอะไรวุ่นวายหรอกมั้งนะ

ไปถึงที่ทำงานในเวลา8โมงกว่าๆพร้อมด้วยรินที่มานั่งรออยู่ที่โซฟาบริษัท

“ปอม..อือคิดถึงจัง..ไม่เห็นคุยกับรินบ้างเลย”รินลุกจากโซฟาแล้ววิ่งมาสวมกอดฉันเบาๆ

“ฮ่า..ขอโทษนะพอดีปอมติดธุระ..น่ะ”

“หรอ..วันนี้ไปทานข้าวกับรินนะๆๆ”

“ขอคิดดูก่อนนะ..แต่ตอนนี้สายแล้วปอมขอตัวก่อนนะ”

“จุ๊บค่ะ..^^

“จุ๊บค่ะ..”จุ๊บเบาๆที่หัวของรินก่อนจะรีบเร่งสาวเท้าก้าวขึ้นลิฟต์ในทันที วันนี้ก็มีประชุมเยอะแยะเลยแหะ เสร็จธุระก็นู้นเที่ยงพอดี แถมรินก็ส่งข้อความมาบอกเมื่อกี้ว่าต้องพาเมเปิ้ลไปฉีดยาเพราะถึงคิวตรวจวันนี้พอดี

*ติ๊ง..รินขอโทษนะคะที่ไปทานข้าวด้วยไม่ได้ วันนี้มีนัดฉีดยาเมเปิ้ล*

*ฮ่าๆ..ค่ะ*

*วันหลังได้ไหมคะ*

*ได้สิคะ..บายค่ะริน*

*บัยบายค่ะปอม..*

ปิดมือถือลงด้วยความอ่อนเพลีย เพราะตอนนี้ในห้องประชุมเหลือแค่ฉันคนเดียวซะแล้วสิ

“หิวชะมัด...แต่ไม่อยากออกไปข้างนอกเลยแหะ ว่าแต่ใครจะพอว่างเอาอะไรมาให้กินได้ไหมน้อ..อ่าคิดออกแล้วสิ”

ไหนๆก็ไหนๆทำไมไม่ลองให้คุณภรรเมียเอาของมาให้กินซะเลยล่ะ อย่างน้อยๆอาจจะได้พาไปทำอย่างอื่นด้วยอีก

 ลุกตัวจากเก้าอี้ก่อนเดินออกจากห้องประชุมไปทันที ตอนนี้ฉันกำลังนอนเล่นไปมาในห้องของตัวเองซะแล้วสิ

*ตรู๊ดดด..ปิ๊บ..เสน็ก*

*ครับคุณปอม!!มีอะไรให้ผมรับใช้หรอครับ*

*มีสิ..เรื่องด่วนซะด้วย..สั่งให้หมูตุ๋นทำอาหารมาให้ฉันแล้วก็เอามาส่งที่บริษัทภายใน20นาทีด่วนๆ*

*ครับผม..รับทราบครับ..ปิ๊บ*

“ไหนใครเอ่ยที่เป็นแม่ศรีเรือน..ขอชิมฝีมือเธอหน่อยสิคนเก่ง..”

ฉันกับหมูตุ๋นเราอยู่ในฐานะภรรยาของกันและกัน และยังไม่ได้แต่งงานอย่างถูกต้องแต่มีเพียงสิ่งหนึ่งที่ฉันยืนยันไว้แล้วว่ายัยหมูจะต้องเป็นแม่พันธุ์ของฉัน ก็คืแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายนั่นไงที่ฉันสวมเองกับมือก่อนจะได้กัน

ฉันยืนร้องไห้งอแงที่ห้องครัวกับแม่บ้านหลายคนที่วิ่งมาช่วยฉันทำอาหารกันชลมุนไปหมดเพียงเพราะยัยหมาอยากเล่นตลกกับฉันด้วยการบังคับให้ทำอาหารไปส่ง

“ฮือๆ..ทำไงดีคะ”

“ใจเย็นๆนะคะคุณตุ๋นเดี๋ยวพวกเราจะช่วยอีกแรงนะคะ”

“ขอบคุณค่ะทุกคน..”

สิ่งที่ทำง่ายที่สุดก็คือการเจียวไข่และทำแซนวิชง่ายๆแต่ไส้ทะลักพร้อมด้วยนมสดขวดหนึ่งที่ยัดลงตะกร้าก่อนที่ฉันจะคว้ามันใส่มือแล้ววิ่งไปหาบอดี้การ์ดหน้ามุ่ยที่ยืนทำหน้าเหวอใส่เบาๆ

“ไป..เถอะค่ะ”

“ทางนี้เลยครับ..”

วิ่งตาตั้งไปขึ้นรถตู้คันใหญ่ที่จอดเปิดประตูพร้อมไม่ช้ารถก็เคลื่อนที่ออกจากตัวบ้านไป ฉันทำได้แค่นั่งเคาะเบาะเบาๆระหว่างที่รถกำลังซิ่งออกไป

ทำไมฉันถึงต้องทำตามแผนยัยหมาที่แกล้งฉันด้วยเนี่ย ไม่ใช่ว่าจะทำมิดีมิร้ายฉันอีกนะ

“เอ่อ..ขอโทษนะคะ..”

“ครับ?คุณตุ๋น..”

“ตุ๋นขอเสียมารยาทที่ถามแบบนี้นะคะ ว่าแต่คุณปอมทำงานอะไรหรอคะ??”

“ครับ??..อ่อ..คุณปอม..เอ่อ..”

ฉันนั่งทำตาปริบๆใส่คุณคนขับรถที่มองในกระจกมองหลังคุยกับฉัน

“คุณปอม..ทำบริษัทเล็กๆเกี่ยวกับการทำสินค้าของเกษตรน่ะครับ..และอีกหลายๆงานก็มีพวกไร่องุ่น ฟาร์มโคนม ส่งออกไวน์และผลิตภัณฑ์แปรรูปต่างๆส่วนงานที่คุณปอมไม่ค่อยชอบทำก็คงจะเป็นการเปิดโรงแรมที่ทะเลน่ะครับ”

“คะ??..ทำไมหรอคะ?ที่โรงแรมมีอะไรหรอคะ?”

“ผมคงพูดอะไรมากไม่ได้หรอกครับ..ถึงแล้วครับคุณตุ๋น..ปิ๊บบบ..ขอให้โชคดีนะครับสำหรับวันนี้”

รู้สึกตัวอีกทีก็มาถึงบริษัทซะแล้ว ทำไมไวจังเลยนะ คว้าตะกร้าอาหารติดมือมาด้วยก่อนจะลงจากรถไปแล้วยืนตัวแข็งที่หน้าประตูบริษัทคนเดียว จนกระทั่งมียามเดินมาทักเบาๆ

“เอ่อ..ไม่ทราบว่ามาพบใครเหรอครับเนี่ย”

“เอ่อ..คือ..คุณปอมให้เอาอาหารมาให้น่ะค่ะ..”ยกตะกร้าขึ้นมาให้คุณยามดูก่อนที่คุณยามจะทำหน้าเหวอเบาๆแล้วรีบดันประตูเปิดให้ทันที

“ขอโทษด้วยครับที่เสียมารยาทกับแขกของผู้บริหาร..เชิญครับ^^

“ขอบ..คุณค่ะ..ตึกๆๆ”

ยิ้มขอบคุณคุณยามเบาๆก่อนจะวิ่งเข้าไปในบริษัทแล้วก็มาชะงักที่หน้าเคาท์เตอร์เล็กน้อย

“เอ่อขออนุญาตถามหน่อยค่ะว่าจะไปหาคุณปอมได้ที่ไหน”ฉันก็เลยทักเบาๆที่พนักงานคนนึงกำลังนอนพักสายตาก่อนจะลุกพรวดพราดทันที

“เฮือก...แขกคุณปอมหรอคะ..เชิญเลยค่ะเดี๋ยวจะพาไปขึ้นลิฟต์เลยนะคะ ขอโทษด้วยค่ะที่เสียมารยาท”

“คะ??..”รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่หน้าลิฟต์พร้อมกับพนักงานคนนึงที่เหงื่อแตกพลั่กๆ

“ขอโทษด้วยค่ะที่ทำตัวเสียมารยาทแบบนั้นใส่..”

“ไม่เป็นไรค่ะ..ฉันเข้าใจ”

ว่าแต่ทำไมพนักงานที่นี่ดูกลัวยัยหมาบ้านั่นจังเลยนะ

“ติ๊ง..ลิฟต์มาแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมกดตรงปุ่มลิฟต์ด้านล่างได้นะคะ”

“ขอบคุณมากๆค่ะ..ติ๊ง”

เข้าลิฟต์มาได้ก็เอื้อมมือไปกดชั้นบนสุดของลิฟต์ เห็นคุณพนักงานบอกว่ายัยหมาบ้านอนหลับในห้องอยู่ อะไรเนี่ยไหนบอกมาทำงานแต่ยังมาแอบอู้อีกนิสัยเสียชะมัดยาด

“ติ๊ง..ตึกๆๆ..”เดินออกจากลิฟต์จนมาหยุดอยู่หน้าห้องของผู้บริหารระดับสูง ก่อนจะค่อยๆแอบไขลูกบิดเข้าไปในห้องก็เจอเข้ากับยัยหมาที่นอนหลับเป็นตายบนโซฟายาวสีดำเข้ม นี่ไม่คิดจะเอาสีสันฉูดฉาดมั้งรึไงเนี่ย

“ปึง..ขออนุญาตค่ะ..ตึกๆๆ..”

ปิดประตูเบาๆก่อนจะถือตะกร้าอาหารมาว่างที่โต๊ะทำงานของยัยหมา

“มาช้าจัง..”

“คุณ..อู้งาน..”

“ฮ่าๆ..ว่าฉันจังเลย..ฮึบ”มองดูยัยหมาที่ยันตัวลุกจากโซฟาแล้วเดินมาหาฉันทันที

“ไหน..อาหารของเค้าล่ะจ๊ะ”

“นี่ไง..อยากกินก็กินสิฉันจะกลับ..”หมุนตัวเตรียมเดินไปเปิดประตูแต่มือปลาหมึกนั่นไวกว่าคว้าตัวฉันเข้าไปกอดไว้ซะงั้น

“อือออ..ปล่อยนะ..”

“ปล่อยก็บ้าสิ..อุส่าห์มีอาหารมาให้กินถึงที่..จุ๊บ”

“อือ..อย่าจะ..จุ๊บคอฉัน”

“จุ๊บ..หอมจังเลย..จุ๊บๆๆ..”

“อือออ..”พยายามยกมือขึ้นมาป้องต้นคอตัวเองให้พ้นจากไอ้คนหื่นกาม แต่เหมือนว่าจะกันไม่อยู่จนสุดท้ายคนที่แพ้ก็ต้องเป็นฉันซะดื้อๆ

“อื้อออ..”

“จุ๊บ..ฮ่า..พอแล้วล่ะ..งั้นฉันกินมื้อเที่ยงแหละ..”สิ้นเสียงกระซิบไอ้หมาบ้าก็ยอมปล่อยตัวฉันก่อนจะเอี่ยวตัวไปหยิบตะกร้าเอาไปนั่งเปิดดูของแล้วก็กินที่โซฟา

“ขอให้อร่อยๆ..งั่ม..อืมมม..ไส้เยอะไปนะ..กินไม่มิดเลย..”

“ฮ่าๆๆ..คนบ้า..เลอะแล้วแหนะ”

“อื๋อ..”ปอมเปย์เลิกคิ้วนิดหน่อยก่อนจะค่อยๆฉีกยิ้มอย่างสนุก ตอนที่ฉันเอาทิชชู่ไปเช็ดปากให้ คนบ้าอะไรกินเป็นเด็กเลย

“..อร่อยนะเนี่ย..”ยัยหมาฉีกยิ้มกรุ่มกริ่มให้ฉันก่อนจะเคี้ยวแซนวิชเบาๆ

“0///0)...”ฉันอดไม่ได้ที่จะปาทิชชู่อัดใส่คนบ้า

“อื๋อ??..ปาทิชชู่ใส่ทำไมเนี่ยหมูตุ๋น..”

“..ไอ้คนบ้า..”ฉันบ่นใส่หมาปอมเบาๆก่อนจะไปนั่งอีกฟากของโซฟาระหว่างรอปอมเปย์นั่งกินให้เสร็จ

“อิ่มแล้ว..อึกๆ..ฮ่า..”

“..”นั่งมองดูยัยหมาที่เก็บของใส่ตะกร้าคืนก่อนจะเดินหนีไปห้องน้ำ ไม่นานนักก็ออกมา

“อิ่มแล้วคร้าบบบบ”

“ไอ้คนบ้า...”ไอ้หมาบ้านี่ชอบทำให้คนอื่นโมโหตลอดเวลา หงุดหงิดที่สุดคนลามก

[ปอมเปย์]

อยากชะมัด ยิ่งนึกถึงอกอึ๋มเมื่อเช้าตอนเห็นในห้องน้ำฉันก็ยิ่งจินตนาการไปต่างๆนาๆ ไม่เว้นแม้แต่ที่นี่ ฉันแทบไม่เป็นอันทำงานตอนที่แอบหอมแก้มยุ้ยๆนั่นก่อนจะมาประชุม ไหนจะตอนที่จุ๊บไปเมื่อกี้กลิ่นเหงื่อของหมูตุ๋นโครตกระตุ้นเลยว่ะ ทนไม่ไหวแล้ว

“ตุ๋น..ฟุ่บ..ขอนะ”

“ขอ??..อะไร..อื๋อออ..”ฉันไม่รอช้ากดต้นคอนุ่มนั่นเข้าหาก่อนจะประทับรอยจูบลงไปทันที ไปเข้าห้องน้ำแปรงฟันแล้วไม่ต้องห่วงน่า ขบเม้มไปมาตามริมฝีปากล่างก่อนจะดันลิ้นตัวเองเข้าไปช้าๆแล้วเกี่ยวดึงของหมูตุ๋นเบาๆจนเริ่มคล้อยตามได้ไม่ยาก

“อือออ..”

“อื้มม..จุ๊บ..จ๊วบ..”ไล่มือตัวเองไปมาตามแผ่นหลังของหมูตุ๋นช้าๆก่อนจะค่อยๆต่ำลงเรื่อยๆจนไล่วนมาที่พุงนุ่มก่อนจะถลกเสื้ออกทันทีแล้วโยนไปที่พื้นอย่างไม่สนใจ

“ปะ..ปล่อยฉันไปเถอะ”

“ไม่เอาน่าตุ๋น..ขนาดนี้แล้วนะ”

[50%]

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น