รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 40 : คิสแมน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ส.ค. 62

ตอนที่9คิสแมน

ตอนนี้ฉันต้องโฟกัสเรื่องของคิสแมนมากกว่าที่จะเอาเวลาไปให้หมูตุ๋น เพราะชีวิตของทุกคนต้องพึ่งฉัน

“ถ้าหากมันวางแผนจะบึ้มท่าเรือจริง..มันก็ต้องมีนกต่อล่ะสินะ”

“แล้วจะให้ผมไปทำยังไงต่อดีครับคุณปอม...”

“สเน็ก..แกต้องอยู่นี่ห้ามไปไหน”

“เอ๋..แต่ๆผมเป็นบอดี้การ์ดคุณนะ”

“แล้วไง..ฉันไม่ได้ห่วงสักหน่อยว่าตัวเองจะตายหรือรอดเพราะตอนนี้ฉันมีอย่างอื่นที่ต้องห่วงอยู่คือคนที่อยู่ในบ้านหลังนั้น”

“รับทราบครับ..”ถึงจะบอกไปแบบนั้นแต่ตอนนี้ฉันก็ยังไม่แน่ใจเรื่องอื่นๆเท่าที่ควรเพราะว่ามันอาจจะใช้เป็นการล่อฉันออกไปเพื่อที่จะดักยิงทิ้ง แล้วใครล่ะที่จะเป็นคนดูแลที่นี่ต่อ แม้แผลที่แขนฉันจะพึ่งจะหายเจ็บแต่ก็ใช่ว่ามันจะยังไม่เจ็บหรอกนะ

หลังจากสั่งลากับสเน็กได้ฉันก็ได้เวลาขับรถไปที่ทำงานทันทีอย่างไม่รอช้า ต่อให้เป็นแค่ประชุมโง่ๆฉันก็ต้องไปเพราะว่ามันคือธุรกิจสิ่งนึงที่พ่อได้ฝากไว้ให้ฉันดูแลและไม่เคยคิดจะทำลายตึกเก่านั่นทิ้งเลยแม้สักครั้ง

เลี้ยวรถเข้าไปจอดตามปกติก่อนจะเปิดประตูรถแล้วสาวเท้าก้าวไปในบริษัททันที พร้อมคำทักทายจากเหล่าพนักงานทั้งหลายที่พากันเดินเพ่นพล่านทักทายตามปกติ ฉันเลือกที่จะไม่สนใจและขึ้นลิฟต์ตรงดิ่งไปที่ชั้นบนสุดทันที

“ติ๊ง..”ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกฉันก็เจอเข้ากับเลขาของฉันที่ยื่นเอกสารให้ในทันที

“คุณปอมคะ..นี่คือเอกสารที่จะประชุมในวันนี้ค่ะ”

“พรึ่บ..ขอบคุณ..”

“แล้วๆ..เรื่องที่จะมีการประชุม--”

“ขอเลื่อนประชุมไปอีกสักอาทิตย์ก็แล้วกันนะเลขาลูซี่”

“เอ๊ะ??..ทำไมล่ะค่ะ..”ฉันไม่สนใจเสียงเลขาพูดอีกแล้วก่อนจะเร่งซอยเท้าเดินผลักประตูเข้าห้องประชุมไปในทันทีแล้วก็ออกมาในตอนเที่ยงพร้อมกับข่าวดีที่ไม่รู้ว่าควรจะดีใจรึเปล่าที่หุ้นธุรกิจขยายเพิ่มขึ้นเพราะมีคนมาขอร่วมหุ้นอีกหลายราย

“ยัยหมูตื่นรึยังเนี่ย..แล้วจะลุกไหวรึเปล่า”บ่นงำงัมหน้าห้องประชุมก่อนจะเร่งตัวเองลงไปข้างล่างแล้วก็บึ่งรถไปที่ห้างทันทีอย่างไม่รอช้าเพราะฉันนัดรินไว้ว่าจะให้มาช่วยด้วยเสื้อผ้าให้หมูตุ๋นหน่อยเพราะฉันดูชุดไม่ค่อยเก่งเน้นแต่พวกเรียบๆแพงๆสบายบ้างบางตัว

“บรืนนนน..เอี๊ยด..พรึ่ม”ดับเครื่องเสร็จก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปที่ๆนัดรินไว้อย่างไม่รีรอ เพราะนี่ก็บ่ายกว่าๆแล้วฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน ไม่นานนักก็เจอเข้ากับรินที่นั่งรออยู่แถวลานน้ำพุในห้าง

“คุณปอม..ทำไมมาช้าจังคะเนี่ย”

“พอดี..แวะเข้าห้องน้ำมานิดหน่อย”

ใครจะกล้าบอกล่ะว่าเมื่อกี้น่ะเห็นน้องสาวตัวเองมากับยัยหมูอืดที่สภาพอิดโรยขนาดนั้นยังจะมากับน้องๆฉันไหวอีกหรอเนี่ยให้ตายเถอะ ทำไมไม่พักที่บ้านล่ะยัยบ้า

“งั้นจะไปกันเลยไหมคะ..แต่นี่ก็บ่ายแล้วรินว่าเราไปกินข้าวกันดีว่าไหมคะ”

“ก็ดีนะ..เพราะปอมก็เริ่มหิวเหมือนกัน”

“ค่ะ..”

รินไม่รอช้าที่จะคว้ามือฉันแล้วก็รีบเดินดุ่มๆไปที่ร้านอาหารทันที อาจจะเป็นเพราะรินไม่ได้กินอะไรด้วยล่ะมั้งฉันถึงรู้สึกว่ารินดูแปลกๆไป  ระหว่างที่เดินไปกับรินรู้สึกฉันจะได้ยินเสียงร้องแปลกๆจากด้านหลังพอจะหันหน้ากลับไปดูก็ไม่เจออะไรแล้ว

ทำไมฉันได้ยินเสียงยัยหมูนะ...รึฉันหูแว่วไปเองล่ะเนี่ย

กว่าจะกินอะไรเสร็จก็นานเอาเรื่องเพราะว่าฉันดันสั่งไปตั้งสองจานเลยต้องมานั่งฟาดให้เรียบ

“อิ่มยังปอมมมม..”

“อิ่มแล้วล่ะ..เช็คบิลด้วยค่ะ”จ่ายเงินเสร็จก็โดนรินลากออกจากร้านอาหารทันทีก่อนจะพุ่งตัวไปที่ร้านชุดชั้นในเป็นชุดแรก

“ว่าแต่คุณพอจะรู้ไหมคะว่าเธอคนนั้นใส่ไซต์อะไร..หื้ม?ปอม”

มัวแต่ยืนเหม่อมองดูชุดลายลูกไม้ใกล้ๆรินเลยไม่ได้ยินเสียงร้องทัก รู้ตัวอีกทีก็ตอนโดนดึงเสื้อเมื่อกี้นี่แหละ

“ปอม??เหม่ออะไรหื้ม??”

“อ้าวริน..มีไร??..อ่อพอดีมาดูลายนี้อยู่เห็นมันเซ็กซี่ดี”

“อ๋อ..จริงป่าวววว”

“จริงสิ..อย่าแกล้งเราสิ”

“คิกๆเชื่อก็ได้ค่ะว่าแต่พอจะรู้ไหมว่าเธอคนนั้นใส่ไซต์อะไร??”

“อาจจะคัพG..เห็นจะได้ประมาณนี้แหละ”วาดมือเป็นวงกลมเทียบขนาดให้รินดูด้วยความเผลอตัวก่อนจะถูกตีเบาๆเข้าที่มือ

“เพี๊ยะ..ลามกอ่าปอม”

“อ้าว..รินก็บอกว่าให้บอกไซต์นี่ถูกไหม?”

“บอกเลขสิไม่ใช่วาดมือ..ลามกๆๆเพี๊ยะๆๆ”

โดนตีจนมือแดงก่อนที่ฉันจะรีบเดินดุ่มๆไปหาพนักงานสาวทันที

“เอ่อ..คือว่าลายลูกไม้แบบนั้นพอจะมีไซต์ใหญ่ไหมคะ?”

“ไซต์ใหญ่หรอคะคุณลูกค้า?ว่าแต่ประมาณไหนคะ”

“เอ่อประมาณคัพGน่ะค่ะพอจะมีไหม?”

“ถ้าไซต์แบบนั้นคงจะต้องสั่งตัดพิเศษแล้วล่ะค่ะว่าแต่มีลายไหนหรือตัวไหนสนใจอีกไหมคะ??”

“ขอเดินดูสักครู่นะคะ..”

“ค่ะ..”

เดินวนดูรอบร้านๆไปเรื่อยๆจนสะดุดเข้ากับซีทรูไซต์ใหญ่ที่ดูแล้วน่าจะเหมาะกับยัยหมูไม่หยอก เป็นผ้าเนื้อบางสีชมพูใส่ชั้นในแบบเป็นรูกว้างตรงกลางเพียงพอที่จะให้ทำอะไรต่อมิอะไรได้สะดวก แถมยังเป็นผ้าที่ใส่ก็ดูเหมือนไม่ใส่อีก แต่สีดำนั่นก็ดูดีไม่หยอกนะว่าแต่ยัยหมูนั่นจะใส่ขึ้นไหมเนี่ย งั้นเอาไปให้หมดเลยล่ะกัน

“เอ่อ..ขอตัวนั้น..นั่น..นั่นๆๆ..สั่งคัพGหมดเลยนะคะแล้วก็ตัดแบบพิเศษหมดเลยนี่ค่ะบัตรเครดิต..”

“รอสักครู่นะคะคุณลูกค้า..”ยื่นบัตรใส่มือพนักงานก่อนจะเดินดุ่มๆไปหารินที่ยืนเหม่อมองดูลูกไม้แหวกเต้าแบบเชือกสีแดงเข้มอย่างสนอกสนใจ

“จะเอาหรอ?หื้ม?”

“ปอม..บ้าใครจะกล้าใส่..ว่าแต่สั่งไปกี่ตัวล่ะนั่น”

“เกือบๆ20เห็นจะได้..เดี๋ยวรอบัตรแล้วไปร้านอื่นกันต่อเถอะ”

“อ๊ะ..อืม^^

เดินเกือบทุกร้านที่สนใจก่อนจะได้ถุงในมือมาราวๆเกือบ10ใบเห็นจะได้ เห็นทีเงินฉันคงจะรั่วออกก่อนได้แต่งงานแหงๆถ้ายังตามใจตัวเองอยู่แบบนี้

“หาววว..พอยังปอมรินง่วงแล้วนะ”

“กี่โมงแล้วล่ะ??4โมงแล้วหรอ..งั้นกลับกันเถอะ”

“แล้วคุณจะกลับยังไงคะปอม”

“ขับรถกลับ..แล้วคุณล่ะจะให้ปอมไปส่งไหม??”

“ไม่เป็นไรค่ะ..พอดีรินขับรถมาเองงั้นคงต้องลาคุณแล้วล่ะค่ะ..จุ๊บ”

“จุ๊บค่ะ..”มองดูรินที่เดินดุ่มๆกลับไปอีกฟากของห้าง ส่วนฉันก็ได้เวลากลับบ้านไปซะแล้วสิแถมคืนนี้ต้องไปเก็บหมาบ้าตัวใหญ่อีกหนึ่งตัว

“จะงอนอะไรฉันอีกไหมเนี่ยยัยหมูผี”บ่นกับตัวเองระหว่างโยนเหล่าสารพัดถุงลงรถก่อนจะบึ่งกลับบ้านทันทีไม่รอช้า ถึงบ้านก็ตอน5โมงกว่าๆเข้ามาก็ไม่เจอใครแม้แต่ลิงแสบนอกจากสเน็กที่นั่งอ่านข่าวอยู่ข้างล่างคนเดียว

“คนอื่นไปไหนหมสเสน็ก!!!

“อ้าว!!คุณปอมมาตอนไหนล่ะครับเนี่ย..อ่อทุกคนเห็นบอกจะไปเดินเล่นค่อยกลับมาตอนค่ำน่ะครับ”

“เดินเล่นหรอ??..อื้มก็แล้วไปงั้นนายไปเตรียมของที่ฉันสั่งไว้ให้เรียบร้อยไม่เกิน5ทุ่มฉันจะพาพวกแกไป”

“ครับผม!!ตึกๆๆ”

ยัยหมูผีเดี๋ยวก็ล้มตึงเอาซะหรอกยิ่งเสียแรงไปเยอะแบบนั้น ทำไมพวกน้องๆของฉันถึงยังกล้าพายัยหมูที่ตาโบ๋แบบนั้นไปไหนมาไหนอีกทำไมไม่ให้พักล่ะเนี่ยโธ่เว้ย

“ถ้าเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาเธอต้องโดนทำโทษแน่..”

ระหว่างที่หมูตุ๋นนั่งร้องไห้สะอื้นบนรถกับสองสาว ไม่นานนักก็เลิกร้องเพราะสองแสบช่วยกันโอ๋จนหายดี

“โอ๋ๆๆไม่ร้องนะคะพี่ตุ๋น”

“ใครทำพี่ตุ๋นร้องไห้ด้าจะไปจัดการมันเลย”

“ฮึกๆ..ฟึดๆ..พี่ไม่เป็นไรแล้วค่ะทั้งสองคน..”

“แน่ใจนะพี่ตุ๋นว่าจะไม่ร้องไห้อีก”

“ฮึกๆ..ค่ะ...”

“งั้นต่อไปพาไปร้านของหวานที่ดีที่สุดของเมืองก็แล้วกันนะคะ”

“รับทราบครับคุณหนู...”

เหมือนรันกับด้าจะพยายามปลอบฉันด้วยของกินสินะแต่ก็ดีแล้วล่ะที่มีคนมาปลอบฉันแบบนี้ มันทำให้นึกถึงตอนที่ฉันยังเด็กๆที่มีเพียงแค่พวกพี่ๆและป้านวลมาปลอบเวลาฉันร้องไห้ตลอด ไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็มาถึงร้านขนมขึ้นชื่อของเมือง รันปิดประตูรถดังปึงก่อนจะคว้าข้อมืออวบๆฉันลากลงจากรถไปด้วย

“พี่ตุ๋นๆๆเราเข้าไปกันเลยนะๆๆ”

“จ้าๆ..ไปกันเถอะ”

“กรุ๊งกริ๊ง...ขอโทษนะคะ”

“ยินดีต้อนรับครับ..ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีครับ”

“เอ่อ..ขอเดินดูหน่อยก็แล้วกันนะคะ”

“ครับผม^^

กวาดสายตาไปรอบๆร้านอย่างระรานตาเพราะเหล่าของหวานมากมายถูกจัดเรียงสีสันจนมากมายหลากสี กลิ่นหอมที่อบอลวนไปด้วยน้ำตาลและช็อกโกแลตรสต่างๆที่หอมฟุ้งเตะจมูกเล่นเอาซะน้ำลายทะลักในปากไปมาไม่หยุด

“น่ากินไปหมดเลย..พี่ตุ๋นอยากจะเหมาหมดร้านก็บอกรันนะคะเดี๋ยวรันออกเงินให้ ค่อยไปเก็บกับพี่ปอมเอาแหะๆ”

“จ้า..งั้นพี่ขอเดินดูหน่อยนะ”

“ค่า..”

เดินปลีกตัวออกจากรันมาที่อีกฟากของโซนขนมเป็นของพวกดาร์กช็อกโกแลตซะส่วนใหญ่เพราะสีเข้มทะมึนเชียว ไล่สายตามองกวาดไปรอบๆจนมาสะดุดเข้ากับก้อนช็อกโกแลตสีดำรูปสี่เหลี่ยมเต๋าประดับหน้าด้านบนด้วยแผ่นทองคำสีประกายวิบวับ แถมโรยด้วยน้ำตาลไอซ์ซิ่งสีขาวเนียน ดูๆไปก็แพงดีแหะ

ยัยหมาจะชอบไหมนะ??

“เอ่อขอโทษนะคะอันนี้มันขายยังไงหรอคะ??”

“อ่อ..มันเป็นสินค้าทดลองน่ะครับว่าแต่จะสนใจรับชิมสักชิ้นก่อนไหมครับ??”

“คะ??..ค่ะ”

รับเจ้าช็อกโกแลตก้อนทองมาเข้าปากก่อนจะออกแรงเคี้ยวเบาๆซึ่งได้สัมผัสนุ่มละมุนต่างจากรูปนอกของมันที่ดูแล้วน่าจะแข็งจนเคี้ยวลำบาก พอตอนกลืนลงคอมันจะให้รสขมตั้งแต่โคนลิ้นจนถึงลำคอ แล้วก็ค่อยๆมีรสหวานและความหอมจากนมและชาตบท้ายซะงั้น อะไรกันเนี่ย

“อะ..อร่อยจังเลยค่ะ..ว่าแต่ชื่ออะไรหรอคะ??”

“อ่อ..มันยังไม่มีชื่อน่ะครับ..ผมคิดว่าน่าจะเป็นขนมตัวแรกของร้านที่ไร้ชื่อ จะได้ดูเป็นปริศนาดีน่ะครับแหะๆ”

“ถ้าไม่ว่าอะไรขอหมดเลยได้ไหมคะ??”

“ครับ??”

“คือจะเหมาหมดเลยน่ะค่ะ..ว่าแต่กี่เหรียญหรอคะ??”

“เอ่อ..เดี๋ยวผมคงต้องขอตกลงกับคุณหนูทางนั้นก่อนนะครับ”

“ค่ะ??”แอบงงนิดหน่อยตอนที่เจ้าของร้านเดินไปขออนุญาตรันซะงั้นก่อนจะเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

“ถ้างั้นผมจะรีบแพ็คใส่กล่องให้เลยนะครับ กรุณารอสักครู่นะครับผม”

“ค่า..”ว่าแต่รันคุยอะไรกับคุณเจ้าของร้านนะถึงได้ยิ้มแฉ่งแบบนั้นน่ะ ไม่ช้ารันก็ชะโงกหน้าออกมาหาฉันแล้วก็ฉีกยิ้มให้อย่างสนุกสนาน อย่าบอกนะว่าขนมอันนั้นมันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลใช่ไหมเนี่ย??

ถึงบ้านในเวลาพลบค่ำ6โมงกว่า พร้อมกับกล่องช็อกโกแลตสีเข้มลายสีทองในมือ หวังว่ายัยหมาจะชอบนะ

“ไปไหนมา!!หมู”เสียงของคนใจร้ายตะคอกลงมาจากบนบ้านทันทีที่ฉันก้าวขาเข้ามา

“เฮือก...ปอม..”สะดุ้งอย่างตกใจก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองดู

“ใช่ฉันเอง..ตกใจมากสินะ”ไม่ช้าปอมเปย์ก็เดินลงมาจากชั้นบน

“ในกล่องคืออะไร??หมูตุ๋น..”ปอมเปย์เดินลงมาเรื่อยๆจนหยุดอยู่ข้างหน้าฉัน ร่างสูงโปร่งของหมาบ้านี่สูงเกินไปจนฉันต้องแหงนหน้ามองอย่างสั่นกลัว

“ของกิน...”

“ของใคร??”

“ของคุณนั่นแหละ..ฉันซื้อมาให้พอใจยัง”อ้าปากบอกแบบนั้นกับปอมเปย์อย่างอดกลั้น แต่จะให้ทำยังไงถึงจะถูกใจยัยหมาบ้านี่ล่ะเนี่ยกดขี่ข่มแหงแถมยังย่ำยี่พรมจรรย์ของฉันอย่างไม่อ่อนโยนจนฉันต้องนอนระบม

สักพักก็ได้ยินเสียงหัวเราะหึอย่างเยาะเย้ยก่อนที่ริมฝีปากหยักคู่นั้นจะลงมาจูบเบาๆที่ปากของฉันอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะถอนออก

“จุ๊บ..เด็กดีสินะ..”

“0///0)...ยัยหมาบ้า...”

“อ้าวเขินอะไรล่ะหมูตุ๋นก็เธอบอกนี่ว่าของฉัน..ไม่ใช่หรอ..ฟู่”

“อื้อ..อย่าแกล้งฉันนะ..ฉันก็บอกแล้วไงว่าของคุณ..อื้อ..จุ๊บ”พอบอกว่าของคุณฉันก็โดนจูบแบบเมื่อกี้อีกครั้ง

“ไหนลองบอกสิว่ามันคือของใคร..หึ”

“ก็ของ..คุณนั่นแหละ..อื้อออ..”คราวนี้ฉันโดนจูบหนักๆนั่นกดลงมาอีกครั้งแต่ต่างจากสองครั้งแรกเพราะครั้งนี้หมาปอมดันลิ้นเข้ามาในปากของฉันซะงั้น

“อื้ออออ..”

“จุ๊บ..จ๊วบๆ..อื้มม..จุ๊บบ”มือคู่นั่นก็เริ่มจับป่ายไปมาตามแผ่นหลังและเนื้อตัวของฉันก่อนจะไล่ลงมาจนถึงก้นของฉัน หมาปอมก็ทำการขยำก้นฉันเต็มแรงจนฉันสะดุ้งเฮือกด้วยความเจ็บ ไม่ช้าหมาปอมก็ค่อยๆคลายจูบออกจากปากของฉัน จนฉันได้มีอากาศสูดเข้าเต็มปอมอีกครั้ง

“ไหนลองบอกอีกสิคนเก่งว่าของใคร...”

“อือออ..อย่าแกล้งฉันนะ..ปล่อยฉันปอม..อืออย่าบีบก้นฉัน..”

สุดท้ายยัยหมาบ้าก็ยอมปล่อยมืออกจากก้นของฉันก่อนจะฟาดเพี๊ยะเข้าเต็มแรงจนฉันสะดุ้งเฮือกใหญ่

“วันนี้..ไม่ต้องรอ”พูดจบยัยหมาก็เดินจากไป ทิ้งให้ฉันยืนเหวอหวาคนเดียวกลางห้อง โดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรใดๆเลย

อะไรกันเนี่ยยัยหมาบ้า..

“หึ..ใครจะไปรอคนแบบคุณล่ะ...ไอ้คนใจร้าย”มัวแต่ตกใจจนลืมโกรธเรื่องที่ไอ้หมาบ้าออกไปเที่ยวกับผู้หญิงคนอื่นเมื่อตอนกลางวัน พอคิดได้แบบนั้นก็เริ่มเจ็บตุ๊บๆในอกขึ้นมาเอาซะดื้อๆ

“เจ็บใจ..ชะมัด..ชิ”สะบัดผมกับตัวเองก่อนจะจ้ำอ้าวไปที่ครัวเอาขนมที่แอบซื้อมายัดใส่ตู้ แต่ก็หยุดมือชะงักไปตอนจับกล่องขนม

“ทำไมสองคนนั้นทำหน้าแปลกๆ..แอบใส่อะไรในขนมรึเปล่าเนี่ย”พอนึกได้แบบนั้นก็รีบเปิดกล่องขนมแล้วหยิบเอาเข้าปากไปกิน

“งั่มๆ..ก็เหมือนเดิมนี่..อร่อยจะตาย”สงสัยเราคงจะคิดมากไปมั้ง พั่บกล่องปิดลงเหมือนเดิมจากนั้นก็ปิดฝาตู้เย็นก่อนจะเดินไปล้างมือแล้วก็หาอะไรกินเรื่อยเปื่อยก่อนจะขึ้นห้องไป ทันทีที่เปิดประตูห้องได้ ภาพต่างๆเมื่อวานก็เริ่มฉายขึ้นมาทีละนิดๆจนฉันเริ่มเห็นภาพพวกนั้นเด่นชัดขึ้นในหัว

“กริ๊ดดดดด..ปัง”สติแตกจ้า ก็เลยกระแทกประตูไปทีนึงซะดังเชียว ใครจะคิดว่าเมื่อวานมันเป็นเรื่องจริง ทุกๆอย่างรอยฟันบนตัวฉันยังคงแดงและช้ำหลายจุด ยิ่งตรงพุงฉันนี่ช้ำที่สุด

“ไอ้..หมาบ้า..ปึง..ไอ้..คน..หื่นกามมมมมมม”ระบายอารมณ์ด้วยการทุบประตูห้องอย่างโมโหตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนครางจนแสบคอ

[ปอมเปย์]

แอบขำนิดหน่อยตอนที่ได้แกล้งยัยหมู ใครจะคิดล่ะว่าจะกลับมาฉันคิดไปต่างๆนาๆเลยนะตอนที่ยัยหมูยังไม่มา ก็เลยว่าจะมาดักรอที่บันไดโชคดีที่ได้เจอยัยหมูก่อนจะออกมาฟัดกับไอ้เวรนั่น อย่างน้อยๆฉันก็พร้อมแล้วล่ะสำหรับไปลากคอไอ้หมาชั่ว ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงจุดที่ได้ข่าวว่ามันจะระเบิดสะพาน ตอนนี้ฉันและคนอื่นๆนั่งซุ้มอยู่ตรงอีกฟากของสะพานเพื่อสอดแนมว่ามันจะเคลื่อนไหวตอนไหน ไม่นานนักก็มีรถตู้สีดำ2-3คันขับมาจอด ตามด้วยร่างของไอ้สารเลวคิสแมนที่เดินลงมาจากรถตู้พร้อมกับสูบบุหรี่สบายใจเฉิ่ม พร้อมกับพวกลูกน้องของมันราวๆ10กว่าคนกำลังช่วยกันขนกล่องอะไรสักอย่างออกมาจากท้ายรถตู้

“เอาไงดีครับคุณปอม..”

“รอก่อน..”

“ครับผม..”

นั่งดูพวกมันเริ่มแงะกล่องและขนระเบิดออกจากกล่อง โดยมีคิสแมนเดินตรวจดูทุกกล่องอย่างรอบครอบ เมื่อมันตรวจเช็คของพร้อมเสร็จมันก็ยกมือเป็นสัญญาณเบาๆว่าจัดการได้ ส่วนพวกฉันก็ไม่รอช้าที่จะแบ่งกำลังเป็น3ส่วนไล่ต้อนไปช้าๆ ทีมแรกะเข้าไปประชิดที่ประตูสะพานเพื่อปิดปะตู ทีมสองทางน้ำเป็นทีมที่อยู่บนเรือใต้สะพาน ส่วนอีกทีมคือฉันเองที่รับหน้าที่เข้าไปบุกเปิดเกม ก่อนจะเข้าปะทะ

“แกร๊ก..ไป”ยกปืนตัวเองออกมาจากซองปืนก่อนจะขึ้นนกไว้พร้อมกับให้สัญญาณกับบอดี้การ์ดไปก่อน

“ครับ..”

วิ่งออกตัวมาจากที่ซุ่มก่อนจะเริ่มไล่จัดการพวกหมาเฝ้าการ์ดที่หน้าประตูจนร่วงระนาว

“ไปๆๆ...ตึกๆๆๆ..”วิ่งย่องมาเรื่อยๆจนถึงเสาหินสะพาน ก่อนจะชะโงกหน้าไปดูก็เห็นว่าพวกมันกำลังยืนติดระเบิดกับเสาหลายต้นแล้วตอนนี้

“ไม่มีเวลาแล้ว..ไป”บอดี้การ์ดสองคนวิ่งไปหลบมุมที่หลังรถตู้ก่อนจะค่อยๆย่องไปจากข้างหลังก่อนจะรัดคอพวกนั้นได้แล้วลากมาเก็บข้างหลังก่อนจะบิดคอจนหักไปทีละคน ก่อนจะให้คนทีเหลือไปลากศพมาโยนใส่ลังแถวนั้นเพื่อซ่อน

“ไหนดูสิว่าพวกมึงจะทำอะไรต่อ..”

ฉันค่อยๆย่องมาที่หลังรถตู้ก่อนจะชะโงกหน้าออกไปส่อง เมื่อเห็นว่าทางโล่งก็เริ่มบุกยิงใส่ไม่ยั้ง

“ปัง..ปังๆๆ”ฉันเป็นคนแรกที่เดินเปิดก่อนจะยืนยิงอัดใส่พวกมันไปหลายนัดจนร่วง

“อ๊าก...ปังๆๆ..”ตอนนี้พวกมันก็เริ่มเปิดฉากยิงสวนแล้ว ฉันทำได้แค่วิ่งออกมาหลบที่มุมเสาตรงด้านใน ไม่ช้าคิสแมนก็เดินออกมาพร้อมบุหรี่ที่คาบในปากก่อนมันจะฉีกยิ้มอย่างแสยะให้
“สวัสดี..อีกระ
xรี่..ปังๆๆๆๆ...”คิสแมนยกปืนกลหนักเล็งมาที่ฉันก่อนมันจะเริ่มยิงระรัวใส่ไม่ยั้ง

“..อั๊ก..แม่งเอ๊ย..ปังๆๆๆๆๆ”ต่อให้หลบมุมที่เสาหินแต่ก็หนีกระสุนของมันไม่ไหวจนตอนนี้เสาหินเริ่มสึกไปแล้ว ฉันทำได้แค่กระโดดหลบจากเสาแล้ววิ่งไปซ่อนที่หลังรถตู้ก่อนจะยิงสวนใส่แต่ก็ได้ไม่กี่นัดเพราะมันยิงสวนมาเร็วกว่า

“ฮ่าๆๆ..มึงจะหนีไปไหนอีกวะ..ปังๆๆๆๆ...ออกมาสิวะ..”

“โธ่เว้ย..ปังๆๆ..”ฉันพยายามวิ่งหนีหลบวิถีกระสุนของมันแต่ก็ไม่พ้นจนโดนยิงเฉี่ยวไปที่เอวหนึ่งนัด เสื้อกันกระสุนกันได้ไม่มากนักแต่ก็ทำให้จุกอยู่ไม่น้อย

“อั๊ก..ไอ้สารเลว..”

“ปังๆๆ...ปังๆๆๆ..ฮ่าๆจะหนีไปไหนวะ..”

ฉันวิ่งมาจนถึงมุมตัน ตอนนี้ที่ๆจะหลบได้ก็คงมีแต่ในน้ำแล้วล่ะ

“ฮ่า...ฟู่..จะหนีไปไหนล่ะ..ตึก..ตึก..แกร๊ก”คิสแมนเดินมาพร้อมกับอัดควันสีขาวพ่นไปมาในอากาศก่อนจะฉีกยิ้มแสยะให้เป็นของขวัญเล็กน้อย

“สวัสดีตอนดึก..คิสแมน”

“ไม่คิดเลยนะว่าคนอย่างปอมเปย์..จะมาเยือนที่นี่ด้วยตัวเอง..แหม่ๆๆชื่นใจจริงๆ”คิสแมนเริ่มสาวเท้าเข้ามาใกล้ที่ละนิดพร้อมกับปลายกระบอกปืนที่ยกขึ้นมา

“แล้วปืนกลไปไหนซะล่ะคิสแมน..”ฉันยืนกอดอกมองดูคิสแมนที่ยกปืนสำรองออกมาจากกางเกง

“ฮ่า..ฮ่าๆ..มันพังไปแล้วล่ะ..ไหนดูสิว่าฉันจะแม่นรึเปล่า..ปัง..”กระสุนหนึ่งนัดยิงผ่านอากาศมาหาตัวฉันในเสี้ยวนาทีก่อนจะเฉี่ยวหัวไปอย่างเฉียดฉิ่ว

“...”

“หว่า..ไม่แม่นเลยแหะ..ปัง..ปังๆๆๆ”ไม่นานนักกระสุนนับสิบนัดก็ยิงผ่านลำตัวฉันไปเรื่อยๆ จนฉันต้องคว้าเอาแผ่นเหล็กแถวนั้นยกขึ้นมากำบังตัวเองไว้ก่อนจะวิ่งเข้าหาคิสแมนแล้วก็ฟาดแผ่นเหล็กเข้าใส่ข้อมือเหี่ยวๆนั่นจนปล่อยกระบอกปืนร่วงตกพื้น

“..เปร้ง..พลั๊วะ..แกร๊ก”

“อั๊ก...ไอ้สารเลว..อ๊ากกกก”หมุนปลายกระบอกปืนของตัวเองขึ้นก่อนจะฟาดเข้าไปเต็มแรงที่ขมับนั่นจนแตก ตามด้วยใช้ส้นเท้ายันเข้าเต็มแรงที่หัวเข่าของคิสแมนจนมันเสียหลักกระแทกลงพื้นเต็มแรง

“ถุย..มีดีแค่นี้เองหรอคิสแมน..”

“แค่กๆๆ..ใครบอกล่ะ..”

“??..ปังๆๆๆ..”กระสุนนับสิบยิงออกมาจากความมืดแบบไม่ทันตั้งตัวจนฉันต้องกระโดดหลบไปที่อีกฟากของพื้น ก่อนที่คิสแมนจะโดนลากตัวเข้าไปกับความมืด

“ฮ่าๆๆ...ฆ่ามัน!!!..ปังๆๆๆๆ”กระสุนพวกนั้นเริ่มยิงเฉี่ยวใกล้ตัวฉันมากเกินไป ฉันต้องยันตัวลุกวิ่งให้เร็วที่สุดก่อนจะกระโดดลงจากสะพานลงสู่แม่น้ำเย็นๆในตอนดึก

“อั๊ก..ไอ้เวรเอ๊ย..ปังๆๆๆ..ตึกๆๆ...ตู้ม”

เสียงกระสุนนับสิบยังคงยิงระรัวอัดใส่ผิวน้ำอย่างไม่ลดละก่อนที่มันจะเงียบเสียงไปพร้อมกับเสียงสบถด่าของพวกเวรนั่น

“ถุย..ไปตายซะไอ้เวร..ไป..กลับ”

จนกระทั่งเสียงสนทนาเงียบลงไปฉันก็โผล่ตัวออกมาจากผิวน้ำ

“ฟู่..ฮ่า..แค่กๆ..ไอ้หมาลอบกัดเอ๊ย..ซ่า..ซ่าๆๆ..”ว่ายน้ำกลับเข้าฝั่งได้ในสภาพเปียกโชก แต่ก็ยังดีที่ไม่โดนเจาะสมองตายไปซะก่อน

“ตุ๊บ..แค่กๆให้ตายเถอะให้เวรนั่นมันจะหนังเหนียวไปถึงไหนวะ..”

“คุณปอม..ตึกๆๆ..”บอดี้การ์ดคนนึงวิ่งมาหาฉันพร้อมคลุมผ้าห่มให้

“ว่า..”ดึงผ้าห่มให้แน่นขึ้นเล็กน้อยระหว่างรอฟังบอดี้การ์ดรายงาย

“ผมจับมือซ้ายของมันได้คนนึง..จะเอาไปเค้นเลยไหมครับ”

“หึ..เอามันไปขังที่ห้องดำ..แล้วเคลียร์งานที่นี่ให้เรียบร้อย..”

“รับทราบครับ..ตึกๆๆ”

ไหนขอดูอีกสักหน่อยสิว่าพวกแกจะวิ่งหนีไปได้อีกกี่น้ำไอ้หมาขี้เรื้อน

กลับถึงบ้านในสภาพเปียกโชกและหนาวสั่น ตอนนี้ฉันจะทำอะไรดีนะ

“ฮ่า..หนาวชะมัดให้ตายเถอะ”

ปลดกระดุมเสื้ออกจนหมดก่อนจะแหวกสาปเสื้อออกเล็กน้อยระหว่างเดินตัวเปียกเข้าบ้าน

“ได้ข่าวว่ามีของกินนี่..หึ”หัวเราะหึกับตัวเองเหมือนคนบ้าระหว่างไปที่ครัวไล่เปิดตู้เย็นหาขนมที่ยัยหมูซื้อมา ก่อนจะยกกล่องเอามาดมนิดหน่อยแล้วก็คลี่กล่องออก

“ขนมอะไรวะ..งั่ม..”

คำแรกที่สัมผัสได้คือรสเข้มๆของกาแฟ??แถมหอมนมสุดๆ

“อึก..กาแฟ??หรือช็อกโกแลตกันเนี่ย..เวรเอ๊ย..แค่กๆๆ..”รู้ตัวก็สายไปเสียแล้วตอนที่จะคายขนมออกจากปากเพราะตอนนี้ดันกลืนลงคอไปแล้ว

พยายามจะอ้วกให้ออกแต่สุดท้ายก็ไม่ออก

“เวรเอ๊ย..อ๊อก..อ้วก..แค่กๆ..ออกมาสิเว้ย..”

เอาน้ำบ้วนปากแต่ก็ไม่ออก ตอนนี้ฉันน่าจะซวยของจริง เพราะขนมชิ้นนั้นนี่แหละที่ทำพิษ

“อ็อก..ออกมาสิวะ..อ้วกก..”

พยายามทุกอย่างแต่มันก็ไม่ออกมาจนสุดท้ายฉันไม่มีทางเลือกนอกจากรีบขึ้นห้องให้ได้ในตอนที่ยังมีสติ ก่อนที่จะเริ่มทรงตัวไม่อยู่ เปิดประตูได้ก็ล้มฟุ่บกับหน้าห้องอย่างหมดสภาพ

“ขนม...เวร..อือ..”สิ้นเสียงพูด สายตาของฉันก็เริ่มพร่ามัวก่อนจะดับวูบลงทันที


 

 

 

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น