รักสุดใจยัยมาเฟียตัวร้ายNC20+

ตอนที่ 39 : วิธีผลิตลูกหมาNC+

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

ตอนที่8วิธีผลิตลูกหมาNC+

รวบแขนอวบๆชูขึ้นเหนือหัวอย่างร้อนรน พลางใช้มืออีกข้างนวดเฟ้นไปมาตามหน้าอกขาวๆที่เด้งสะบัดไปมาชวนให้อยากดูดกินสักหลายๆที

“อื้ออ..อ่า..ปล่อยนะปอม!!..อือออ”

“ฟึบ..แปะๆ..อื้อ..นุ่มชะมัด..”ออกแรงนวดกดไปมาวนขึ้นลงจนหมูตุ๋นซูดปากด้วยอารมณ์เสียวที่ปะทุเป็นระลอกๆ แอบชำเลืองมองดูหน้าท้องนุ่มๆไล่สายตาลงไปข้างล่างเรื่อยๆจนเห็น..สีดำขึ้นเล็กน้อยพอประมาณ ลากปลายนิ้วเขี่ยยอดสีระเรื่อจนแข็งชันก่อนจะผละออกออกจาก..นุ่มไล่ลงมาเรื่อยๆตามช่วงฐานอก ลงมาเรื่อยๆจนถึงสามชั้นนุ่มยุ่น

“อ๊ะ..อือ”

“แหม่..เคลิ้มเชียวนะตุ๋น..หึ”

“ปล่อยนะปอม..”

เมื่อกี้ทำเป็นเคลิ้มเชียวนะ สบโอกาสก็ปล่อยมือจากหมูตุ๋นแล้วเดินลงจากเตียงทันที

“เอาล่ะตุ๋น..เรามาตกลงอะไรกันเถอะ”ยืดตัวตรงกอดอกจ้องหมูตุ๋นเขม็งที่มุมห้อง

“..เรื่องอะไร?”หมูตุ๋นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยระหว่างดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองไว้

“คุณสามารถ..จะทำอะไรก็ได้ที่คิดว่าตัวเองรอดพ้นจากฉันทุกวิธีการ..เพราะฉันไม่ได้นุ่มนวลเหมือนตอนนั้นหรอกนะ”

“อึก..อย่าเข้ามานะ..ออกไปนะปอม..พลัวะ..อื้อ”ย่างเท้าเดินไปหาหมูตุ๋นที่เตียงช้าๆก่อนจะแหวกขานุ่มออกจากกันแล้วแทรกตัวเข้าไปทีละนิดๆจนถึงสะโพกนุ่ม จัดการดึงเข้าหาเอวตัวเองจนแนบสนิทก่อนจะปลดกระดุมกางเกงลงช้าๆจนหมด

“ตุ๋น..ยอมฉันเถอะ”อ้อนเสียงหวานๆให้หมูตุ๋นระหว่างลูบขานุ่มๆไปมาเบาๆจนขนลุก

“อือ..ปล่อยฉัน”

ลูบขานุ่มไปมาจนสาแก่ใจก่อนจะไล่ปลายนิ้วขึ้นเรื่อยๆจนถึงเนินนุ่มที่มีขนอุยลื่นมือสีดำขลับ ฉันไม่รอช้าลากปลายนิ้วลูบขึ้นลงถูขึ้นเบาๆไปมาก่อนจะไหลแหวกดู..เนื้อสีแดงแจ๋ที่สั่นระริกๆ

“อ่า..ร้อนจัง..”

“อื้อ..อ่า..อย่า..จับนะอื้อ..”

เขี่ย..เนื้อนุ่มไปมาเรื่อยๆจนแฉะ ก่อนจะไล่ปลายนิ้วลงมาตามติ่ง..เล็กๆรอบข้างที่เปียกแฉะสั่นระริกๆด้วยความเสียวซ่าน ลูบไปมาที่..น้อยๆของหมูตุ๋นอย่างนึกขันก่อนจะยกนิ้วหนี

“ฮ่า..ตุ๋น..ฉันจะไม่อ่อนโยนกับเธออีกต่อไปนะ..”

“เฮือก..อื้อ..ปล่อยฉัน”

ยกขานุ่มขึ้นพาดคอระหว่างถลกกางเกงของตัวเองออกแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ใยดีตามด้วยเสื้อเชิ้ตและชั้นในทั้งหมด

“ฮ่า..ร้อนไปหมดเลย”

ถดสะโพกออกเล็กน้อยระหว่างดีดตัวหนีจากหมูตุ๋นที่ดิ้นคลุกคลักไปมาอย่างเดือดพล่าน

“ปล่อยฉันนนน”

“อยู่นิ่งๆสิคุณ..”ทั้งๆที่ไม่อยากรุนแรงแต่หมูตุ๋นก็เอาแต่ดื้อด้านขัดขืน รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองอาจจะเจ็บตัวได้อีกรอบ ฉันเริ่มมีน้ำโหกับท่าทีดื้อด้านหมูตุ๋นจนอดที่จะลงไม้ลงมือไม่ไหวฟาดเข้าไปที่ก้นนิ่มดังเพี๊ยะจนแดงระเรื่อ

“เพี๊ยะ..อื้อ..เจ็บ”ฉันยังคงฟาดไปเรื่อยๆที่ก้นแดงเป็นรอยฝ่ามือ หมูตุ๋นถึงอ่อนแรงลงแต่โดยดี

“เจ็บ..อื้อ”

“นิ่งๆ..”หมูตุ๋นเริ่มเลิกดิ้นฉันก็ไม่รอช้าที่จะลดขาลงจากไหล่ลงมาแนบลงที่ต้นขาแทน

“ฮ่า..อื้อ”

“อื้อ..อย่านะ.อือออ”

ยก..เนื้อตัวเองแนบลงไปที่เนื้อร้อน ถูขึ้นลงไปมาช้าๆก่อนจะตั้งลำกดเข้าไปทีละนิดๆใน..เล็กๆของหมูตุ๋นที่ปิดสนิท

“เฮือก...อื้อ..เจ็บบบ..อ่า...”

กัดฟันแน่นทนความเสียวกับความเจ็บของหมูตุ๋นที่ต้องประเชิญซึ่งกันแหละกัน ขยับเข้าไปได้เล็กน้อยก่อนจะชักเข้าออกทีละนิดๆไปมาให้ตุ๋นได้คุ้นชินมากกว่านี้

“อื้อ..อ่า”

“อือ..”หมูตุ๋นเริ่มคล้อยตามฉันก็จัดการดันพรวดเข้าไปทีเดียวจนสุดทาง

“เฮือก..อื้อ..เจ็บบบบบบบบบบบ..อ๊ะ..ฮือออ..เจ็บบบบ”

“ชู่ว..คนเก่งไม่เจ็บนะคะ..ชู่วๆ”

“อื้อออ..เจ็บ..ฮือๆๆ..ออกไป..นะ..อื้อ..”ตุ๋นยกมือตัวเองที่สั่นหงึกๆขึ้นมาทุบใส่ไหล่ของฉันเบาๆทั้งน้ำตา ฉันไม่สนใจกับเลือกที่จะขยับเอวเข้าใส่ทีละนิดๆก่อนจะเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้น

“ฮึกๆ..อื้อๆ..ฮืออ..ออก..ไป..นะ..อือ”ชักสะโพกเข้าออกเรื่อยๆจนต้องผ่อนแรงคร่อมตัวหมูตุ๋นไว้เพื่อให้คนตัวนุ่มได้จับประคองจิกเล็บฝังกับแขนของฉันอย่างระบาย

“อื้อ..อ๊ะๆๆ..ปอมมม..อื้อออ”

**18+**

ฉันเป็นหมาใช่ม๊ะ...งั้นก็ต้องใช้ท่าหมาสิถึงจะถูก^^’

ตื่นขึ้นมาในตอน10โมงกว่าๆพร้อมกับร่างหมูตุ๋นที่นอนหอบหายใจดังๆข้างตัว จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ทำก็คงจะเป็นหน้าระเบียงมั้ง ลมพัดทีนี่เย็นวาบทั้งตัว

“อือ...หาววว..สงสัยคงจะหมดฤทธิ์ไปอีกสักพัก..จุ๊บ”

อดไม่ได้ที่จะจุ๊บแก้มนุ่มๆนั่นเป็นรางวัลก่อนจะยันตัวเองลงจากเตียงไปอาบน้ำแต่งตัวพร้อมที่จะไปทำงานหลักแล้ว เพราะว่าได้ข่าวมาจากสายสืบพวกคิสแมนมันจะเคลื่อนไหวกันตอนเที่ยงคืน

“ฉันคงปล่อยพวกหมาสกปรกๆแบบพวกแกไว้ไม่ได้แน่”

ตื่นขึ้นมาในตอนบ่ายในสภาพเละเทะเพราะรอยจ้ำๆเต็มตัวแล้วก็คราบน้ำอุ่นๆที่อยู่ในท้องเต็มไปหมด

“อือ..คลื่นไส้จัง..อ่า..”สะบัดหัวไปมาอย่างมึนๆก่อนจะยันตัวลงจากเตียงแต่ก็ยืนไม่ไหวจนต้องทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง

“ปัง!!..ขออนุญาตค่ะ”เสียงประตูถูกกระชากเปิดออกพร้อมเมดหัวทองคนนึงที่เดินเข้ามาด้านใน ก่อนจะประคองตัวฉันให้ยืนขึ้น

“ว้าย..ใครคะเนี่ย..อือ”ตกใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตอนนี้มันเบลอไปหมด

“ฉันเป็นเมดของคุณปอมค่ะ..เดี๋ยวฉันจะประคองคุณหมูตุ๋นไปอาบน้ำก่อนนะคะแล้วเราค่อยไปทานอาหารกันต่อ”

“ขอบคุณ..ค่ะ”เดินขาเปลี้ยไปตามแรงพยุงของคุณเมดเรื่อยๆจนถึงห้องน้ำ ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงรูดขึ้นของเสื้อผ้าก่อนที่ตัวฉันจะค่อยๆไหลลงก้นอ่าง

“เดี๋ยวฉันจะอาบน้ำให้นะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ..อุ๊ก..”

“คลื่นไส้รึเปล่าคะ”

“นิดหน่อยค่ะ..ฮ่า..ฮ่า”

หัวเราะแห้งๆให้คุณเมดก่อนจะถูกจับขัดตัวซะใหม่ ตามด้วยเสื้อผ้าชุดแปลกตา ไม่นานนักก็ถึงโต๊ะรับประทานอาหารขนาดใหญ่ที่มีเพียงเมดเดินเพ่นพล่านไปมาและเหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนขนาบข้าง

“ถ้าต้องการจะทานอะไรเพิ่มก็สั่งกระดิ่งได้นะคะ..ขอตัวก่อนค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ..”ค่อมหัวให้เล็กน้อยก่อนจะตักข้าวต้มร้อนๆเข้าปากทีละนิด จนหมดชาม ตามด้วยของหวานต่างๆที่ทยอยมาไม่เลิกจนฉันถึงกับจุกท้องไปหมด

“พอแล้วค่ะ..”ยกมือห้ามเมดเบาๆก่อนจะขอตัวเดินออกมารับลมข้างนอก

“อ้าวพี่ตุ๋นหวัดดีค่ะพี่..แล้วพี่ปอมล่ะคะไปไหน”

เสียงหวานๆทักขึ้นเบาๆจากรันก่อนฉันจะโดนรวบตัวไปกอดจากด้านหลัง

“พี่ปอมหรอ??..ไม่รู้จ้า..”

“หว่าอดเลย..เมื่อคืนเป็นไงบ้างคะพี่ตุ๋น..เจ็บรึเปล่า”

“เจ็บ??..0//0)”อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนน่ะ

“ไม่เป็นไรค่ะ..พวกหนูเข้าใจดี..เนอะแหะๆ..ฟึบ..พี่ตุ๋นอยากไปเล่นกับพวกหนูม๊ะ”รันคลายอ้อมกอดก่อนจะผละตัวเดินออกมา

“เล่น?”ฉันเอียงคอสงสัยเล็กน้อยก่อนจะถึงบางอ้อตอนที่ถูกลากตัวมานั่งรถรับลมกับเด็กๆสองคนนี้

“เป็นน้องของปอมหรอจ๊ะ”

“ค่า..หนูชื่อรันอายุ20เท่าไหร่ไม่รู้ลืมแล่ว..ส่วนนี่พี่ด้า..เกิดก่อนรัน5นาที”

“สวัสดีตอนบ่ายค่ะพี่ตุ๋น”ด้าหันมาทักทายให้เล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปสนใจมือถือต่อ

“สวัสดีจ้า..ว่าแต่เราจะไปไหนกันหรอ??ทั้งสองคนหื้ม??”

“ไปช้อปปิ้งงงงง..อยากซื้อเสื้อเพิ่มแต่พี่ปอมไม่เข้าใจเลยหักเงินค่าขนมเกือบหมด”

“อ่อ..จ้า”นึกๆแล้วก็ลืมไปเลยว่าจะโทรหาทุกคน แต่รอกลับบ้านก่อนล่ะกันถึงจะโทรหา ราวๆเกือบชั่วโมงก็ถึงห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ พอลงจากรถได้ก็มีเหล่าบอดี้การ์ดเดินมาขนาบข้างเยอะแยะเลยแหะ อึดอัดจัง

“ว่าแต่เราต้องใช้บอดี้??เยอะแบบนี้หรอจ๊ะ??”

“อ่อเปล่าค่ะ พอดีพวกนี้จะให้มาช่วยขนของ”

“อ๋อ..”

ใช้เวลากับเด็กๆก็ไม่มีอะไรมากนอกจากการชวนคุยเรื่อยเปื่อยถึงได้รู้ว่าปอมเปย์เป็นคนแบบไหนนิสัยใจคอชั่วช้ารึเปล่า

“แต่พี่ปอมมีสิ่งหนึ่งที่ห้ามพวกหนูไปแตะไม่ได้”

“อะไรหรอจ๊ะ??”

“ห้องดำค่ะ..หรือคุกมืดนี่แหละ..หนูเคยไปเล่นแถวนั้นตอนเด็กๆแต่ก็โดนไล่ออกมา”

“คุกมืด??..อึก”

“อย่าคุยเรื่องนี้เลยเนอะ งั้นไปหาข้าวกินเถอะพี่หมูจ๋า..หนูหิวแย้ว”

“จ้าๆ”ทำไมฉันดูเหมือนแม่ลูกอ่อนเลี้ยงลูกเลยแหะ บางทีฉันน่าจะคิดไปเองแหละมั้ง

หลังจากพากันกินข้าวเสร็จก็เกือบค่ำพอดี เด็กๆก็เลยพากันอพยพขึ้นรถเตรียมกัน แต่ระหว่างนั้นที่เดินผ่านโซนชั้นใต้ดิน สายตาเจ้ากรรฉันดันหันไปเจอเข้ากับใครสักคนที่ทำร้ายฉันตลอดคืน

“ปอม..เปย์??”

เห็นแค่เพียงด้านหลังฉันก็จำได้แล้วล่ะว่าคนนั้นคือใคร แต่ผู้หญิงที่เดินมาข้างๆคนนั้นคือใคร และยังโอบเอวกันแน่นหนึบ

“...ไอ้คนหลายใจ..หึ”

สะบัดหน้าหนีแล้วออกแรงวิ่งไปที่รถทันที เสียงหัวใจของฉันเต้นระรัวถี่ยิบจนหายใจแทบไม่ออก มันจุกแล้วก็เจ็บไปหมด

“พี่ตุ๋น..เป็นอะไรหรอคะดูเหมือนจะร้องไห้เลย”

“ไม่ค่ะ..พี่ไม่เป็นอะไร..ฮึกๆ..”ถึงจะบอกรันไปแบบนั้น แต่น้ำตาเข้ากรรมก็ดันไหลออกมาซะดื้อๆจนเปียกปอนไปหมด ทั้งๆที่เมื่อคืนฉันยังเป็นของคุณแท้ๆ ทั้งๆที่คุณสวมแหวนที่นิ้วให้ฉันแล้วแท้ๆ ทำไมล่ะปอมเปย์..ไอ้คนหลอกลวง..ไอ้คนสารเลว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น